Bölümler 37Şu an: Xxxıı. Bölüm. — Okul Çocuğu ve Orman Perisi.
- 1 Bölüm I. — Levilik.3.574 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Vagonlar.4.196 kelime
- 3 Iıı. Bölüm. — Bay Yorke.2.365 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — BAY YORKE (devam).3.087 kelime
- 5 V. Bölüm — Hollow’un Kulübesi4.143 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Corıolanus.5.021 kelime
- 7 Bölüm Vıı. — Çayda Papaz Yardımcıları.7.163 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Nuh ve Musa.4.264 kelime
- 9 Ix. Bölüm — Brıarmaıns5.883 kelime
- 10 Bölüm X. — Evde Kalmış Kadınlar.4.954 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Fıeldhead.4.517 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Shırley ve Carolıne.5.447 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — İşle İlgili Yeni Haberleşmeler.6.878 kelime
- 14 Bölüm Xıv. — Shırley İyi İşlerle Kurtulmaya Çalışıyor.3.715 kelime
- 15 Xv. Bölüm — Bay Donne’un Ayrılışı.3.694 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Pentekost Yortusu.3.118 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Okul Şenliği.4.220 kelime
- 18 Bölüm Xvııı. — Kibar Okura Atlaması Tavsiye Edilen, Aşağı Tabakadan Kişilerin Tanıtıldığı Bölüm.2.994 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Yaz Gecesi.4.162 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yarın.3.342 kelime
- 21 Xxı. Bölüm. — Bayan Pryor.4.642 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — İki Hayat.2.797 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Akşam Dışarı Çıkmak5.231 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm Gölgesi Vadisi5.104 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Batı Rüzgârı Esiyor.2.089 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Eski Yazı Defterleri.4.718 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm. — İlk Entelektüel Kadın.5.968 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Febe5.241 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm. — Louıs Moore.2.286 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Rushedge—bir İtiraf Odası.3.975 kelime
- 31 Bölüm Xxxı. — Amca ve Yeğen.3.910 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Okul Çocuğu ve Orman Perisi.3.127 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 Xxxııı. Bölüm — Martın’in Taktikleri2.591 kelime
- 34 Bölüm Xxxıv. — Ev İçi Eziyet Vakası—dinî Görevleri Yerine Getirmede Dindarca Azmin Dikkate Değer Bir Örneği.1.985 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — İşlerin Biraz İlerlediği, Ama Pek Değil.3.200 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm. — Okul Odasında Yazılanlar.5.746 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Son.3.714 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXII. BÖLÜM.
OKUL ÇOCUĞU VE ORMAN PERİSİ.
Briarmains, Hollow’dan daha yakın olduğundan Bay Yorke genç yoldaşını oraya götürmüştü. Onu evin en iyi yatağına, kendi oğullarından biriymiş gibi özenle yatırmıştı. İhanetle açılmış yarasından boşalan kanı görünce, Yorkshirelı beyefendinin gönlünde gerçekten oğlu oluvermişti. O ani olayın görüntüsü, yolda gururu yerle bir olmuş uzun boylu, dimdik adam, toza toprağa serilmiş güzel güneyli başı ve gençliğinin baharındaki delikanlının bir anda karşısında solgun, cansız, çaresiz yatışı—bütün bunlar, kurbanın Bay Yorke’nin ilgisini sonuna dek uyandıracak türden bir manzaraydı.
Onu kaldıracak, yardım edecek başka el; şefkatle soru soracak başka ses; bir çare düşünecek başka akıl yoktu. Her şeyi kendi başına yapmak zorundaydı. Dili tutulmuş, kanlar içindeki gencin—onu genç sayıyordu—Bay Yorke’nin iyiliğine böylesine bütünüyle muhtaç oluşu, bu iyiliği en sağlam biçimde güvenceye almıştı. Bay Yorke gücü elinde tutmayı ve kullanmayı severdi. Şimdi başka bir insanın hayatı üzerinde güç sahibiydi. Bu hoşuna gidiyordu.
