Shirley kitap kapağı

25. bölüm / 37

Xxv. Bölüm — Batı Rüzgârı Esiyor.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: Xxv. Bölüm — Batı Rüzgârı Esiyor.
  1. 1 Bölüm I. — Levilik.3.574 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Vagonlar.4.196 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm. — Bay Yorke.2.365 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — BAY YORKE (devam).3.087 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Hollow’un Kulübesi4.143 kelime
  6. 6 Bölüm Vı. — Corıolanus.5.021 kelime
  7. 7 Bölüm Vıı. — Çayda Papaz Yardımcıları.7.163 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Nuh ve Musa.4.264 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm — Brıarmaıns5.883 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Evde Kalmış Kadınlar.4.954 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Fıeldhead.4.517 kelime
  12. 12 Bölüm Xıı. — Shırley ve Carolıne.5.447 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm — İşle İlgili Yeni Haberleşmeler.6.878 kelime
  14. 14 Bölüm Xıv. — Shırley İyi İşlerle Kurtulmaya Çalışıyor.3.715 kelime
  15. 15 Xv. Bölüm — Bay Donne’un Ayrılışı.3.694 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Pentekost Yortusu.3.118 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Okul Şenliği.4.220 kelime
  18. 18 Bölüm Xvııı. — Kibar Okura Atlaması Tavsiye Edilen, Aşağı Tabakadan Kişilerin Tanıtıldığı Bölüm.2.994 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Yaz Gecesi.4.162 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yarın.3.342 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm. — Bayan Pryor.4.642 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — İki Hayat.2.797 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Akşam Dışarı Çıkmak5.231 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm Gölgesi Vadisi5.104 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Batı Rüzgârı Esiyor.2.089 kelime · Okuduğun bölüm
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Eski Yazı Defterleri.4.718 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm. — İlk Entelektüel Kadın.5.968 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Febe5.241 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm. — Louıs Moore.2.286 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Rushedge—bir İtiraf Odası.3.975 kelime
  31. 31 Bölüm Xxxı. — Amca ve Yeğen.3.910 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Okul Çocuğu ve Orman Perisi.3.127 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Martın’in Taktikleri2.591 kelime
  34. 34 Bölüm Xxxıv. — Ev İçi Eziyet Vakası—dinî Görevleri Yerine Getirmede Dindarca Azmin Dikkate Değer Bir Örneği.1.985 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — İşlerin Biraz İlerlediği, Ama Pek Değil.3.200 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm. — Okul Odasında Yazılanlar.5.746 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Son.3.714 kelime

XXV. BÖLÜM

BATI RÜZGÂRI ESİYOR.
Böylesi ilahi bir mücadeleye girişenler her zaman galip gelmez. Gece gece, ıstırap teri alnı karanlıkça basabilir; yakaran kişi, ruhun Görünmez’e seslendiğinde çıkardığı sessiz sesle merhamet dileyebilir. “Sevgilimi esirge,” diye yalvarabilir. “Hayatımın canını iyileştir. Derin bir sevginin bütün benliğimle ördüğü şeyi benden koparma. Ey göklerin Tanrısı, eğil, duy sesimi, merhamet et!” Bu yakarış ve mücadeleden sonra güneş doğup onun yenildiğini görebilir. Bir zamanlar onu hafif meltemlerin fısıltısı, tarlakuşlarının cıvıltısıyla selamlayan o sabah, günün ilk seslerini rengini ve sıcaklığını yitirmiş sevgili dudaklardan duyurabilir: “Ah, gece çok acı çektim. Bu sabah daha kötüyüm. Ayağa kalkmayı denedim. Yapamıyorum. Alışık olmadığım rüyalar beni rahatsız etti.”

Sonra başucunda bekleyen kişi hastanın yastığına yaklaşır; tanıdık yüz hatlarının yeni ve tuhaf biçimini görür. Dayanılmaz anın yaklaştığını hemen hisseder, sevdiği kişinin yıkılmasının Tanrı’nın isteği olduğunu bilir; başını eğer ve engelleyemeyeceği, zar zor dayanabileceği hükme ruhunu boyun eğdirir.

