11.bölüm onun hatırladığı

Asansör yeniden hareket etmeye başladı.

Az önce söylediği cümle kafamın içinde dönüp duruyordu.

“Ben de seni daha önce bir yerde gördüğümü düşünüyordum.”

Ona baktım.

— Nerede? diye sordum.

Bir süre düşündü.

— Tam olarak hatırlamıyorum, dedi. Ama garip bir şekilde yüzün bana tanıdık geliyor.

İçimde tuhaf bir heyecan oluştu.

— Belki apartmanda daha önce karşılaşmışızdır.

Başını salladı.

— Belki.

Sonra birkaç saniye sustu.

— Ama bir şey daha var.

— Ne?

Telefonunu çıkardı.

Ekranında köpeğinin birkaç fotoğrafı vardı.

Bir tanesini açıp bana gösterdi.

— Bu köpek, dedi. Rüyamda da vardı.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

— Ne?

Gülerek başını salladı.

— Şaka yapıyorum.

İçimden büyük bir rahatlama geçti.

— Hiç komik değildi, dedim.

İkimiz de gülmeye başladık.

Asansör bizim kata geldi.

Kapılar açıldı.

Bu kez yan yana çıktık.

O kendi kapısına yönelirken arkasını dönüp:

— Yarın yine karşılaşırsak bana rüyanı baştan anlatırsın, tamam mı?

Başımı salladım.

— Tamam.

Kapısını açtı.

İçeri girmeden önce son kez bana baktı.

— Belki rüyanın devamını da öğreniriz.

Kapı kapandı.

Ben kendi kapımın önünde birkaç saniye öylece kaldım.

Çünkü ilk defa, 20 Eylül gecesindeki rüyanın sadece geçmişte kalmış bir şey olmadığını düşünmeye başlamıştım.

Belki de bazı hikâyeler…

Uyandığımızda değil, uyandıktan sonra başlıyordu.