Bu durum karamsar yaradılışlı eşi için de aynı ölçüde uygundu. Olay tam ona göreydi, zevkine hitap ediyordu. Bazı kadınlar, kanlar içindeki bir adamın eşiklerinden geçirilip gecenin bir vakti hole yatırıldığını görünce dehşete kapılırdı. İnsan böyle bir manzaranın onları histeri nöbetlerine sürükleyeceğini sanırdı. Hayır. Jessie bahçeyi bırakıp örgü örmeye gelmediğinde ya da Martin, Matthew’ın zorbalığından kurtulup özgürlüğüne kavuşmak için Avustralya’ya gitmeyi önerdiğinde Bayan Yorke histerik nöbetler geçirirdi; ama kapısının yakınındaki bir cinayete teşebbüs, en iyi yatağındaki yarı ölü bir adam onu hemen kendine getirdi, neşesini yerine getirdi ve şapkasına türban havası kattı.
Bayan Yorke, sade bir hizmetçinin ağır işlerle geçen hayatını cehenneme çevirebilir, ama veba hastalarıyla dolu bir hastaneye kahraman gibi bakabilirdi. Moore’u neredeyse seviyordu. Onu bakımına bıraktıklarında—beşikteki en küçük çocuğu gibi kollarına emanet edildiğinde—sert yüreği ona karşı neredeyse şefkatle dolmuştu. Aileden biri ya da kızlarından biri ona su verip yastığını düzeltse, davetsiz misafirin kulağını çekerdi. Jessie’yle Rose’u evin üst katlarından kovdu; hizmetçi kızların oraya ayak basmasını yasakladı.
Şimdi, eğer kaza papaz evinin kapısında yaşansaydı ve ihtiyar Helstone kurbanı içeri alsaydı, ne Yorke ne de karısı ona acırdı. Zorbalığı ve burnunu her şeye sokması yüzünden başına geleni hak ettiğine hükmederlerdi. Oysa şimdilik gözlerinin bebeği olmuştu.
Tuhaf! Louis Moore’un gelmesine, yatağın kenarına oturup yastığa eğilmesine, kardeşinin elini tutup solgun alnını kardeşçe öpmesine Bayan Yorke ses çıkarmıyordu. Orada günün yarısı kalmasına, hatta bir keresinde odada bütün gece oturmasına izin verdi. Yağmurlu bir kasım sabahı saat beşte kalkıp mutfak ocağını kendi elleriyle yaktı, kardeşlere kahvaltı hazırladı ve onlara kendisi servis yaptı. Ucu bucağı olmayan pazen sabahlığı, şalı ve geceliğiyle heybetle kurulup tavuklarının yem yiyişini seyreden bir tavuk gibi memnuniyetle onları izledi. Yine de aşçıya, Bay Moore’a bir tas sago lapası hazırlayıp yukarı çıkarmaya kalkıştığı için o gün ihtar verdi. Hizmetçi kız da gözünden düştü; çünkü Bay Louis giderken mutfakta havalandırdığı paltosunu getirip ona giydirmeye yardım etmiş, karşılığında bir gülümseme, “Teşekkür ederim, kızım,” sözü ve bir şilin kabul etmişti. Bir gün iki kadın ziyaretçi geldi; solgun ve kaygılıydılar. Bay Moore’u bir anlığına görebilmek için içtenlikle, alçakgönüllülükle yalvardılar. Bayan Yorke yüreğini katılaştırıp onları kovdu; üstelik bir güzel de azarladı.
Peki Hortense Moore gelince ne oldu? Beklenebileceği kadar kötü olmadı. Moore ailesinin tamamı Bayan Yorke’ye, daha önce tanıdığı hiçbir ailenin olmadığı kadar uygun görünüyordu. Hortense’le onun bitip tükenmeyen ortak sohbet konusu, hizmetçilerin ahlaksız eğilimleriydi. Bu sınıf hakkındaki görüşleri benzerdi; hizmetçileri aynı kuşkuyla izliyor, aynı sertlikle yargılıyorlardı. Üstelik Hortense, daha ilk günden Robert’a gösterilen ilgi konusunda Bayan Yorke’yi hiç kıskanmadı; hemşirelik görevini fazla karışmadan ona bıraktı. Kendisi de evin içinde telaşla dolanarak, mutfağı gözetleyip orada olup bitenleri haber vererek, kısacası genel olarak işe yarar biri olarak durmadan meşgul oldu. Hastaların odasına ziyaretçi sokmamak konusunda ikisi de özenle anlaşmıştı. Genç değirmen sahibini tutsak ettiler; neredeyse odasına hava girmesine, üzerine güneş vurmasına bile izin vermediler.