Ne mutlu Bayan Pryor’a! Kızı kollarında usulca uyanırken o hâlâ dua ediyordu; yaz güneşinin tepelerin üzerinde asılı durduğundan haberi yoktu. Caroline uyanmadan önce ne acıklı, bilinçsiz bir inleme duyulmuştu—öyle bir ses ki gücümüzü tüketir; sağlam durmaya yemin etmiş olsak bile, zaptedilemez bir gözyaşı seli yeminimizi silip süpürür—ne de ardından sağır bir kayıtsızlık dönemi gelmişti. İlk sözler, bu dünyadan uzaklaşmaya yüz tutmuş, zaman zaman yaşayanların bilmediği diyarlara dalmasına izin verilmiş birine ait değildi. Caroline olanları belli ki açıkça hatırlıyordu.

“Anneciğim, öyle güzel uyudum ki. Yalnızca iki kez rüya görüp uyandım.”

Bayan Pryor, kızının o sevgi dolu “anneciğim” sözüyle gözlerine dolan sevinç yaşlarını ve ardından gelen iç rahatlatıcı güvenceyi görmemesi için irkilerek ayağa kalktı.

Anne günlerce sevincini ancak titreyerek yaşamaya cesaret etti. Bu ilk toparlanış, sönmekte olan bir kandilin titrek ışığı gibiydi. Alev bir an parlakça yükseliyor, bir sonraki an fitilin dibinde sönükleşiyordu. Coşkunun hemen ardından bitkinlik geliyordu.

Daha iyi görünmeye yönelik dokunaklı bir çaba hep vardı; ama çoğu zaman güç iradeye eşlik etmiyor, ayakta kalma girişimi başarısız oluyordu. Yemek, konuşmak, neşeli görünmek için gösterdiği çaba sonuç vermiyordu. Bayan Pryor’un, yaşamın telleri yeniden güçlendirilemese bile kopmalarının geciktirilebileceğini umduğu nice saat geçti.

Bu süre boyunca anneyle kızı, çevrede neredeyse yapayalnız kalmış gibiydi. Ağustosun sonlarıydı; hava güzeldi, yani çok kuru ve tozluydu, çünkü bir aydan uzun süredir doğudan kurak bir rüzgâr esiyordu. Gökyüzü de neredeyse bulutsuzdu; ama atmosferde asılı duran soluk bir pus, göğün mavisinin derinliğini, yeryüzünün yeşilliğinin tazeliğini, gün ışığının parıltısını alıp götürmüş gibiydi. Briarfield’daki hemen her aile gezmeye gitmişti. Miss Keeldar ve dostları deniz kıyısındaydı; Bayan Yorke’un ev halkı da öyle. Kendiliğinden doğmuş bir yakınlık kurmuş görünen Bay Hall ile Louis Moore—bu yakınlık muhtemelen görüş ve mizaç uyumundan kaynaklanıyordu—Göller Bölgesi’ne yürüyüş gezisine çıkıp “kuzeye” gitmişlerdi. Evde kalıp Bayan Pryor’a Caroline’ın bakımında yardım etmeyi çok isteyen Hortense bile, Bayan Mann tarafından Wormwood Wells’e bir kez daha kendisine eşlik etmesi için, sağlıksız havanın çok ağırlaştırdığı rahatsızlıklarını hafifletme umuduyla, öyle içtenlikle ısrarla rica edilmişti ki gitmek zorunda hissetmişti kendini. Hem yüreğinin iyiliğine seslenen, bir yandan da bağımlılığını itiraf ederek özsaygısını okşayan bir isteği geri çevirmek onun yaradılışında yoktu. Robert ise Birmingham’dan Londra’ya geçmiş, orada konaklamayı sürdürüyordu.

