18.bölüm eski ev

Telefon kapandığında ikimiz de birkaç saniye konuşmadık.

Kadının söylediği tek bir cümle zihnimde dönüp duruyordu:

“Eski evinize gitmeniz gerekiyor.”

Yanımdaki çocuk fotoğrafa baktı.

— Senin eski evin neresi?

— Bilmiyorum, dedim. Ama…

Cümlemi tamamlayamadım.

Çünkü o anda garip bir şey fark ettim.

Fotoğrafın arkasındaki yazının altında küçük bir adres vardı.

Adres bana tanıdık geliyordu.

Telefonumu çıkarıp adresi araştırdım.

Karşıma çıkan bina fotoğrafını görünce nefesim kesildi.

Bu, rüyamda gördüğüm evdi.

Mutfak…

Pencere…

Duvarın kenarındaki küçük ayna…

Hepsi aynıydı.

Yanımdaki çocuk ekrana baktı.

— Burası…

— Evet, dedim.

İkimiz de aynı anda sustuk.

Bir süre sonra:

— Yarın gidelim mi? diye sordu.

Normalde böyle bir şeye asla tek başıma girmezdim.

Ama bu kez yalnız değildim.

Başımı salladım.

— Gidelim.

Ertesi gün eski adrese doğru yola çıktık.

Yol boyunca fazla konuşmadık.

Sanki ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.

Belki de bütün bu garipliklerin bir açıklaması vardı.

Belki de her şey tamamen tesadüftü.

Ama binanın önüne geldiğimizde düşüncelerim bir anda sustu.

Çünkü kapının üzerinde küçük bir tabela vardı.

20.

Yanımdaki çocuk bana baktı.

— Rüyanın tarihi…

— 20 Eylül, dedim.

Kapıyı yavaşça açtık.

İçeri girdiğimizde ilk gördüğüm şey…

Rüyamdaki mutfaktı.

Aynı pencere.

Aynı masa.

Aynı duvar.

Ve duvarın yanında…

Rüyamda gördüğüm o küçük ayna.

Bir adım attım.

Aynaya baktım.

Bu kez kendi yansımamı gördüm.

Ama aynanın köşesinde, daha önce hiç fark etmediğim küçük bir çizik vardı.

Parmağımla dokundum.

Çiziklerin arasında bir şey yazıyordu:

“Sonunda geldin.”