Bölümler 15Şu an: 8. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
***
Taksi, üniversitenin önündeki kalabalıktan kurtulup Çırağan Caddesi’ne çıktığında telefonumu hala avucumda tutuyordum. Uygulamadaki küçük araç işareti sahil boyunca ilerliyor; arkamızda, Ömer’in görünmeyeceğini söylediği siyah otomobil aynaya her baktığımda başka bir aracın arkasına saklanıyordu. Gerçekten görünmüyordu. Yalnızca nerede olduğunu bildiğim için görüyordum.
Ömer peşimden gelmemişti.
Bunu ben istemiştim.
İçimdeki ilk ses, Doğru olan buydu, dedi.
İkinci ses camdan dışarı baktı. Doğru şeylerin bu kadar sinir bozucu olması şart mı?
Şoför, yirmili yaşlarının sonunda, saçlarını ensesinde toplamış bir kadındı. Dikiz aynasının yanında küçük bir nazar boncuğu sallanıyor; ön panelde yarısı içilmiş soğuk kahve duruyordu. Telefonda annesine, akşam vardiyasından sonra oğlunu kreşten kendisinin alacağını söylüyordu. Konuşmayı bitirdiğinde aynadan bana baktı.
“Üşüdünüz mü? Camı kapatayım mı?”
“Yok, iyi.”
İyi değildim ama bunun camla ilgisi yoktu.
Arkadaş grubumuz, okul kapısındaki fotoğrafların ardından hâlâ hareketliydi. Baran, internette benimle ilgili yazılan haberlerden birinin altına “Kaynak: kayınvalidemin altın günü” yazdığı için Ece tarafından gruptan üç dakikalığına çıkarılmıştı. Seda sabahki fotoğrafımızın farklı kırpılmış hâllerini buluyor, hangisinde daha güzel çıktığımı tartışıyordu. Duru arada yalnızca “Leyla’ya ulaşan var mı?” diye soruyor, Kerem grubun hızına yetişemediği için ayrı ayrı herkesin mesajına cevap vermeye çalışıyordu.
Cihan sessizdi.
Biraz önce bana “Onu seviyor musun?” diye sormuştu.
Ben “Tabii ki seviyorum,” demiştim.
Yalanın ağzımdan bu kadar kolay çıkması gerekiyordu. Sonuçta haftalardır bunu oynuyordum. Fakat Ömer arkamızdan geldiğinde, kıskançlığını herkesin ortasında kabul ettiğinde ve “Gerçek olmaması hissettiğim hiçbir şeyi değiştirmiyor,” dediğinde kurduğum cümle artık yalnızca anlaşmayı koruyan bir yalan gibi durmamıştı.
Telefon ekranını kapattım.
İçimdeki ilk ses, Cihan’dan hoşlanıyorsun, dedi.
İkinci ses, Ömer’in gelmesini istedin, dedi.
İlki hemen itiraz etti. Çünkü kavga yarım kaldı.
İkincisi güldü. Elbette. İnsanlar yarım kalan kavgaların peşinden böyle bakar.
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez mesaj gruptan değildi. Seda bana özelden bir bağlantı göndermişti. Altına yalnızca:
Sakın tek başına okuma. Beni ara.
İnsanların “sakın bakma” dediği şeyler, felaketlerin en iyi reklam kampanyasıydı.
Bağlantıya dokundum. Haber, yedi dakika önce yayımlanmıştı.
İlk fotoğrafta Ömer, Nişantaşı’ndaki eski bir apartmanın girişinde duruyordu. Sabah giydiği kömür grisi takım elbisesi üzerindeydi. Karşısındaki sarışın kadın, bir eliyle paltosunun yakasını düzeltiyor; öbür eli Ömer’in kolunda duruyordu. İkinci fotoğraf daha yakından çekilmişti. Kadın başını kaldırmış, Ömer’in yanağına doğru eğilmişti. Fotoğrafın devamı yoktu. Dudaklarının yanağına değip değmediğini, Ömer’in geri çekilip çekilmediğini bilmiyordum.
Başlık, bilmediği şeyleri bilmekten utanmayan insanlara aitti:
SABAH ESMER, AKŞAM SARIŞIN: ÖMER KARAHAN CEPHESİNDE NELER OLUYOR?
Haberde sabah üniversitenin kapısında el ele yürüdüğümüz fotoğraf vardı. Hemen altına sarışın kadınla çekilen kare yerleştirilmişti. İki görüntü arasındaki saat farkı özellikle yazılmış, benim adım kadının kimliği bulunana kadar kullanılacak bir karşılaştırma ölçüsüne çevrilmişti.
Sabah “Ömer Karahan’ın sır gibi sakladığı sevgilisi”ydim.
Akşam “yerini çabuk kaybeden genç hukuk öğrencisi.”
Yorumlara bakmamam gerekiyordu. Baktım.
İlk yorum, adamların sadakatinin servetleriyle ters orantılı olduğunu söylüyordu. İkincisi, benim Ömer gibi bir adamın beni gerçekten seveceğine nasıl inandığımı soruyordu. Üçüncüsü daha kısaydı: Sabah havasından geçilmiyordu, akşam cevabını almış. Dördüncüde, okul kapısında Ömer’in elini tutarken çekilmiş yüzüm yakınlaştırılmıştı. Altına gülme işaretleri bırakılmıştı. Parmağım ekranın üzerinde durdu.
Canımı yakan şey Ömer’in başka bir kadınla görüşmesi değildi. Biz sevgili değildik. Birbirimize sadakat sözü vermemiştik. Yirmi bir günlük anlaşmanın hiçbir maddesinde, Ömer Karahan’ın kadın arkadaşlarıyla ne kadar yakın durabileceği yazmıyordu.
Canımı yakan, sabah onun kurduğu oyunun yüzü olarak herkesin önüne çıkarılmış olmamdı.
Elimi tutmuştu. Ailem hakkında soru soran muhabiri susturmuştu. Bütün kameraların önünde beni yanında taşımış, arkadaşlarımın ve okulun gözünde bu ilişkinin gerçek olduğuna dair tek bir şüphe bırakmamıştı. Ben de onu korumak, anlaşmayı korumak, Duru’yu korumak için bunu kabul etmiştim.
Şimdi aynı insanlar bana bakıp aldatılmış olduğumu düşünüyordu. Gerçekte aldatılmamıştım. Fakat rezil olmuştum. İnsan bazen yaşamadığı bir ilişkinin içinde bile gururunu kırdırabiliyordu.
Bu, mahkemesi kurulmadan hükmü verilmiş bir davaya benziyordu. Sanık bendim, suçum bir erkeğin bana baktığı ana inanmak; delil, sabah elimde tuttuğu el; karar ise akşam başka bir kadının onun yakasını düzeltirken çekilmiş fotoğrafıydı. Üstelik savunma yapamazdım. “Biz zaten sevgili değiliz,” desem bütün anlaşmayı açığa çıkaracaktım. Susarsam da aldatılmış kadın olacaktım. Ömer’in kurduğu oyun, beni kendi itibarımın önünde rehin bırakmıştı.
Öfkemin altında kıskançlık da vardı. Bunu kabul etmek istemediğim için duyguyu zihnimin en alt çekmecesine ittim. Fakat içimdeki ikinci ses çekmecelerin yerini iyi biliyordu.
Kadının eli onun yakasındaydı, dedi.
İlk ses hemen itiraz etti. İnsanlar arkadaşlarının yakasını düzeltebilir.
Cihan senin yakana dokunsa Ömer Ortaköy’ü trafiğe kapatırdı.
Bu hukuki bir karşılaştırma değil.
Duygular zaten mevzuata aykırı çalışıyor.
Gözlerimi kapattım. Sabah Cihan’ın elindeki iki kahveyi, bana yönelttiği açık ve düzgün soruyu düşündüm. Cihan’ın yanında ne hissedeceğimi bilirdim. Ondan yıllardır hoşlanıyordum; bu duygu eski bir İstanbul sokağı gibiydi. Hangi köşesinde taşın gevşek, hangi penceresinde sardunya olduğunu bilirdim. Ömer ise haritası çıkarılmamış bir ülkeydi. Girdiğim her sokak başka bir yere açılıyor, sınır kapılarında silahlı adamlar duruyor ve ülkenin sahibi bana her defasında “Güvenliğin için,” diyordu.
Cihan’ı düşününce kalbim tanıdık biçimde hızlanıyordu.
Ömer’i düşününce kalbim kendi mülkiyetini tartışmaya açıyordu.
İnsanın iki erkek arasında kalması romantik romanlarda zarif görünüyordu. Gerçekte ise iki ayrı ayakkabıyı aynı anda giymeye çalışmak kadar rahatsız, dengesiz ve dışarıdan bakıldığında biraz komikti.
Telefon çaldı. Seda.
Reddettim.
Ece aradı. Onu da reddettim.
Bir saniye sonra Ömer’in adı ekrana geldi.
Kalbim, ona cevap vermek için bir gerekçesi varmış gibi hızlandı.
Aramayı kapattım.
Yeniden aradı.
Tekrar kapattım.
Üçüncü aramada telefonu tamamen sessize aldım. Başımı cama yaslayıp dışarı baktım. Beşiktaş’ın kalabalığı, otobüs durakları, ellerinde poşetlerle koşan insanlar, vapura yetişmeye çalışan öğrenciler birbirinin içinden akıyordu. Kimse hayatımın birkaç santimetrelik bir ekranda nasıl küçüldüğünü bilmiyordu.
“Bir sorun mu var?” diye sordu şoför.
“Yok.”
Sesim normal çıktı.
Bu beni daha çok korkuttu.
“Adresi değiştirebilir miyiz?” dedim.
“Tabii. Nereye?”
Ece’nin evini söylemek üzereydim. Sonra annemin kırmızı fularının, kitaplarımın, ders notlarımın ve bana ait bütün eşyaların Ömer’in evinde olduğunu hatırladım.
“Pardon. Aynı yere devam edelim lütfen.”
Telefonumun ekranında Ömer’den bir mesaj belirdi.
Telefonunu aç.
Bir diğeri geldi.
Eve gidiyorum.
Mesajların hiçbirine cevap vermedim.
Çünkü fotoğrafın ne olduğuyla ilgilenmiyordum artık. Benim neye dönüştürüldüğümle ilgileniyordum.
⁂
Yeniköy’deki evin kapısı, taksi bahçe yoluna girmeden önce açıldı. Demek ki görünmeyen araç görünmesi gereken her şeyi bildirmişti. Ücreti ödeyip indim. Selim kapının yanında bekliyordu. Yüzü, haberi gördüğünü açıkça söylüyordu; yine de tek kelime etmedi.
Ömer nerede? diye sormadım.
“Leyla Hanım,” dedi yalnızca.
“Konuşmayacağım.”
Selim başını eğdi. “Peki.”