Moore’un tedavisi kendisine bırakılan cerrah Bay MacTurk, yaranın tehlikeli olduğunu ama umutsuz olmadığını umduğunu söyledi. Önce kendi seçtiği bir hemşireyi yanına yerleştirmek istedi; fakat ne Bayan Yorke ne de Hortense bunu kabul etti. Talimatlara harfiyen uyacaklarına söz verdiler. Bu nedenle şimdilik onların bakımına bırakıldı.
Kuşkusuz ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlardı; ama bir şeyler ters gitmişti. Sargılar yerinden oynamış ya da kurcalanmıştı; ardından çok kan kaybetti. Çağrılan MacTurk, atı köpükler içinde geldi. Öfkelendirilmesi tehlikeli cerrahlardandı: en iyi halinde bile ters, en kötü halinde vahşiydi. Moore’un durumunu görünce içini, bu sayfaya dökmeye gerek olmayan, çiçekli sözlerden küçük bir demetle boşalttı. Genellikle yanında taşıdığı, taş gibi genç yardımcısı Bay Graves’in sakin başına seçkin çiçeklerden bir iki buket düştü. Peşindeki bir başka genç beyefendiye de ikinci bir buket verdi; bu genç, gerçekten kendi oğlu olan, kendisinin ilginç bir kopyasıydı. Fakat utançtan kızaran çiçeklerin dolu sepeti, her şeye karışan kadınların tümüne birden düştü.
Kış gecesinin büyük bölümünde kendisi ve yardımcıları Moore’un başında çalıştı. Odasında onunla baş başa, kapalı kaldıkları yerde, tükenmiş bedenini tedavi edip didiştiler. Yatağın bir yanında üçü, öbür yanında Ölüm vardı. Çarpışma çetin geçti; şafak sökene dek sürdü. O sırada iki taraf arasındaki denge öylesine eşitti ki ikisi de zaferi kendisinin ilan edebilirdi.
Şafakta Graves’le genç MacTurk hastanın başında kaldı; kıdemli cerrah ise ek yardım bulmak için bizzat gitti ve ekibinin en iyi hemşiresi Bayan Horsfall’ı getirdi. Moore’u bu kadına emanet ederken omuzlarına yüklenen sorumluluğa ilişkin en sert uyarılarda bulundu. Kadın bu sorumluluğu da, yatağın başındaki rahat koltuğu da taş gibi sakinlikle kabul etti. O anda hükümranlığı başladı.
Bayan Horsfall’ın tek bir erdemi vardı: MacTurk’tan aldığı emirlere harfiyen uyuyordu. Onun gözünde cerrahının buyruğu, On Emir’den bile bağlayıcıydı. Öteki yönleriyle kadın değil, ejderhaydı. Hortense Moore onun karşısında silinip gitti; Bayan Yorke ezilip geri çekildi. Oysa bu iki kadın da kendi gözlerinde belli bir itibara, başkalarının gözünde ise hatırı sayılır bir cüsseye sahipti. Bayan Horsfall’ın genişliği, boyu, kemikleri ve kasları karşısında iyice sindiler ve arka salona çekildiler. O ise canı nasıl isterse kimi zaman üst katta, kimi zaman alt katta oturdu. Günde üç kez içkisini, dört kez de tütün piposunu içti.
Moore’u sormaya artık kimse cesaret edemiyordu. Bayan Horsfall Moore’un bakımını üstlenmişti. Onun bakımını üstlenecek kişi oydu; herkes de işini gerektiği gibi yaptığı kanısına varmıştı.
MacTurk sabah akşam onu görmeye geldi. Yeni bir talihsizlikle daha da karmaşıklaşan vakası, cerrahın gözünde ilgi çekici bir hal almıştı. Moore’u, maharetiyle yeniden çalışır duruma getirmesi kendisine itibar kazandıracak, hasarlı bir saat mekanizması gibi görüyordu. Moore’un başka ziyaretçisi olmayan Graves’le genç MacTurk ise ona, Stilbro Reviri’nin teşrih odasında o sırada yatan kişiye baktıkları gözle bakıyorlardı.