Asya çöllerinin soluğu Caroline’ın dudaklarını kurutup damarlarını ateşlediği sürece, bedeni iyileşirken zihninin huzuruna yetişemiyordu. Ama papaz evinin doğu alınlığında ve kilisenin cumbalı penceresinde rüzgârın hıçkırmayı kestiği bir gün geldi. Batıda, bir adamın eli kadar küçük bir bulut belirdi; aynı yönden esen sert rüzgârlar onu sürükleyip yaydı; bir süre yağmur ve fırtına hüküm sürdü. Bunlar geçince güneş iç ısıtan bir parıltıyla açtı, gökyüzü maviliğine, yeryüzü yeşilliğine kavuştu; doğanın yüzündeki koleraya özgü morumsu renk kayboldu; tepeler, o soluk sıtma pusundan arınmış olarak ufkun çevresinde berrakça yükseldi.

Artık Caroline’ın gençliği ve annesinin bakımı ona yarar sağlayabilirdi. Tanrı’nın bereketiyle taçlanan ikisi de, odanın hep açık kafesli penceresinden taze bir esinti gibi yumuşakça giren tertemiz batı rüzgârıyla birlikte, uzun süredir sönük duran enerjisini yeniden alevlendirdi. Sonunda Bayan Pryor umut etmesine izin verildiğini gördü: gerçek, bedensel bir iyileşme başlamıştı. Parlayan yalnızca Caroline’ın gülümsemesi ya da neşesinin yerine gelmesi değildi; yüzünden ve gözlerinden, tehlikeli bir hastanın yatağı başında bekleyenlerin kolayca hatırlayacağı, korkunç ve tarifi imkânsız bir ifade silinmişti. Yüzünün zayıflamış çizgileri dolmaya ya da uçup giden rengi geri gelmeye başlamadan çok önce, daha ince bir değişim gerçekleşti; her şey yumuşayıp ısındı. Bayan Pryor yastıkta artık mermer bir maske ve donuk bir göz değil, belki öteki hâlinden daha da bitkin, ama daha az ürkütücü bir yüz görüyordu; çünkü karşısında beyaz bir kalıp ya da kaskatı bir heykel değil, hasta, yaşayan bir genç kız vardı.

Artık sürekli su istemiyordu. “Çok susadım,” sözleri yakınması olmaktan çıktı. Bazen bir lokma yedikten sonra bunun kendisine güç verdiğini söylüyordu. Yiyeceklerden söz edilmesi artık her zaman aynı ölçüde tiksindirici gelmiyordu; bazen birini tercih ettiğini söylemeye ikna edilebiliyordu. Hemşiresi seçtiği yemeği ne titrek bir sevinç ve kaygılı bir özenle hazırlıyordu! Yerken onu nasıl dikkatle izliyordu!

Beslenmek güç verdi. Oturabilir hâle geldi. Sonra temiz havayı içine çekmeyi, çiçeklerini yeniden görmeyi, meyvelerin nasıl olgunlaştığına bakmayı özledi. Her zaman cömert olan amcası, yalnızca onun kullanması için bir bahçe koltuğu almıştı. Onu kucağında aşağıya taşıdı, koltuğa kendi elleriyle oturttu; William Farren de onu yollarda gezdirmek, bitkilerinin arasında neler yaptığını göstermek ve başka işler için talimatlarını almak üzere hazırdı.

William’la konuşacak pek çok şeyleri vardı. İkisinin de ilgisini çeken, dünyanın geri kalanı için önemsiz bir düzine ortak konuları vardı. Hayvanlara, kuşlara, böceklere ve bitkilere benzer bir ilgi duyuyor; hayvanlara insanca davranılması konusunda benzer görüşler paylaşıyor, doğa tarihindeki ayrıntıları dikkatle gözlemleme eğilimi taşıyorlardı. Yaşlı bir kiraz ağacının altındaki çimde yuva kazan bazı toprak arılarının yuvası ve davranışları, ilgilendikleri konulardan biriydi; bazı çit serçelerinin yuvalandığı yerlerle inci gibi yumurtalarının ve tüyleri henüz çıkmamış yavrularının hâli ise bir başkası.