Salonda Onur vardı. Önündeki sehpanın üzerinde annesinin kardiyoloji sonuçları açık, telefonunda hastanedeki sekreterle konuşuyordu. Annesi sabah göğsünde sıkışma hissettiğini oğluna söylememiş, komşusuna anlatmış; komşu da Onur’u aramıştı. Onur şimdi hem ertesi günkü randevuyu öne çekmeye çalışıyor hem annesine kızmamak için hastane sekreterine gereğinden nazik davranıyordu. Beni görünce konuşmasının ortasında sustu. Bir insan annesinin kalbiyle uğraşırken bile başka birinin yüzündeki kırılmayı görebiliyordu.
Aytaç, yemek masasının başında Zürih dosyasına not düşüyordu. Kızı Nil’in deneme sınavı sonucu telefonuna düşmüş, ekranın üst köşesinde okunmadan bekliyordu; çünkü karşı taraftaki şirket, sözleşmedeki tek bir virgülden altı milyon avroluk kaçış yolu yaratmaya çalışıyordu. Aytaç hem virgülü hem kızının mesajını hem de beni aynı anda fark etmişti. Bunu yalnızca onun gibi hayatı sürekli üç ayrı sütunda yaşayan insanlar yapabilirdi.
Murat şirketteydi; bilgisayar ekranından görüntülü bağlanmış, bir yandan Berlin’e uçuş kartını indiriyordu. Kız kardeşi Defne’nin mezuniyetine yetişebilmek için uçağa iki saat kalmıştı. Annesi aile grubuna “Bu kez de iş yüzünden kaçırırsa affetmem,” yazıyor, Murat ise Ömer’in nerede olduğunu koordinat üzerinden takip ederken valizini şirketin garajına indirtmeye çalışıyordu.
Onların her birinin benim saçma sapan hayatım dışında bir hayatı vardı. Buna rağmen ben kapıdan girdiğim anda üç hayat da askıya alınmıştı.
Ben girince konuşmalar durdu.
Üçü de biliyordu.
Onur telefonu kapattı. “Leyla—”
Elimi kaldırdım. “Lütfen.”
“Kadın—”
“Kim olduğunu sormadım.”
“Ama bilmen—”
“Sizin açıklamanızı istemiyorum.”
Sesim yüksek değildi. Onur buna rağmen sustu. Aytaç sandalyesinden kalktı.
“Ömer yolda.”
Murat’ın bilgisayarından sesi geldi. “Toplantıyı yarıda bıraktı.”
Başımı ekrana çevirmedim.
Onur, söyleyip söylememek arasında kaldıktan sonra, “Alara’yı otelin girişinde bırakmış,” dedi. “Şoförü bile beklememiş. Seni takside gösteren kamerayı bulmaları için bana üç dakika verdi. Üç dakika dolmadan da bulduğum güzergahın yarısını değiştirdi.”
“Bunları anlatınca ne olacak? Olanlar değişecek mi?”
“Hayır.” Onur’un sesi ciddiydi. “Yalnızca buraya gelirken nasıl bir adamın geleceğini bil istiyorum.”
“Nasıl bir adamın geleceği umurumda bile değil.”
“Onu dinlemeden karar verme.”
Aytaç’a baktım. “Karar verdiğimi kim söyledi?”
Kimse cevap vermedi. Merdivenlere yöneldim. Onur peşimden gelmeye kalkınca Selim kolunu tuttu. Bir an için ona minnet duydum. Odamın kapısını kapattım ve kilitledim. Valizi yatağın altından çıkardım. Başlangıçta çok sakindim. Gömleklerimi katladım. Eteklerimi askılarından çıkardım. Kitaplarımı boylarına göre ayırdım. Annemin fularını valizin iç cebine, babamın dolmakalemini çantamın kalemliğine koydum. Banyodaki bakım ürünlerimi küçük keseye yerleştirdim. Şarj aletimi komodinin arkasından çıkardım.
İnsan giderken düzenli olursa canının daha az yanacağına inanabiliyordu.
Dolabı kapatırken kapakta asılı duran deve tüyü paltomu gördüm. Ömer, dağ evinden dönerken üşüdüğümü fark etmiş; İstanbul’a varmadan önce kuru temizlemeden aldırmıştı. Cebinde restoranın fişi vardı. Beyaz trüflü kurabiyeleri yediğimiz günün fişi.
Paltomu valize koymadım. Yatağın üzerine attım. Komodinde beyaz kurdele duruyordu. Ömer’in benim için hazırlattığı kurabiye kutusunun üzerindeydi. Saklamak için hiçbir nedenim yoktu. Atmayı unutmuştum yalnızca. Kurdeleyi çöp kutusuna fırlattım. Kenarına takılıp yere düştü. Eğilip tekrar almak istemedim.
Telefonum titreşimden komodinin üzerinde yavaşça ilerliyordu. Ömer arıyordu. Ekranda adı her belirdiğinde odadaki oksijen oranım daralıyordu.
Aramayı reddettim.
Mesaj geldi.
Alara Vardar. On sekiz yıldır tanıyorum.
Bir mesaj daha:
Londra’da aynı okuldaydık. Türkiye’ye bugün döndü.
Sonuncusu:
Benim için yalnızca arkadaş.
Telefonu aldım.
Bir an cevap yazdım: Onun için de öyle mi?
Mesajı göndermeden sildim.
Çünkü kadının Ömer’den hoşlanıp hoşlanmaması beni ilgilendirmemeliydi.
İlgilendiriyordu.
Bu gerçeğe öyle öfkelendim ki telefonu yatağa fırlattım. Telefon yorganın üzerinde sekip yere düştü. Ardından komodinin çekmecesini çektim. Rayından çıkmadı. Bir kez daha, bütün gücümle asıldım. Çekmece elimde kaldı; içindeki tokalar, takılar, parfüm şişeleri halıya saçıldı.
Kapının dışında Onur’un sesi duyuldu.
“Leyla, iyi misin?”
“Git.”
“Kapıyı aç demiyorum. Sadece—”
“Git, Onur!”
Ayak sesleri uzaklaşmadı. Kapının önünde kaldı.
Valizin fermuarını kapatmaya çalıştım. İçindeki kitaplardan biri kenara sıkışmıştı. Dizimle kapağa bastırıp fermuarı çektim. İlerlemedi.
Bir daha çektim.
Metal parça elimde kaldı.
Valizi yatağın üzerinden ittim. Yere düştüğünde kapak açıldı; biraz önce düzenlediğim her şey yeniden odanın içine dağıldı.
İçimdeki ilk ses, Dur, dedi.
İkinci ses ayağa kalktı. Sabah bizi bütün ülkenin önüne çıkarırken kimse durmadı.
Yastığı duvara fırlattım. Ardından yatağın üzerindeki örtüyü çektim. Başucundaki lamba devrildi; porselen gövdesi komodinin köşesine çarpıp çatladı. Dolabın kapısını öyle sert kapattım ki aynası titredi. Ömer’in benim için ayırdığı kitaplığın rafındaki kitapları yere fırlattım.
Her düşen eşya bana hazırlanmış bu hayatın bir parçasıydı.
Her parça, burada kalırsam delirebileceğime dair bir ihtimaldi.
O ihtimalleri sağlam bırakmak istemedim.
Banyodaki parfüm şişesini aldım. Fırlatmadan önce annemin kokusuna benzettiğim için seçtiğimi hatırladım. Elim havada kaldı. Şişeyi yavaşça lavabonun kenarına bıraktım. Demek öfkenin de seçtiği kurbanlar vardı. Kapının kilidi zorlanmadı. Kimse içeri girmeye çalışmadı. Aşağıdan dış kapının açıldığını, sert ve hızlı adımları duydum.
Ömer gelmişti.
Onu görmeden önce evin verdiği tepkiden anladım. Aşağıdaki konuşmalar kesildi. Selim’in sesi bir kez, kısa ve kesin biçimde duyuldu. Bahçe kapısındaki iki aracın motoru aynı anda sustu. Sonra Ömer, daha girişte paltosunu çıkarmadan üç talimat verdi: Haber sitesine müdahale edilmeyecek, fotoğrafın ilk kaynağı bulunacak, taksiyi izleyen ikinci araç Rumelihisarı’ndan önce durdurulacaktı. Dördüncü talimatı daha kişiseldi.
“Nermin Hanım, odasına kimse girmesin. Cam sesi duyarsanız bana söyleyin.”
Demek devrilen lambayı aşağıdan duymuşlardı.
“Elinde kesik var mı?” diye sordu ardından.
Onur, “Bilmiyoruz,” dedi.
Ömer’in ayak sesleri bir an durdu.
“Nasıl bilmiyorsunuz?”
Bu üç kelimedeki korku, bütün emirlerinden daha çıplaktı.
Onur’un sesi koridorda yükseldi. “Şu an açıklama dinleyecek hâlde değil.”
“Ne zamandır yukarıda?”
“On iki dakika.”
“Valiz?”
Sessizlik.
Ömer’in sesi bu kez daha sert çıktı. “Onur, valiz nerede?”
“Odasında.”
Ayak sesleri merdivenlere yöneldi.
Kapının önünde durduğunda vurmadı önce. Sanki ahşabın arkasındaki nefesimi dinliyordu.
“Leyla.”
Cevap vermedim.
“Kapıyı aç.”
“Git.”
“Gitmeyeceğim.”
“Ben gideceğim.”
Kapının öbür tarafında sessizlik oldu.
Tek bir cümlenin bir insanın bütün kontrolünü nasıl yerinden çıkardığını kapıdan bile hissedebiliyordum.
“Kapıyı aç,” dedi yeniden.
Bu kez rica değildi.
“Hayır.”
“Kilitli bir kapının arkasında benimle bunu yapma.”
“Sana bir şey yapmıyorum. Eşyalarımı topluyorum.”
“Nereye gideceksin?”
“Seni ilgilendirmiyor.”
Kapı kolu hareket etti. Ömer isterse kilidi bir dakikada açtırabilirdi. Yapmadı.
“Alara benim arkadaşım.”
“Tebrik ederim. Şahaneymiş.”
“Londra’da aynı yatılı okuldaydık. Babası öldüğünde yanındaydım. Annem öldüğünde cenazeye geldi. Yıllardır Paris’te yaşıyor. Bugün Türkiye’ye döndü ve ortak arkadaşlarımızın kullandığı dairenin restorasyonunu bitirdiği için anahtarı getirdi.”
“Anahtar meselesi sende alışkanlık oldu.”
“Leyla.”
“Bana kadının özgeçmişini okuma. Başvurusu kabul edilmiştir.”
“Fotoğrafta gördüğün yakınlığın benim tarafımda bir karşılığı yok.”
Bu cümle öfkemi yatıştırmalıydı.
Yatıştırmadı.
Kapıyı açtım.
Ömer eşiğin tam karşısında duruyordu. Paltosunu çıkarmamıştı. Saçları rüzgârdan dağılmış, nefesi merdivenleri koşarak çıkmış gibi sertleşmişti. Sağ elinde telefonu, sol elinde arabanın anahtarı vardı; ikisini de nereye koyacağını düşünememiş bir insan gibi tutuyordu. Kusursuz saatinin kayışı bileğinin üzerinde dönmüş, gömleğinin bir manşeti ceketinden dışarı taşmıştı. Ömer’in üzerinde yarım santimetrelik bir düzensizlik görmek, başka bir adamı yumruk atarken görmek kadar açıklayıcıydı.
