Bölümler 37Şu an: Xxıv. Bölüm — Ölüm Gölgesi Vadisi
- 1 Bölüm I. — Levilik.3.574 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Vagonlar.4.196 kelime
- 3 Iıı. Bölüm. — Bay Yorke.2.365 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — BAY YORKE (devam).3.087 kelime
- 5 V. Bölüm — Hollow’un Kulübesi4.143 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Corıolanus.5.021 kelime
- 7 Bölüm Vıı. — Çayda Papaz Yardımcıları.7.163 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Nuh ve Musa.4.264 kelime
- 9 Ix. Bölüm — Brıarmaıns5.883 kelime
- 10 Bölüm X. — Evde Kalmış Kadınlar.4.954 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Fıeldhead.4.517 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Shırley ve Carolıne.5.447 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — İşle İlgili Yeni Haberleşmeler.6.878 kelime
- 14 Bölüm Xıv. — Shırley İyi İşlerle Kurtulmaya Çalışıyor.3.715 kelime
- 15 Xv. Bölüm — Bay Donne’un Ayrılışı.3.694 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Pentekost Yortusu.3.118 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Okul Şenliği.4.220 kelime
- 18 Bölüm Xvııı. — Kibar Okura Atlaması Tavsiye Edilen, Aşağı Tabakadan Kişilerin Tanıtıldığı Bölüm.2.994 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Yaz Gecesi.4.162 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yarın.3.342 kelime
- 21 Xxı. Bölüm. — Bayan Pryor.4.642 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — İki Hayat.2.797 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Akşam Dışarı Çıkmak5.231 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm Gölgesi Vadisi5.104 kelime · Okuduğun bölüm
- 25 Xxv. Bölüm — Batı Rüzgârı Esiyor.2.089 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Eski Yazı Defterleri.4.718 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm. — İlk Entelektüel Kadın.5.968 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Febe5.241 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm. — Louıs Moore.2.286 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Rushedge—bir İtiraf Odası.3.975 kelime
- 31 Bölüm Xxxı. — Amca ve Yeğen.3.910 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Okul Çocuğu ve Orman Perisi.3.127 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Martın’in Taktikleri2.591 kelime
- 34 Bölüm Xxxıv. — Ev İçi Eziyet Vakası—dinî Görevleri Yerine Getirmede Dindarca Azmin Dikkate Değer Bir Örneği.1.985 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — İşlerin Biraz İlerlediği, Ama Pek Değil.3.200 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm. — Okul Odasında Yazılanlar.5.746 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Son.3.714 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIV. BÖLÜM
ÖLÜM GÖLGESİ VADİSİ
Gelecek bazen başımıza getireceği olayların alçak sesli bir uyarısını hıçkırır; uzakta olsa da yaklaşan bir fırtına gibi, rüzgârın uğultusuyla, göğün kızıllığıyla, tuhafça parçalanmış bulutlarla denizi enkazla dolduracak bir kasırgayı haber verir. Ya da sisler içinde doğudan gelen salgının sarı zehrini taşıyıp Batı’nın beyaz adalarını zehirli soluklarla kaplar, İngiliz evlerinin pencerelerini Hindistan vebasının nefesiyle buğulandırır. Bazen de gelecek, sanki bir kaya yarılmış, içinde bir mezar açılmış ve o mezardan uyuyan birinin bedeni çıkmış gibi, ansızın patlak verir. Daha ne olduğunu anlayamadan kefene sarılı, aklınızın ucundan geçmeyen bir felaketle yüz yüze kalırsınız: yeni bir Lazarus.
Caroline Helstone, sağlığının yerinde olduğunu sanarak Hollow’un Kulübesi’nden evine döndü. Ertesi sabah uyandığında kendini alışılmadık bir bitkinliğin altında ezilmiş buldu. Kahvaltıda ve ertesi gün yediği her öğünde iştahının hiç olmadığını fark etti. Lezzetli yemekler bile ona külle talaş gibi geliyordu.
“Hasta mıyım?” diye sordu ve aynada kendine baktı. Gözleri parlaktı, gözbebekleri büyümüştü; yanakları her zamankinden daha pembe ve dolgun görünüyordu. “İyi görünüyorum; öyleyse neden yiyemiyorum?”
Şakaklarında nabzının hızla attığını, zihninin de tuhaf biçimde faal olduğunu hissediyordu. Neşesi yerindeydi; zihnini yüzlerce canlı ama parçalı, parlak düşünce meşgul ediyordu. Onların üzerinde, tenine renk veren türden bir ışıltı vardı.
Ardından sıcak, kurak, susuzlukla ve huzursuzlukla geçen bir gece geldi. Sabaha karşı kaplan gibi korkunç bir düş üzerine atıldı; uyandığında hasta olduğunu hissediyor, biliyordu.
Ateşi nasıl kaptığını—ateşti gerçekten—bilemiyordu. Muhtemelen eve yaptığı geç yürüyüşte bal çiği ve zehirli havayla yüklü hoş kokulu bir esinti ciğerlerine ve damarlarına girmiş; orada zaten zihinsel heyecanın ateşiyle uzun süren çatışmanın ve alışılmış hüznün bitkinliğini bulunca kıvılcımı alevlendirmiş, ardında iyi yanan bir ateş bırakmıştı.
Yine de bu, hafif bir ateş gibi görünüyordu. İki gün süren ateş ve endişeli gecelerin ardından belirtiler şiddetlenmemişti; ne amcası, ne Fanny, ne doktor ne de ziyarete gelen Miss Keeldar onun için kaygılanıyordu. Herkes birkaç güne kalmaz iyileşeceğine inanıyordu.
Birkaç gün geçti ve iyileşmenin gecikmeyeceği hâlâ düşünülse de düzelme başlamadı. Her gün onu ziyaret eden Bayan Pryor, hastalığının iki haftayı bulduğu bir sabah odasında bulunurken onu birkaç dakika dikkatle gözledi. Elini tuttu, parmağını bileğine koydu; sonra sessizce odadan çıkıp Bay Helstone’un çalışma odasına gitti. Onunla uzun süre, sabahın yarısı boyunca baş başa kaldı. Hasta genç dostunun yanına döndüğünde şalını ve şapkasını çıkardı. Yatağın başında bir süre durdu; bir elini ötekinin üzerine koymuş, alışkanlığı olduğu üzere hafifçe sallanıyordu. Sonunda, “Fanny’yi Fieldhead’e birkaç eşyamı almaya gönderdim; burada kısa bir süre kalırken gerekecek şeyler. İyileşene kadar yanında kalmak istiyorum. Amcan nezaket gösterip sana bakmama izin verdi. Bu senin için de uygun mu, Caroline?” dedi.
