Shirley kitap kapağı

19. bölüm / 37

Xıx. Bölüm. — Bir Yaz Gecesi.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: Xıx. Bölüm. — Bir Yaz Gecesi.
  1. 1 Bölüm I. — Levilik.3.574 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm. — Vagonlar.4.196 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm. — Bay Yorke.2.365 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm. — BAY YORKE (devam).3.087 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Hollow’un Kulübesi4.143 kelime
  6. 6 Bölüm Vı. — Corıolanus.5.021 kelime
  7. 7 Bölüm Vıı. — Çayda Papaz Yardımcıları.7.163 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Nuh ve Musa.4.264 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm — Brıarmaıns5.883 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Evde Kalmış Kadınlar.4.954 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Fıeldhead.4.517 kelime
  12. 12 Bölüm Xıı. — Shırley ve Carolıne.5.447 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm — İşle İlgili Yeni Haberleşmeler.6.878 kelime
  14. 14 Bölüm Xıv. — Shırley İyi İşlerle Kurtulmaya Çalışıyor.3.715 kelime
  15. 15 Xv. Bölüm — Bay Donne’un Ayrılışı.3.694 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Pentekost Yortusu.3.118 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Okul Şenliği.4.220 kelime
  18. 18 Bölüm Xvııı. — Kibar Okura Atlaması Tavsiye Edilen, Aşağı Tabakadan Kişilerin Tanıtıldığı Bölüm.2.994 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Yaz Gecesi.4.162 kelime · Okuduğun bölüm
  20. 20 Xx. Bölüm — Yarın.3.342 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm. — Bayan Pryor.4.642 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — İki Hayat.2.797 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Akşam Dışarı Çıkmak5.231 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm Gölgesi Vadisi5.104 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Batı Rüzgârı Esiyor.2.089 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Eski Yazı Defterleri.4.718 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm. — İlk Entelektüel Kadın.5.968 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Febe5.241 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm. — Louıs Moore.2.286 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Rushedge—bir İtiraf Odası.3.975 kelime
  31. 31 Bölüm Xxxı. — Amca ve Yeğen.3.910 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Okul Çocuğu ve Orman Perisi.3.127 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Martın’in Taktikleri2.591 kelime
  34. 34 Bölüm Xxxıv. — Ev İçi Eziyet Vakası—dinî Görevleri Yerine Getirmede Dindarca Azmin Dikkate Değer Bir Örneği.1.985 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — İşlerin Biraz İlerlediği, Ama Pek Değil.3.200 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm. — Okul Odasında Yazılanlar.5.746 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Son.3.714 kelime

XIX. BÖLÜM.

BİR YAZ GECESİ.
Saat alacakaranlıktı. Berrak hava yıldızların belirmesine elverişliydi.

“Eve giden yolu görmeme yetecek kadar ışık var,” dedi Miss Keeldar, papaz evi bahçesinin kapısında Caroline’dan ayrılmaya hazırlanırken.

“Yalnız gitmemelisin, Shirley; Fanny sana eşlik etsin.”

“Hayır, etmeyecek. Kendi mahallemde neden korkayım? Yıldızları görmenin ve belki bir periye rastlamanın verdiği keyif uğruna, güzel bir yaz ortası gecesinde Fieldhead’den kiliseye, şimdikinden üç saat daha geç olsa bile yürürdüm.”

“Ama kalabalık dağılana kadar bekle.”

“Peki. İşte beş Miss Armitage geçiyor. Bayan Sykes’ın faytonu, Bay Wynne’in kapalı arabası, Bayan Birtwhistle’ın arabası da geliyor. Hepsiyle tek tek vedalaşma törenine girmek istemiyorum; bir anlığına bahçeye geçip altın yağmur ağaçlarının arasına sığınalım.”

Papazlar, yardımcıları ve kilise görevlileri artık kilisenin girişinden çıkmıştı. Uzun uzun sohbetler edildi; el sıkışıldı, konuşmalar için tebrikler sunuldu, gece havasına dikkat etmeleri tavsiye edildi. Kalabalık yavaş yavaş dağıldı, arabalar uzaklaştı. Miss Keeldar çiçekli sığınağından tam çıkıyordu ki Bay Helstone bahçeye girip onunla karşılaştı.

“Ah, sana ihtiyacım var!” dedi. “Çoktan gitmiş olmandan korktum. Caroline, buraya gel.”

Caroline geldi; Shirley gibi o da kilisede görünmedikleri için azar işiteceklerini sanıyordu. Oysa papazın aklını başka meseleler kurcalıyordu.

“Bu gece evde yatmayacağım,” diye devam etti. “Eski bir dostuma rastladım, ona eşlik edeceğime söz verdim. Herhalde yarın öğleye doğru dönerim. Kilise görevlisi Thomas’ın işi var; yokluğumda geceleri evde kalmasını istediğimdeki gibi, bu kez onu evde yatırmayı sağlayamıyorum. Şimdi…”

“Şimdi,” diye sözünü kesti Shirley, “benden bir beyefendi, kısacası Briarfield’ın baş beyefendisi olarak yerinizi almamı, papaz evinin efendisi ve siz yokken yeğeninizle hizmetçilerinizin koruyucusu olmamı istiyorsunuz?”

“Aynen öyle, yüzbaşım. Bu görev sana yakışır diye düşündüm. Caroline’a bir geceliğine konuk olmayı kabul eder misin? Fieldhead’e dönmek yerine burada kalır mısın?”

“Peki Bayan Pryor ne yapacak? Eve dönmemi bekliyor.”

“Ona haber gönderirim. Hadi, kalmaya karar ver. Geç oldu; çiy yoğun düşüyor. Caroline’la birbirinizin arkadaşlığından hoşlanacağınızdan kuşkum yok.”

