İlk Dans

Rüzgar tehlikesi kâğıt üzerinde ertelenmiş olsa da sosyetenin gıybete doymayan gözleri hâlâ ikisinin üzerindeydi. Bu akşam gerçekleşecek büyük davet, sahte evliliğin sadece bir anlaşma olmadığını, yıkılmaz bir ittifak olduğunu kanıtlayacak tek sahneydi. Ve o sahneye çıkmadan önce, Siyah Kuğu’nun zırhını kuşanması gerekiyordu.
Nişantaşı’nın en prestijli haute couture mağazasının VIP salonunda hava, hafif bir şampanya kokusu ve kumaşların hışırtısıyla doluydu. Lara, denediği dördüncü elbiseyle kabinden çıktığında, Gökhan deri koltukta tek elindeki espresso fincanıyla son derece rahat bir pozisyonda oturuyordu.
Üzerindeki pudra pembesi, tüllü elbiseyi düzeltip çenesini dikleştirdi Lara. "Nasıl?"
Gökhan gözlerini elindeki telefondan yavaşça kaldırdı. Lara’yı tepeden tırnağa süzdü. Yüzünde en ufak bir mimik oynamadı. "Güzel. Eğer bu akşam bir lise mezuniyet balosuna gidiyorsak, harika seçim."
Lara gözlerini devirdi. "Bu elbise dünyaca ünlü bir tasarımcının parçası, Karahan!"
"Tasarımcı bu elbiseyi dikerken seni değil, muhtemelen bir pamuk şekerini hayal etmiş," dedi Gökhan, fincanı tabağına bırakırken. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılmıştı. "Siyah Kuğu diyoruz Lara. Pamuk Şekeri değil. Değiştir."
Lara öfkeyle kabine döndü. Beş dakika sonra, lacivert, derin göğüs dekolteli ve iddialı bir modelle tekrar dışarı çıktı. "Bu nasıl peki Sayın Eleştirmen?"
Gökhan arkasına yaslandı. "Kumaşı fazla konuşkan."
"Kumaşın konuşkanı mı olurmuş?"
"Evet. 'Ben buradayım, lütfen bana bakın' diye bağırıyor," dedi Gökhan, sesi alçak ama son derece net. "Bana bakan gözleri umursamam ama sana bakan gözlerin sınırını ben çizerim. Bir sonrakini dene."
"Sen imkansız bir adamsın!" Lara hışımla kabin perdesini çekti. İçerideki terzi kızlar kıkırdamamak için dudaklarını ısırıyordu.
Sonunda, beşinci denemede perde açıldığında salondaki tüm fısıltılar kesildi. Lara’nın üzerinde, sırtı tamamen açık, vücudunu bir yılan gibi saran, gece mavisi ve siyahın birleşimi ipek bir katlı elbise vardı. Elbise hem zarafeti hem de tehlikeli bir çekiciliği aynı anda barındırıyordu.
Gökhan koltukta hafifçe doğruldu. Bakışları Lara’nın üzerindeki kumaşın kıvrımlarında gezinirken ilk kez alaycı ifadesi tamamen kayboldu. Koyu gözlerindeki o koyulaşma, mağazanın ışıklarından bile daha belirgindi. Ayağa kalktı, adımlarını yavaşça Lara’ya doğru attı.
"Bu," dedi Gökhan, sesi pürüzsüz ve derindi. Yüzü tamamen ciddileşmişti. "Bu tam olarak sensin."
Lara, adamın gözlerindeki o yoğun hayranlığı gördüğünde kalbinin bir anlığına teklediğini hissetti. "Yani... Pamuk şekerine benzemiyorum?"
"Yanından bile geçmiyorsun," dedi Gökhan. Yavaşça Lara’nın arkasına geçti. Aynadaki yansımalarında, Gökhan’ın uzun boyu ve geniş omuzları Lara’nın narin siluetini tamamen kapsıyordu.
Elbisenin sırtındaki gizli fermuar bel hizasında takılmıştı. Gökhan, Lara’nın elini tutarak hafifçe kenara çekti. "İzin ver."
