9.bölüm söyleyemediğim şey

O akşam odama geçtiğimde aklım hâlâ apartmanın girişindeydi.

Onun söyledikleri…

Köpeğinin bana bakışı…

Ve en önemlisi, rüyam.

Telefonumu elime aldım. Bir süre ekrana baktım. Sonra kendi kendime:

“Acaba ona anlatmalı mıyım?”

dedim.

Bir yandan anlatmak istiyordum.

Diğer yandan, daha doğru düzgün tanımadığım birine çıkıp “Seni rüyamda gördüm ve köpeğini bile gördüm.” demek bana fazlasıyla tuhaf geliyordu.

Telefonu bıraktım.

Tam o sırada bir bildirim geldi.

Apartmandaki ortak gruptan bir mesajdı.

Mesajı açtım.

Bir an duraksadım.

Çünkü mesajı gönderen kişi oydu.

Sadece kısa bir şey yazmıştı:

“Az önce girişte gördüğüm kişi sen miydin?”

Kalbim hızlandı.

Ne yazacağımı bilemedim.

Sonunda:

“Evet, bendim.”

diye cevap verdim.

Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi.

“Tamam. Bir an emin olamadım.”

Gülümsedim.

Sonra telefonun ekranına bakarken aklıma yine aynı düşünce geldi.

Belki de bu sadece sıradan bir komşuluk sohbetiydi.

Belki de benim için anlamı çok daha farklıydı.

Tam telefonu kapatacakken yeni bir mesaj daha geldi:

“Bu arada, köpeklerden korktuğunu fark ettim. Umarım seni korkutmamıştır.”

Bir süre ekrana baktım.

Sonra istemeden gülümsedim.

“Biraz korkuttu ama sorun yok :)”

yazdım.

Ve ilk kez, rüyamda gördüğüm kişiyle gerçek hayatta mesajlaşıyordum.

Ama ona hâlâ gerçeği söylememiştim.

Onu ilk kez asansörde değil, 20 Eylül gecesi rüyamda gördüğümü…