Ruth kitap kapağı

33. bölüm / 36

Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne
  1. 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
  2. 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime
  4. 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
  5. 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
  6. 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
  9. 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime
  10. 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
  11. 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
  15. 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
  19. 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime · Okuduğun bölüm
  34. 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime

XXXIII. BÖLÜM
Övünülecek Bir Anne
Yaşlılar, tifüsün salgın gibi ülkeyi kasıp kavurduğu kimi yılları anlatır; o yıllar, nice ailenin teselli kabul etmeyen derin kederini yeniden yaşatır. Sevdikleri bu ateşli dönemi yara almadan atlatanlar bile o günleri hatırlamaktan kaçınırdı. Kaygı büyüktü, insanın içini titretiyordu; hastalık belirtileri çıkacak mı diye durmadan beklemekse dayanılmazdı. Evin eşiğinin ötesinde, toplumun üzerine koyu bir kasvet çökmüştü. Kuruntulu bir güven duygusunun verdiği önceki tasasızlık ne kadar fazlaysa korku da o ölçüde büyümüş gibiydi; gerçekten de öyleydi. Çünkü Kral Belşassar’ın günlerinden beri, Kader’in ağır hükümleri hayatın neşeli şenlikçilerini sessizliğe boğduğunda en dehşet verici hâlini almıştır. Öykümün akışı içinde şimdi sözünü edeceğim yıl da böyleydi.

Yaz, alışılmadık ölçüde görkemli geçmişti. Kimi insanlar bunaltıcı sıcaktan yakınırken kimileri gür, yemyeşil bitki örtüsünü gösteriyordu. Sonbaharın başları yağışlı ve soğuktu; ama gazetelerin hepsini dolduran, herkesin diline düşen, ulusun gururla kutladığı büyük bir zaferin heyecanı içindeyken kimse havayı önemsemiyordu. Eccleston’da kutlamalar çoğu yerden daha büyüktü; çünkü ülkenin silahlı kuvvetlerinin kazandığı zaferin kasabanın başlıca ürünü için yeni bir pazar açacağı, böylece bir iki yıldır durgunlaşan ticaretin yeniden, hem de iki kat canlılıkla canlanacağı düşünülüyordu. Bu haklı sevinç nedenlerinin yanı sıra, Bay Donne’un nüfuzlu akrabalarından birinin ayarladığı devlet görevini kabul etmesiyle yaklaşan seçimlerin yarattığı coşku da vardı. Bu kez Cranworthlar, güvenlik içindeki görkemli uyuşukluklarından tam zamanında sıyrılıp Eccleston seçmenlerini yeniden kendi yanlarına çekmek için bir dizi gösterişli, ağırbaşlı davet düzenliyorlardı.

Kasaba sırayla bu konularla çalkalanıyordu: bir an ticaretin büyük canlanmasını düşünüp konuşuyor, bir an henüz haftalar uzaktaki seçimlerin olasılıklarını tartışıyor, bir an da Bay Cranworth’ın Eccleston’daki dükkân sahiplerinin bütün gözde genç kadınlarıyla dans ettiği Cranworth Court balolarından söz ediyorlardı. Bu sırada korkunç ateş, gizli ve sinsi yollarla ağır ağır sokulup geliyordu. Bu ateş, kötülük ve sefaletin karanlık yuvalarından asla bütünüyle kovulamaz; ininin derinliklerinde yaşayan vahşi bir hayvan gibi orada kalır. Önce yoksul İrlandalıların kaldığı evlerde baş göstermişti; ama oralarda o kadar yaygındı ki pek dikkat çekmiyordu. Zavallılar, salgının yayıldığını ilk kez Roma Katolik rahiplerinden öğrenen ve önceden uyarılmamış doktorların yardımı olmaksızın, neredeyse kendi hâllerine terk edilmiş olarak ölüyordu.

