12.bölüm rüyanın devamı

Ertesi sabah uyandığımda aklımdaki ilk şey rüyam değildi.

Onun söylediği son cümleydi:

“Belki rüyanın devamını da öğreniriz.”

Gün boyunca bu cümleyi düşünmemeye çalıştım.

Ama ne zaman aklıma gelse istemsizce gülümsüyordum.

Akşam eve döndüğümde asansörün önünde yine onu gördüm.

Elinde köpeğinin tasması vardı.

— Merhaba, dedi.

— Merhaba.

Bu kez ikimiz de aynı anda asansöre bindik.

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra bana dönüp:

— Dün rüyanı anlatacağını söylemiştin, dedi.

Gülümsedim.

— Unutmadın mı?

— Hayır.

Asansör yukarı çıkarken rüyayı anlatmaya başladım.

20 Eylül gecesini…

Instagram'da karşıma çıkan videoyu…

Görüntülü konuşmayı…

Yüzünü tam göremediğimi…

Sesini…

Ve köpeğini.

Beni dikkatle dinliyordu.

Sonra bir anda:

— Bir dakika, dedi.

Sesi değişmişti.

— Ne oldu?

— Rüyandaki köpeğin nasıl görünüyordu?

Bir an düşündüm.

— Buruşuk yüzlüydü. Seninki gibi.

Sessiz kaldı.

Sonra köpeğine baktı.

Ardından bana döndü.

— İlginç.

— Neden?

Cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.

— Çünkü ben de çocukken aynı köpeği rüyamda görürdüm.

Şaşkınlıkla ona baktım.

— Aynı köpek mi?

Gülümsedi.

— Hayır, benim köpeğim değildi.

Asansör durdu.

Kapılar açıldı.

Ama bu kez ikimiz de çıkmadık.

Çünkü ikimizin de aklında aynı soru vardı:

Bu kadar tesadüf gerçekten tesadüf olabilir miydi?