“Öyleyse Caroline’la kalacağıma söz veriyorum,” diye karşılık verdi Shirley. “Dediğiniz gibi, birbirimizin arkadaşlığından hoşlanırız. Bu gece ayrılmayacağız. Şimdi eski dostunuza dönün, bizim için kaygılanmayın.”

“Gece bir gürültü olursa, yüzbaşım; kilit kurcalandığını, bir camın kesilip çıkarıldığını, evin çevresinde gizlice dolaşan ayak sesleri duyarsanız—kız kurdelenizin altında sağlam, ateşli bir yürek taşıdığınızı bildiğim için size söylemekten çekinmem, bugünlerde böyle küçük olayların yaşanması pekâlâ mümkün—ne yaparsınız?”

“Bilmem; belki bayılır, yere düşer, sonra da kaldırılmam gerek. Ama doktor, bana şerefli görevi veriyorsanız silah da vermelisiniz. Kalede ne tür silahlarınız var?”

“Kılıç kullanamazsın, değil mi?”

“Hayır; et kesme bıçağını daha iyi kullanırım.”

“Yemek odasındaki konsol dolabında iyi bir tane bulursun; bir hanım bıçağı, kullanması hafif, ucu hançer kadar sivri.”

“Caroline’a yakışır. Ama bana bir çift tabanca vermelisiniz. Tabancalarınız olduğunu biliyorum.”

“İki çiftim var. Bir çiftini kullanmana verebilirim. Çalışma odamın şömine rafının üzerinde, kumaş kılıflarında asılı duruyorlar.”

“Dolu mu?”

“Evet, ama horozları kurulu değil. Yatmadan önce kurarsın. Bunları sana ödünç vermekle sana büyük iltifat ediyorum, yüzbaşım. Acemi erlerden biri olsaydın onları sana vermezdim.”

“Dikkat ederim. Artık oyalanmanıza gerek yok, Bay Helstone. Gidebilirsiniz.” Papaz bahçe kapısından çıkarken, “Tabancalarını ödünç verdiğine göre bana iltifat ediyor,” diye belirtti. “Ama gel Lina,” diye sürdürdü, “içeri girip biraz akşam yemeği yiyelim. Bay Sam Wynne’in yakınında oturmaktan çayda öyle canım sıkıldı ki hiçbir şey yiyemedim; şimdi gerçekten acıktım.”

Eve girince karartılmış yemek odasına geçtiler. Açık pencerelerden akşam serinliği, bahçedeki çiçeklerin kokusunu, yoldan gittikçe uzaklaşan ayak seslerinin çok hafif yankısını ve Caroline’ın pencerenin önünde dinlerken, “Shirley, Hollow’daki dereyi duyuyorum,” diye açıkladığı belirsiz, yumuşak bir mırıltıyı içeri taşıyordu.

Caroline zili çaldı; bir mum, ekmek ve süt istedi. Miss Keeldar’ın alışılmış akşam yemeği de kendisininki de buydu. Fanny tepsiyi getirince pencereleri ve panjurları kapatmak istedi, ama şimdilik vazgeçmesi söylendi. Alacakaranlık fazla dingin, esintisi de dışarıda bırakılmayacak kadar ılıktı. Yemeklerini sessizce yediler. Caroline bir kez kalkıp konsol dolabındaki çiçek bardağını pencere pervazına taşıdı; çiçeklerin kokusu sıcak odaya fazla ağır geliyordu. Geri dönerken çekmecelerden birini yarım açtı ve içinden elinde parlak, keskin bir şey aldı.

“Bunu bana sen mi ayırdın, Shirley? Parlak, keskin ağızlı, ucu ince; tehlikeli görünüyor. Şimdiye kadar içimde bunu bir insana doğrultmama yol açacak bir dürtü hiç hissetmedim. Koşulların kolumu bu uzun bıçakla saplayacak kadar güçlendirebileceğini düşünmek zor.”

“Bunu yapmaktan nefret ederdim,” diye karşılık verdi Shirley, “ama tasarlayabildiğim bazı zorunluluklar beni buna itip kışkırtsa yapabileceğimi sanıyorum.” Miss Keeldar taze sütünü sakince yudumlarken düşünceli ve biraz solgun görünüyordu; gerçi zaten ne zaman solgun görünmezdi? Yanakları hiç al al olmazdı.

Süt içilip ekmek yenince Fanny’ye yine seslenildi. Ona ve Eliza’ya yatmaları söylendi; günün yorgunluğundan, kuşüzümlü çörekleri kesmekten, semaverle çaydanlıkları doldurmaktan, tepsilerle bir o yana bir bu yana koşturmaktan bitkin düştükleri için bunu seve seve yaptılar. Çok geçmeden hizmetçilerin odasının kapandığı duyuldu. Caroline bir mum alıp evin her yanını sessizce dolaştı; bütün pencerelerin sıkıca kapalı, bütün kapıların sürgülü olduğunu kontrol etti. Perili arka mutfaktan da mahzen gibi bodrumlardan da kaçınmadı. Hepsini gezdikten sonra geri döndü.

“Şu an evde bulunmaması gereken ne bir ruh ne de bir insan var,” dedi. “Saat on bire yaklaşıyor; yatma vakti çoktan geldi. Yine de itiraz etmezsen, Shirley, biraz daha oturmayı tercih ederim. Bak,” diye sürdürdü, “amcamın çalışma odasından tabancaları getirdim. İstediğin gibi inceleyebilirsin.”

Tabancaları arkadaşının önündeki masaya koydu.

“Neden biraz daha oturmak istiyorsun?” diye sordu Miss Keeldar. Ateşli silahları eline alıp inceledi, sonra yeniden bıraktı.