“Böyle gereksiz bir zahmete girmenizden üzgünüm. Kendimi pek hasta hissetmiyorum ama kesin bir dille reddedemem. Evde olduğunuzu bilmek, arada odada sizi görmek bana çok iyi gelecek; ama benim yüzümden kendinizi eve kapatmayın, sevgili Bayan Pryor. Fanny bana çok iyi bakıyor.”
Bayan Pryor, solgun ve küçücük hastanın üzerine eğilmiş, şimdi takkesi altındaki saçlarını düzeltiyor ve yastığını usulca kabartıyordu. Bunları yaparken Caroline gülümseyerek yüzünü ona çevirdi ve öpmek için kaldırdı.
Kendi isteğiyle hasta bakıcılığına soyunan kadın bu sevgi gösterisini kabul edince, alçak ve içten bir sesle, “Ağrınız yok mu? Rahat sayılır mısınız?” diye sordu.
“Sanırım neredeyse mutluyum.”
“Bir şey içmek ister misiniz? Dudaklarınız kurumuş.”
Soğuk bir içecekle dolu bardağı ağzına tuttu.
“Bugün bir şey yedin mi, Caroline?”
“Yiyemiyorum.”
“Ama iştahın yakında geri gelecek; gelmeli. Yani, Tanrı’dan dilerim geri gelsin.”
Onu yeniden kanepeye yatırırken kollarını çevresine doladı; bunu yaparken, neredeyse istemsiz görünen bir hareketle Caroline’ı yüreğine çekti ve bir an sıkıca kucakladı.
“Seni hep yanımda tutabilmek için iyileşmek bile istemeyeceğim galiba,” dedi Caroline.
Bayan Pryor bu söze gülümsemedi. Yüzünde bir ürperti dolaştı; birkaç dakika boyunca bütün dikkatini onu bastırmaya verdi.
Bir süre sonra, “Bana kıyasla Fanny’ye daha alışıksın,” dedi. “Sana bakmam sana tuhaf, yersiz bir karışma gibi mi geliyor?”
“Hayır; çok doğal ve çok rahatlatıcı. Hasta insanlarla ilgilenmeye alışkın olmalısınız hanımefendi. Odada öyle sessizce dolaşıyor, öyle alçak sesle konuşuyor, bana öyle yumuşakça dokunuyorsunuz.”
“Hiçbir işte becerikli değilim, canım. Beni sık sık beceriksiz bulacaksın ama asla ihmalkâr değil.”
İhmalkâr olmadığı kesindi. O saatten sonra Fanny ile Eliza hasta odasında birer gölgeye dönüştü. Bayan Pryor odayı kendine mesken edindi; bütün işleri üstlendi, gece gündüz orada kaldı. Hasta kız başlangıçta, hem de pek cılız bir sesle itiraz etti; çok geçmeden hiç itiraz etmez oldu. Yatağının başındaki yalnızlık ve kasvetin yerini koruma ve teselli aldı. İkisi şaşırtıcı bir uyum içinde kaynaştı. Caroline, genellikle başkalarının kendisiyle bu kadar ilgilenmesini istemekten ya da kabul etmekten rahatsızlık duyardı. Bayan Pryor’un normalde küçük hizmetleri görme alışkanlığı da becerisi de yoktu; ama şimdi her şey öyle kolay, öyle doğal yürüyordu ki hasta kız şefkat görmeye, bakıcısı da ona şefkat göstermeye can atıyordu. Bayan Pryor’da yorgunluk belirtisi görülmediğinden Caroline’a kaygılanması gerektiğini hatırlatan bir şey olmuyordu. Aslında yapılacak pek ağır bir iş yoktu; ama ücretli bir hizmetçi için bile zor gelebilirdi.
Bütün bu bakıma rağmen hasta kızın iyileşmemesi tuhaftı; ama olan buydu. Çözülme vaktindeki bir kar yığını gibi eriyip gidiyor, kuraklıktaki bir çiçek gibi soluyordu. Tehlike ya da ölüm düşüncesi Miss Keeldar’ın aklına pek uğramazdı; başlangıçta dostu için hiç kaygılanmamıştı. Ama ziyaretlerinde onun günden güne değişip güçten düştüğünü görünce yüreğini korku kapladı. Bay Helstone’a gidip öyle bir kararlılıkla konuştu ki beyefendi, istemese de yeğeninin migren dışında bir hastalığı olabileceğini sonunda kabul etmek zorunda kaldı. Bayan Pryor gelip de sakince bir hekim çağrılmasını isteyince, isterse iki hekim çağırabileceğini söyledi. Biri geldi; ama tek başına bir kâhin gibiydi. Geleceğin gizemini çözeceği karanlık bir söz söyledi, birkaç ilaç yazıp bazı talimatlar verdi; bütün bunları ezici bir otorite havasıyla yaptı. Ücretini cebine koyup gitti. Herhâlde elinden bir şey gelmeyeceğini gayet iyi biliyordu ama bunu söylemek istememişti.
Yine de mahallede ciddi bir hastalık söylentisi yayılmadı. Hollow’un Kulübesi’nde Caroline’ın yalnızca ağır bir soğuk algınlığı geçirdiği sanılıyordu; Hortense’e de bu yönde bir not yazmıştı. Mademoiselle, iki kavanoz frenk üzümü reçeli, bitki çayı tarifi ve öğüt dolu bir not göndermekle yetindi.
Bir hekimin çağrıldığı Bayan Yorke’a söylenince, zenginlerin ve aylakların hastalık kuruntularıyla alay etti. Düşünecek kendilerinden başka şeyleri olmadığından, serçe parmakları birazcık ağrısa bile doktor çağırmaları gerektiğini söyledi.
Bu sırada, Caroline’ın şahsında temsil edilen “zenginler ve aylaklar” hızla bitkin düşüyordu. Çok geçmeden ortaya çıkan bu güçsüzlük, onu gören herkesi şaşırtmıştı; yalnızca biri bunun nedenini düşünüyordu: Temeli sarsılmış bir yapının ansızın yıkılabileceğini yalnızca o hesaba katmıştı.
Hastaların sıradan bakıcıların anlayamadığı tuhaf istekleri olur; Caroline’ın da şefkatli bakıcısının başta açıklayamadığı bir isteği vardı. Haftanın belirli bir günü, belirli bir saatte, ister kendini daha iyi ister daha kötü hissetsin, yataktan kaldırılıp giydirilmek ve pencere yanındaki koltuğuna oturtulmak için yalvarırdı. Öğle geçene kadar orada otururdu. Solgun yüzünün ele verdiği bitkinliğe, güçsüzlüğe rağmen kilise saati öğleyi vaktinde çalana dek dinlenmesi için yapılan bütün ısrarları usulca geri çevirirdi. On iki vuruş duyulunca yumuşar, uysalca yatağa uzanırdı. Kanepeye döndüğünde genellikle yüzünü yastığa gömer, dünyayı ve artık görmek istemediği güneşi dışarıda bırakır gibi örtüleri üzerine çekerdi. Böyle yatarken birden fazla kez hafif bir sarsıntı hasta yatağını titretti; çevresindeki sessizliği bastırılmış bir hıçkırık bozdu. Bayan Pryor bunların hiçbirini gözden kaçırmadı.