Robert Moore’un keyfi yerindeydi: acı çekiyor, tehlike altında bulunuyor, kımıldayamayacak, neredeyse konuşamayacak kadar güçsüz yatıyordu; gardiyanı dev gibi bir kadındı, tek arkadaşları da üç cerrahtı. Kasımın o kasvetli ayının günleri kısalıp geceleri uzarken böylece yattı.
Tutsaklığının başlarında Moore, Bayan Horsfall’a cılız biçimde karşı koymaya çalışıyordu. Kadının kaba saba cüssesini görmekten nefret ediyor, sert ellerinin dokunuşundan ürküyordu; ama kadın onu hemen uslandırdı. Onun altı ayak boyunu, erkeksi kaslarını ve gücünü zerre kadar hesaba katmadan, yatağında onu başka bir kadının beşikteki bebeği çevireceği gibi çevirdi. Uslu durduğunda ona “canım” ya da “şekerim” diye sesleniyor, yaramazlık ettiğinde bazen sarsıyordu. MacTurk yanındayken konuşmaya kalkarsa elini kaldırıp, yaramazlık eden bir çocuğu susturan dadı gibi “Şşt!” diyordu. Sigara içmese, cin içmese daha iyi olurdu, diye düşündü Moore; ama ikisini de yapıyordu. Bir keresinde kadın yokken MacTurk’a, “Bu kadın içki içiyor,” diye ima etti.
“Aman canım efendim, hepsi öyledir,” diye karşılık aldı. Cerrah ekledi: “Ama Horsfall’ın şu erdemi var: Sarhoş olsun, ayık olsun, bana itaat etmeyi hep hatırlar.”
Sonbaharın son demleri de geçti; sisleri ve yağmurları İngiltere’den yasını, gözyaşlarını çekip aldı; rüzgârları uzak diyarlarda iç çekmek üzere esti. Kasımın ardından derin kış geldi; beraberinde berraklık, durgunluk ve ayaz getirdi.
Sakin bir gün, kristal berraklığında bir akşama dönüştü. Dünya Kuzey Kutbu’nun renklerine bürünmüştü; bütün ışıkları ve tonları beyaz, mor ya da soluk yeşil mücevherlerin yansımaları[A] gibiydi. Tepeler leylak mavisiydi; batan güneşin kızıllığında morluk vardı; gökyüzü buz kesmiş, gümüş ışıltılı maviydi. Yıldızlar yükselince altın değil, beyaz kristal gibiydiler; gri, gök mavisi ya da soluk zümrüt tonlarıyla, serin, duru ve saydam renkler bütün manzaraya yayılıyordu.
[A] Okur, bana bundan daha iyi bir İngilizce sözcük bul; Fransızca sözcükten seve seve vazgeçerim. “Yansımalar” olmaz.
Artık yeşil olmayan, kızıl kahverengiye bile dönmeyip nötr bir renge bürünmüş ormanda kendi başına görünen bu koyu mavi hareketli şey de ne? Bir okul çocuğu bu: Briarfield Gramer Okulu’ndan bir çocuk. Şimdi anayoldan eve doğru ağır ağır yürüyen arkadaşlarından ayrılmış; kökünde oturmaya elverişli, yosunlu bir tümsek bulunan belli bir ağacı arıyor. Neden burada oyalanıyor? Hava soğuk, vakit geç oluyor. Oturuyor. Ne düşünüyor? Doğa’nın bu gece büründüğü iffetli büyünün farkında mı? İnci beyazı bir ay gri ağaçların arasından gülümsüyor; o da bu gülümsemeyi umursuyor mu?
Bunu söylemek imkânsız; çünkü sessiz ve yüz ifadesi hiçbir şey anlatmıyor. Şimdilik duyumları yansıtan bir ayna değil, onları gizleyen bir maske. Bu çocuk on beş yaşında, delikanlılığa yeni adım atmış; yaşına göre ince yapılı ve uzun boylu. Yüzünde yumuşak başlılık ne kadar azsa uysallık da o kadar az; bakışları, kendisini denetlemeye ya da alt etmeye yönelik en ufak girişimi fark etmeye hazır görünüyor, yüzünün geri kalanı da direnmeye yatkın yeteneklere işaret ediyor. Akıllı öğretmen yardımcıları bu delikanlıya gereksiz yere karışmaktan kaçınır. Sertlikle yola getirmeye çalışmak boşuna; pohpohlayarak kazanmaksa boşunadan da beter olur. Onu rahat bırakmak en iyisi. Zaman onu eğitecek, deneyim de terbiye edecek.