Eccleston doktorları bir araya gelip ateşi kendi aralarında görüşmeye ve her birinin edindiği bilgileri karşılaştırmaya fırsat bulamadan, uzun süre için için yanmış bir ateşin alevlenmesi gibi salgın birçok yerde birden patlak verdi; yalnızca başıboş ve kötü yaşayanların arasında değil, yoksul ama namuslu insanların, hatta hali vakti yerinde ve saygın kimselerin arasında da görüldü. Dehşeti artıran bir başka şey de benzer bütün salgınlarda olduğu gibi hastalığın ilk başta çok hızlı ilerlemesi ve vakaların büyük çoğunluğunda ölümcül olmasıydı; daha en başından umut yoktu. Önce bir feryat yükseldi, sonra derin bir sessizlik çöktü, ardından hayatta kalanların uzun ağıdı duyuldu.

Kasabanın Hastanesi’nin bir bölümü, daha önce ateş koğuşu olarak ayrılmış alana eklendi. Bulaşmanın yayılmasını önlemek için hastalar, mümkün olur olmaz oraya taşınıyordu; kasabanın bütün tıbbi becerisi ve gücü o veba hastanesinde toplandı.

Doktorlardan biri hastalara bakarken öldüğünde; alışılmış kadın gözetmen ve bakıcı kadrosu iki gün içinde salgında kırılıp gittiğinde; Hastanenin bakıcıları da ateş koğuşuna gönderilmeye yanaşmadığında; korku içindeki insanların kesin ölüm saydığı bu işe yüksek ücretler bile kimseyi razı edemediğinde; doktorlar, kendi hâllerine bırakılmış hastalar arasındaki hızlı ölümler karşısında dehşete kapıldığında ve hastaların tek dayanağı, Ölüm’ün ciddiyetini anlayamayacak kadar kaba, en cahil ücretli bakıcılar olduğunda (bütün bunlar salgının varlığının ilk kez kabul edilmesinden sonraki bir hafta içinde yaşanmıştı), Ruth bir gün alışılmıştan daha sessiz adımlarla Bay Benson’ın çalışma odasına geldi ve onunla birkaç dakika konuşmak istediğini söyledi.

“Elbette, canım! Otur,” dedi; çünkü Ruth şömine çıkıntısına başını dayamış, dalgın dalgın ateşe bakarak ayakta duruyordu. Sözlerini duymamış gibi ayakta kalmayı sürdürdü ve konuşmaya başlaması birkaç dakika aldı. Sonra şöyle dedi:

“Bu sabah gidip, ateş koğuşu bu kadar doluyken gözetmenlik etmek için başvurduğumu söylemek istiyorum. Beni kabul ettiler; bu akşam gidiyorum.”

“Ah, Ruth! Bundan korkuyordum; bu sabah bu korkunç hastalıktan söz ederken yüzündeki ifadeyi görmüştüm.”

“Neden ‘korkuyorum’ diyorsunuz, Bay Benson? Siz de John Harrison’a, yaşlı Betty’ye ve sanırım haberini almadığımız daha nicelerine gittiniz.”

“Ama bu bambaşka! Havası böylesine zehirli, vakalar böylesine ağır! Ruth, bunu yeterince düşünüp tarttın mı?”

Bir an sessiz kaldı, ama gözleri yaşlarla doldu. Sonunda, çok yumuşak bir sesle, sakin ve ciddi bir tavırla konuştu:

“Evet! Düşündüm, tarttım. Ama bütün korkularımın ve düşüncelerimin ortasında bile gitmem gerektiğini hissettim.”

İkisinin de aklında Leonard vardı; ama birkaç dakika daha ikisi de konuşmadı. Sonra Ruth şöyle dedi:

“Korkmadığıma inanıyorum. Öyle olmanın insanı hastalıktan koruduğunu söylerler. Her neyse, içimde azıcık doğal bir çekinme varsa bile Tanrı’nın ellerinde olduğumu hatırlayınca bütünüyle geçiyor! Ah, Bay Benson,” diye devam etti; tutamadığı gözyaşlarına boğulmuştu, “Leonard, Leonard!”

