17.bölüm telefonun öteki ucundaki ses

Telefonu kulağımdan çekmeden öylece kaldım.

— Kimsiniz? diye sordum.

Karşıdaki kadın birkaç saniye sustu.

— Önce nerede olduğunu söyle.

Şaşkınlıkla etrafıma baktım.

— Apartmanın girişindeyim.

Yanımdaki çocuk bana bakıyordu. Yüzündeki merak giderek artıyordu.

Kadın yeniden konuştu.

— Yanında biri var mı?

Bir an duraksadım.

— Evet.

— Ona da söyle. Bu konuşmayı onun da duyması gerekiyor.

Telefonu hoparlöre aldım.

Kadının sesi apartmanın sessizliğinde yankılandı.

— Yıllar önce bu apartmanda yaşayan bir kız vardı.

Birbirimize baktık.

— Kimdi? diye sordum.

— Fotoğraftaki kız.

Elimdeki fotoğrafa baktım.

Kadın devam etti:

— Onu ilk kez 20 Eylül'de gördüler.

Çocuğun yüzündeki ifade değişti.

— Ne demek istiyorsunuz? diye sordu.

Kadın derin bir nefes aldı.

— O kız, yıllar önce bu apartmanda yaşayan ailenin bir akrabasıydı. Ama sonra ailesi taşındı. Fotoğraflar kaldı.

Bir an rahatladım.

Demek fotoğraftaki kız gerçekten ben değildim.

Sadece bana çok benziyordu.

Ama kadın son cümlesini söylediğinde içimdeki rahatlama bir anda kayboldu.

— Fakat sizin bulduğunuz fotoğrafın arkasında bir not olması gerekiyor.

Fotoğrafı çevirdim.

Arkasında daha önce fark etmediğim küçük, soluk harfler vardı.

Titreyen parmaklarımla yazıyı okumaya çalıştım.

Tek bir cümle yazıyordu:

“Aynı kişi, aynı rüya ve aynı tarih… Bir gün yeniden karşılaşacaklar.”

Telefon elimden düşecek gibi oldu.

Yanımdaki çocuk fotoğrafa baktı.

Sonra bana döndü.

— Feyza…

İlk kez adımı söylerken sesinde korkuya benzeyen bir şey vardı.

Kadın ise telefonda sessizce bekliyordu.

Sonunda sordum:

— Peki bu kız kim?

Kadın cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.

Sonra sadece şunu söyledi:

— Bunu öğrenmek istiyorsanız, eski evinize gitmeniz gerekiyor.