Martin Yorke, elbette genç bir Yorke, görünüşte şiir adına ne varsa ayaklar altına alır. Duygulardan söz edin, karşılığında alay işitirsiniz. İşte burada, tek başına dolaşıyor; Doğa’nın onun dikkatli bakışları altında açtığı sert, sessiz ve ağırbaşlı şiir sayfasını saygıyla bekliyor.
Oturunca heybesinden bir kitap çıkarıyor: Latince dilbilgisi değil, gizlice eline geçirdiği bir peri masalı kitabı. Keskin genç gözlerine okumak için bir saat daha yetecek kadar ışık var. Üstelik ay da ona eşlik ediyor; ışığı şimdilik soluk ve belirsiz olsa da oturduğu orman açıklığını dolduruyor.
Okuyor. Issız bir dağlık bölgeye götürülüyor; çevresindeki her şey kaba, ıssız, biçimsiz ve neredeyse renksiz. Rüzgârda çınlayan çanlar duyuyor. Sislerin biçimsiz kıvrımlarından at sürerek çıkıp karşısında en parlak görüntü beliriyor: yeşil giysili bir hanım, kar beyazı bir doru atın üzerinde. Elbisesini, mücevherlerini, atını görüyor. Hanım esrarengiz bir soruyla onu durduruyor. Büyüleniyor; onun peşinden peri diyarına gitmesi gerekiyor.
İkinci bir efsane onu deniz kıyısına götürüyor. Uçsuz uçurumların dibinde kaynayan güçlü bir gelgit kabarıyor. Yağmur yağıyor, rüzgâr esiyor. Kayalık bir resif, kara ve pürüzlü, denizin içine doğru uzanıyor. Bu kayalıkların her yanında, aralarında ve üzerlerinde karlı köpüklerin kabarık yığınları, şeritleri ve sürüklenen parçaları çarpıyor, parlıyor, süzülüp sıçrıyor. Islak, vahşi yosunların üzerinde temkinli adımlarla yürüyen yalnız bir gezgin bu kayalıklarda dolaşıyor; tuzlu suyun kulaçlarca derinlikte zümrüt gibi berrak olduğu kovuklara göz atıyor. Orada karada bulunandan daha vahşi, daha tuhaf ve daha iri bitkiler görüyor; kıvrılmış yılanları andıran bitkilerin arasında kümelenmiş, kimi yeşil, kimi mor, kimi inci gibi deniz kabukları da görüyor. Bir çığlık duyuyor. Başını kaldırıp ilerideki resifin çıplak ucuna bakınca uzun boylu, solgun bir şey görüyor: insana benziyor ama köpükten yapılmış; saydam, titreşen, ürpertici. Tek başına değil. Kayalıklarda oyun oynayanların hepsi insan biçiminde: köpükten kadınlardan oluşan bir kalabalık, beyaz ve geçici Nereidlerden bir topluluk.
Şşt! Kitabı kapat, heybenin içine sakla. Martin bir ayak sesi duyuyor. Kulak kabartıyor. Hayır—evet. Ezilmiş kuru yapraklar bir kez daha orman yolunda hafifçe hışırdıyor. Martin gözlüyor; ağaçlar aralanıyor ve bir kadın çıkageliyor.
Koyu renk ipekten giyinmiş bir hanım; yüzünü peçe örtüyor. Martin bu ormanda daha önce hiç hanım görmemişti; köyden arada bir yemiş toplamaya gelen kızlar dışında hiçbir kadın da görmemişti. Bu geceki hayalet görünüşlü yabancı onu rahatsız etmiyor. Kadın yaklaşırken ne yaşlı ne de çirkin olduğunu, aksine çok genç olduğunu fark ediyor. Onu, çirkin olduğunu isteyerek sık sık söylediği biri olarak tanımasa, ince tülün ardında güzelliğin izlerini keşfettiğini sanabilirdi.