“Çünkü içimde tuhaf, heyecanlı bir duygu var.”

“Benim de.”

“Uykusuzluğumuzla huzursuzluğumuza havadaki elektrik yüklü bir şey mi yol açıyor acaba?”

“Hayır; gökyüzü açık, yıldızlar sayısız. Güzel bir gece.”

“Ama çok sessiz. Hollow Koruluğu’nda suyun taşlı yatağında çağıldayışını, sanki kilise mezarlığının duvarının altından akıyormuş gibi açıkça duyuyorum.”

“Gecenin bu kadar sessiz olmasına seviniyorum. Şu anda uğuldayan bir rüzgâr ya da sağanak yağmur beni ateşler içinde huzursuz ederdi.”

“Neden, Shirley?”

“Dinleme çabamı boşa çıkarırdı.”

“Hollow yönünü mü dinliyorsun?”

“Evet; şu anda bir ses duyabileceğimiz tek yön orası.”

“Tek yön orası, Shirley.”

İkisi de pencerenin yanına oturup kollarını pervaza dayadı, başlarını açık kafes pencereye doğru eğdi. Birbirlerinin genç yüzlerini yıldız ışığında ve haziranın, doğuda şafak sökene dek batıdan bütünüyle silinmeyen solgun alacakaranlığında gördüler.

“Bay Helstone, onun hangi yöne gittiğini, ne iş peşinde olduğunu, ne umduğunu, ne kadar hazırlıklı olduğunu bilmediğimizi sanıyor,” diye fısıldadı Miss Keeldar. “Ama ben çok şey tahmin ediyorum; sen etmiyor musun?”

“Bir şeyler tahmin ediyorum.”

“Kuzenin Moore da dâhil, o beylerin hepsi şu anda ikimizin de yataklarımızda uyuduğumuzu, hiçbir şeyden haberimiz olmadığını sanıyor.”

“Onları hiç umursamadığımızı, onlar için ne umut ne de kaygı duyduğumuzu,” diye ekledi Caroline.

İkisi de tam yarım saat sustu. Gece de sessizdi; yalnızca kilise saati çeyrekleri vurarak zamanın akışını ölçüyordu. Havanın serinliği üzerine birkaç söz ettiler. Şallarını daha sıkı sarıp çıkardıkları şapkalarını yeniden taktılar ve tekrar beklemeye koyuldular.

Gece yarısına doğru ev köpeğinin sinir bozucu, tekdüze havlaması nöbetlerinin sessizliğini bozdu. Caroline ayağa kalkıp ona bir parça ekmek vermek niyetiyle karanlık koridorlardan sessizce mutfağa ilerledi. Başardı. Yemek odasına dönünce ortalığı karanlık buldu; Miss Keeldar mumu söndürmüştü. Hâlâ açık olan pencerenin yakınında, dışarı eğilmiş halde duran silueti seçiliyordu. Miss Helstone hiçbir şey sormadan sessizce yanına sokuldu. Köpek yeniden öfkeyle havlamaya başladı. Birden sustu, dinler gibi oldu. Yemek odasındakiler de dinlemeye koyuldu; artık yalnızca değirmen deresinin akışını değil. Kilise mezarlığının altından geçen yolda, daha yakından ama boğuk bir ses duyuluyordu: düzenli vuruşlarla yaklaşan, yürüyen ayakların tok patırtısı.

Ses yaklaştı. Dinleyenler zamanla ne kadar kalabalık olduklarını anladı. Gelenler iki, on iki ya da yirmi adam değildi; yüzlercesiydi. Hiçbir şey göremiyorlardı; bahçenin yüksek çalılarıyla yol arasına yapraklı bir perde çekilmişti. Ama yalnızca duymak yetmiyordu; birlik ilerleyip papaz evinin önünden geçiyor gibi olunca bunu hissettiler. Gece sessizliğini bozan tek bir insan sesi, yalnızca tek bir sözcük söylemiş olsa da, bu duyguyu daha da güçlendirdi.

“Dur!”

Ardından bir duraklama geldi. Yürüyüş kesildi. Sonra alçak sesli bir konuşma başladı; yemek odasından tek kelimesi bile seçilemiyordu.

“Bunu duymalıyız,” dedi Shirley.

Arkasını döndü, tabancalarını masadan aldı, yemek odasının ortasındaki pencereden sessizce çıktı; pencere aslında camlı bir kapıydı. Bahçe duvarına kadar yürüyüp leylakların altında dinlemeye koyuldu. Caroline yalnız olsaydı evden çıkmazdı, ama Shirley nereye giderse o da oraya giderdi. Konsolun üzerindeki silaha göz attıysa da onu geride bıraktı; az sonra arkadaşının yanında duruyordu. Görülmekten korktukları için duvarın üzerinden bakmaya cesaret edemediler; arkasına çömelmek zorunda kaldılar. Şu sözleri duydular:

“Eski püskü, kocaman bir binaya benziyor. Lanet olası papazdan başka kim yaşıyor içinde?”

“Yalnızca üç kadın: yeğeni ve iki hizmetçisi.”

“Nerede yattıklarını biliyor musun?”

“Kızlar arkada; yeğeni öne bakan bir odada.”

“Peki ya Helstone?”

“Odası şurada. Bir ışık yakmıştı ama şimdi görünmüyor.”

“Nereden girerdin?”

“Onun işini yapmam emredilseydi—ki bunu hak ediyor—şu uzun pencereden denerdim; yemek odasına açılıyor. El yordamıyla üst kata çıkar, odasının nerede olduğunu bulurdum.”

“Kadınları ne yapacaksın?”

“Çığlık atmadıkları sürece bırakırım; atarlarsa da hemen sustururum. İhtiyarın uyuyor olmasını isterim. Uyanırsa tehlikeli olur.”