Chambers’s Journal o günlerde yayımlanıyor olsaydı, kesinlikle Miss Helstone ile Farren’in gözde dergisi olurdu. Caroline dergiye abone olur, her sayısı da düzenli olarak ona ödünç verilirdi; ikisi de hayvanların zekâsına dair olağanüstü anekdotlarına sorgusuz sualsiz inanır, bunlardan büyük keyif alırdı.

Bu bir ara söz; ama Caroline’ın koltuğunu sürecek başka kimsenin elini kabul etmeyişini, bahçe gezintilerine ilgi katanın William’ın arkadaşlığı ve sohbeti oluşunu açıklamaya yeter.

Yakınlarda yürüyen Bayan Pryor, kızının “halktan bir adamın” yanında nasıl bu kadar rahat olabildiğine şaşıyordu. Onunla ancak resmî ve katı bir biçimde konuşabiliyordu. Kendi sınıfı ile onunki arasında büyük bir uçurum varmış, bu uçurumu aşmak ya da ona doğru yarı yola gelmek kendisini alçaltırmış gibi hissediyordu. Caroline’a usulca, “Canım, bu kişiyle böylesine rahat konuşmaktan korkmuyor musun? Haddini aşabilir, geveze olup canını sıkabilir,” diye sordu.

“William haddini mi aşacak, anneciğim? Onu tanımıyorsun. Asla haddini aşmaz. O kadar gururlu ve hassastır ki bunu yapamaz. William’ın duyguları çok inceliklidir.”

Bayan Pryor, nasırlı elleri, kaba kafası ve fitilli kadife giysileri olan bir soytarının “ince duyguları” bulunduğu yolundaki saf düşünceye kuşkuyla gülümsedi.

Farren ise Bayan Pryor’a yalnızca somurtkan bir bakış gösterdi. Haksız yere yargılandığını anlardı; hakkını vermeyenlere karşı da başına buyruklaşırdı.

Akşam olunca Caroline bütünüyle annesine kalıyor, Bayan Pryor da akşamları seviyordu; çünkü kızıyla baş başayken sevdiği kişiyle arasına hiçbir insan gölgesi girmiyordu. Gündüzleri ise her zamanki gibi soğuk anları ve mesafeli tavrı olurdu. Kendisiyle Bay Helstone arasında çok saygılı ama son derece katı ve törensel bir ilişki sürüyordu. İçtenliğe benzer bir yakınlık, bu iki kişiden birinde ya da ikisinde birden hemen küçümseme doğururdu; ama sıkı nezaket ve iyi korunan mesafe sayesinde gayet rahat geçiniyorlardı.

Hizmetkârlara karşı Bayan Pryor’un tavrı kaba değildi; ama çekingen, soğuk ve sevimsizdi. Belki de kendini beğenmiş görünmesine yol açan gurur değil, ürkekliğiydi. Ne var ki bekleneceği üzere Fanny ile Eliza bu ayrımı göremedi ve onu sevmediler. Yarattığı etkiyi hissediyordu; bu, zaman zaman elinde olmayan kusurları yüzünden kendinden hoşnutsuz olmasına, başka her şey karşısında da kederli, soğuk ve suskunlaşmasına yol açıyordu.

Bu hâli değiştiğinde bunda payı olan yalnızca Caroline’dı. Büyüttüğü kızın bağlı sevgisi, çocuğunun doğal şefkati ona tatlılıkla dokundu. Buzları eridi, katılığı çözüldü; gülümseyip yumuşadı. Caroline sevgisini uzun sözlerle ilan etmiyordu—bu, Bayan Pryor’a hiç uymaz, o da bunu samimiyetsizliğin kanıtı sayardı—ama annesine kolayca yaslanıyor, ona korkusuzca güveniyordu. Bu davranışlar annenin yüreğini doyuruyordu.

Kızının, “Anneciğim, şunu yap,”; “Anneciğim, lütfen bana şunu getir”; “Anneciğim, bana kitap oku”; “Biraz şarkı söyle, anneciğim,” demesini severdi.