Şimdi sıra, onun da inanç dolu yüreklendirici sözler söylemesindeydi.

“Zavallı, zavallı anne!” dedi. “Yüreğini ferah tut. O da Tanrı’nın ellerinde. Bu iş uğruna ölürseniz, aranızda yalnızca bir anlık zaman kalacağını düşün!”

“Ama o… o… Bay Benson, ona çok uzun gelecek! Yalnız kalacak!”

“Hayır, Ruth, yalnız kalmayacak. Tanrı ve bütün iyi insanlar onu gözetecek. Ama başına ne geleceğine ilişkin bu korku azabını dindiremiyorsan gitmemelisin. Böyle titrek bir telaş, ateşe yakalanma olasılığını artırır.”

“Korkmayacağım,” diye karşılık verdi; yüzünü kaldırmıştı ve üzerinde Tanrı’nın ışığı varmış gibi parlak bir aydınlık duruyordu. “Kendim için korkmuyorum. Biricik yavrum için de korkmayacağım.”

Biraz sessiz kaldıktan sonra, gidişinin nasıl olacağını ve geçici görevinde ne kadar kalabileceğini konuşup kararlaştırmaya başladılar. Dönüşünden söz ederken, ne zaman olacağını bilmiyor ve bütünüyle ateşin ne kadar süreceğine bağlı olduğunu düşünüyorlardı; yine de dönüşünün kesin olduğunu varsaydılar. Ama ikisi de içten içe, sonucun yalnızca kimin elinde olduğunu biliyordu. Ruth, Leonard’la Bayan Faith’e yalnızca Bay Benson aracılığıyla haber gönderecekti. Bay Benson, her gün olup biteni ve Ruth’un sağlığının nasıl olduğunu öğrenmek için her akşam Hastaneye gideceğini kararlılıkla söyledi.

“Canım, bunu yalnızca senin için yapmıyorum! Başka teselli veremeyeceğim birçok hasta olabilir; en azından yakınlarına haber götürebilirim.”

Her şey ciddi bir sakinlikle kararlaştırılmıştı; yine de Ruth, sanki kendini bir çabaya hazırlıyormuş gibi oyalanıyordu. Sonunda solgun yüzünde hafif bir gülümsemeyle şöyle dedi:

“Sanırım çok korkağım. Leonard’a söylemeye çekindiğim için burada konuşup duruyorum.”

“Bunu düşünmemelisin,” diye çıkıştı. “Bana bırak. Seni mutlaka heyecandan allak bullak eder.”

“Bunu düşünmeliyim. Birazdan kendimi toparlayıp sakin biçimde yapacak, umutla konuşacak kadar kendime hâkim olacağım. Bir düşünün,” diye devam etti; gözlerinde biriken yaşların arasından gülümsüyordu, “son sözlerimi hatırlamak zavallı yavrucağa ne büyük teselli olabilir, eğer…” Sözleri boğazında düğümlendi, ama cesaretle gülümsemeyi sürdürdü. “Hayır!” dedi. “Bunu yapmalıyım; ama belki bir konuda bana yardımcı olursunuz. Teyze Faith’e siz söyler misiniz? Çok güçsüzüm belki ama gitmem gerektiğini bildiğim ve sonunun ne olacağını bilmediğim için, artık onun yakarışlarına karşı koymaya dayanamayacakmışım gibi hissediyorum. Ben Leonard’ın yanına giderken ona söyler misiniz, efendim?”