Bakışları yüzümden ellerime indi. Parmaklarımı tek tek kontrol etti. Ardından çıplak ayaklarıma, yerdeki camların alınmış olup olmadığına baktı. Beni gördüğü ilk üç saniyede odanın bütün risklerini hesapladı; dördüncü saniyede açık valizi fark etti.
Devrilmiş lamba. Yere saçılmış kıyafetler. Açık valiz. Çekmeceler. Kitaplar. Beyaz kurdele.
Yüzündeki öfke, valizi gördüğünde korkuya dönüştü. Telefonunu düşürmedi ama parmakları gevşedi. Anahtar avucunun içinde metal bir ses çıkardı. Dünyanın farklı ülkelerindeki şirketleri aynı masadan yöneten adam, benim birkaç gömleğimle yarım kapanmış bir valiz karşısında ne yapacağını bilmiyordu.
“Bunu neden yaptın?”
“Kalmayacağım için.”
“Kalacaksın.”
“Sabah herkese sevgilinmişim gibi elimi tutup akşam başka bir kadınla fotoğraf vermenden sonra mı?”
“Fotoğraf vermedim.”
“Neyi değiştirir?”
“Her şeyi değiştirir.”
“Benim için hiçbir şeyi değiştirmiyor!” diye bağırdım.
Sesim odanın içinde patladı. Aşağıda bir kapı kapandı. Onur ve Aytaç’ın hâlâ merdivenlerin yakınında olduğunu biliyordum.
“Sen sabah beni o kameraların önüne çıkardın. Ben istemediğim hâlde elimi tuttun. Arkadaşlarımın yüzüne baka baka sana âşıkmışım gibi davranıyorum. Okuldaki herkes bugün beni süzdü. Sekreter bana mutluluklar diledi. Bir profesör derste basın ilişkilerimle dalga geçti. Bütün bunları senin kurduğun anlaşma bozulmasın diye taşıdım. Akşam olduğunda ise aynı insanlar benim aldatılmış hâlime gülüyor!”
“Seni aldatmadım.”
“Biliyorum!”
Ömer sustu.
Gözlerim yanıyordu. Ağlamak istemiyordum; öfkem gözyaşına dönüşürse küçüleceğini sanıyordum.
“En kötü tarafı da bu,” dedim. “Bana sadakat borcun yok. Sana hesap soracak hiçbir hakkım yok. Ama rezil olan benim. Sabah senin yanında durduğum için şimdi herkes benimle dalga geçiyor. Ben yaşamadığım bir ilişkinin aldatılmış kadını oldum.”
Son kelimede sesim kırıldı.
Öfkemin beni ayakta tutan son parçası da sanki o cümleyle birlikte ağzımdan çıkmıştı. Gözlerimde biriken yaşları geri göndermek için başımı kaldırdım. Annem, insan ağlamamak için tavana bakınca yalnızca daha tuhaf göründüğünü söylerdi. O an ona hak verecek durumda değildim.
“Ve ben…” dedim.
Devamı gelmedi. Nefes almak istedim; göğsümün ortasında bir yere takıldı. İlk hıçkırık öyle sert çıktı ki elimle ağzımı kapattım. Sanki ses bana ait değilmiş, susturursam yaşadığım şey de gerçekliğini kaybedecekmiş gibi. İkinci hıçkırık omuzlarımı sarstı. Ardından bütün gün tuttuğum ne varsa aynı anda çözüldü.
Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
Güzel ağlayan kadınlardan değildim. Gözlerim sessizce dolmadı, tek bir damla yanağımdan zarifçe inmedi. Nefesim kesiliyor, çenem titriyor, omuzlarım irademden bağımsız sarsılıyordu. Burnum kızarmıştı. Saçlarım yüzüme yapışıyordu. İçimdeki iki ses bile bu manzara karşısında susmuştu; biri mendil arıyor, diğeri insan onurunun gözyaşıyla birlikte akıp akmadığını hukuken araştırıyordu muhtemelen.
Ağladığım için daha çok öfkelendim.
“Bakma bana,” dedim ama kelimeler hıçkırıkların arasında parçalandı.
Ömer’in yüzündeki bütün öfke bir anda söndü.
Bana doğru hareket etti. Yalnızca bir adım. Sonra birkaç dakika önce söylediğim “Yaklaşma”yı hatırlayıp olduğu yerde durdu. Kolları iki yanında gergindi; ellerini açıp kapatıyordu. Bana sarılmakla sınırıma saygı duymak arasında ilk kez gerçekten çaresiz kalmıştı.
“Leyla.”
Adımı daha önce yüzlerce kez söylemişti. Hiçbiri böyle değildi. Sesinde emir yoktu, öfke yoktu, kendisini savunma isteği yoktu. Yalnızca benim canımın yandığını görmekten korkan bir adam vardı.
“Ben bunu sana yapmak istemedim.”
“Ama yaptın.”
“Biliyorum.”
“Herkes bana baktı.” Nefesim yine kesildi. Cümleyi tamamlamak için iki kez soluk almam gerekti. ''Benimle dalga geçtiler.''
Ömer’in çenesi gerildi. Gözlerinde kendisine yönelmiş, karanlık bir öfke vardı.
“Kimsenin seninle dalga geçmesine izin vermem.”
“Her şeyi kontrol edemezsin!”
“Seni ağlatan şeyi ederim.”
“Beni ağlatan sensin!”
Bu cümle onu susturdu.
Ömer’in yüzünde, vurulsaydı bundan daha az canı yanacakmış gibi bir ifade belirdi. Yine de bana yaklaşmadı. O an onun gücü, kaç kişiyi dize getirebildiğinde değildi. Ben ağlarken beni kollarına almamak için kendisini durdurabilmesindeydi. Komodinin üzerindeki temiz mendil kutusundan bir mendil aldı. Bana uzatmak için elini kaldırdı, aramızdaki mesafeyi görünce yatağın kenarına bıraktı. Sonra iki adım geriye çekildi.
“Buradayım,” dedi. “Bana bakmak istemesen de buradayım. Konuşmak istemesen de. Fakat gitmene izin vermeyeceğim.”
Başımı kaldırdım. Gözyaşlarımın arasından ona baktım.
Ömer, beni teselli etmek için bile anlaşmanın arkasından çıkamıyordu.
Ömer’in yüzündeki sertlik kırıldı. Bir adım attı.
“Yaklaşma.”
Durdu.
“Bunu düşünemedim,” dedi.
“Sen her şeyi düşünürsün.”
“Bunu düşünemedim.”
“Hayır. Beni düşünmedin.”
“Seni düşünmediğim tek bir saat yok!”
Ömer’in sesi ilk kez yükseldi. Koridordaki sessizlik daha da derinleşti.
“O zaman nasıl oldu?” diye bağırdım. “Nasıl bütün ülkenin önünde sevgilin gibi gösterdiğin kadının birkaç saat sonra ne hale düşeceğini düşünmedin?”
“Çünkü Alara’yı öyle görmüyordum!”
“O seni öyle görüyor olabilir!”
Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz ikimiz de durduk.
Ömer’in bakışları yüzüme kilitlendi. “Mesele bu mu?”
“Mesele benim gururum!”
“Sadece gururun mu?”
“Başka ne olmasını istiyorsun?”
“Hiçbir şey istemiyorum. Gitmek için valiz toplamanı istemiyorum.”
“Ben de senden izin istemiyorum.”
Valize eğildim. Ömer benden önce sapını tuttu. Elimiz aynı yerde buluşmadı. O yalnızca valizi aldı ve yatağın öbür tarafına koydu.
“Dokunma eşyalarıma.”
“Bu valiz bu odadan çıkmayacak.”
“Sen benim sahibim değilsin.”
“Biliyorum.”
“Öyle davranmıyorsun.”
“Çünkü gitmene izin veremem.”
“İzin almıyorum!”
Yakınımdaki parfüm şişesini duvara fırlattım. Birkaç dakika önce kıyamadığım şişe, Ömer’in omzunun yanındaki boş duvara çarpıp parçalandı. Koku bir anda odayı doldurdu; annemi hatırlatan çiçekli koku, kırık camın keskin sesiyle birbirine karıştı. Ömer kıpırdamadı.
“Bitti mi?” diye sordu.
“Hayır.”
Başucundaki çatlamış lambayı aldım ve yere attım. Porselen gövde dağıldı.
“Şimdi?”
“Hayır!”
Kitaplığımdan iki kitabı çektim. Atacak yer ararken Ömer’in yüzündeki sakinliğe benzeyen şeyi gördüm. Bu sakinlik değildi. Beni ürkütmemek için kendisini içeriden parçalayan bir adamın son sınırıydı. Kitapları yere bıraktım. Sonra odadan çıktım.
Ömer peşimden geldi. “Nereye?”
“Çalışma odana.”
“Neden?”
“Babamın kalemi orada.”
“Ben getiririm.”
“Senden hiçbir şey istemiyorum.”
Merdivenleri indim. Salonda Onur, Aytaç ve Selim duruyordu. Beni görünce hiçbiri konuşmadı. Berbat görünüyordum. Bundan hiç utanmadım. Çalışma odasının kapısını açtım. Babamın dolmakalemi, önceki gece Ömer’in imzaladığı şirket evraklarının yanında duruyordu. Kalemi aldım. Tam dönecekken duvar boyunca uzanan plak rafını gördüm. Ömer’in bu evde gerçekten kişisel olan az şeyi vardı. Plakları onlardan biriydi. Bazılarını Rauf Bey’den, bazılarını babasından almış; bazılarını yıllarca aramıştı. Bana bir plağı eline alırken kenarına bile dokunmamak gerektiğini anlatmış, ben de “Müzik dinlemek mi ameliyat yapmak mı belli değil,” diye dalga geçmiştim. Rafın önüne yürüdüm.
Ömer kapıda durdu. Neye baktığımı anlayınca yüzü değişti.
“Leyla.”
İlk plağı çektim.
“Onu yerine koy.”
Emir tonu içimde kalan son aklı da dağıttı. Plağı kılıfından çıkarmadım. Olduğu gibi yere attım. Kılıf parkeye çarpıp açıldı, siyah plak kayarak masanın ayağına vurdu. Onur kapının dışında nefesini tuttu. İkinci plağı aldım.
Ömer üzerime doğru yürüdü. “Yapma. Bir yerine sıçrayacak!”
“Yaklaşma.”
Durmadı.
Plağı raftan çekip yere fırlattım. Bu kez ince bir çatlama sesi geldi. Ömer olduğu yerde durdu. Gözleri yerdeki plağa indi. Bu, babasının sevdiği albümlerden biriydi. Bana geçen hafta plağın ilk baskısını on iki yılda bulduğunu anlatmıştı. Pişmanlık içimde bir saniyeliğine yükseldi. Öfkem onu bastırdı. Üçüncü plağa uzandım. Ömer masanın üzerindeki kristal kadehi alıp şöminenin içine fırlattı. Camın patlama sesi bütün odayı doldurdu.
Elim rafta kaldı.