Bir salı sabahı, her zamanki gibi yataktan kalkmak için izin istemişti. Şimdi beyaz sabahlığına sarınmış, koltuğunda öne doğru eğilmiş, kafesli pencereden sabırla gözlerini ayırmadan dışarı bakıyordu. Bayan Pryor biraz geride oturmuş, örgü örüyor gibi görünse de aslında onu izliyordu. Caroline’ın solgun, kederli alnından bir değişim geçti; durgun yüzü canlandı. Solmuş gözlerine bir ışık düşüp parıltısını geri getirdi; yarı doğrulup dikkatle dışarı baktı. Sessizce yaklaşan Bayan Pryor da omzunun üzerinden baktı. Bu pencereden kilise mezarlığı, onun ötesinde de yol görünürdü. Yoldan hızla geçen bir atlı belirdi. Onu tanımak için henüz fazla uzakta değildi. Bayan Pryor’un gözü keskin görürdü; Bay Moore’u tanıdı. Araya giren bir yükselti onu gözden sakladığı sırada saat on ikiyi vurdu.
“Yeniden yatabilir miyim?” diye sordu Caroline.
Bakıcı onu yatağa götürdü. Yatırıp perdeyi çektikten sonra yakında durup dinledi. Küçük kanepe titredi, bastırılmış hıçkırık havayı dalgalandırdı. Bayan Pryor’un yüzü kederle kasıldı; ellerini sıktı, dudaklarından yarım bir inilti döküldü. O sırada salı gününün Whinbury pazar günü olduğunu hatırladı. Bay Moore o gün, öğle olmadan hemen önce pazara giderken papaz evinin önünden mutlaka geçerdi.
Caroline’ın boynunda, ucuna bir süs eşyası iliştirilmiş ince bir ipek örgü hep dururdu. Bayan Pryor, altın parçanın ışıldadığını görmüştü ama onu doğru dürüst inceleyememişti. Caroline onu hiç yanından ayırmazdı. Giyinikken göğsünün içine saklar, yatağa girdiğinde elinde tutardı. O salı öğleden sonra, bazen uzun günleri kısaltan ve uykudan çok uyuşukluğa benzeyen kısa bir dalgınlık çöktü üzerine. Hava sıcaktı. Ateşli bir huzursuzlukla dönerken örtüleri biraz yana itmişti. Bayan Pryor örtüleri düzeltmek için eğildi. Hasta kızın göğsünde duran, güçsüz ve gevşek küçük eli her zamanki gibi kıskançlıkla koruduğu hazineyi kavramıştı. İnsanın bakarken bile içinin acıdığı o incecik parmaklar şimdi uykuda gevşemişti. Bayan Pryor örgüyü usulca çözüp minicik bir madalyon çıkardı; küçük kesesinin alabileceği türden, basit bir şeydi. Kristal yüzünün altında siyah bir saç buklesi görünüyordu; bir kadının başından kesilmiş olamayacak kadar kısa ve kıvırcıktı.
Huzursuz bir hareket ipek zincirin çekilmesine yol açtı. Uyuyan irkilip uyandı. Son zamanlarda uyandığında düşünceleri çoğunlukla dağınık, bakışları da dalgın olurdu. Yarı doğrulup dehşetle haykırdı: “Onu benden alma Robert! Alma! Son tesellim o; bırak bende kalsın. Saçın kime ait olduğunu kimseye söylemiyorum; kimseye de göstermiyorum.”
Bayan Pryor çoktan perdenin arkasına çekilmişti. Yatağın yanındaki derin koltuğa iyice yaslanmış, gözden kaybolmuştu. Caroline odaya bakındı; boş olduğunu sandı. Dağınık düşünceleri yavaş yavaş geri dönerken, her biri zihnin kederli kıyısında güçsüz kanatlarını indiriyordu; yorgun kuşlar gibi boşluğu görüp çevresindeki sessizliği fark eden Caroline, yalnız olduğuna inanıyordu. Caroline henüz kendini toparlayamamıştı; belki sağlıklı bir soğukkanlılıkla kendine hâkim olma yetisi bir daha geri gelmeyecekti. Belki güçlü ve varlıklı insanların yaşadığı dünya ayaklarının altından sonsuza dek kayıp gitmişti. En azından çoğu zaman kendisine öyle geliyordu. Sağlıklıyken hiç yüksek sesle düşünmezdi; şimdi ise farkında olmadan dudaklarından sözler dökülüyordu.
“Ah, her şey bitmeden onu bir kez daha görebilsem! Gökler hiç değilse bu kadarını bana bağışlayabilir!” diye haykırdı. “Tanrım, ölmeden önce bana biraz teselli ver!” diye alçakgönüllülükle yakardı.
“Ama ben gidene kadar hasta olduğumu bilmeyecek; beni cenaze için yatırdıklarında, duyusuz, soğuk ve kaskatı hâlde yatarken gelecek.”
“Öyleyse ayrılmış ruhum ne hissedecek? Bedene ne olduğunu görebilecek ya da bilebilecek mi? Ruhlar herhangi bir yolla yaşayan bedenlerle iletişim kurabilir mi? Ölüler geride bıraktıklarını hiç ziyaret edebilir mi? Doğa unsurlarının içinde gelebilirler mi? Rüzgâr, su, ateş bana Moore’a giden bir yol açar mı?”
“Rüzgâr bazen neden neredeyse anlaşılır biçimde ses veriyor; son zamanlarda geceleri duyduğum gibi neden şarkı söylüyor, sanki kederli bir olay yaklaşıyormuşçasına neden pencerenin önünden hıçkırarak geçiyor? Onda hiçbir şey dolaşmıyor, ona hiçbir şey esin vermiyor mu?”
“Bir gece bana sözler fısıldamıştı; öyle bir ezgi dökmüştü ki yazabilirdim. Ama dehşete kapılmıştım, kalkıp loş gece lambasının ışığında kalemle kâğıt aramaya cesaret edemedim.”
“Sözünü ettikleri bu elektrik nedir? Değişimleri bizi iyi ya da hasta eden, eksikliği ya da fazlası yıkıma yol açan, dengedeyken canlandıran şey nedir? Çevremizdeki atmosferde bulunan, sinirlerimizin üzerinde telli çalgıların tellerine dokunan parmaklar gibi dolaşıp bazen tatlı bir nota, bazen bir ağıt; bazen coşkun bir kabarış, derken en hüzünlü ezgiyi uyandıran bütün o etkiler nedir?”
