10.bölüm Gerçeğin ucunda

Ertesi gün okuldan eve dönerken telefonuma baktım.

Ondan yeni bir mesaj gelmişti.

“Bugün asansörde karşılaşırsak sana bir şey soracağım.”

Mesajı birkaç kez okudum.

Ne soracağını merak etmeye başlamıştım.

Eve geldiğimde asansörün önünde birkaç saniye bekledim. Düğmeye bastım.

Kapılar açıldı.

Ve tahmin ettiğim gibi o içerideydi.

— Merhaba, dedi.

— Merhaba.

Asansör hareket etti.

Bu kez ikimiz de sessiz kalmadık.

— Sana bir şey soracaktım, dedi.

— Sor.

Bir an durdu.

— Beni daha önce nereden tanıyorsun?

Kalbim hızlandı.

Bir anda 20 Eylül gecesi aklıma geldi.

Görüntülü konuşma…

Kıvırcık saçlar…

Keskin çene hattı…

O köpek…

Ve rüyadaki ses.

Birkaç saniye cevap veremedim.

— Aslında… seni daha önce tanımıyordum, dedim.

Kaşlarını kaldırdı.

— Nasıl yani?

Derin bir nefes aldım.

Artık saklamanın daha garip olacağını düşündüm.

— Seni ilk kez birkaç gün önce gördüm.

— Evet, onu biliyorum.

— Ama senden önce seni başka bir yerde görmüştüm.

Şaşkınlıkla bana baktı.

— Nerede?

Asansör bir kata geldi.

Kapılar açıldı.

Ama ikimiz de çıkmadık.

Ona baktım.

Sonunda söyledim:

— Rüyamda.

Bir an sessizlik oldu.

Yüzündeki ifade değişti.

Sonra hafifçe gülümsedi.

— Ciddi misin?

Başımı salladım.

— Hem de çok.

Bir süre bana baktı.

Sonra beklemediğim bir şey söyledi:

— Sana bir şey anlatmam lazım.

Şaşırdım.

— Ne?

Gülümsedi.

— Ben de seni daha önce bir yerde gördüğümü düşünüyordum.

Asansörün kapıları tekrar kapanırken ikimiz de sustuk.

Ve o anda, bunun artık sadece benim rüyam olmadığını düşündüm.