Kadın yanından geçiyor, hiçbir şey söylemiyor. Söyleyeceğini biliyordu zaten. Bütün kadınlar kibirli maymunlardır; Caroline Helstone’dan daha kendini beğenmiş bir süs bebeği tanımıyor. Bu düşünce daha zihninde yer eder etmez kadın, geride bıraktığı iki adımını geri dönüyor; peçesini kaldırıp bakışlarını onun yüzüne yerleştiriyor ve usulca soruyor: “Bay Yorke’nin oğullarından biri misiniz?”
Martin Yorke, insan sözüyle bu hitap karşısında kızardığına asla inandırılamazdı; oysa kulaklarına kadar kızardı.
“Evet,” dedi kabaca; ardından kendini, sırada ne olacağını küstahça merak etmeye yüreklendirdi.
“Sanırım Martin sizsiniz?” diye sordu kadın.
Daha yerinde bir söz olamazdı. Basit bir cümleydi; son derece doğal, biraz da çekinerek söylenmişti. Ama delikanlının yaradılışıyla uyum içinde çınladı. Bir müzik notası gibi onu yatıştırdı.
Martin kendi kişiliğinin keskin biçimde farkındaydı; kızın onu kardeşlerinden ayırt etmesini doğru ve yerinde buldu. Babası gibi o da resmiyetten nefret ederdi. Bir hanımın ona “Martin” diye seslenmesi hoşuna gitmişti; “Bay Martin” ya da “Genç Martin” deseydi, bu hitap onun gözündeki değerini sonsuza dek yitirirdi. Resmiyetten de beter olan şey, ölçüsüz bir samimiyetti. Hafif çekingenlik tonu, neredeyse fark edilmeyen tereddüt tam da yerindeydi.
“Ben Martin’im,” dedi.
“Babanızla anneniz iyi mi?” (Neyse ki “babacığınız ve anneciğiniz” dememişti; öyle deseydi her şeyi berbat ederdi.) “Rose’la Jessie de iyi mi?”
“Sanırım iyiler.”
“Kuzenim Hortense hâlâ Briarmains’te mi?”
“Evet.”
Martin alaycı bir yarım gülümseme ve yarım inilti bıraktı. Kadın da yarım gülümsemeyle karşılık verdi; genç Yorke’lerin Hortense’i nasıl gözden düşürmüş olabileceğini tahmin ediyordu.
“Anneniz onu seviyor mu?”
“Hizmetçiler konusunda o kadar iyi anlaşıyorlar ki birbirlerini sevmemeleri imkânsız.”
“Bu gece hava soğuk.”
“Bu kadar geç saatte neden dışarıdasınız?”
“Bu ormanda yolumu kaybettim.”
Martin bu kez kendini gönlünce küçümseyici bir kahkaha atmaktan alamadı.
“Briarmains’in uçsuz bucaksız ormanında yolunu kaybetmiş ha! Bir daha yolunu asla bulamamalısın.”
“Daha önce hiç buraya gelmedim; galiba şimdi izinsiz olarak sizin arazinizdeyim. İsterseniz beni ihbar edebilir, para cezasına çarptırılmamı sağlayabilirsiniz, Martin. Burası babanızın ormanı.”
“Onu bildiğime eminim. Ama yolunu kaybedecek kadar saf olduğuna göre seni ormandan çıkarayım.”
“Gerek yok. Şimdi patikaya çıktım. Yolumu bulurum. Martin,” dedi biraz aceleyle, “Bay Moore nasıl?”
Martin bazı söylentiler duymuştu; küçük bir deneme yapmanın eğlenceli olabileceğini düşündü.
“Ölmek üzere. Onu hiçbir şey kurtaramaz. Bütün umutlar suya atıldı!”
Kadın peçesini yana çekti. Gözlerinin içine bakıp “Ölmek üzere!” dedi.
“Ölmek üzere. Bütün suç kadınlarda; annemle ötekilerde. Sargılarına bir şey yaptılar, her şeyi mahvettiler. Onlar olmasa iyileşirdi. Bence tutuklanmalı, hapse tıkılmalı, yargılanmalı ve en azından Botany Körfezi’ne sürülmeliler.”
Soruyu soran kadın belki de bu hükmü duymadı. Kıpırtısız durdu. İki dakika sonra, tek kelime etmeden ilerledi; ne iyi geceler dedi ne de başka bir şey sordu. Bu ne eğlenceliydi ne de Martin’in umduğu gibiydi. Dramatik, gösterişli bir tepki bekliyordu. Karşılığında kendisine eğlence sunmayacaksa kızı korkutmaya değmezdi. “Miss Helstone!” diye seslendi.