Ömer de kontrolünü kaybetmişti.
“Kır!” diye bağırdı. “Hepsini kır. İstersen bu evde sevdiğim ne varsa yak, yok et. Ama bunu yaptıktan sonra valizini alıp çıkabileceğini düşünme.”
“Beni zorla mı tutacaksın?”
“Gerekirse anlaşmayla.”
“İşte bu senin gerçek yüzün.”
“Evet!” Ömer avucunu masaya vurdu. Masadaki kalemlik devrildi. “Şu anda görmek istediğin buysa bak. Yirmi bir gün boyunca güvenliğinden ben sorumluyum. İkamet adresini tek taraflı değiştiremezsin. Koruma planını reddedemezsin. Üçüncü ve beşinci maddeleri sen değiştirdin. Altına kendi elinle imza attın.”
“Anlaşmayı feshediyorum.”
“Edemezsin.”
“Ederim.”
“Doğrudan tehdit sürerken tek taraflı fesih yok. O cümleyi de sen ekledin.”
Öfkem, kendi yazdığım kelimelere çarptı.
“Tehdidi kanıtla.”
Ömer telefonunu çıkardı. Ekranı açıp masaya bıraktı. Üniversitenin önünden bindiğim taksinin fotoğrafı vardı. Karşı kaldırımdan çekilmişti. Altında birkaç dakika önce gönderilmiş bir mesaj görünüyordu:
Kız tek çıktı. Karahan’ın aracı takipte.
Gönderen numara kayıtlı değildi. Fakat fotoğrafın köşesinde, Turgut Sencer’in şirketlerinden birine ait aracın cam yansıması seçiliyordu.
“Bu ne zaman geldi?”
“Dokuz dakika önce.”
Ekranı kaydırdı. Fotoğrafın altına, birbirine bağlanmış dört ayrı kayıt yerleştirilmişti: taksiyi izleyen aracın sahte plakası, plakanın basıldığı atölyenin kamera görüntüsü, atölyeye ödeme yapan paravan şirket ve o şirketin Turgut Sencer’in şoförünün kayınbiraderine uzanan para transferi. Ben daha fotoğrafın çekildiği açıyı anlamaya çalışırken Ömer, dokuz dakikada dört basamaklı bir zinciri kurmuştu.
“Bunu nasıl—”
“Murat parayı, Selim aracı buldu. Aytaç savcıyla konuşuyor. Onur senin arkadaşlarının adreslerini güvenli güzergaha aldı. Ben yalnızca neyi arayacaklarını söyledim.”
Yalnızca.
Ömer’in “yalnızca” dediği şey, başka insanların bir gece boyunca yapamayacağı kadar çok kararı birkaç dakikaya sığdırmaktı. Gücü sesini yükseltmesinden değil, sesi yükselmeden önce dünyanın onun istediği biçime girmeye başlamasından geliyordu.
Fakat ben valize yöneldiğimde bütün o zeka, bütün o düzen ve bütün o adamlar bir anda işe yaramaz hâle geldi.
“Neden söylemedin?”
“Telefonumu açmadın!”
Ömer’in sesi odanın duvarlarına çarptı. Onu daha önce kızgın görmüştüm. İlk kez korkusunun öfkesini bu kadar açık biçimde yönettiğini görüyordum.
“Üniversitenin önünde taksiye bindiğin andan beri iki ayrı araç güzergahını takip etti,” dedi. “Birini Selim kaybetmedi; kaybetmiş gibi yaptı. Araç seni izlediğini sanırken bizi doğrudan bağlantı noktasına götürdü. İkincisini Bebek’te aldık. İçindeki adam şu anda konuşuyor. Ben senin başka bir kadınla çekilmiş fotoğrafıma öfkelenme hakkını tartışmıyorum. Bana bağır. Plaklarımı kır. Bu evde tek bir sağlam eşya bırakma. Ama valizini alıp kapıdan çıkamazsın.”
“Fotoğrafa öfkelenmedim. Beni ne hale düşürdüğüne öfkelendim.”
“Biliyorum.”
“Bilmiyordun.”
“Şimdi biliyorum!”
“Geç kaldın.”
“Geç kalmış olmam gitmene izin vereceğim anlamına gelmiyor.”
“Neden?” Ne diyeceğini bilemiyor gibiydi.
“Anlaşma yüzünden.”
“Saçmalamayı kes.”
Ömer sustu.
“Sen anlaşmayı kullanıyorsun.”
“Çünkü anlaşma seni burada tutan tek şeyse onu kullanacağım!”
Ömer’in sesi kırıldı. Bağırışı değildi yalnızca; cümlesinin sonunda açığa çıkan korkuydu. Masayı iki eliyle kavradı. Ahşabın kenarındaki parmakları beyazladı. Bana doğru yürümemek için kendisini masaya bağlamış gibiydi. Ömer’in kontrolü kaybetmesi bağırıp çağıran sıradan bir öfke değildi; sahip olduğu bütün gücü bana karşı kullanmamak için kendi bedenini durdurmasıydı. Bir telefonuyla yolları kapatabilecek adam, benim kolumdan tutmamak için masanın kenarına sığınıyordu. Kapının dışında duran üç adam da duydu. Ben de duydum.
“Gitmemden korkuyorsun,” dedim.
Ömer’in bakışları yüzümden ayrılmadı. “Evet.”
“Neden?”
“Çünkü gidersen seni koruyamam.”
“O zaman benim cevabım da şu: Benden uzak dur.”
Kapıya yürüdüm. Ömer yolumdan çekilmedi.
“Çekil.”
“Valizi almaya gitmeyeceğine söz ver.”
“Sana hiçbir söz vermiyorum.”
“O halde çekilmiyorum.”
Bana dokunmadı. Fakat kapının önünde, bütün bedeniyle çıkışı kapatmıştı. Gözlerinde az önceki öfkenin altında çok daha çıplak bir şey vardı. Birini kaybetmenin nasıl bir şey olduğunu bilen bir adamın, aynı sona ikinci kez yürümeyi reddeden korkusu.
“Beni burada tutarsan senden nefret ederim,” dedim.
Ömer’in yüzü değişti.
“Yaşaman için ne gerekiyorsa yapacağım,” dedi. “Buna razıyım.”
Kapı zili çaldı. Hiçbirimiz kıpırdamadık.
İkinci zilden sonra Onur koridordan, “Süreyya Hanım geldi,” dedi.
Ömer gözlerini kapattı. Süreyya Hala'mın adını duyunca bir anlık şaşkınlıkla “Kim çağırdı?” dedim. Onur dünyanın en iyi şeyini yapmış gibi gururla atıldı.
“Ben.”
“Onur!”
“Bana sonra kızarsın. Şu an ikiniz de bir odayı daha kaybetmeden önce birinin gelmesi gerekiyordu.”
Süreyya Hala çalışma odasının kapısında göründü. Mürdüm rengi mantosunun düğmeleri kapalı, beyaz saçları kusursuzdu. Baston kullanmıyordu; insanları kendisine yol vermeye ikna eden şey yaşı değil, bakışıydı. Annemin çocukluğunda “Süreyya Hala’nın yanında fincanı tabağa sesli bırakma,” diye uyarıldığını anlatırdı. O, eski İstanbul terbiyesini yumuşaklık sanan insanlara hayat boyu bunun bir disiplin biçimi olduğunu göstermişti.
Ömer’le daha önce hiç karşılaşmamışlardı.
İkisi birkaç saniye konuşmadan birbirine baktı. Süreyya Hala, karşısındaki adamın servetinden ya da isminden etkilenmeyecek kadar eski bir aileden geliyordu. Ömer ise bulunduğu hiçbir odada üstünlüğünü kanıtlamak zorunda kalmayacak kadar güçlüydü. Tanışmaları bir el sıkışmadan çok, iki devletin sınırda asker saymasına benziyordu.
Süreyya Hala önce şöminedeki camlara, yerdeki plaklara, dağılan dosyalara baktı. Sonra bana. Son olarak Ömer’e.
“Bu evde deprem mi oldu?”
“Bölgesel,” dedi Onur. “İki fay aynı anda kırıldı.”
Süreyya Hala ona baktı. “Siz susun lütfen.”
Onur sustu.
“Leyla benimle geliyor,” dedi Süreyya Hala.
Ömer’in bedeni yeniden gerildi. “Gelemez.”
“Kelime seçiminizi düzeltin, Ömer Bey. Benim ailemden bir kadın hakkında ‘gelemez’ diye hüküm kurarken karşınızda çalışanınız olmadığını hatırlayın.”
Ömer ona büyük bir saygı duyuyordu. Bunu, öfkesinin ortasında bile sesini yeniden kontrol altına almasından anladım.
“Doğrudan güvenlik tehdidi var, Süreyya Hanım.” Ömer bir adım geri çekilmedi. Saygısı, üstünlüğünden vazgeçmesi anlamına gelmiyordu. “Leyla’yı almanıza itiraz etmiyorum. Koruma düzenini benim kuracağımı söylüyorum.”
“Ben de size benim evimde emir vermeyeceğinizi söylüyorum.”
“Evinizin içinde değil. Çevresinde.”
“Çevresindeki sokakların yarısı aile vakfımıza aittir.”
“Diğer yarısındaki kamera ağı bu gece benim kontrolümde olacak.”
Süreyya Hala’nın gözlerinde ilk kez belli belirsiz bir takdir göründü. Hemen kayboldu.
“Küstah değilsiniz,” dedi. “Küstah olmak için yeterince düşüncesiz değilsiniz. Bu daha yorucu.”
Ömer’in cevabı gecikmedi. “Leyla söz konusu olduğunda yorulmayı sorun etmiyorum.”
“Kandilli’deki konağın güvenlik planını dedeniz hazırlattı. İstanbul’da sizin itiraz edemeyeceğiniz birkaç evden biri.”
“Anlaşmanın gereği—”
“Anlaşmada Leyla’nın yalnızca sizin çatınız altında kalacağı mı yazıyor?”
Ömer cevap vermedi.
Yazmıyordu.
Süreyya Hala bana döndü. “Gelmek istiyor musun?”
“Evet.” dedim. Gözlerim ve burnum ağladığım için kıpkırmızıydı ve evet derken dudaklarım ağlayacak gibi bükülmüştü.
Ömer’in bakışları yüzüme geldi. Az önceki bütün kavganın ardından bu tek kelime onu daha fazla sarstı.
“Bu gece,” dedi. “Yalnızca bu gece.”
“Buna sen karar vermeyeceksin.”
“Anlaşmanın dokuzuncu günündeyiz.” Sesi yeniden sertleşti. “Yarın güvenlik planını konuşacağız. Okula gidişin de buna bağlı.”
“Beni okulla tehdit etme.”
“Tehdit etmiyorum.”
“Her emrinin sonuna güvenlik ekleyince adı değişmiyor.”
Süreyya Hala ikimizin arasına girdi. “Bu konuşma burada bitti. Leyla valizini alacak.”
Ömer, “Valiz bu evde kalacak,” dedi.
Başımı ona çevirdim. “Ne?”
“Konağa ihtiyacın olanlar götürülür. Bütün eşyalarını alıp gitmiyorsun.”