Daha önce hiç kimse—hiçbir canlı—ondan böyle hizmet istememiş, yardım için eline böyle bel bağlamamıştı. Başkaları, kendisi onlara karşı ne kadar mesafeliyse ona karşı da o ölçüde mesafeli ve resmî davranırdı; zayıf yanlarının farkına varıp bundan rahatsız olduklarını belli ederlerdi. Caroline ise, üç aylık bir bebekken nasıl yapmadıysa şimdi de böyle incitici bir kavrayış ya da sitemkâr bir alınganlık göstermiyordu.

Yine de Caroline kusur bulabiliyordu. Değiştirilemez yaradılış kusurlarına gözleri kapalıydı; düzeltilebilir alışkanlıklara ise dikkatle bakıyordu. Bazı konularda annesine pek doğal bir biçimde öğüt veriyordu. Annesi incinmek bir yana, kızının kendisine öğüt verecek kadar rahat oluşunu fark etmekten memnuniyet duyuyordu.

“Anneciğim, o eski elbiseyi bir daha giymeni istemiyorum. Kesimi sana yakışmıyor; eteği fazla dar. Her öğleden sonra siyah ipeklini giyeceksin. İçinde hoş görünüyorsun, sana yakışıyor. Pazar günleri de siyah saten bir elbisen olacak; gerçek saten olsun, satinet ya da sahtelerden biri değil. Anneciğim, yenisini alınca giymeyi sakın unutma.”

“Canım, siyah ipeklinin daha yıllarca en iyi elbisem olacağını düşünüyordum; sana birkaç şey almak istiyordum.”

“Saçmalama, anneciğim. Amcam istediğim şeyleri almam için bana para veriyor. Ne kadar cömert olduğunu biliyorsun; ben de seni siyah saten içinde görmeyi kafama koydum. Bir an önce al ve benim önereceğim bir terziye diktir. Desenini ben seçeyim. Sen kendini hep büyükanne gibi gizlemek istiyorsun. İnsan senin yaşlı ve çirkin olduğunu sanır. Hiç de öyle değil! Güzel giyinip neşeliyken gerçekten hoş görünüyorsun; gülüşün çok güzel, dişlerin bembeyaz, saçların hâlâ ne hoş, açık renk. Bir de genç bir hanımefendi gibi konuşuyorsun; sesin berrak ve zarif, şarkı söyleyişin de şimdiye kadar duyduğum bütün genç hanımlardan güzel. Anneciğim, neden kimsenin giymediği elbiseler ve şapkalar takıyorsun?”

“Bu seni rahatsız mı ediyor, Caroline?”

“Hem de çok; hatta canımı sıkıyor. İnsanlar cimri olduğunu söylüyor; oysa değilsin, çünkü yoksullara ve dinî derneklere cömertçe bağış yapıyorsun—gerçi öyle gizlice ve sessizce veriyorsun ki bunu bağışları alanlardan başka pek az kişi biliyor. Ama giyinip kuşanma işlerinde sana ben kendim yardım edeceğim. Biraz daha güçlenince işe koyulacağım; uslu olmalısın, anneciğim, dediğimi yapmalısın.”

Caroline annesinin yanına oturup muslin mendilini yeniden düzeltti, saçlarını yeniden düzeltti.

“Canım anneciğim,” diye sürdürdü; akrabalık bağlarının düşüncesi hoşuna gidiyormuş gibi, “bana ait olan ve benim de ait olduğum kişi! Artık zengin bir kızım. Sevebileceğim ve sevmekten korkmayacağım biri var. Anneciğim, bu küçük broşu sana kim verdi? İğnesini açıp bakayım.”

Genellikle dokunan ellerden ve yakın temastan kaçınan Bayan Pryor, bu serbestliğe hoşnutlukla izin verdi.

“Bunu sana babam mı verdi, anneciğim?”

“Bunu kız kardeşim verdi—tek kız kardeşim, Cary. Teyzen Caroline yeğenini görecek kadar yaşasaydı keşke!”

“Babamdan kalan hiç eşyan yok mu—bir takı, verdiği bir armağan?”