Kadın duymadı ya da arkasına dönmedi. Martin hızla peşinden gidip ona yetişti.
“Dur; söylediklerim yüzünden kaygılandın mı?”
“Ölüm hakkında hiçbir şey bilmiyorsun, Martin; böyle bir konuda konuşamayacak kadar gençsin.”
“Bana inandın mı? Hepsi palavraydı! Moore üç adam kadar yiyor. Ona durmadan sago, tapyoka ya da başka güzel şeyler pişiriyorlar. Mutfağa ne zaman girsem ocakta onun için bir tencere, nefis bir şey pişiyor oluyor. Ben de eski askeri oynayıp onun gibi en güzel yiyeceklerle besleneyim diyorum.”
“Martin! Martin!” Kadının sesi titredi ve durdu.
“Yaptığın çok yanlış, Martin. Beni neredeyse öldürüyordun.”
Yine durdu. Bir ağaca yaslandı; titriyor, ürperiyor, ölüm kadar solgun görünüyordu.
Martin onu anlatılmaz bir merakla süzdü. Bir bakıma, kendi deyişiyle, bunu görmek “çok hoşuna gidiyordu”. Bu ona o kadar çok şey anlatmıştı ki sırları keşfetmekten büyük bir zevk almaya başlamıştı. Öte yandan, Matthew’ın bir taşla ezdiği yavruları için yas tutan bir karatavuk duyduğunda bir zamanlar hissettiği şeyi hatırlattı; bu hoş bir duygu değildi. Onu teselli edecek uygun bir söz bulamayınca ne yapabileceğini düşünmeye başladı. Gülümsedi. Delikanlının gülümsemesi yüz ifadesine olağanüstü bir açıklık kazandırdı.
“Buldum!” diye bağırdı. “Her şeyi birazdan yoluna koyacağım. Şimdi daha iyisin, Miss Caroline. İleri yürü,” diye üsteledi.
Miss Helstone için duvarı aşmanın ya da çalılıktan geçmenin kendisinden daha zor olacağını düşünmeden, onu hiçbir kapıya çıkmayan kestirme yoldan götürdü. Sonuçta birtakım çetin engelleri aşmasına yardım etmesi gerekti. Kadının çaresizliğine söylenip dururken ona yardım edebilmekten de pek hoşlanıyordu.
“Martin, ayrılmadan önce bana ciddiyetle ve şeref sözü vererek Bay Moore’un daha iyi olduğunu söyle.”
“Şu Moore’u ne kadar da düşünüyorsun!”
“Hayır, ama arkadaşlarından birçoğu bana onu sorabilir; onlara güvenilir bir yanıt verebilmek istiyorum.”
“Onlara yeterince iyi olduğunu, yalnızca aylaklık ettiğini söyleyebilirsin. Akşam yemeğinde pirzola, gece yemeğinde de en iyi ararot nişastasından yediğini söyle. Bir gece yukarı çıkarılan bir tası ben yolda durdurup yarısını yedim.”
“Peki ona kim bakıyor, Martin? Kim hemşirelik ediyor?”
“Ona hemşirelik mi ediyor? Koca bebek! Neden olacak, en büyük su fıçımız kadar iri yarı, kaba saba, çirkin suratlı yaşlı bir kadın. Eminim ona hayatı zindan ediyordur. Başka kimsenin yanına yaklaşmasına izin verilmiyor. Çoğunlukla karanlıkta kalıyor. O odada onu fena hâlde hırpaladığına inanıyorum. Bazen yatağımdayken duvarın ardından dinliyorum; onu dövdüğünü işitir gibi oluyorum. Bir yumruğunu görsen! Senin ellerinden yarım düzinesini tek avucunda tutabilir. Önüne pirzola, jöle koyuyorlar ama yine de onun yerinde olmak istemezdim. Hatta kendi özel kanaatime göre, Bay Moore’a tepside yukarı çıkarılanların çoğunu o yiyor. Umarım onu aç bırakmıyordur.”
Caroline derin bir sessizliğe gömülüp düşüncelere daldı; Martin ise onu kurnazca gözlüyordu.
“Onu hiç görmüyorsun sanırım, Martin?”