Gökhan’ın parmak boğumları Lara’nın çıplak sırtına değdiği an, Lara’nın teninde buz gibi bir ürperti dolaştı. Nefesini tuttu. Gökhan parmaklarını acele etmeden, ağır ağır fermuarın üzerinde yukarı doğru kaydırdı. Temas ettiği her milim, sırtında sıcak bir iz bırakıyordu. Fermuarı kapatıp elini yavaşça Lara’nın omzuna koydu, başını eğip kulağına fısıldadı: "Bunu giydiğin için bu gece salondaki birkaç adamla kavga etmek zorunda kalacağım, biliyorsun değil mi?"
Lara aynadan onun gözlerinin içine baktı, dudaklarında muzaffer bir gülümseme belirdi. "O zaman iyi dövüşsen iyi edersin, Karahan."
Balo salonunun devasa kapıları açıldığında, içerideki tüm konuşmalar bir anda bıçak gibi kesildi. Orkestranın çaldığı hafif vals müziği fonda devam ederken, gözler kapıdaki çifte kaydı.
Gökhan, simsiyah kusursuz kesim smokini ve arkaya taranmış saçlarıyla tam bir imparator gibi duruyordu. Yanındaki Lara ise gece mavisi elbisesi, dik duruşu ve parmağında parıldayan o devasa mühür yüzüğüyle gecenin tüm ışığını üzerine çekmişti. Lara’nın eli Gökhan’ın koluna kenetlenmişti; adımları senkronize, duruşları sarsılmazdı.
Sosyetenin tanınmış simaları, iş insanları ve magazin basını bu sahneli giriş karşısında büyülenmiş gibiydi. Fısıltılar salonu kapladı:
"Gerçekten evleniyorlar mı?"
"Aralarındaki çekimi görmüyor musun? Şaka gibi, birbirlerinden gözlerini alamıyorlar."
"Rüzgar’ın iddiaları tamamen boşa çıktı..."
Gökhan, Lara’yı salonun ortasındaki piste doğru yönlendirdi. "Sana bakıyorlar," dedi alçak bir sesle.
"Biliyorum," dedi Lara, yüzünde kusursuz bir tebessümle. "Ama ben sadece sana bakıyorum. Oyunumuzun kuralı bu, değil mi?"
Gökhan’ın gözlerinde tehlikeli bir parıltı belirdi. "Bu kısmın oyun olup olmadığından emin değilim Lara."
Orkestra daha tempolu ve vurucu bir valse geçerken, Gökhan sağ elini Lara’nın açık olan sırtına yerleştirdi. Sol elini ise Lara’nın eliyle kenetledi. Dokunuşu o kadar kendinden emin ve sahipleniciydi ki, Lara bir an için etraftaki yüzlerce insanı tamamen unuttu.
Piste çıkan ilk çift onlar oldu. Gökhan, Lara’yı müziğin ritmiyle kendi etrafında döndürdü, ardından göğsüne doğru çekip belini sıkıca kavradı. Adımları o kadar uyumluydu ki, sanki yıllardır birlikte dans ediyor gibiydiler. Lara’nın belindeki elin sıcaklığı, ipek kumaşı delip geçiyordu.
Etraftaki diğer çiftler yavaşça kenara çekilip onları izlemeye başladı. Salondaki herkes, bu iki güçlü figürün arasındaki o somut, patlamaya hazır elektriğe şahitlik ediyordu. Gökhan’ın bakışları bir an bile Lara’nın yüzünden ayrılmıyordu.
Lara başını kaldırıp Gökhan’ın gözlerinin içine baktı. "Bütün gözler üzerimizde."
"Bırak baksınlar," dedi Gökhan, Lara’yı hafifçe kaldırıp kendi etrafında bir kez daha döndürürken. Sesi sadece ikisinin duyabileceği kadar yakındı. "Bu gece bu salonda ne Rüzgar var, ne yalanlar. Sadece sen ve ben varız, Kuğu."
Lara, adamın gözlerindeki o karanlık tutkunun derinliğinde kaybolurken, içindeki son şüphe kırıntısının da eriyip gittiğini hissetti. Sahte bir anlaşmayla başlayan bu oyun, artık ikisinin de kontrol edemediği çok gerçek bir yangına dönüşmüştü.