“Öteki dünya nerede? Öbür yaşam nasıl olacak? Bunları niye soruyorum? Üzerimdeki perdenin yırtılacağı saat hızla yaklaşırken, hem de fazla hızla yaklaşırken, bunu düşünmek için nedenim yok mu? Büyük Gizem’in vaktinden önce karşıma çıkabileceğini bilmiyor muyum? İyiliğine güvendiğim, çocukluğumdan beri sabah akşam Babam diye yakardığım Büyük Ruh, ellerinin zayıf yaratısına yardım et! Korktuğum, ama geçmek zorunda olduğum sınavda bana destek ol! Bana güç ver! Sabır ver! Bana… ah, iman ver!”
Yastığına geri düştü. Bayan Pryor sessizce odadan çıkmanın yolunu buldu. Çok geçmeden geri döndüğünde, bu tuhaf kendi kendine konuşmayı gerçekten duymamış gibi görünüyordu.
Ertesi gün birkaç ziyaretçi geldi. Miss Helstone’un durumunun kötüleştiği duyulmuştu. Bay Hall ile kız kardeşi Margaret geldiler. İkisi de hasta odasından gözyaşları içinde çıktı; Caroline’ı beklediklerinden daha değişmiş bulmuşlardı. Hortense Moore da geldi. Varlığı Caroline’ı canlandırmış gibiydi. Gülümseyerek tehlikeli biçimde hasta olmadığını söyledi; alçak sesle ama neşeyle konuştu. Hortense kaldığı sürece, heyecanı yüzünün pembeliğini korudu; daha iyi görünüyordu.
Hortense gitmek üzereyken Bayan Pryor, “Bay Robert nasıl?” diye sordu.
“Ayrıldığında gayet iyiydi.”
“Ayrıldı mı! Evden gitti mi?”
Ardından, peşinde olduğu isyancılarla ilgili polisten gelen bir bilginin o sabah onu Birmingham’a çağırdığı anlatıldı. Dönmesi herhâlde iki haftayı bulabilirdi.
“Miss Helstone’un ağır hasta olduğunu bilmiyor mu?”
“Hayır! O da benim gibi onun yalnızca kötü bir soğuk algınlığı geçirdiğini sanıyordu.”
Bu ziyaretten sonra Bayan Pryor bir saatten fazla Caroline’ın yatağına yaklaşmadı. Ağladığını duyuyor, gözyaşlarını görmeye cesaret edemiyordu.
Akşam karanlığı çökerken ona çay getirdi. Caroline kısa bir uykudan gözlerini açtı ve bakıcısına onu tanımayan bir bakışla baktı.
“Bu yaz sabahı, muhasebe odasının penceresinde dururken vadideki hanımellerinin kokusunu aldım,” dedi.
Solgun dudaklardan dökülen böyle tuhaf sözler, seven bir dinleyicinin yüreğini çelikten daha keskin yaralar. Kitaplarda kulağa romantik gelebilirler; gerçek yaşamda ise insanın içini parçalarlar.
Bayan Pryor, “Canım, beni tanıyor musun?” dedi.
“Robert’ı kahvaltıya çağırmak için içeri girdim. Bahçede onunla birlikteydim. Gitmemi o istedi. Ağır çiy çiçekleri canlandırmış. Şeftaliler olgunlaşıyor.”
Bakıcı tekrar tekrar, “Canım! Canım benim!” diye seslendi.
“Gün doğduktan çok sonra bile ortalık aydınlık sanmıştım. Şimdi karanlık görünüyor. Ay battı mı?”
Yeni doğmuş o ay, ona dingin ve yumuşak bir ışıkla bakıyordu. Derin mavi boşlukta süzülürken bulutsuzca onu gözetliyordu.
“Öyleyse sabah değil mi? Kulübede değil miyim? Bu kim? Yatağımın başında bir siluet görüyorum.”
“Benim, dostun, bakıcın… Başını omzuma yasla. Kendine gel.” Daha alçak sesle, “Tanrım, acı ona! Ona can, bana güç ver! Bana cesaret gönder! Ne söyleyeceğimi öğret!” diye ekledi.
Birkaç dakika sessizlik içinde geçti. Hasta kız, titreyen kolların arasında, bakıcısının çarpan göğsüne yaslanmış, sessiz ve hareketsiz yatıyordu.
“Artık daha iyiyim,” diye fısıldadı sonunda Caroline, “çok daha iyiyim. Nerede olduğumu anlıyorum. Yanımda Bayan Pryor var. Rüya görüyordum. İnsanlar rüyadan uyandıklarında konuşurlar; hastayken çoğu zaman olur. Kalbiniz ne hızlı atıyor hanımefendi! Korkmayın.”
“Korku değil çocuğum, geçecek biraz kaygı yalnızca. Sana çay getirdim Cary. Amcan kendisi demledi. Herhangi bir ev hanımından daha iyi çay demlediğini söyler. Bir tat bak. Bu kadar az yediğini duyunca kaygılandı; iştahın biraz açılsa çok sevinecek.”
“Susadım. İçeyim.”
Açgözlülükle içti.
“Saat kaç, hanımefendi?” diye sordu.
“Dokuzu geçti.”
“Daha geç değil mi? Ah, önümde hâlâ uzun bir gece var. Ama çay bana güç verdi. Oturacağım.”
Bayan Pryor onu doğrultup yastıklarını yerleştirdi.
“Tanrı’ya şükür! Her zaman böylesine mutsuz, hasta ve umutsuz değilim. Hortense gittikten sonra öğleden sonram kötü geçti; belki akşam daha iyi olur. Güzel bir gece, değil mi? Ay ışığı berrak.”
“Çok güzel, tam bir yaz gecesi. Eski kilise kulesi neredeyse gümüş gibi beyaz parlıyor.”
“Kilise mezarlığı huzurlu görünüyor mu?”
“Evet, bahçe de öyle. Yaprakların üstünde çiy parlıyor.”
“Mezarların arasında uzun otlarla ısırganlar var mı, yoksa mezarlar çimenli ve çiçekli mi görünüyor?”
“Birkaç tümseğin üstünde kapalı papatya başları inci gibi parlıyor. Thomas labada yapraklarını ve uzun otları biçip ortalığı temizlemiş.”
“Böyle yapılmasını hep severim; mezarlığın düzenli olduğunu görmek insanın içini yatıştırıyor. Şimdi kilisenin içinde de ay ışığı, odamdaki gibi yumuşakça parlıyordur herhâlde. Doğu penceresinden süzülüp doğrudan Helstone anıtının üzerine düşecektir. Gözlerimi kapatınca zavallı babacığımın mezar taşındaki yazıyı beyaz mermer üzerinde siyah harflerle görür gibi oluyorum. Altında başka yazıtlar için bolca yer var.”
“William Farren bu sabah çiçeklerine bakmaya geldi. Sen artık kendin ilgilenemediğin için ihmal edileceklerinden korkmuş. En sevdiğin iki bitkiyi senin için bakmak üzere evine götürdü.”
