6.bölüm tesadüf mü?

Ertesi sabah uyandığımda, gece yaşananları tekrar tekrar düşündüm.

Asansördeki o kısa konuşma…

Söylediği birkaç kelime…

Ve en önemlisi, sesini ilk kez gerçekten duymuş olmam.

Telefonumu elime alıp bir süre boş boş ekrana baktım. Sonra rüyayı düşündüm. 20 Eylül gecesini…

Rüyadaki yüzü.

Kıvırcık saçlarını.

Keskin çene hattını.

Ve o köpeği.

Sonra kendi kendime sordum:

“Gerçekten onu daha önce hiç görmemiş miydim?”

Cevabı hâlâ aynıydı.

Hayır.

En azından ben öyle hatırlıyordum.

O gün evden çıkarken apartmanın koridorunda bir ses duydum. Kapıyı kapatıp asansöre doğru yürüdüm.

Tam düğmeye basacakken arkamdan bir ses geldi.

— Günaydın.

Döndüm.

Oydu.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

— Günaydın, dedim sonunda.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra gülümseyerek:

— Geçen gün konuşamadık pek, dedi.

Ben de hafifçe gülümsedim.

— Evet. Asansörde pek konuşulacak zaman olmuyor zaten.

Güldü.

İlk defa onu rüyamdaki kişi olarak değil, gerçek hayatta karşımda duran biri olarak görmeye başladım.

Belki de mesele rüyam değildi.

Belki de bütün bunların anlamını bulmaya çalışmak yerine, onu gerçekten tanımam gerekiyordu.

Asansör geldi.

Kapılar açıldı.

Bu kez ikimiz de aynı anda içeri girdik.

Ve ben içimden tek bir şey geçirdim:

“Bakalım bu hikâye gerçekten nereye kadar gidecek…”