“Silahı var mı?”

“Ateşli silahları var, her zaman da dolular.”

“Öyleyse bizi burada beklettiğine göre aptalın tekisin. Bir el ateş edilse alarm verilir. Biz dönüp bakamadan Moore tepemize biner. Asıl işimizi yapamayız.”

“Siz devam edebilirsiniz, diyorum ya. Helstone’la tek başıma başa çıkarım.”

Bir sessizlik oldu. Kalabalıktan biri elindeki silahı düşürdü; taş döşeli yolda şangırtıyla yuvarlandı. Bu ses üzerine papaz evinin köpeği yeniden, öfkeyle, hırsla havladı.

“Her şeyi mahvettin!” dedi aynı ses. “Uyanacak. Böyle bir gürültü ölüleri bile diriltir. Köpek olduğunu söylememiştin. Kahretsin seni! İleri!”

İleri yürüdüler: patırtılı, kalabalık, ağır ağır sıralanan adımlarla. Sonra gittiler.

Shirley doğrulup duvarın üzerinden yola baktı.

“Bir kişi bile kalmadı,” dedi.

Bir süre ayakta durup düşündü. Sonra, “Tanrı’ya şükür!” dedi.

Caroline da aynı sözü tekrarladı ama sesi onunki kadar sakin değildi. Çok titriyordu. Kalbi hızlı ve güm güm atıyor, yüzü soğuk, alnı nemliydi.

“Bizim için Tanrı’ya şükür!” diye yineledi. “Ama başka yerlerde ne olacak? Başkalarını da güvenceye almak için bizi geçip gittiler.”

“İyi ettiler,” diye karşılık verdi Shirley sakince. “Ötekiler kendilerini savunur. Buna güçleri yeter. Onlara karşı hazırlıklılar. Bizim durumumuz farklı. Parmağım bu tabancanın tetiğindeydi. O adam içeri girseydi, hiç ummadığı bir karşılık vermeye hazırdım; ama arkasından üç yüz kişi geliyordu. Ne üç yüz elim ne de üç yüz silahım vardı. O çatının altında uyuyan iki zavallı kadını, seni ya da kendimi gereğince koruyamazdım. Bu yüzden hakaretten ve tehlikeden kurtulmuş olduğumuz için Tanrı’ya bir kez daha içtenlikle şükrediyorum.”

İkinci bir sessizliğin ardından devam etti: “Şimdi görevim ve aklım bana ne yapmamı söylüyor? Burada kıpırdamadan oturmak değil; bunu söyleyebildiğime seviniyorum. Elbette Hollow’a yürümek.”

“Hollow’a mı, Shirley?”

“Hollow’a. Benimle gelir misin?”

“O adamların gittiği yere mi?”

“Ana yola çıktılar; onlarla karşılaşmayız. Tarlalardan geçen yol, havada uzanan bir patika kadar güvenli, sessiz ve ıssız. Gelecek misin?”

“Evet,” diye yanıtladı Caroline. Bunu isteyerek ya da gitmeye hazır olduğundan söylememişti; hatta gitme düşüncesi onu korkutuyordu. Ama Shirley’yi terk edemeyeceğini hissediyordu.

“Öyleyse pencereleri kapatıp arkamızda her şeyi elimizden geldiğince güvenli bırakmalıyız. Neden gittiğimizi biliyor musun, Cary?”

“Evet… hayır… çünkü sen istiyorsun.”

“Hepsi bu mu? Benim basit bir hevesime bu kadar boyun eğiyor musun? Katı bir kocaya ne kadar uysal bir eş olurdun! Şu anda ayın yüzü seninkinden daha beyaz değil; kapıdaki titrek kavak da kıpır kıpır ellerinden daha çok titremiyor. Yine de böyle söz dinler, korkudan sarsılır, dehşete kapılmış ve bana bağlı halde, gerçek bir tehlikenin tam ortasına kadar benimle geleceksin! Cary, sadakatine bir neden vereyim. Moore için gidiyoruz; ona yardımımız dokunabilir mi diye bakmaya, yaklaşan tehlikeye karşı onu uyarmaya çalışmaya.”

“Elbette! Ben kör, güçsüz bir budalayım; sen ise keskin zekâlı ve aklı başında, Shirley. Seninle geleceğim; seve seve geleceğim!”

“Bundan kuşkum yok. Benim için körü körüne ve uslu uslu ölürdün, ama Moore için aklınla ve seve seve ölürdün. Gerçi bu gece ölmek söz konusu değil; hiçbir tehlike göze almıyoruz.”

Caroline kepenkle kafes pencereyi hızla kapattı. “Shirley, sen ne kadar hızlı koşarsan ben de o kadar hızlı koşabilecek nefesi bulamazsam diye korkma. Elimi tut. Tarlalardan dosdoğru geçelim.”

“Ama duvarlara tırmanamazsın?”

“Bu gece tırmanırım.”

“Çitlerden ve geçmek zorunda kalacağımız dereden korkuyorsun?”

“Geçebilirim.”

Yola koyulup koşmaya başladılar. Duvarların çoğu yollarını kesti ama onları durduramadı. Shirley sağlam basıyor, çevik davranıyordu; istediğinde geyik gibi sıçrayabilirdi. Daha ürkek ve daha beceriksiz Caroline bir iki kez düştü, canını acıttı ama hemen ayağa kalkıp incinmediğini söyledi. Son tarlanın sınırını sık bir çit oluşturuyordu; içinden geçecek bir aralık bulmak zamanlarını aldı. Buldukları açıklık dardı, yine de aradan geçmeyi başardılar. Uzun saçları, narin tenleri, ipekleri ve muslinleri zarar gördü; ama en çok, bu zorluğun onları yavaşlatmasına üzüldüler. Öte tarafta, engebeli yatağında derin akan dereyle karşılaştılar. Burada üzerinden geçilebilecek tek şey dar bir kalastı. Shirley daha önce bu kalastan defalarca korkusuzca ve başarıyla geçmişti; Caroline ise geçmeyi hiç göze alamamıştı.

