14.bölüm aynadaki silüet

Fotoğrafa bakarken birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedim.

Aynadaki siluet gerçekten bana mı benziyordu?

Yoksa sadece karanlıkta oluşmuş sıradan bir gölge miydi?

Telefonu ona geri uzattım.

— Belki de sadece benzetiyorum, dedim.

O da fotoğrafa dikkatlice baktı.

— Ben de öyle düşünüyorum.

Ama sesi pek ikna olmuş gibi çıkmıyordu.

Bir süre sessizce yürüdük.

Sonra bana dönüp:

— Fotoğrafın ne zaman çekildiğini biliyor musun? diye sordu.

— Hayır.

Telefonundaki fotoğrafın bilgilerine baktı.

Tarihi görünce ikimiz de sustuk.

Fotoğraf, 20 Eylül'de çekilmişti.

Ama yıllar önce.

Birbirimize baktık.

— Bu mümkün değil, dedim.

— Neden?

— Çünkü benim rüyam da 20 Eylül gecesindeydi.

Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.

Sonra o hafifçe gülümsedi.

— Belki de fazla düşünüyoruz.

Ben de gülümsemeye çalıştım.

— Evet. Belki.

Tam o sırada köpeği yanımıza geldi.

Başını kaldırıp bana baktı.

Sonra kuyruğunu salladı.

İstemeden eğilip elimi uzattım.

Bu kez korkmadım.

Köpek elimi kokladı ve yanıma sokuldu.

O şaşkınlıkla bize bakıyordu.

— Normalde bunu kimseye yapmaz, dedi.

Köpeğin başını okşadım.

— Belki beni tanıyordur.

Şaka olsun diye söylemiştim.

Ama o cümleden sonra ikimiz de sustuk.

Çünkü ikimizin de aklından aynı düşüncenin geçtiğini biliyordum.

Ya gerçekten bir yerlerde karşılaşmışsak?

Ama ne zaman?

Ve nasıl?

O gece eve dönerken aklımda artık yalnızca bir soru vardı:

Rüyam bana geleceği mi gösteriyordu, yoksa geçmişten unuttuğum bir şeyi mi hatırlatıyordu?