“Vasiyet yazacak olsam bütün bitkilerimi William’a bırakırdım; süs eşyalarımı Shirley’e—boynumdan çıkarılmaması gereken bir tanesi hariç; kitaplarımı da size, hanımefendi.” Bir süre sustuktan sonra, “Bayan Pryor, bir şeyi çok arzuluyorum,” dedi.
“Ne istiyorsun Caroline?”
“Şarkı söylemenizi dinlemeye bayıldığımı biliyorsunuz. Şimdi bana bir ilahi söyleyin. Şu sözlerle başlayan ilahiyi söyleyin:
‘Ey Tanrımız, geçmiş çağlarda yardımımız,
Gelecek yıllarda umudumuz,
Fırtınalı kasırgada sığınağımız,
Barınağımız, limanımız, yuvamız!’”
Bayan Pryor hemen isteğini yerine getirdi.
Caroline’ın onu dinlemeyi sevmesine şaşmamalı. Konuşurken bile sesi tatlı ve gümüş gibi berraktı; şarkı söylerken neredeyse ilahiydi. Ne flüt ne santur bu kadar duru sesler çıkarabilirdi. Ama tınısı, içinden titreşerek geçen ifadeye kıyasla ikinci planda kalıyordu: sevgi dolu bir yüreğin narin titreyişi.
Mutfağın hizmetçileri ezgiyi duyunca merdivenin dibine sokulup dinledi. Kadınların anlaşılmaz ve zayıf yaradılışı üzerine düşünerek bahçede dolaşan yaşlı Helstone bile, kederli ezgiyi daha iyi duymak için çiçek tarhlarının arasında durdu. Unuttuğu ölü karısını neden hatırladığını, Caroline’ın solup giden gençliği için şimdiye dek neden hissettiğinden daha fazla kaygı duymasına şarkının neden olduğunu kendisi de bilmiyordu. O akşam yargıç Wynne’i ziyaret edeceğine söz verdiğini hatırlayınca sevindi. Keyifsizlikten ve kasvetli düşüncelerden hiç hoşlanmazdı. Bunlar üzerine çöktüğünde genellikle onları çabucak kovmanın yolunu bulurdu. Tarlaları geçerken ilahinin sesi peşinden belli belirsiz geldi. Erişemeyeceği kadar uzaklaşmak için her zamankinden hızlı yürüdü.
“Sözün buyurur bedenimiz toprağa dönsün,
‘Dönün, ey insanoğulları!’
Bütün uluslar önce topraktan doğdu,
Yine toprağa döner.”
“Bin yıl, senin gözünde
Geçip gitmiş bir akşam gibidir—
Gecenin bitip güneşin doğmasını
Bekleyen nöbet kadar kısadır.”
“Zaman, durmadan akan bir ırmak gibi
Bütün oğullarını alıp götürür;
Uçar gider, unutulur onlar, tıpkı bir düş gibi,
Gün doğarken silinip giden.”
“Çiçekli tarlalar gibi uluslar da
Sabah ışığında taptaze durur;
Biçerin eli altındaki çiçekler
Gece olmadan solup yatar.”
“Ey Tanrımız, geçmiş çağlarda yardımımız,
Gelecek yıllarda umudumuz,
Dertler sürdükçe koruyucumuz ol—
Ey Babamız, yuvamız ol!”
İlahi bitince Caroline, “Şimdi bir şarkı söyleyin, İskoç şarkısı olsun,” diye önerdi. “‘Ye banks and braes o’ bonnie Doon.’”
Bayan Pryor yine denileni yaptı, ya da yapmaya çalıştı. İlk kıtanın sonunda sustu; devam edemedi. Yüreği taşmıştı.
Caroline acıyan bir sesle, “Şarkının dokunaklılığına ağlıyorsunuz. Buraya gelin, sizi ben teselli edeyim,” dedi. Bayan Pryor yanına geldi, yatağın kenarına oturdu ve zayıf kolların kendisine sarılmasına izin verdi.
Genç kız yanağından öperek, “Siz beni sık sık teselli ediyorsunuz; bırakın ben de sizi teselli edeyim,” diye mırıldandı. “Umarım,” diye ekledi, “benim için ağlamıyorsunuzdur.”
Yanıt gelmedi.
“İyileşmeyeceğimi mi düşünüyorsunuz? Kendimi pek hasta hissetmiyorum, yalnızca güçsüzüm.”
“Ama Caroline, zihnin… Zihnin yıkılmış. Yüreğin neredeyse kırılmış; öylesine ihmal edilmiş, geri çevrilmiş, öylesine yalnız bırakılmışsın.”
“Sanırım keder, en ağır hastalığım; hep de öyle oldu. Bazen içimi bolca mutluluk doldursa yeniden canlanabileceğimi düşünüyorum.”
“Yaşamak istiyor musun?”
“Hayatta hiçbir amacım yok.”
“Beni seviyor musun Caroline?”
“Hem de çok, gerçekten çok; bazen anlatılamayacak kadar. Şu anda sanki yüreğinize doğru büyüyebilirmişim gibi hissediyorum.”
Caroline’ı yatırırken Bayan Pryor, “Hemen döneceğim canım,” dedi.
Yanından ayrılıp kapıya süzüldü, anahtarı kilitte sessizce çevirdi, kapının kilitli olduğundan emin olup geri geldi. Caroline’ın üzerine eğildi. Ay ışığı daha rahat girsin diye perdeyi geri çekti. Yüzüne dikkatle baktı.
“Öyleyse, beni seviyorsan,” dedi hızlıca ve sesi değişmişti, “kendi sözlerinle söylemek gerekirse, ‘yüreğime doğru büyüyebileceğini’ hissediyorsan, bil ki o yürek seninkini dolduran kaynağın ta kendisi; damarlarımdan akan kan seninkilerde dolaşıyor. Sen benimsin; kızım, öz evladımsın.”
“Bayan Pryor…”
“Öz evladımsın!”
“Yani… demek istediğiniz… beni evlat edindiniz mi?”
“Bu, sana başka hiçbir şey vermediysem bile en azından hayat verdiğim; seni karnımda taşıyıp emzirdiğim; gerçek annen olduğum anlamına geliyor. Bu unvanı başka hiçbir kadın sahiplenemez; benimdir.”
“Ama Bayan James Helstone… Babamın karısı… Onu gördüğümü hiç hatırlamıyorum; o benim annem mi?”
“O senin annen. James Helstone benim kocamdı. Senin bana ait olduğunu söylüyorum. Bunu kanıtladım. Belki de bütünüyle ona ait olduğunu sanmıştım; bu benim için zalimce bir yazgı olurdu. Öyle olmadığını anlıyorum. Tanrı, çocuğumun zihninin ebeveyni olmama izin verdi. O bana ait; benim malım, benim hakkım. Bu yüz hatları James’in. Gençken yakışıklı bir yüzü vardı; yanlışları yüzünden değişmemişti. Sevgili baban sana mavi gözlerini, yumuşak kahverengi saçlarını, yüzünün oval biçimini ve düzgün hatlarını verdi; dış görünüşünü o bahşetti. Ama yüreğin ve zihnin benim. Tohumları benden geldi; geliştikçe mükemmelleştiler. Çocuğuma hem büyük bir sevgi duyuyor hem de onu en az sevdiğim kadar takdir edip onaylıyorum.”