“Seni karşıya taşıyacağım,” dedi Miss Keeldar. “Hafifsin, ben de güçsüz değilim. Bir deneyeyim.”

“Düşersem beni sudan çıkarırsın,” diye karşılık verdi Caroline; minnetle Shirley’nin elini sıktı. Hiç duraksamadan, titreyen kalasın üzerine, sanki sağlam çimenliğin devamıymış gibi bastı. Ardından gelen Shirley de ondan daha kararlı ya da güvenle geçmedi. O anki ruh halleriyle, o iş için giderken, güçlü ve köpüren bir akıntı bile önlerine engel olamazdı. O anda ateş de su da onları durduramazdı. Stilbro’ Kırları’nın her yanı şenlik ateşleriyle tutuşup ışıldasa onları durduramazdı; taşkın halinde gürleyen Calder ya da Aire de. Yine de tek bir ses onları duraklattı. Karşı kıyının sağlam toprağına daha yeni ayak basmışlardı ki kuzeyden bir el silah sesi havayı yardı. Bir saniye geçti. Daha uzakta, güneyde benzer bir ses patladı. Üç dakika içinde doğuda ve batıda da aynı işaretler gürledi.

“İlk patlamada öldük sandım,” dedi Shirley derin bir nefes alarak. “Şakaklarımdan vurulduğumu hissettim, kalbinin delindiğini sandım; ama sesin tekrarlanması durumu açıkladı. Bunlar işaret; onların yöntemi bu. Saldırı yakındır. Kanatlarımız olmalıydı. Ayaklarımız bizi yeterince hızlı taşıyamadı.”

Artık koruluğun bir bölümünü geçmeleri gerekiyordu. Koruluktan çıkınca değirmen hemen aşağılarında uzanıyordu. Binalara, avluya bakabiliyor, ötedeki yolu görebiliyorlardı. O yöne ilk bakışında Shirley tahmininde haklı olduğunu anladı. Artık uyarı vermekte çok geç kalmışlardı. Tarlalardan geçen kestirme yoldaki çeşitli engelleri aşmak, hesap ettiklerinden daha uzun sürmüştü.

Beyaz olması gereken yol, hareket eden karanlık bir kitleyle kaplıydı. İsyancılar kapalı avlu kapılarının önünde toplanmış, tek bir kişi de içeride, görünüşe göre onlara sesleniyordu. Değirmenin kendisi kapkaranlık ve sessizdi. Çevresinde ne yaşam belirtisi ne ışık ne de hareket vardı.

“Hazırlıklıdır elbette. Onlarla tek başına karşılaşan Moore değildir, değil mi?” diye fısıldadı Shirley.

“O. Yanına gitmeliyiz. Ben yanına gideceğim.”

“Hayır, gitmeyeceksin.”

“Öyleyse neden geldim? Yalnızca onun için geldim. Yanına gideceğim.”

“Neyse ki bu senin elinde değil. Avluya giriş yok.”

“Ön kapılardan başka, arkada küçük bir giriş var. Bildiğim gizli bir yöntemle açılıyor. Deneyeceğim.”

“Ben izin vermedikçe olmaz.”

Miss Keeldar iki kolunu birden beline dolayarak onu tuttu. “Bir adım bile atmayacaksın,” diye buyurgan bir sesle sürdürdü. “Şu anda Moore ikimizi de görse hem şaşırır hem de rahatsız olurdu. Gerçek tehlike anında erkekler yanlarında kadın istemez.”

“Ona yük olmazdım, yardım ederdim,” diye karşılık verdi Caroline.

“Nasıl? Ona kahramanlık mı aşılayacaksın? Hadi canım! Şövalyelik günleri değil bunlar. Seyretmeye gittiğimiz şey bir şövalye turnuvası değil; para, yiyecek ve yaşam uğruna bir mücadele.”

“Onun yanında olmam doğal.”

“Kalbinin kraliçesi olarak mı? Onun sevgilisi değirmeni, Cary! Fabrikasıyla ve dokuma tezgâhlarıyla arkasında durunca, ihtiyacı olan ve bulabileceği bütün cesareti alıyor. Aşk ya da güzellik uğruna değil, defter ve kumaş uğruna mızrak kıracak. Duygusallaşma; Robert öyle biri değil.”

“Ona yardım edebilirim; yanına gideceğim.”

“Öyleyse git, bırakıyorum seni; Moore’u ara. Bulamayacaksın.”

Onu bıraktı. Caroline gerilmiş yaydan fırlayan ok gibi hızla uzaklaştı; ardından alaycı, takılan bir kahkaha çınladı. “Yanılmadığından emin ol!” diye seslendi Shirley.

Ama yanılmıştı. Miss Helstone durakladı, tereddüt etti, baktı. Şekil aniden kapıdan uzaklaşmış, değirmene doğru hızla geri koşuyordu.

“Acele et, Lina!” diye seslendi Shirley. “İçeri girmeden ona yetiş!”

Caroline yavaşça geri döndü. “Robert değil,” dedi. “Boyu, yapısı da yürüyüşü de ona benzemiyor.”