“Bir şeyim var.”

“Çok değer verdiğin bir şey mi?”

“Çok değer verdiğim bir şey.”

“Değerli ve güzel mi?”

“Benim için paha biçilmez ve çok kıymetli.”

“Göster, anneciğim. Burada mı, Fieldhead’de mi?”

“Şu an benimle konuşuyor, bana yaslanıyor. Kolları bana sarılmış.”

“Ah anneciğim, seni hiç rahat bırakmayan şımarık kızını kastediyorsun. Odana gittiğinde hemen peşinden koşmadan edemeyen, bir köpek gibi merdivenlerden inip çıkarken seni izleyen kızını.”

“Bazen yüz hatların beni hâlâ tuhaf bir ürpertiyle sarsıyor. Güzel yüzünden hâlâ biraz korkuyorum, çocuğum.”

“Korkmuyorsun; korkamazsın. Anneciğim, babamın iyi biri olmamasına üzülüyorum. Keşke öyle olsaydı. Kötülük bütün güzel şeyleri bozar, zehirler. Sevgiyi öldürür. Birbirimizi kötü biri sansaydık, birbirimizi sevemezdik, değil mi?”

“Birbirimize güvenemeseydik de, Cary?”

“Ne kadar mutsuz olurduk! Anne, seni tanımadan önce iyi biri olmadığından, sana saygı duyamayacağımdan korkuyordum. Bu korku seni görme isteğimi azaltıyordu. Şimdiyse seni kusursuz bulduğum için—neredeyse kusursuz; şefkatli, zeki, hoş—yüreğim sevinçle dolu. Tek kusurun modasının geçmiş olması; onu da düzelteceğim. Anneciğim, işini bırak da bana oku. Güneyli aksanını seviyorum; öyle duru, öyle yumuşak. Buradaki hemen herkesin sesindeki sert Yorkshire tınısı da genizden gelen ton da sende yok. Amcamla Bay Hall, güzel okuduğunu söylüyorlar. Bay Hall, hiçbir hanımefendinin böylesine yerinde bir ifadeyle ya da böylesine duru bir aksanla okuduğunu hiç duymadığını söyledi.”

“Ben de bu iltifata karşılık verebilmeyi isterdim, Cary; ama gerçekten de çok değerli dostunun ilk kez okuyup vaaz verdiğini duyduğumda o geniş kuzeyli aksanından hiçbir şey anlamadım.”

“Beni anlayabiliyor muydun, anneciğim? Kaba mı konuşuyordum?”

“Hayır. Keşke öyle olsaydın, hatta keşke görgüsüz görünseydin diye düşünmüştüm. Baban, Caroline, doğal olarak güzel konuşurdu; değerli amcandan çok farklıydı—düzgün, yumuşak, akıcı. Bu yetenek sana geçmiş.”

“Zavallı babacığım! Bu kadar hoş biriyken neden iyi değildi?”

“Neden öyle olduğunu—ki neyse ki sen, çocuğum, bunu kavrayamazsın—bilmiyorum. Bu derin bir sır. Anahtarı Yaratıcısının elinde. Ben de meseleyi orada bırakıyorum.”

“Anneciğim, durmadan dikiş dikiyorsun. İşini bırak; ben dikişe düşmanım. Kucağını kaplıyor, oysa başımı oraya koymak istiyorum; gözlerini meşgul ediyor, bense o gözlerin bir kitaba bakmasını istiyorum. İşte en sevdiğin şair: Cowper.”

Annenin hoşuna giden, bu ısrarlı ricalardı. İstediğini yapmayı geciktirirse, yalnızca sözlerin tekrarlanmasını ve kızının yumuşak, yarı şakacı yarı huysuz ısrarının tadını çıkarmak için geciktirirdi. Sonra boyun eğdiğinde Caroline muzipçe, “Beni şımartacaksın, anneciğim. Şımartılmayı hep isterdim; meğer ne hoş bir şeymiş,” derdi. Bayan Pryor da bundan hoşlanırdı.

İçindekilere dön

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…