“Duyduğum doğru mu? Rüya değil, değil mi?”
“Keşke yanağına sağlığın özünü ve rengini geri getirmek de bir o kadar mümkün olsaydı.”
“Öz annem! Sana duyduğum kadar derin bir sevgi besleyebileceğim biri mi? Anladığım kadarıyla insanlar onu pek sevmezmiş.”
“Bunu sana onlar mı söyledi? Öyleyse şimdi annen sana şunu söylüyor: İnsanları memnun etme yeteneği yok; onların takdirini de umursamıyor. Düşünceleri çocuğunda. Peki o çocuk onu bağrına basacak mı, yoksa reddedecek mi?”
“Ama sen annemsen, bütün dünya benim için değişti demektir. Elbette yaşayabilirim. İyileşmek isterim—”
“İyileşeceksin. Minicik, güzel bir bebekken, mavi gözlerinin güzelliğinde yüreğime demir gibi girip ruhumu kılıç gibi delen niteliklerin işaretini gördüğümden korkarak üzerine ağladığım günlerde, yaşamı ve gücü göğsümden aldın. Kızım! Uzun süre ayrı kaldık; şimdi sana yeniden sevgiyle bakmak için döndüm.”
Onu göğsüne bastırdı, kollarında beşik gibi tuttu; küçük bir çocuğu uyutur gibi onu usulca salladı.
“Annem… Öz annem!”
Çocuk annesine sokuldu; annesi de bu sevgi gösterisini hissedip yakarışını duyunca onu daha da sıkı bağrına bastı. Sessiz öpücüklerle örttü; yavrularını besleyen bir kumru gibi sevgi sözleri fısıldadı.
Odada uzun süre sessizlik hüküm sürdü.
“Amcam biliyor mu?”
“Amcan biliyor. Buraya gelip seninle kalmaya başladığımda ona söylemiştim.”
“Fieldhead’de ilk karşılaştığımızda beni tanıdın mı?”
“Başka türlü nasıl olabilirdi? Bay ve Miss Helstone’un geldiği haber verilince çocuğumu göreceğimi biliyordum.”
“Demek seni sarsan buydu. Rahatsız olduğunu görmüştüm.”
“Hiçbir şey görmedin, Caroline; duygularımı gizleyebilirim. Adının haber verilmesiyle içeri girmen arasında geçen iki dakika boyunca ne tuhaf duygular yaşadığımı asla bilemezsin. Bakışının, duruşunun, tavrının beni nasıl sarstığını bilemezsin.”
“Neden? Hayal kırıklığına mı uğramıştın?”
“Kendi kendime, ‘Nasıl biri olacak?’ diye sormuştum; seni görünce neredeyse bayılacaktım.”
“Anneciğim, neden?”
“Yanında titriyordum. ‘Onu asla kendime ait saymayacağım; beni asla tanımayacak,’ dedim.”
“Ama ben olağanüstü bir şey söyleyip yapmadım ki. Yabancılarla tanıştırılacağımı düşününce biraz çekingen davranmıştım, hepsi bu.”
“Çekingen olduğunu hemen fark ettim. Beni ilk rahatlatan şey buydu. Kaba saba, görgüsüz, beceriksiz olsaydın içim rahat ederdi.”
“Beni şaşırtıyorsun.”
“Güzel bir dış görünüşten korkmak, insanların sevdiği bir tavra güvenmemek, seçkinliğin, zarafetin ve nezaketin karşısında ürpermek için nedenim vardı. Genç, yalnız, dünyadan elini eteğini çekmiş ve deneyimsizken, emeği takdir görmediği için tükenip zamanından önce çöken yorgun bir mürebbiye olduğum günlerde güzellik ve cana yakınlık çıkmıştı karşıma. Bana gülümsediklerinde onları melek sanmıştım. Evlerine kadar peşlerinden gittim; gelecekteki bütün mutluluk umudumu kayıtsız şartsız ellerine bıraktığımda ise yazgım, evimin ocağında bir dönüşüme tanık olmaktı: beyaz maskenin kaldırıldığını, parlak kılığın çıkarıldığını gördüm; karşımda oturan— Ah Tanrım, neler çektim!”
Yastığa yığıldı.
“Neler çektim! Kimse görmedi, kimse bilmedi. Ne anlayış vardı, ne kurtuluş, ne de hakkımı arayabileceğim bir yol!”
“Teselli bul anne. Artık geçti.”
“Geçti ve boşa geçmedi. O’nun sabır sözünü tutmaya çalıştım. Acı günlerimde beni korudu. Korkudan dehşete kapılmış, sıkıntı içindeydim. Büyük sıkıntılardan geçirerek beni bu son zamanda açığa çıkan kurtuluşa ulaştırdı. Korkum bana azap veriyordu; onu benden uzaklaştırdı. Yerine kusursuz sevgiyi verdi. Ama Caroline—”
Bir süre durduktan sonra kızına böyle seslendi.
“Anne!”
“Sana emrediyorum: Bir dahaki sefere babanın anıtına baktığında oraya kazınmış olan isme saygı duy. Sana yalnızca iyilik etti. Güzelliklerinin tüm hazinesini sana aktardı; bunlara tek bir kusur bile katmadı. Ondan aldığın her şey mükemmel. Ona minnet borçlusun. Aramızdaki hesabı onunla ben göreceğim. Karışma. Hakem Tanrı’dır. Bu dünyanın yasaları bize hiç ulaşamadı, asla! Beni korumakta çürük bir kamış kadar güçsüzdüler; onu dizginlemekte akılsız gevezelikler kadar aciz kaldılar! Senin dediğin gibi, artık her şey bitti; aramızda mezar var. Bu gece, o kilisede yatan toprağına daha önce hiç söylemediğim şeyi söylüyorum: ‘James, huzur içinde uyu! Bak, korkunç borcun silindi! Gör, o uzun, kara hesabı kendi elimle kapatıyorum! James, çocuğun kefaretin oluyor. Senin bu canlı suretin, kusursuz yüz hatlarını taşıyan bu varlık, bana verdiğin tek güzel armağan, sevgiyle yüreğime sokuldu ve bana şefkatle “anne” dedi. Kocam, bağışlanmış olarak yat!’”
“Sevgili anneciğim, doğru olan bu! Babamın ruhu bizi duyabilir mi? Onu hâlâ sevdiğimizi bilmek içini rahatlatır mı?”