“Seni bıraktığımda Robert olmadığını görmüştüm. Nasıl öyle sanabildin? Ufak tefek, perişan görünümlü bir er; nöbetçi olarak göndermişler. Şimdi değirmende güvende. Kapının açılıp onu içeri aldığını gördüm. İçim rahatlıyor. Robert hazırlıklı. Uyarımız boşuna olacaktı; şimdi de geç kaldığımıza şükrediyorum. Böylece bir sahne yaşama zahmetinden kurtulduk. Telaşla muhasebe odasına dalıp Armitage ve Ramsden beyleri sigara içerken, Malone gösteriş yaparken, amcan küçümseyerek sırıtırken, Bay Sykes likörünü yudumlarken, Moore da soğuk iş adamı tavrına bürünmüşken karşılarına çıkmak ne hoş olurdu! Hepsini kaçırdığımıza sevindim.”

“Değirmende çok kişi var mı acaba, Shirley?”

“Savunmaya yetecek kadar çok. Bugün iki kez gördüğümüz askerler herhalde oraya gidiyordu; tarlada kuzeninin çevresinde gördüğümüz grup da onun yanında olacaktır.”

“Şimdi ne yapıyorlar, Shirley? Bu ses de ne?”

“Baltalarla levye kapılara vuruyor. Kapıları zorluyorlar. Korkuyor musun?”

“Hayır ama kalbim hızla çarpıyor. Ayakta durmakta zorlanıyorum. Oturacağım. Sen hiç etkilenmedin mi?”

“Tam öyle değil ama geldiğime seviniyorum. Ne olduğunu kendi gözlerimizle göreceğiz. Buradayız, olay yerindeyiz ve kimsenin bundan haberi yok. Papazı, kumaş tüccarını ve tahıl tüccarını sahneye romantik bir dalışla şaşırtmak yerine, dost geceyle, sessiz yıldızlarıyla ve fısıldaşan ağaçlarla baş başayız. Dostlarımız bu ağaçların anlattıklarını öğrenmeye gelmeyecek.”

“Shirley, Shirley, kapılar yıkıldı! O gürültü koca ağaçların devrilmesine benziyordu. Şimdi içeri doluşuyorlar. Kapıyı yıktıkları gibi değirmenin kapılarını da kıracaklar. Robert bunca kişiye karşı ne yapabilir? Ah, biraz daha yakınında olsam da onu konuşurken duyabilsem, ona seslenebilsem! Ona hizmet etme isteğimle, bu irademle, yoluna çıkan işe yaramaz bir yük olmazdım; bir işe yarayabilirdim.”

“Üzerimize geliyorlar!” diye bağırdı Shirley. “Ne düzenli ilerliyorlar! Saflarında disiplin var. Cesur olduklarını söylemeyeceğim; yüzlerce kişinin on kişiye karşı olması cesaret kanıtı değil. Ama,” diye alçalttı sesini, “içlerinde yeterince acı ve çaresiz öfke var. Bu dürtüler onları ileri itecek.”

“Robert’ın üzerine yürüyorlar, hem de ondan nefret ediyorlar. Shirley, kazanma ihtimalleri yüksek mi?”

“Göreceğiz. Moore’la Helstone ‘yeryüzünün seçkin soyundan’; beceriksiz değiller, korkak da değiller…”

Bir çatırtı, bir kırılma, bir cam şangırtısı fısıltılarını kesti. Değirmenin bütün pencereleriyle birlikte geniş cephesine aynı anda bir taş yağmuru yağmıştı; şimdi her kafes pencerenin bütün camları kırılıp ufalanmıştı. Bu gösterinin ardından bir haykırış yükseldi: isyancıların, Kuzey İngiltere’nin, Yorkshire’ın, West Riding’in, Yorkshire’ın West Riding kumaş üretim bölgesinin isyancılarına özgü bir haykırış.

Belki bu sesi hiç duymadın, okur? Kulakların için, belki de yüreğin için ne iyi; çünkü nefretle yükselen bu ses sana, onlara ya da benimsediğin ilkelere, iyiliğini istediğin çıkarlara yönelmişse, nefret çığlığı öfkeyi uyandırır; aslan yelesini sarsıp sırtlanın ulumasına karşı ayağa kalkar; bir sınıf öfkeyle başka bir sınıfa karşı dikilir; orta sınıfın haksızlığa uğramış, öfkeli ruhu da işçi sınıfının aç ve hiddetli kitlesine şevkle ve küçümsemeyle yüklenir. Böyle anlarda hoşgörülü olmak da adil olmak da zordur.

Caroline ayağa kalktı; Shirley kolunu ona doladı. İki ağacın dümdüz gövdeleri gibi kımıldamadan yan yana durdular. Bu uzun bir haykırıştı; ses kesildiğinde gece, kalabalığın dalgalanıp uğuldamasıyla doluydu.

“Şimdi ne olacak?” diye sordu dinleyenler. Henüz hiçbir şey olmadı. Değirmen bir türbe gibi sessizliğini koruyordu.

“Yalnız olamaz!” diye fısıldadı Caroline.

“Bütün varımı ortaya koyarım ki o ne yalnız ne de telaşlı,” diye karşılık verdi Shirley.

İsyancılar ateş açtı. Savunmadakiler bu işareti mi bekliyordu? Öyle görünüyordu. O zamana dek hareketsiz ve sessiz duran değirmen canlandı; boş pencere çerçevelerinden ateş parladı, tüfek sesleri Hollow’da keskin bir yankıyla patladı.

“Sonunda Moore da konuştu!” dedi Shirley. “Sanki birçok dili var. Bu tek kişinin sesi değildi.”

“Ağırdan almış. Kimse onu düşüncesizlikle suçlayamaz,” dedi Caroline. “Önce onlar ateş etti. Kapılarını ve pencerelerini kırdılar. O karşılık vermeden önce garnizonuna ateş açtılar.”