“Ben mi? Hayır. Doğrusu onu görmek istemiyorum.”
Yine sessizlik oldu.
“Yaklaşık beş hafta önce Bayan Pryor’la birlikte onu sormaya evimize gelmemiş miydiniz?” diye yeniden sordu Martin.
“Evet.”
“Yukarı çıkarılıp yanına alınmayı istediğinizi tahmin ediyorum?”
“İstedik. Bunun için yalvardık ama annen kabul etmedi.”
“Evet! Kabul etmedi. Hepsini duydum. Ziyaretçilere ara sıra nasıl davranmaktan hoşlanıyorsa size de öyle davrandı. Size kaba ve sert davrandı.”
“Hiç nazik değildi; çünkü biliyorsun Martin, biz akrabayız ve Bay Moore’u merak etmemiz doğal. Ama burada ayrılmalıyız; babanın kapısına geldik.”
“İyi, ne olmuş? Seninle eve kadar yürüyeceğim.”
“Seni merak eder, nerede olduğunu sorarlar.”
“Varsın sorsunlar. Kendime bakabilirim herhâlde.”
Martin, çoktan bir nasihat seansını ve çay yanında kuru ekmek cezasını hak ettiğini biliyordu. Olsun; akşam ona bir macera sunmuştu. Bu, çörekle kızarmış ekmekten iyiydi.
Caroline’la eve kadar yürüdü. Yolda, odasını bekleyen ejderhaya rağmen Bay Moore’u görmeye söz verdi ve ertesi gün Caroline’ın onunla ilgili haber almaya Briarmains Ormanı’na geleceği bir saat kararlaştırdı. Belli bir ağacın yanında buluşacaklardı. Bu plan hiçbir işe yaramadı; yine de Martin hoşlandı.
Eve varınca kuru ekmekle nasihat cezası gereğince uygulandı ve erkenden yatağa gönderildi. Cezasını son derece katı bir metanetle karşıladı.
Odasına çıkmadan önce yemek odasına gizlice uğradı. Burası sessiz, soğuk, görkemli bir odaydı; aile genellikle arka salonda yemek yediğinden pek kullanılmazdı. Şöminenin önünde durup mumunu yukarıdaki iki resme kaldırdı: ikisi de kadın başıydı. Biri dingin, mutlu ve masum bir güzellik örneğiydi; öteki daha güzeldi ama kederli ve çaresiz görünüyordu.
“Hıçkırarak ağladığında, bembeyaz kesilip ağaca yaslandığında böyle görünüyordu,” dedi, ikinci resme bakarak.
Odasına geçip yatağının kenarına oturunca düşüncesini sürdürdü: “Sanırım ona ‘âşık’ derler; evet, yan odadaki uzun şeye âşık. Şşt! Horsfall onu mu gürültüyle dövüyor? Neden bağırmadığına şaşıyorum. Sanki kadın onu dişiyle tırnağıyla parçalayacak gibi sesler geliyor ama herhâlde yatağı yapıyordur. Bir keresinde onu iş başında görmüştüm. Yatakları sanki boks yapar gibi yumrukluyordu. Tuhaf iş, Zillah (ona Zillah diyorlar). Zillah Horsfall da kadın, Caroline Helstone da; aynı türden iki bireyler ama birbirlerine pek benzemiyorlar. Caroline güzel bir kız mı? Öyle olduğunu sanıyorum; bakması çok hoş. Yüzünde öyle bir berraklık, gözlerinde öyle bir yumuşaklık var. Bana bakmasını beğeniyorum; içime iyi geliyor. Kirpikleri uzun. Baktığı yerde gölgeleri dinleniyor, insana huzur ve düşünce veriyor sanki. İyi davranır ve bugün olduğu gibi bana uymayı sürdürürse ona bir iyilik yapabilirim. Annemi ve o yaşlı cadı Horsfall’ı atlatma fikri hoşuma gidiyor. Moore’u pohpohlamayı sevdiğimden değil; ama ne yaparsam yapayım karşılığını alacağım, hem de kendi seçtiğim biçimde. Ne ödül isteyeceğimi biliyorum: Moore’un hoşlanmayacağı, benimse hoşuma gidecek bir şey.”
Yatağa girdi.
İçindekilere dön
Bölüm etkileşimi
