5.bölüm İlk kelime

Aradan birkaç gün geçmişti.

Olanları hâlâ zaman zaman düşünüyordum ama artık kendimi her gördüğüm yerde onu ararken bulmuyordum.

En azından öyle sanıyordum.

Bir akşam yine asansörün önünde durdum.

Kapıya bastım.

Asansör yavaşça aşağıdan yukarı çıkarken ekrandaki sayılara baktım.

Kapı açıldığında ise olduğum yerde kaldım.

O oradaydı.

Rüyamdaki çocuk.

Bir an ikimiz de birbirimize baktık.

Bu kez kaçıp kapıyı kapatmak istemedim.

O da sanki beni daha önce görmüş gibi hafifçe gülümsedi.

— Merhaba, dedi.

Kalbim bir anlığına hızlandı.

Ses.

İşte o an aklıma rüyam geldi.

Rüyadaki sesi hatırlamaya çalıştım.

Aynı mıydı?

Bilmiyordum.

Çünkü rüyaların sesi zaman geçtikçe bulanıklaşıyordu.

Ama garip bir şekilde, onun sesini duyduğum anda içimde tanıdık bir his oluştu.

Sanki bu sesi daha önce bir yerlerde duymuştum.

Sanki…

Bir rüyanın içinden gelmişti.

— Merhaba, dedim sonunda.

Asansöre girdim.

Bu kez kapıyı hemen kapatmadım.

O da asansöre bindi.

Birkaç saniye boyunca ikimiz de sessizdik.

Sonra göz ucuyla bana baktı.

— Seni daha önce burada görmüştüm galiba, dedi.

Şaşırdım.

— Evet… olabilir.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra gülümsedi.

— Ben bu arada…

Adını söyledi.

Adını duyduğum anda ise içimde garip bir his oluştu.

Çünkü rüyamda kardeşimin onu tanıdığını hatırladım.

Ama gerçek hayatta onun adını bile bilmiyordum.

Asansör katımıza doğru çıkarken ilk kez şunu düşündüm:

Belki de bütün bu hikâyenin cevabı rüyada değildi.

Belki cevap…

Şimdi başlıyordu.