Şimdi neler oluyordu? Karanlıkta seçmek zordu; ama korkunç bir şey, durmadan yenilenen bir kargaşa apaçıktı: şiddetli saldırılar, çaresizce püskürtülüşler. Değirmen avlusu da değirmenin kendisi de savaşın hareketliliğiyle doluydu. Silah sesleri neredeyse hiç kesilmiyor; aralarda boğuşma, koşuşturma, ayak sesleri ve bağrışmalar duyuluyordu. Saldırganların amacı değirmene girmek, savunmadakilerinse onları püskürtmek gibiydi. İsyancıların önderinin, “Arka tarafa, delikanlılar!” diye bağırdığını duydular. Bir ses de, “Dolanalım; sizi orada karşılarız,” diye karşılık verdi.

“Muhasebe odasına!” diye yeniden emir verildi.

“Buyurun, sizi orada bekliyoruz!” diye karşılık geldi. Nitekim isyancı kalabalık oraya doğru koştuğunda, muhasebe odasının önünden o ana kadarki en şiddetli ateş parlaması yükseldi; o ana dek duyulan en gür silah sesleri patladı.

Konuşan, Moore’un ta kendisiydi. Sesinin tonundan ruhunun artık çatışmanın ateşiyle ısındığını anlıyorlardı; orada boğuşan adamların her birinde savaşçı yanın uyandığını ve o an için akıl sahibi insan yanlarına bütünüyle üstün geldiğini tahmin edebiliyorlardı.

İki genç kızın da yüzü kızardı, nabzı hızlandı; ikisi de çarpışmanın ortasına dalmanın hiçbir yararı olmayacağını biliyordu. Ne darbe indirmek ne de darbe almak istiyorlardı; ama dünyanın bütün nimetleri uğruna kaçamazlardı da. Caroline’ın Shirley’den farkı yoktu: bayılamaz, gözlerini o loş ve korkunç sahneden, bulut ve duman yığınından, tüfeklerin şimşek gibi çakan alevlerinden ayıramazlardı.

“Bu ne zaman ve nasıl bitecek?” diye soruyordu atan nabızları. “İşe yarayabilecekleri bir an gelecek mi?” diye bekliyorlardı. Shirley, çok geç kalmış gelişlerini şakayla geçiştirse ve kendi ya da başkalarının coşkusuyla alay etmeye her zaman hazır olsa da, yararlı bir hizmette bulunma fırsatı için en iyi toprağından bir çiftliği gözden çıkarırdı.

Beklediği fırsat ona verilmedi; gözlenen o an hiç gelmedi. Zaten gelmesi de beklenemezdi. Moore bu saldırıyı günlerdir, belki haftalardır bekliyordu; her yönden hazırlıklıydı. Değirmenini tahkim edip içine asker yerleştirmişti; değirmenin kendisi de sağlam bir yapıydı. Soğukkanlı ve cesur bir adamdı; savunmayı sarsılmaz bir kararlılıkla sürdürdü. Yanındakiler onun ruhunu kaptı, tavrını örnek aldı. İsyancılar daha önce hiç böyle bir karşılıkla yüz yüze gelmemişti. Saldırdıkları öteki değirmenlerde direnişle karşılaşmamışlardı; örgütlü ve kararlı bir savunmayla karşılaşacaklarını akıllarından bile geçirmemişlerdi. Önderleri değirmenden düzenli ateş açıldığını, sahibinin soğukkanlılığını ve kararlılığını görünce, kendilerine sakin sakin meydan okunup ölüme davet edildiklerini duyunca ve adamlarının çevrelerinde yaralanıp düştüğünü görünce, burada hiçbir şey yapamayacaklarını anladılar. Aceleyle güçlerini topladılar ve binadan uzaklaştırdılar. İsimler yerine rakamlarla cevap verilen bir yoklama yapıldı. Tarlalara dağılıp geride sessizlik ve yıkım bıraktılar. Saldırı başından sonuna bir saat bile sürmemişti.

Bu sırada gün ağarmak üzereydi; batı loş, doğu ışımaya başlamıştı. Bu çatışmayı izleyen kızların, bütün ilgilerini kazananların yanına koşmak isteyecekleri düşünülebilirdi; ama onlar hırpalanmış değirmene yalnızca büyük bir ihtiyatla yaklaştılar. Avluya açılan büyük kapıda birden askerler ve beyefendiler belirince, görülmeden görebilecekleri eski demir ve kereste deposu bir barakaya hızla çekildiler.

İç açıcı bir manzara değildi. Yaz şafağının taze aydınlığı içinde bu mülk, şimdi yıkımın kara bir lekesinden ibaretti. Hollow boyunca uzanan koruluk gölgeli ve çiy içindeydi; tepenin başı yemyeşildi. Ama tatlı vadinin tam ortasında, gece dizginlerinden boşanmış Uyuşmazlık, nal darbeleriyle toprağı dövüp çorak ve tozla ufalanmış hâlde bırakmıştı. Değirmen, camları kalmamış pencere çerçeveleriyle yıkıntı hâlinde ağzını açmıştı; avlu taş ve tuğla parçalarıyla doluydu. Değirmenin hemen dibinde, kırık pencerelerin parıldayan parçaları arasında tüfekler ve başka silahlar oraya buraya saçılmıştı. Çakıl taşlarının üzerinde birden fazla koyu kızıl leke görülüyordu; kapıların yakınında yüzüstü yatan bir insanın bedeni kımıldamıyordu, beş altı yaralı adam ise kanlı tozun içinde kıvranıp inliyordu.

Miss Keeldar bunları görünce yüzü değişti. Savaşın ardından gelen duyguydu bu: heyecan ve çabanın yerini ölümle acı almıştı. Alevi sönüp sıcaklığı tükenerek ışığı solan parlak ateşin geride bıraktığı karanlıktı.