“Sevgiden söz etmedim. Bağışlamaktan söz ettim. Gerçeği unutma çocuğum; sevgiden söz etmedim! Sonsuzluğun eşiğinde, beni oraya girerken görecekse, bunu savunacağım.”
“Ah anne, çok acı çekmiş olmalısın!”
“Ah yavrum, insan yüreği acı çekebilir! Okyanusun sularından çok daha fazla gözyaşı barındırabilir. Sefalet bulutlarını çözmeye, içini kara bir sel gibi doldurmaya başlayana dek ne kadar derin, ne kadar geniş olduğunu bilemeyiz.”
“Anne, unut.”
“Unut!” dedi, hayaletimsi, tuhaf bir kahkaha atarak. “Unutmam için önce Kuzey Kutbu güneye koşmalı, Avrupa’nın burunları Avustralya’nın koylarına kenetlenmeli.”
“Sus anne! Dinlen! Huzur bul!”
Çocuk, annesini; annesinin bir zamanlar kendisini uyuttuğu gibi uyuttu. Sonunda Bayan Pryor ağladı. Sonra sakinleşti. Çalkantı yüzünden bir anlığına yarım bıraktığı şefkatli bakımına yeniden koyuldu. Kızını kanepeye yatırıp yastığı düzeltti, çarşafı örttü. Dağılmış yumuşak saçlarını yeniden düzenledi, nemli alnını serin ve hoş kokulu bir esansla ferahlattı.
“Anneciğim, beni görebilmem için bir mum getirtsinler; amcama da birazdan bu odaya gelmesini söyle. Senin kızın olduğumu ondan duymak istiyorum. Anneciğim, akşam yemeğini burada ye. Bu gece bir dakika bile yanımdan ayrılma.”
“Ah Caroline, ne iyi ki yumuşak huylusun! Bana ‘Git’ dersen giderim; ‘Gel’ dersen gelirim; ‘Şunu yap’ dersen yaparım. Hem tavrın hem de yüz hatların babandan geçmiş. Her buyruğunun önünde hep ‘anneciğim’ olacak; çok şükür, sen bunu usulca söylüyorsun! Neyse,” diye alçak sesle ekledi, “o da bir zamanlar flüt gibi şefkatle tınlayan yumuşak bir sesle konuşurdu. Sonra, dinleyecek kimse yokken sinirleri parçalayan, kanı donduran; insanı delirtecek uyumsuz sesler çıkarırdı.”
“Anneciğim, senden şunu bunu istemek ne kadar doğal geliyor. Yanımda bulunması ya da benim için bir şey yapması için senden başka kimseyi istemeyeceğim. Ama sana yük olmayayım. Haddimi aşarsam beni uyar.”
“Seni uyarmamı beklememelisin; kendini sen kollamalısın. Ahlaki cesaretim pek az; bu eksiklik başıma bela oldu. Beni evladına yabancı bir anne yapan, kocamın ölümüyle onu istemekte özgür kaldığım günden beri geçen on yıl boyunca çocuğumdan ayrı tutan bu cesaretsizlikti. Kollarımın önce kuvvetten düşmesine ve biraz daha yanımda tutabileceğim bebeğin erkenden kucağımdan koparılmasına izin veren de oydu.”
“Nasıl yani, anneciğim?”
“Güzeldi diye seni bebekken bıraktım; güzelliğinden korkuyor, onu kötülüğün damgası sanıyordum. Sekiz yaşındayken çekilmiş portreni bana gönderdiler; korkularımı doğruladı. Bana güneşte yanmış, kaba saba, sıradan bir köylü çocuğu gösterseydi seni hemen yanıma almaya koşardım. Ama gümüş kâğıdın altında, soylu bir çiçek gibi açan o zarafeti gördüm; her çizginde ‘küçük hanım’ yazıyordu. O centilmenin boyunduruğundan daha yeni sürünerek çıkmış, örselenmiş, ezilmiş, felce uğramış, can çekişir hâlde kurtulmuştum; onun daha da ince, peri gibi temsilcisiyle karşılaşmaya cesaret edemedim. Sevimli küçük hanımım beni dehşete düşürdü; doğuştan gelen zarafeti iliklerimi dondurdu. Deneyimlerimde güzelliğe eşlik eden doğruluk, alçakgönüllülük, iyi ilkeler görmemiştim. Böyle düzgün ve ince bir bedenin, diye düşündüm, eğri ve zalim bir zihni gizlemesi gerekirdi. Eğitimin böyle bir zihni düzeltebileceğine pek inanmıyordum; daha doğrusu, onu etkileme gücüme hiç güvenmiyordum. Caroline, seni yetiştirmeyi göze alamadım. Amcanın yanında bırakmaya karar verdim. Matthewson Helstone’un sert ama dürüst bir adam olduğunu biliyordum. Tuhaf, anneliğe aykırı kararım yüzünden onunla bütün dünya beni kınadı; yanlış yargılanmayı hak etmiştim.”
“Anneciğim, neden kendine Bayan Pryor dedin?”
“Annemin ailesinde kullanılan bir soyadıydı. Rahatsız edilmeden yaşayabilmek için onu benimsedim. Evli olduğum soyadı evliliğimi fazlasıyla canlı biçimde hatırlatıyordu; dayanamazdım. Üstelik beni yeniden esarete döndürmekle tehdit ediyorlardı. Buna izin veremezdim. Yatak yerine tabut, ev yerine mezar yeğdi. Yeni adım beni korudu. Bu adın ardına sığınıp eski öğretmenlik mesleğime döndüm. Başlarda geçinmeme bile zar zor yetiyordu; ama huzur içinde oruç tuttuğumda açlık ne tatlıydı! Ateş yakılmamış ocağın karanlığı ve soğuğu, dehşetin kızıl yansıması kimsesizliğimi aydınlatmadığında ne güvenli geliyordu! Şiddetin ve ahlaksızlığın saldırısından korkmadığımda yalnızlık ne sakindi!”
“Ama anneciğim, bu çevrede daha önce bulunmuşsun. Miss Keeldar’la birlikte buraya yeniden geldiğinde seni nasıl tanımadılar?”
“Yirmi yıl önce gelin olarak kısa bir ziyaret yapmıştım; o zaman şimdiki hâlimden çok farklıydım. İnceciktim; neredeyse kızımın bugünkü hâli kadar ince. Ten rengim, yüz hatlarım bile değişti; saçım, giyim tarzım… Her şey değişti. Beni, beyaz muslinden daracık giysiler içinde, kolları çıplak, bileklerinde bilezikleri, boynunda boncuk kolyesi ve alnının üzerinde Grek tarzında yuvarlak buklelerle saçları toplanmış ince yapılı genç bir kadın olarak hayal edebiliyor musun?”
