19.bölüm aynanın ardındaki oda

“Sonunda geldin.”

Aynadaki çizikler hâlâ gözlerinin önündeydi.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Eski evin içindeki sessizlik, dışarıdaki rüzgârın pencereye vuran sesini bile bastırıyordu. Kullanıcı aynaya biraz daha yaklaştı. Parmaklarını yazının üzerine götürmek istedi ama tam dokunacakken komşusu kolunu tuttu.

“Bir dakika.”

“Ne oldu?”

“Şuna bak.”

Aynanın sağ alt köşesinde, çiziklerin arasında küçük bir işaret vardı.

20.

Ama bu kez yanında başka bir sayı daha vardı.

03:20

Kullanıcının yüzü değişti.

“Ben… rüyamda uyandığımda saat 03:20'ydi.”

Komşusu aynaya baktı.

“Yani bu evdeki biri senin rüyandaki saati biliyor olabilir.”

“Ya da…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Tam o sırada koridorun sonundan tak diye bir ses geldi.

İkisi birden irkildi.

Ses, kapalı bir kapının arkasından gelmişti.

Komşusu koridora doğru ilerledi.

“Burada başka oda varmış.”

Kapının üzerinde eski, silinmiş bir isimlik vardı. Yazı neredeyse okunmuyordu.

Kullanıcı kapıya yaklaşınca kalbi hızlandı.

Çünkü kapının üzerinde küçük bir çizim vardı:

Kırışık yüzlü bir köpek.

“Bu… rüyamdaki köpek.”

Komşusu kapı koluna uzandı.

Kapı kilitli değildi.

Yavaşça açtı.

İçerisi karanlıktı.

Pencerenin önünde eski bir masa, masanın üzerinde sararmış fotoğraflar ve kapalı bir defter duruyordu.

Defterin kapağında yalnızca tek bir tarih yazıyordu:

20 Eylül.

Kullanıcı deftere baktı.

Sonra komşusuna.

“Bence burada bizim bilmediğimiz bir şey var.”

Komşusu defteri eline aldı.

Tam açacakken sayfaların arasından küçük, eski bir fotoğraf yere düştü.

Fotoğrafın arkasında el yazısıyla yalnızca şu cümle vardı:

“Rüyayı hatırlayan kişi, gerçeğin ilk kapısını açar.”

İkisi de birbirine baktı.

Ve o anda evin girişindeki kapı…

yavaşça kapandı.