“Önlemek istediğim şey buydu,” dedi; sesinin iniş çıkışları, yüreğindeki dürtünün değiştiğini ele veriyordu.

“Ama önleyemezdin; elinden geleni yaptın, boşunaydı,” dedi Caroline teselli ederek. “Üzülme, Shirley.”

“Şu zavallı adamlara acıyorum,” diye karşılık verdi Shirley; bakışlarındaki kıvılcım çiy damlalarına dönmüştü. “Değirmenin içindekilerden yaralanan var mı acaba? Şu amcan mı?”

“Evet, şu da Bay Malone; ah, Shirley, Robert da orada!”

“Peki,” dedi Shirley, önceki tonuna dönerek, “parmaklarını elime gömecek kadar sıkma. Anlıyorum. Bunda şaşılacak bir şey yok. Kim gelmemiş olursa olsun, en azından onun burada olduğunu biliyorduk.”

“Bize doğru geliyor, Shirley!”

“Daha doğrusu tulumbaya doğru geliyor; ellerini ve alnını yıkayacak. Alnında bir çizik var, görüyorum.”

“Kanıyor, Shirley. Bırak beni. Gitmem gerek.”

“Bir adım bile atma.”

“Yaralanmış, Shirley!”

“Saçmalık!”

“Ama yanına gitmeliyim. Öyle çok istiyorum ki. Beni alıkoymana dayanamıyorum.”

“Ne için?”

“Onunla konuşmak, nasıl olduğunu sormak ve onun için ne yapabileceğimi öğrenmek için.”

“Onu kızdırıp canını sıkmak; askerlerin, Bay Malone’un, amcanın ve başkalarının önünde ikinizi de rezil etmek için. Sence bundan hoşlanır mı? Bir hafta sonra bunu hatırlamak ister misin?”

“Her zaman dizginlenip bastırılacak mıyım?” diye sordu Caroline, biraz öfkeyle.

“Onun hatırı için, evet; senin hatırın için daha da çok. Şimdi ortaya çıksan bir saat sonra pişman olacağını söylüyorum; Robert da pişman olur.”

“Sence bundan hoşlanmaz mı, Shirley?”

“Seni durdurup iyi geceler dememizden hoşlandığından çok daha az. Buna nasıl içerlemiştin.”

“Ama o şakaydı; tehlike yoktu.”

“Bu ciddi bir mesele; onu rahatsız etmemek gerek.”

“Yanına yalnızca kuzenim olduğu için gitmek istiyorum, anlıyor musun?”

“Çok iyi anlıyorum. Ama şimdi onu izle. Alnını yıkadı, kan da akmayı kesti. Yaralandığı yer gerçekten yalnızca sıyrık; buradan görebiliyorum. Yaralılarla ilgilenmeye gidiyor.”

Bunun üzerine Bay Moore ile Bay Helstone avluyu dolaşıp yerde yatan her bedeni incelediler. Sonra yaralıların kaldırılıp değirmene taşınmasını emrettiler. Bu iş tamamlanınca Joe Scott’a efendisinin atıyla Bay Helstone’un midillisinin eyerlenmesi söylendi. İki beyefendi de cerrah yardımı aramak üzere farklı yönlere dörtnala uzaklaştı.

Caroline’ın öfkesi henüz dinmemişti.

“Shirley, Shirley, gitmeden önce ona tek bir söz söylemek isterdim,” diye mırıldandı; gözlerinde parıldayan yaşlar birikiyordu.

“Neden ağlıyorsun, Lina?” diye sordu Miss Keeldar biraz sertçe. “Üzülmek yerine sevinmelisin. Robert ciddi bir zarar görmeden kurtuldu; zafer kazandı; çatışmada soğukkanlı ve cesurdu, zaferinde de düşünceli davranıyor. Ağlanacak zaman mı bu; ağlamak için bir neden mi?”

“İçimde ne olduğunu bilmiyorsun,” diye yalvardı öteki. “Ne acı, ne karmaşa… bunların nereden geldiğini de bilmiyorsun. Robert’ın yüceliğine ve iyiliğine sevinmeni anlayabiliyorum; ben de bir bakıma seviniyorum, ama bir başka bakımdan öyle mutsuzum ki. Ona çok uzağım. Eskiden daha yakındım. Bırak beni, Shirley. Birkaç dakika ağlamama izin ver; rahatlatıyor.”

Miss Keeldar, Caroline’ın bütün bedeniyle titrediğini görünce onu ikna etmeye çalışmaktan vazgeçti. Barakadan çıktı ve onu huzur içinde ağlamaya bıraktı. En iyisi buydu. Birkaç dakika sonra Caroline, çok daha sakin hâlde yanına döndü. Her zamanki doğal, uysal ve yumuşak tavrıyla, “Hadi, Shirley, artık eve gidelim. Robert beni çağırmadıkça onu yeniden görmeye çalışmayacağıma söz veriyorum. Kendimi ona asla dayatmaya çalışmayacağım. Az önce beni durdurduğun için teşekkür ederim,” dedi.

“İyi niyetle yaptım,” diye karşılık verdi Miss Keeldar.

“Şimdi, sevgili Lina,” diye sürdürdü, “yüzümüzü serin sabah esintisine dönelim ve papaz evine sessizce yürüyelim. Çıktığımız gibi gizlice içeri süzülürüz. Bu gece nerede olduğumuzu, ne gördüğümüzü kimse öğrenmeyecek; böylece ne alay ne de yanlış yorum bizi rahatsız edebilecek. Yarın Robert’ı görür, içimizi ferah tutarız; ama daha fazla konuşmayacağım, yoksa ben de ağlamaya başlayacağım. Sana karşı sert görünüyorum ama öyle değilim.”

İçindekilere dön

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…