“Gerçekten de çok farklıymışsın. Anneciğim, dış kapının açıldığını duydum. Amcam içeri giriyorsa onu yukarı çağır da gerçekten uyanık ve aklım başımda mı, yoksa rüya mı görüyorum, sayıklıyor muyum, bana söylesin.”
Papaz kendi isteğiyle merdivenleri çıkıyordu; Bayan Pryor onu yeğeninin odasına çağırdı.
“Umarım daha kötü değildir?” diye telaşla sordu.
“Bence daha iyi. Konuşmaya istekli; daha güçlü görünüyor.”
“Güzel!” dedi; hızla odaya dalarak. “Ha Cary! Nasılsın? Çayımı içtin mi? Tam benim sevdiğim gibi demlemiştim.”
“Hepsini içtim amca. İyi geldi; kendime geldim. Biraz yanımda biri olsun istedim, o yüzden Bayan Pryor’dan seni çağırmasını rica ettim.”
Saygın din adamının yüzü memnun ama mahcup görünüyordu. Hasta yeğeni on dakikalığına yanında olmasını istediği için bunu seve seve yapardı; ama onu nasıl oyalayacağını bilemiyordu. Boğazını temizledi, kıpırdanıp durdu.
“Bir çırpıda ayağa kalkarsın,” dedi, bir şey söylemiş olmak için. “Şu küçük halsizlik hemen geçer; sonra porto şarabı içmelisin, yapabilirsen bir pipo tüttürmeli, av etiyle istiridye yemelisin. Bir yerde bulabilirsem hepsini sana getirtirim. Aman Tanrım! İşimiz bitmeden seni Şimşon kadar güçlü yaparız.”
“Amca, yatağın ayak ucunda yanında duran o hanım kim?”
“Aman Tanrım!” diye haykırdı. “Aklı karışmıyor, değil mi hanımefendi?”
Bayan Pryor gülümsedi.
“Hoş bir dünyada dolaşıyorum,” dedi Caroline mutlu, yumuşak bir sesle. “Bana bunun gerçek mi yoksa hayal mi olduğunu söylemeni istiyorum. Bu hanım kim? Ona bir ad ver amca.”
“Yine Doktor Rile’i çağırmamız gerek, hanımefendi; daha iyisi MacTurk’ü. O, daha az sahtekâr. Thomas midilliye eyer vurup onu çağırmaya gitsin.”
“Hayır, doktor istemiyorum. Tek hekimim annem olacak. Şimdi anlıyor musun amca?”
Bay Helstone gözlüğünü burnundan alnına doğru itti, enfiye kutusunu eline alıp içindekilerden bir tutam çekti. Kendini böyle güçlendirdikten sonra kısa bir yanıt verdi: “Artık anladım. Söyledin mi ona hanımefendi?”
“Peki doğru mu?” diye sordu Caroline, yastığından doğrularak. “Gerçekten annem mi?”
“Evet dersem ağlamayacak, olay çıkarmayacak, histeriye kapılmayacaksın, değil mi?”
“Ağlamak mı? Hayır dersen ağlarım. Şimdi hayal kırıklığına uğramak korkunç olur. Ama ona bir ad ver. Ona ne diye hitap ediyorsun?”
“Tuhaf, siyah giysileri içindeki, dilediğinde çok daha şık giyinebilecek kadar genç görünen bu tombul hanıma Agnes Helstone derim. Kardeşim James’le evlenmişti; duludur.”
“Ya annem?”
“Ne küçük kuşkucu ama! Şu küçük yüzüne bak Bayan Pryor; avucumdan büyük değil, ama zekâ ve merakla ışıldıyor.” Caroline’a dönerek, “Her hâlükârda seni dünyaya getirme zahmetini o çekti. Bir an önce iyileşip şu yanaklarının solgunluğunu gidererek ona karşı görevini yerine getir. Heyhat! Eskiden dolgun yanakları vardı. Bunca şeyi nereye koydu, doğrusu bir türlü anlayamıyorum.”
“İyileşmeyi istemek işe yarayacaksa fazla hasta kalmam. Bu sabah ne iyileşmek için bir nedenim ne de bunu isteyecek gücüm vardı.”
Fanny o sırada kapıyı tıklatıp akşam yemeğinin hazır olduğunu söyledi.
“Amca, lütfen kendi tabağından, istediğin bir şeyden biraz bana gönderebilirsin. Bu, histeriye kapılmaktan daha akıllıca, değil mi?”
“Bilgece konuştun Cary. Bakalım sana akla uygun bir şeyler bulabilecek miyim. Kadınlar sağduyulu, hele bir de ne istediklerini açıkça anlatabiliyorsa onlarla anlaşabilirim. Beni şaşkına çeviren, belirsiz ve incelikten inceliğe uzanan duygularla, kılı kırk yaran düşüncelerdir. Bir kadın benden yenilecek ya da giyilecek bir şey isterse—ister anka kuşu yumurtası ya da Harun’un göğüslüğü, Vaftizci Yahya’nın çekirgelerinden ve balından bir pay ya da belindeki deri kuşak olsun—en azından ne istediğini anlarım. Ama ne olduğunu kendilerinin de bilmediği şeylerin, anlayışın, duygudaşlığın, böyle belirsiz soyut kavramların özlemini çekince elimden bir şey gelmez; anlamam, bende yok. Hanımefendi, koluma girin.”
Bayan Pryor o akşam kızının yanında kalacağını belli etti. Bunun üzerine Helstone onları baş başa bıraktı. Çok geçmeden elinde, kendi kutsanmış eliyle taşıdığı bir tabakla geri döndü.
“Bu tavuk,” dedi, “ama yarın keklik yiyeceğiz. Onu doğrult, üzerine bir şal ört. Vallahi hasta bakmayı bilirim. İşte papaz evine ilk geldiğinde kullandığın gümüş çatalın aynısı. Buna, mutlu bir fikir, ince bir düşüncelilik diyebilirsin. Al Cary, güzelce ye.”
Caroline elinden geleni yaptı. Amcası, iştahının bu kadar az olduğunu görünce kaşlarını çattı. Yine de geleceği için büyük umutlar besledi. Getirdiği lokmayı över ve ona minnetle gülümserken yastığına eğildi, onu öptü ve sesi kırılıp pürüzlü bir aksanla, “İyi geceler yavrucuğum! Tanrı seni korusun!” dedi.
Caroline o gece annesinin kollarının çevrelediği, göğsünün yastık olduğu öyle huzurlu bir uyku çekti ki başka bir dayanak istemeyi unuttu. Uykusunda birden fazla ateşli rüya gördüyse de soluk soluğa uyandığında bilinci yerine geldikçe içini öyle mutlu ve huzurlu bir duygu kapladı ki sarsıntısı başlar başlamaz yatıştı.
Anneye gelince, geceyi Peniel’deki Yakup gibi geçirdi. Gün ağarana dek Tanrı’yla hararetli bir duaya tutuştu.
İçindekilere dön
Bölüm etkileşimi