“Sen—”
“Anlaşma bitmedi.”
Yine anlaşmanın arkasına saklandı.
Bu kez bunu ikimiz de biliyorduk.
Süreyya Hala uzun süre Ömer’e baktı. “Bazen bir insanı yanında tutmak için kullandığınız şey, onun sizden gitme sebebi olur.”
Ömer’in cevabı alçaktı. “Bazen gitmesine izin vermenin sonucu daha ağırdır.”
Nermin Hanım odama çıkıp küçük bir çanta hazırladı. Annemin fularını, pijamamı, birkaç parça kıyafeti ve ders kitaplarımı getirdi. Beyaz kurdeleyi koymamıştı. Bunun için ona minnettar mı kızgın mı olduğumu bilemedim.
Kapıdan çıkarken Ömer arkamdan gelmedi.
Bahçede araca bindiğimde çalışma odasının penceresinde onu gördüm. Kırdığım plakların ortasında, elleri cebinde durmuş beni izliyordu.
Öfkesini yeniden toplamıştı.
Korkusunu değil.
⁂
Süreyya Hala’yı Onur bulmuştu.
Leyla Karahanların evine geldikten sonra Ömer, ailesinden hayatta kalan herkesi öğrenmelerini istemiş; fakat akrabaların hiçbirine ulaşılmaması konusunda kesin bir sınır koymuştu. Onur da günlerce yalnızca eski nüfus kayıtlarını, kapatılmış vakıfların yönetim listelerini ve Cemal Bey’in geçmişte güven duyduğu isimleri incelemişti. Süreyya Yalçın’ın adına, Leyla’nın annesinin üniversite yıllarından kalan bir burs belgesinde rastlamıştı. Akrabalık kaydına göre Aylin Hanım’ın halasıydı; eski fotoğraflara göre ise ailede herkesin yanında daha düzgün oturduğu kadındı.
Onur, Kandilli’deki konağa ilk gittiğinde kapıda kırk dakika bekletilmişti.
Süreyya Hala onu, Boğaz’a bakan küçük mavi salonda kabul etmiş; üzerinde fildişi renk bir gömlek, boynunda tek sıra inciyle karşısına oturmuştu. Yetmişlerinin ortasında olmasına rağmen yüzündeki çizgiler yaşlanmaktan çok uzun süre susmuş olmanın izlerini taşıyordu. İnce parmakları baston yerine ceviz ağacından yapılmış koltuğun başına dayanıyor, konuşurken sesini hiç yükseltmiyordu. Buna ihtiyacı da yoktu. İnsan, onun karşısında kendi cümlesindeki fazlalıkları kendiliğinden ayıklıyordu.
“Yeğenimin kızını neden araştırıyorsunuz?” diye sormuştu. Onur, hazırladığı hiçbir cevabı kullanamamıştı.
“Çünkü başı belada.”
Süreyya Hala’nın yüzü değişmemişti. Yalnızca çay fincanını tabağına bırakırken porselenden çok küçük bir ses çıkmıştı.
“Yanlış cevap,” demişti. “Leyla’nın başı çocukluğundan beri belada. Ben, sizin neden ilgilendiğinizi sordum.”
Onur o gün ilk kez Ömer Karahan’ın adını bütün unvanlarından ayırarak söylemek zorunda kalmıştı.
“Çünkü Ömer Bey, Leyla Hanım’a bir şey olmasından korkuyor.”
Süreyya Hala uzun süre yüzüne bakmış, ardından çayından tek bir yudum almıştı.
“Öyleyse korkmayı öğrenmesi iyi olmuş,” demişti. “Fakat bir Karahan korkuyor diye bir Yalın’ın hayatını yönetebileceğini sanıyorsa, kendisiyle tanışmamız gerekecek.”
Süreyya Hala’nın Kandilli’deki konağı, iskele meydanından yukarı kıvrılan eski taş duvarlı sokağın sonunda Boğaz’a yüzünü dönmüş üç katlı ahşap bir yapıydı. Sokağa girerken önce yüksek taş duvar görülüyor, ardından duvarın bittiği yerde lacivert boyalı çift kanatlı demir kapı beliriyordu. Kapının üzerindeki küçük pirinç levhada soyadı yazmıyordu; bu ev, kendisini tanıtma ihtiyacı duymayacak kadar uzun zamandır oradaydı.
Adaçayı rengindeki cephesini kırık beyaz söveler çevreliyor; cumbaların altından yaşlı mor salkımlar sarkıyordu. Yağmur oluklarının bakırı yıllar içinde koyu yeşile dönmüş, çatının iki ucundaki ahşap süslemeler ustasının el izini hâlâ taşıyordu. Demir kapının ardında limon ağaçları, ortancalar ve ıslak taş kokusu vardı. Bahçenin Boğaz’a inen alt tarafında, büyük dedemin zamanında kayıkhane olarak kullanılan küçük bir yapı duruyordu. Süreyya Hala orayı yıllar önce kütüphaneye çevirmiş; annem üniversite sınavına hazırlanırken bütün bir yazı o odada geçirmişti.
Ana kapıdan girince siyah-beyaz mermer döşeli geniş bir hol açılıyordu. Duvarlarda aile portreleri değil, İstanbul gravürleri vardı. Süreyya Hala, “Ölü akrabaların insanı merdivende izlemesini zevksiz buluyorum,” derdi. Soldaki mavi salon misafirler için, sağdaki ceviz kaplı küçük salon aile içindi. Evdeki hiçbir mobilya birbiriyle takım değildi; her biri başka bir zamandan gelmiş ama yıllar içinde aynı aileye benzemeyi öğrenmişti.
Feride Hanım beni kapıda karşıladı. Yirmi altı yıldır bu evdeydi. Büyük kızını mimarlık, küçük kızını diş hekimliği okuturken Süreyya Hala’nın yanında çalışmış; annemin ölümünden sonra benim için ayrılan odayı her bayram havalandırmıştı. Beni görünce sarılmak yerine iki omzumu tuttu, yüzüme baktı. Eski evlerde sevgi bile ölçülü davranmayı öğreniyordu.
Annemin gençliğinde kullandığı odayı hazırlamıştı. Oda ikinci katın denize bakan cumbasındaydı. Ceviz yazı masasının üzerinde taze beyaz şakayıklar, yatağın ucunda annemin teyzesinden kalan hesap işi örtü duruyordu. Pencerenin iki yanında soluk mavi ipek perdeler, duvarda annemin yirmi yaşında çekilmiş küçük bir fotoğrafı vardı. Fotoğrafta saçları benimki gibi omuzlarına dökülüyor, elinde yarısını okuduğu bir kitap tutuyordu. Benim mizahımın ona, öfkemin babama benzediği söylenirdi. O gece aynaya baktığımda ikisinin de bende kavga ettiğini gördüm.
Odanın penceresi Boğaz’a açılıyor; karşı kıyının ışıkları ince tülün arkasında bulanık görünüyordu. Pencere kolunun pirinci soğuktu. Annem aynı kolu kaç kez tutmuştu bilmiyordum. Elimi üzerine koyduğumda, kaybettiğim bir insana dokunmanın en dolaylı ve en gerçek biçimi gibi geldi.
Elimdeki küçük çantayı yatağa bıraktım.
Valizim Ömer’in evinde kalmıştı.
Bu ayrıntı, onun hâlâ hayatımın içinde tuttuğu bir el gibiydi.
Telefonumu açtığımda arkadaş grubunun mesajları yeniden akmaya başladı. Ece beni aradı. Bu kez cevap verdim.
“Neredesin?”
“Süreyya Hala’da.”
“Tek misin?”
“Hayır.”
“Elin kesildi mi?”
Elime baktım. Plağın kılıfı başparmağımın kenarını çizmişti. “Nereden biliyorsun?”
“Onur söyledi.”
“Onur niye sana—”
“Çünkü ben sağlıkçıyım, o da panik halinde. Fotoğraf at.”
“Küçücük.”
“Leyla.”
Fotoğrafı gönderdim. Ece on dakika sonra geleceğini söyledi. Nöbetini bir başka asistana devretmiş, servisteki küçük hastasının annesine ilaç saatlerini iki kez yazmıştı. Kendi hayatını yarıda bırakıp bana gelmesi içimi acıttı.
Diğerleri de kısa süre içinde konağa geldi. Baran, o gün farmakoloji sınavından beklediğinden yüksek almış ama sonucu kutlamak yerine öğrenci işlerinin yanlışlıkla kaybettiği staj belgesinin peşinde üç kat dolaşmıştı.
Seda çekimden çıkmış, saçında hâlâ setin altın tokalarıyla gelmişti. Yapımcı son anda konsepti değiştirdiği için altı saattir aynı modelin yüzünde “doğal ama pahalı” bir ışık yaratmaya çalışmış, annesinin kombi servisiyle de set arasında görüntülü konuşmuştu. Buna rağmen beni görür görmez çantasından pamuk ve kapatıcı çıkarıp “Ağladıysan göz altını eşitleriz, cinayet işleyeceksen rujunu tazeleriz,” dedi.
Duru ile Kerem ayrı araçlardan indi. Duru, belediye ihalesiyle ilgili haberinin kaynağını korumak için editörüyle kavga etmiş; Kerem ev sahibime gönderdiğimiz ihtarın cevabındaki usul hatalarını işaretlerken Duru’nun mesajlarına cevap vermemişti. Aralarındaki kırgınlık, bizim sırrımız gibi görünmeden büyüyordu. Anlaşmayı bilen yalnızca onlar olduğu için yüzlerindeki tedirginlik diğerlerinden farklıydı. Duru benim aldatılmadığımı, Kerem ise yine de gururumun hukuken korunmaya değer bir varlık olduğunu biliyordu.
Cihan en son geldi. Babasının İzmir tayini kesinleşmişti; annesi akşam boyunca emlak ilanları gönderiyor, Cihan İstanbul’da kalacağını söylemek için doğru anı bulamıyordu. Kendi ailesinin dağılmak üzere olan düzenini bir kenara bırakıp bana gelmişti.
Elinde okulda içemediğimiz iki kahvenin yerine aldığı küçük bir çay paketi vardı. Bana sarılmadı. Gözlerime bakıp “İyi misin?” diye de sormadı.
“Yanına oturabilir miyim?” dedi.
Başımı salladım.
Arkadaşlarımın geri kalanı Ömer’le gerçek bir ilişki yaşadığımı sanıyordu. Bu nedenle Alara’nın fotoğrafı onlar için bir anlaşma krizinden daha fazlasıydı. Ece ölçülü biçimde öfkeliydi. Seda haber sitesinin yayın yönetmenini bulmaya çalışıyordu. Baran, Ömer’i düelloya çağırabilecek fiziksel yeterliliğe sahip olmadığını kabul etmiş ama “ahlaki üstünlüğün kondisyon istemediğini” söylemişti.
Duru konuşmuyordu. Kerem, gözümün içine bakmaktan kaçınıyordu. İkisi de benim aslında aldatılmadığımı biliyordu.
Buna rağmen incindiğimi de görüyorlardı.
Akşam yemeğinde Süreyya Hala masadaki konuşmayı yalnızca bana kapatmadı. Ece’nin hastanedeki uzmanlık seçimini, Baran’ın sınavını, Seda’nın çekiminde kaybolan küpeyi sordu. Kerem ev sahibime gönderdiğimiz ihtarın cevabını anlattı. Duru, belediye ihalesiyle ilgili haberinin editör tarafından bekletildiğini söyledi. Cihan’ın babasının İzmir tayini konuşuldu.
Yine de masanın boş kalan bir sandalyesi Ömer’e aitti sanki.
Saat ona doğru Onur, Aytaç ve Selim konağa geldi. Yeni güvenlik planını Süreyya Hala’ya sunmaları gerekiyordu. Onur beni görünce rahatladı. Aytaç, çalışma odasındaki hasarı hesaplamak ister gibi yüzüme baktı.
“Plak için özür dilemeyeceğim,” dedim.
“Ben muhasebeci değilim,” dedi Aytaç. “Fakat Ömer’in bir eşyaya senden daha uzun baktığını ilk kez gördüm.”
“Kırıldığı için mi?”
“Hayır. Sen dokunduğun için.”
Onur dirseğiyle onu susturdu. “Bugün şiir kotamız doldu.”
Ömer gelmedi. Gelmemesini istemiştim. Yine de kapı her açıldığında baktım.
İçimdeki ilk ses, Gelmemesi daha iyi, dedi.
İkinci ses, Bize bunu üçüncü kez söyleme; inandırıcılığın düşüyor, dedi.
Yemekten sonra Cihan’la terasa çıktık. Boğaz aşağıda koyu bir ipek gibi uzanıyor, vapurlar karanlığın üzerine kısa ışık çizgileri bırakıyordu. Cihan korkuluğa yaslandı. Üşüyüp üşümediğimi anlamak için burnuma kısa süreli dokunmuş ve beni güldürmüştü. Gülerken bile içimden ağlamak geliyordu.
“Öğleden sonra söylediğin şeye inanmadım,” dedi Cihan.
Terasın taş korkuluğuna yaslanmıştım. Boğaz aşağıda koyu bir ipek parçası gibi uzanıyor; karşı kıyının ışıkları suyun üzerinde kırılıp birbirine karışıyordu. Süreyya Hala’nın bahçesindeki limon ağaçlarından yükselen koku, masadaki çayın bergamotuyla birleşmişti. İçeriden arkadaşlarımın sesleri geliyordu. Hayat içeride bütün küçük ayrıntılarıyla sürüyordu.
Benimki terasta tek bir sorunun önünde durmuştu.
“Hangisine?” diye sordum.
Cihan yüzüme baktı. “Ömer’i sevdiğine.”
Sesini alçaltmamıştı ama cümleyi içeridekilerin duyamayacağı kadar dikkatli söylemişti. Bizi gerçekten sevgili sanıyordu. Bundan şüphe etmiyordu. Sorguladığı şey ilişkinin varlığı değil, benim o ilişkinin içinde nerede durduğumdu.
“Bunu konuşmak istemiyorum.”
“Biliyorum.”
“O zaman niye konuşuyoruz?”
“Çünkü sana karşı dürüst olmazsam yanında durduğumu söylememin bir anlamı kalmıyor.”
Başımı ona çevirdim. Cihan’ın yüzünde alıştığım rahat gülümseme yoktu. Parmakları çay bardağının ince belli kısmını kavramış, başparmağı aynı yerde yavaşça dolaşıyordu. Gerildiğinde ellerini meşgul ederdi. Yıllardır biliyordum.
“Ben senden bir şey istemedim.”
“İstemedin.”
“Ömer’le ilişkim hakkında açıklama da borçlu değilim.”
“Değilsin.”
“Cihan, böyle her söylediğime hak verip sonra yine aynı noktaya gelmen sinir bozucu.”
Ağzının kenarı çok az kıpırdadı. “Seninle tartışmanın ilk kuralı, haklı olduğun maddeleri baştan kabul etmek. Yoksa esas meseleye sıra gelmiyor.”
İçimdeki ikinci ses, Çocuk bizi gerçekten tanıyor, dedi.
İlk ses daha temkinliydi. Ömer de korktuğumuzda hangi elimizi sıktığımızı biliyor.
İkincisi iç çekti. Bir tarafta yılların gözlemi, diğer tarafta yedi günde kurulmuş istihbarat teşkilatı. Kalbimizin seçenekleri yine son derece normal.
Cihan bardağını masaya bıraktı.
“Seni onun yanında ilk gördüğümde şaşırdım,” dedi. “Sonra kızdım. Bana söylemediğin için değil. Sana yaklaşmak için bu kadar beklemiş olmama kızdım. Hep vaktimiz var sandım.”
Gözlerimi Boğaz’a çevirdim. “Şimdi bunları söylemenin zamanı mı?”
“Değil.”
“Ama söylüyorsun.”
“Çünkü yarın daha iyi bir zaman olacağına dair güvenimi kaybettim.”
Bu cümle, onun hafifliğinin altında ne kadar uzun süredir bekleyen ciddi bir adam bulunduğunu gösterdi. Cihan’dan yıllardır hoşlanıyordum. Bu duygu, çocukluğumdan beri önünden geçtiğim bir pastanenin vitrini gibiydi: İçeride ne olduğunu biliyor, bir gün kapıdan gireceğimi düşünüyor ama her defasında acelem olduğu için yürümeye devam ediyordum. Şimdi dükkan kapanmak üzereydi ve ben gerçekten içeri girmek isteyip istemediğimi ilk kez düşünüyordum.
Ömer ise bir pastane değildi.
Ömer, bütün sokağı satın alıp vitrinin karşısına güvenlik bariyeri kuracak adamdı.
Bu düşüncenin ortasında gülmemek için dudağımı ısırdım.
Cihan kaşlarını çattı. “Komik bir şey mi söyledim?”
“Hayır. İçimdeki seslerden biri şehir planlamasına geçti.”
“Hangisi?”
“İkincisi. Birincisi hala duygularımın ruhsatını arıyor.”
Cihan güldü. O güldüğünde terastaki hava hafifledi. Cihan’ın bende yaptığı şey buydu. Karanlık bir odada perdeyi aralardı. Ömer ise karanlığı ortadan kaldırmaz; bütün ışıkları kapatır, sonra gözleri karanlığa alışana kadar yanımda beklerdi.
“Mutlu musun?” diye sordu Cihan.
Soru beklediğimden daha zor geldi.
“Bu ilişkinin içinde,” diye ekledi. “Ömer’in yanında. Mutlu musun?”
Yalan söylemem gerekiyordu. “Evet,” demek, anlaşmanın gerektirdiği en basit cevaptı. Fakat o gün okul kapısında, takside, dağıttığım odada ve Ömer’in karşısında yaşadığım her şey boğazımda toplandı.
“Bazen,” dedim.
Cihan’ın bakışları yüzümde kaldı. “Bazen yeterli değil.”
“Buna sen karar veremezsin.”
“Vermiyorum. Yalnızca daha fazlasını hak ettiğini söylüyorum.”
“Ömer’in bana ne verdiğini bilmiyorsun.”
“Seni ağlattığını biliyorum.”
“İnsan sevdiği kişiyi de ağlatabilir.”
Cümle ağzımdan çıktıktan sonra teras bir an sessizleşti. Ben Ömer’i sevdiğimi söylememiştim. Ama cümlem söylemişti. Cihan da bunu duydu. Gözlerindeki umut bir an geri çekildi; tamamen kaybolmadı.
“Demek seviyorsun,” dedi.
“Ben öyle—”
“Leyla.” Sesi yumuşaktı. “Beni korumak için cümleyi değiştirme.”
İçimdeki ilk ses, Cihan güvenlidir, dedi.
İkincisi, Ama bütün gün Ömer’in geleceği kapıya baktın, diye karşılık verdi.
İnsan fırtına çıkacak mı diye gökyüzüne bakar.
İnsan fırtınanın kıskanmasını istemez.
Biz istemedik.
O zaman teras kapısı her açıldığında niye kalbimiz ayağa kalktı?
Cihan bana doğru yarım adım attı. Aramızdaki mesafe hala düzgündü; dokunmak istese uzanması gerekirdi.
“Sana ondan ayrıl demeyeceğim,” dedi.
“Ne kadar düşüncelisin.”
“Çünkü şimdi söylersem beni dinlemezsin.”
“Sonra dinleyeceğimi düşündüren nedir?”
“Benden yıllardır hoşlanıyor olman.”
Öyle bir özgüvenle söyledi ki bir saniye cevap veremedim.
“Bu bilgi sana nereden geldi?”
“Senden.”
“Ben hiçbir zaman söylemedim.”
“Söylemen gerekmedi.”
“Erkeklerin kendilerine duyulan ilgiyi ölçmek için kullandığı cihazlar hatalı çalışıyor.”
“Benimki birkaç yıldır aynı sonucu veriyor.”
“Kalibrasyon yaptır.”
Güldü. Sonra gülümsemesi yavaşça söndü.
“Ben de senden hoşlanıyorum,” dedi.
Bu itiraf yıllardır beklediğim bir şeydi. Başka bir zamanda olsa içimde havai fişekler patlaması, bütün iç seslerimin sıraya girip konuşma yapması gerekirdi.
Oysa ilk düşündüğüm şey Ömer’in bunu duysa ne yapacağıydı.
Bu, başlı başına bir cevaptı. Teras kapısı açıldı.
Ömer oradaydı.
Kapının eşiğinde öyle sessiz durmuştu ki ne kadarını duyduğunu anlayamadım. Üzerinde sabahki kömür grisi takım elbise vardı; ceketi ilikli değildi, kravatını çıkarmıştı. Gömleğinin manşetlerinden biri açıktı. Sağ elinde telefon, sol elinde paltosu vardı. Yüzündeki yorgunluk, iki saat içinde yönettiği şirket krizinin değil, beni bulana kadar taşıdığı korkunun iziydi.
Gelmediğini sandığım süre boyunca fotoğrafın ilk yayıldığı sitenin gerçek finansörünü bulmuş, taksiyi izleyen iki aracın para trafiğini çıkarmış, ertesi haftaki liman ihalesini Murat’a devretmiş, Alara’nın açıklamasını benim adımı tek kez kullanmayacak biçimde yeniden yazdırmıştı. Aytaç savcılıkla, Selim sahadaki ekiple, Onur arkadaşlarımın güzergahlarıyla ilgileniyordu. Ömer, dört ayrı hayatı aynı anda güvenli bir hatta taşımıştı.
Sonra terasta Cihan’ı bana yarım adım mesafede görünce, bütün o zeka yüzündeki tek bir karanlık çizgiye dönüştü. Bakışları önce Cihan’ın yüzünde, sonra bende, ardından aramızdaki boşlukta durdu. Masadaki iki çay bardağını, omzumdaki şalı, Cihan’ın bana dönük bedenini ve benim ona bakarken yakalanmış yüzümü tek bir saniyede kaydetti.
“İçeri gir,” dedi bana.
Sesi yüksek değildi. Yine de Cihan’ın yüzündeki ifade değişti.
“Ömer—”
“Leyla, içeri gir.”
Ömer’in bakışları üzerimde bir saniye kaldı. Sonra Cihan’a döndü.
“Ne söyledin?”
Cihan geri çekilmedi. “Söylediğim şeyi, Leyla’ya söyledim. Seni ilgilendirmez.”
Ömer paltosunu terastaki sandalyenin üzerine bıraktı. Telefonunu onun yanına koydu. İki elini boşaltması, ortamı daha güvenli hâle getirmedi. Tam tersine, Onur içeride konuşmayı kesmişti. Aytaç salon kapısında belirdi. Selim’in gölgesi camın arkasında durdu.
“Bir daha soracağım,” dedi Ömer. “Ona ne söyledin?”
“Ondan hoşlandığımı.”
Cihan cümleyi bilerek açık söyledi. Ömer’in çenesindeki kas sertleşti. Fakat asıl değişen gözleriydi. Öfke, orada karanlık ve soğuk bir şeye dönüştü.
“Öyleyse sevgilisi olan bir kadına ne söylediğinin farkındasın.”
“Farkındayım.” Cihan’ın sesi de sertleşti. “Sevgilin olması onun mutlu olduğu anlamına gelmiyor.”
Ömer bir adım attı.
“Cihan, saçmalamayı kes” dedim.
İkisi de bana bakmadı.
“Leyla’nın mutluluğu hakkında hüküm verecek son kişi sensin,” dedi Ömer. “Onu yıllardır tanıdığını söyleyip yıllarca beklemişsin. Şimdi benim yanımda görünce mi cesaret buluyorsun?”
Cihan’ın yüzü gerildi. “En azından onu yanında tutmak için tehdit etmiyorum.”
Bu cümle, terastaki son güvenli yeri de yok etti. Ömer ona iyice yaklaştı. Aralarında bir adımdan az mesafe vardı.
“Beni dikkatle dinle,” dedi. Sesi o kadar alçaktı ki herkes duymak için susmak zorunda kaldı. “Bugüne kadar sana dokunmadım, çünkü Leyla üzülmesin istedim. Yanında durmana, bana bakarak haddini sınamana onun hatırı için izin verdim.”
“İzin verdiğini sanman—”
“Cümlem bitmedi.”
Ömer’in iki kelimesi, Cihan’ın sesini kesti.
“Bir daha ona duygularından söz etmeyeceksin. Onunla yalnız kalmaya çalışmayacaksın. İlişkimizi sorgulamayacaksın. Ve bana rağmen onu bir yere götürmeyi teklif etmeyeceksin.”
Cihan güldü ama gülüşünde neşe yoktu. “Yoksa ne olur?”
Ömer’in yüzünde hiçbir şey değişmedi.
“Yoksa bu şehirde kendini güvende hissettiğin her yerin aslında bana ne kadar yakın olduğunu öğrenirsin.”
Terasın içindeki hava buz kesti. Bu bir öfke cümlesi değildi. Planı yapılmış bir tehditti. Ömer, Cihan’a vuracağını söylemiyordu. Daha korkutucu bir şey yapıyordu: onun hayatının sınırlarını, okulunu, evini, ailesini ve alışkanlıklarını tek bir cümlede bildiğini gösteriyordu. Cihan’ın yüzü solmadı. Fakat çenesi kilitlendi.
“Beni korkutamazsın.”
“Korkutmak istemiyorum.” Ömer biraz daha yaklaştı. “Anlamanı istiyorum.”
“Yeter!”
Aralarına girdim. Bir elim Ömer’in göğsüne, diğer elim Cihan’ın koluna geldi. Ömer’in kalbi avucumun altında hızla atıyordu. Dışarıdan taş gibi duran adamın içinde bütün düzeni yıkılmıştı.
“Ömer, geri çekil.”
Bakışları bana indi. Elimi göğsünde gördü. Öfkesi bir an yön değiştirdi; yüzünde acıya benzeyen kısa bir ifade belirdi.
“Onu savunmak için önümde durma.”
“Onu savunmuyorum. Seni durduruyorum.”
“Aynı şey.”
“Aynı şey değil. Yemin ederim.”
“Benim için şu anda aynı.”
Cihan omzumun arkasından, “Leyla, çekil. Bana bir şey yapamaz,” dedi.
Ömer’in gözleri yüzümden Cihan’a kaydı. O bakışta geri dönüşü olmayan bir şey gördüm.
“Ömer,” dedim daha sert. “Sakın.”
Başını bana çevirdi. Sesi çıktığında korkutucu derecede sakindi.
“Onun senin gözlerinin önünde ölmesini istemiyorsan benimle geleceksin.”
“Ben hiçbir yere gelmiyorum.”
“Geliyorsun.”
“Beni zorlayamazsın.”
“Şu an bunu tartışmayacağım.”
“Ömer—”
Devamını söyleyemedim.
Bir adımda bana ulaştı. Önce belime uzanacağını sandım. Refleksle geri çekildim. Ömer kolunu dizlerimin arkasından geçirdi, diğer eliyle belimi kavradı ve beni yerden kaldırdı.
“Bırak beni!”
Bırakmadı.
Beni omzuna aldı.
Dünya bir anda ters döndü. Saçlarım yüzüme düştü, avuçlarım sırtına çarptı. Ömer’in omzu karnıma baskı yapıyor; bir kolu bacaklarımın arkasında, diğeri belimde beni sarsılmayacak biçimde tutuyordu.
“Ömer Karahan, indir beni!”
“Arabada.”
“Seni öldüreceğim!”
“Sıraya gir.”
Onur’un söylemesi gereken cümleyi Ömer söyledi. Onur bile buna gülemedi. Sırtına yumruğumu vurdum. “Beni hemen indir!” Adımlarını yavaşlatmadı. Teras kapısından salona girdi. Herkes iki yana çekildi.
Ece gözlerini büyütmüş bana bakıyordu. “Leyla?”
“Polisi ara!”
Baran, “Polis bunun adamı olabilir,” diye fısıldadı.
“Baran!” dedi Seda.
Duru bana doğru bir adım attı. Kerem kolundan tuttu. Anlaşmayı bilen ikisi, Ömer’in neden bu kadar ileri gittiğini tam olarak anlayamasa da açık bir müdahalenin sırrı herkesin önünde parçalayacağını biliyordu. Ömer salonun ortasında durdu. Başını Süreyya Hala’ya çevirdi. Beni hala omzunda taşıyordu; bu görüntüde saygılı bir konuşma yapması akıl dışıydı.
“İzninizle,” dedi.
Süreyya Hala’nın kaşı kalktı. “İzin istemek için biraz geç kalmadınız mı, Ömer Bey?”
“Haklısınız.”
“Leyla'yı derhal indirin.”
Ömer’in kolu belimde sıkılaştı. “Arabada indireceğim.”
“Bu evden bir kadını omzunuzda çıkaramazsınız.”
“Bu gece çıkaracağım.”
Salondaki herkes yeniden sustu. Süreyya Hala uzun süre ona baktı. Sonra bana döndü. Yüzüm saçlarımın arasından ancak yarım görünüyordu.
“Leyla,” dedi. “Onunla gitmek istemiyor musun?”
“Hayır!”
“Peki.''
Ömer’in yüzüne baktı. “Bu gece onu götürmenize engel olmayacağım. Çünkü dışarıdaki tehdidi gördüm. Fakat yaptığınız şey güvenlik değil. Bunu kendinize sabaha kadar itiraf edin.”
Ömer başını çok az eğdi. “Biliyorum.”
Süreyya Hala’nın dudaklarında sert, neredeyse görünmez bir ifade oluştu. “Hayır. Henüz yalnızca korkuyorsunuz.”
Ömer cevap vermedi. Beni salonun, mermer holün ve açık kapının içinden taşıdı. Feride Hanım duvarın yanında durmuş, hayatında ilk kez Süreyya Hala’nın evinden bir kadının omuzda çıkarıldığını görmenin şaşkınlığını yaşıyordu. Güvenlik görevlileri gözlerini nereye koyacağını bilemiyordu. Selim önden yürüyerek bahçe kapısını açtı.
“Selim, yardım et!”
Selim yüzüme bakmadı. “Bu konuda iş sözleşmem yetersiz, Leyla Hanım.”
“Hepiniz delirmişsiniz!”
Ömer, “Bu akşam için doğru,” dedi.
Bahçedeki siyah aracın kapısı açıktı. Ömer beni omzundan indirdi ama yere bırakmadı; kollarında tuttu. Yüzümüz ilk kez aynı hizaya geldi. Nefesi sertti. Gözlerinde öfke, korku ve daha önce bana göstermediği kadar açık bir sahiplenme vardı.
“Beni bırak,” dedim dişlerimin arasından.
“Araca bineceksin.”
“Binmeyeceğim.”
“Leyla.”
“Ömer.”
“Şu anda seni ikna edecek kadar sakin değilim.”
“Fark ettim.”
“O yüzden inat etme.”
“Bunu söylemen gerçekten çok etkileyici oldu.”
Bir an gözlerini kapattı. Beni arka koltuğa bıraktı. Kapıyı kapatmadan önce emniyet kemerini çekip kucağıma bıraktı.
“Kendin tak. Sana dokunmayacağım.”
“Az önce beni patates çuvalı gibi taşıdın.”
“Patates çuvalları bu kadar bağırmıyor.”
Kapıyı kapattı. Öfkemin ortasında gülmeye çok yaklaştım. Buna ayrıca sinirlendim.
⁂
Ömer öne değil, yanıma oturdu. Selim direksiyondaydı. Ön araç bahçe kapısından çıkarken arkamızdaki iki araç farklı yönlere ayrıldı. Konağın sokağı boyunca kimse konuşmadı. Ben emniyet kemerini takmamıştım.
Ömer kemere baktı.
“Tak.”
Camdan dışarı baktım.
“Leyla, kemeri tak.”
“Beni tehdit et. Bu akşam yöntem bu.”
Çenesindeki kas gerildi. Bana doğru uzanmadı. Selim’e, “Dur,” dedi.
Araç yolun kenarında durdu. Arkadaki koruma aracı da anında yavaşladı. Ömer kapıları kilitlemedi. Yalnızca arkasına yaslanıp bana baktı.
“Sen takana kadar gitmiyoruz.”
“Sabaha kadar burada kalırız.”
“Kalırız.”
“Şirketin yok mu?”
“Var.”
“İhalen yok mu?”
“Var.”
“Dünyayı yönetmen gerekmiyor mu?”
“Şu anda hayır.”
“Neden?”
Bakışları yüzümde kaldı. “Çünkü kemerini takmadın.”
Bu adamın öncelik sırası akla aykırıydı. Milyonlarca avroluk ihale bekleyebilir, üç ülkedeki yönetim kurulu Murat’ın omzuna bırakılabilir, yüzlerce çalışan onun imzası olmadan sabaha kadar durabilirdi. Benim omzumdaki emniyet kemeri duramazdı.
İçimdeki ilk ses, Bu kontrolcülük, dedi.
İkincisi, Bu adam bizim yüzümüzden liman ihalesini erteledi, dedi.
Holding onun.
Biz de onun muyuz diye biraz önce Cihan’ı tehdit etti zaten.
Kemeri çektim. Tokaya gereğinden sert bastım.
“Oldu mu?”
Ömer kemerin omzumdan doğru geçtiğini kontrol etti. Sonra Selim’e, “Devam,” dedi.
Araç yeniden hareket etti. Beş dakika boyunca konuşmadım. Ömer de konuşmadı. Fakat sessizliği sakin değildi. Sağ dizi bana dönüktü; ellerini birbirine kenetlemiş, başparmağını avucunun içinde bastırıyordu. Cihan’ın sözlerini zihninde tekrar ettiğini anlayabiliyordum.
“Onu gerçekten öldürecek miydin?” diye sordum.
Selim’in omuzları çok hafif gerildi.
Ömer camdan dışarı bakmaya devam etti. “Hayır.”
“Yalan mı söyledin.”
“Sana söyleyeceğim cevap bu.”
“Demek doğru cevap başka.”
Başını bana çevirdi. “Cihan’a dokunmayacağım.”
“Çünkü ben istemiyorum.”
“Evet.”
“Ben istemesem?”
“Bu sorunun cevabını bilmen gerekmiyor.”
Sesinin sakinliği tüylerimi ürpertti. Ömer öfkeli bir adam değildi yalnızca; öfkesini bir plana dönüştürebilen adamdı. Cihan’ı tehdit ederken sesini yükseltmemiş olmasının nedeni kontrolü değil, tehdit etmek için bağırmaya ihtiyaç duymamasıydı.
“Sen hastasın,” dedim.
“Muhtemelen.”
“Bunu bu kadar rahat kabul etme.”
“Rahat değilim.” Bakışları yüzümden inmedi. “Onun sana senden hoşlandığını söylediğini duyduğumdan beri rahat değilim.”
Kalbim, öfkeme sadakatsizlik edecek biçimde hızlandı.
“Duydun yani.”
“Yeterince.”
“Kapıda ne kadar bekledin?”
“Sen ‘İnsan sevdiği kişiyi de ağlatabilir,’ dediğinden beri.”
Yüzüm ısındı. “Cümlenin bağlamı vardı.”
“Bağlamından memnunum.”
“Ben seni sevdiğimi söylemedim.”
“Biliyorum.”
“Öyle bakmayı bırak.”
“Nasıl?”
“Sanki söylemişim gibi.”
Ömer biraz yaklaştı. Aramızda hala bir koltuk mesafesi vardı ama otomobilin içindeki hava daraldı.
“Söylemeni beklemiyorum,” dedi. “Henüz.”
“Ne büyük lütuf.”
“Ama Cihan’ın sana bunu söylemesini de dinlemeyeceğim.”
“Benim kulağım üzerinde söz hakkın yok.”
“Haklısın.”
Bu kadar kolay kabul etmesi beni şaşırttı.
“O zaman?”
“O zaman haksız olduğumu bilerek kıskanacağım.”
“Bu nasıl bir çözüm?”
“Çözüm değil.” Ömer’in sesi alçaldı. “Sana karşı hissettiğim şeylerin düzgün, ölçülü veya hukuken savunulabilir olduğunu hiçbir zaman söylemedim.”
İçimdeki ikinci ses ayağa kalkıp alkışladı.
İlki dosya kapağını kapattı. Savunulabilir yanı kalmadı zaten.
“Cihan’dan yıllardır hoşlanıyorum,” dedim.
Ömer’in bütün bedeni hareketsiz kaldı. Sadece gözleri değişti. Bunu bilerek söylemiştim. Terasta beni omzuna alan adamdan intikam almak istiyordum. Cümlem hedefine ulaştı.
“Ne kadar uzun?” diye sordu.
“Seni ilgilendirmiyor.”
“Ne kadar?”
“Birkaç yıl.”
Ömer başını öne eğdi. Dilini yanağının içinde gezdirdi. Sonra dışarı baktı. Boğaz kıyısındaki ışıklar yüzünün sert çizgilerinden akıp gidiyordu.
“Birkaç yıl,” diye tekrarladı.
“Evet.”
“O da biliyor.”
“Anladığını söylüyor.”
Ömer gözlerini kapattı. “Onu neden hala hayatta bırakmam gerektiğini bana yeniden hatırlat.”
“Çünkü ben istiyorum.”
Gözlerini açtı. “Tek geçerli sebep.”
Ömer’in karanlığı, beni susturmak için üzerime kapanmıyordu. Benim tek bir isteğimle duruyordu. Şehirde herkesi korkutabilecek adamın boynundaki tek görünmez tasma, benim “Yapma,” deyişimdi.
Bu güç insanı güvende hissettirmemeliydi.
Hissettiriyordu.
Buna ayrıca kızdım.
“Alara senden hoşlanıyor,” dedim.
Ömer’in yüzünde gerçek bir ilgisizlik belirdi. “Muhtemelen.”
“Muhtemelen diyerek kadınların duygularını geçiştiremezsin.”
“Onun duyguları benim sorumluluğum değil.”
“Cihan’ınkiler senin sorumluluğun mu?”
“Cihan’ın duyguları değil. Sana yaklaşması benim meselem.”
“Ben eşya değilim.”
“Değilsin.”
“Mülkün değilim.”
“Değilsin.”
“O zaman terasta neden öyle davrandın?”
Ömer bu kez cevap vermeden önce uzun süre yüzüme baktı.
“Çünkü seni onun yanında görünce,” dedi, “bildiğim her şey önemini kaybetti.”
Nefesim yavaşladı.
“Dışarıda iki araç vardı. Konağın kuzey duvarında yeni bir kör nokta oluşmuştu. Turgut’un adamlarından biri yakalanmış, diğeri kaybolmuştu. Seni oradan çıkarmak için on ayrı mantıklı sebebim vardı.”
“Ama?”
“Ama hiçbiri yüzünden Cihan’ı tehdit etmedim.”
Sesi öyle dürüsttü ki karşılık veremedim.
“Seni ona bakarken gördüm,” dedi. “Bana bakmadığın kadar rahat bakıyordun. Yanında bedenin gevşiyordu. Bana karşı her zaman savaşmaya hazır duruyorsun. Bir an, benden çıktığın gün ona gideceğini düşündüm.”
Takvimde kalan on iki gün aramızdaki koltuğa oturdu.
“Ve buna dayanamadın.”
“Hayır.”
“Bu yüzden beni omzuna aldın.”
“Bu yüzden Cihan’ı tehdit ettim.” Ağzının kenarı çok hafif kıpırdadı. “Seni omzuma almam, benimle gelmeyi reddetmen yüzündendi.”
“Ne kadar ince bir ayrım.”
“Ben ayrıntıları önemserim.”
İstemeden güldüm. Gülüşüm küçüktü, öfkemin arasından yanlışlıkla çıkmıştı. Ömer’in yüzündeki bütün sertlik bir anlığına çözüldü. Bana, saatlerdir ilk kez nefes almış gibi baktı.
“Güldün,” dedi.
“Hayır.”
“Gördüm.”
“Araç karanlık.”
“Seni karanlıkta da görürüm.”
İçimdeki iki ses aynı anda sustu.
Ömer’in telefonu çaldı. Ekranda Murat’ın adı vardı. Ömer aramayı açtı.
“Söyle.”
Murat’ın sesini duymadım. Ömer’in yüzü yeniden Karahan Holding’in başındaki adama dönüştü.
“İhaleyi sabah dokuzda yapın. Yetki sende. Alara’nın açıklaması gece yarısından önce çıkmayacak. Siteye dava açılmayacak; önce finans akışını tamamlayın. Cihan’a ait hiçbir kayıt tutulmayacak.”
Son cümlede bana baktı. Murat bir şey sordu.
“Emir bu,” dedi ve kapattı.
“Cihan’ın kayıtlarını mı tutturdun?”
“Artık tutulmayacak.”
“Ömer.”
“Sildirdim.”
“Ne ara?”
“Sen kemerini takmayı reddederken.”
Bir insanın hem delice kıskanç hem de verdiği sözü birkaç saniyede sisteme işletecek kadar disiplinli olması haksız rekabetti. Araç Yeniköy’deki evin bahçesine girdiğinde öfkem bitmemişti. Fakat biçim değiştirmişti. Ömer kapıyı açmak için indi. Ben kendi tarafımdan çıktım. Yanıma geldiğinde bir adım geri çekildim.
“Beni bir daha omzuna alırsan seni gerçekten vururum.”
“Hak ediyorum.”
“Bu özür değil.”
“Özür dilemedim.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Seni oradan çıkardığım için değil,” dedi. “Seni herkesin önünde iradene rağmen taşıdığım için özür dileyeceğim. İkisi aynı şey değil.”
“Şimdi mi?”
“Hayır. Şu an kabul etmeyeceksin.”
“Her şeyi biliyorsun.”
“Seninle ilgili hiçbir şeyi yeterince bilmiyorum.”
Evin kapısına yürüdük. Ömer benimle aynı hizada kaldı; önüme geçmedi, arkamda durmadı. Odam hala dağınıktı. Camlar alınmış, diğer her şey bıraktığım yerde kalmıştı. Açık valiz yatağın yanında duruyor; beyaz kurdele halının üzerinde kıvrılıyordu. Ömer kapının eşiğinde kaldı.
“Bu gece burada kalacaksın,” dedi.
“Anlaşma yüzünden.”
Bakışları yüzümde durdu. “Kendine söylemen gereken buysa, evet.”
Takvimi masaya çıkardım. Dokuzuncu günün üzerine kalın bir çizgi çektim.
Altına yazdım:
Kalan: 12.
“Bundan sonra her gün okula gideceğim,” dedim. “Arkadaşlarımla görüşeceğim. Cihan’la da.”
Ömer’in yüzündeki kas yeniden gerildi.
“Anlaşmanın güvenlik maddelerine uygun olduğu sürece,” dedi.
“Yine anlaşma.”
“Yine.”
“Onun arkasına saklanıyorsun.”
“Evet.”
Bu kadar açık kabul etmesini beklemiyordum.
“Neden?”
Ömer eşiğe bir elini koydu. İçeri girmedi.
“Çünkü anlaşmayı kaldırırsan seni burada tutmak için söylemem gereken şeyi henüz söylemeyeceğim.”
“Neden?”
“Söylediğim için kalmanı istemiyorum.”
“O zaman nasıl kalmamı istiyorsun?”
Bakışları takvimdeki on iki güne, sonra yeniden yüzüme çıktı.
“Kendi isteğinle.”
Kapıyı kapattım. O gece anlaşma bizi aynı çatıya geri getirmişti. Ama ikimiz de gerçeği biliyorduk. Ömer anlaşmanın arkasında saklanıyordu. Ben ise Cihan’dan yıllardır hoşlandığımı söyleyip arabada Ömer’in kıskançlığını izlerken neden kalbimin hızlandığını düşünmemek için takvimde kalan günlerin arkasına saklanıyordum.
Bölüm etkileşimi