Sessizce kabul etti; ikisi de ayağa kalkıp sakin ve dingin bir hâlde dışarı çıktılar. Ruth da oğluna kararını sakinlikle ve yumuşakça anlattı; onu gereksiz yere sonucun tehlikeli olabileceği konusunda telaşlandırmaktan korktuğu için alışılmadık bir ses tonu ya da jest kullanmaya bile cesaret edemedi. Umut verici konuştu ve ondan cesur olmasını istedi. Zavallı çocuk onun cesaretini aldı; ama onun cesareti, derin inancından çok, yaklaşan gerçek tehlikeden habersiz oluşuna dayanıyordu.

Leonard aşağı indiğinde Ruth giysilerini hazırlamaya koyuldu. Aşağı kata indiğinde eski, tanıdık bahçeye girip sonbaharın son çiçeklerinden küçük bir buket topladı; birkaç gül ve benzeri çiçekler.

Bay Benson kız kardeşini iyi yetiştirmişti. Bayan Faith’in ağlamaktan yüzü şişmiş olsa da Ruth’la neredeyse abartılı bir neşeyle konuştu. Gerçekten de hepsi ön kapının önünde, sıradan bir vedalaşmadaki gibi gelişigüzel şeyler söyleyerek dururken, her birinin yüreğindeki duyguların nasıl gerildiğini kimse tahmin edemezdi. Oyalanmayı sürdürdüler; batan güneşin son ışınları üzerlerine düşüyordu. Ruth bir iki kez kendini “Hoşça kalın,” diyecek kadar toparladı; ama gözü Leonard’a ilişince dudaklarının titremesini gizlemek zorunda kaldı, titreyen ağzını gül demetinin ardına sakladı.

“Çiçeklerini yanında bulundurmana izin vermezler herhâlde,” dedi Bayan Benson. “Doktorlar kokularına sık sık karşı çıkar.”

“Hayır; belki de vermezler,” dedi Ruth aceleyle. “Bunu düşünmemiştim. Yalnızca şu tek gülü alacağım. Al Leonard, canım!” Geri kalan çiçekleri ona verdi. Bu onun vedasıydı. Duygularını gizleyecek örtüsü kalmadığından, son bir gülümseme için bütün cesaretini topladı ve gülümseyerek arkasını döndü. Ama sokaktan, kapının görülebildiği son noktadan bir kez geriye baktı; basamağın önünde duran Leonard’ı görünce koşarak geri döndü. Leonard da ona doğru yarı yolda geldi; anneyle çocuk sımsıkı kucaklaşırken tek kelime etmedi.

“Şimdi Leonard,” dedi Bayan Faith, “cesur bir çocuk ol. Çok geçmeden bize döneceğinden eminim.”

Ama kendisi de neredeyse ağlayacaktı. Ruth’un yaptıkları hakkında, iki saat önce kendisinin savunduğuyla aynı düşünceyi dile getiren Sally’yi azarlayarak kendine sağlıklı bir boşalma yolu bulmasaydı, sanırım kendini tutamayacaktı. Kardeşinin söylediklerini konu edinerek Sally’ye inançsızlığı üzerine öyle bir nutuk çekti ki kendine şaştı. Söylediklerinden de öylesine etkilendi ki, Sally’nin vereceği cevabın Ruth’un yaptığının doğruluğuna dair inancını sarsmasını önlemek için mutfakla salon arasındaki iletişim kapısını alelacele kapatmak zorunda kaldı. Söyledikleri, kendi inancının ötesine geçmişti.

Bay Benson her akşam Ruth’tan haber almaya gitti; geceleri eve iyi haberlerle döndü. Ateş gerçekten de kasıp kavuruyordu, ama salgın Ruth’a yaklaşmıyordu. Bay Benson, her türlü özene rağmen gerçekleşen ölümleri anlatırken kedere büründüğü zamanlar dışında, Ruth’un yüzünün hep sakin ve aydınlık olduğunu söyledi. Hastalık ve kederin ortasında yaşarken yüzünün hiç bu kadar güzel ve yumuşak göründüğünü görmemişti.

Bir akşam Leonard (bulaşma konusunda daha gözü pek davranmaya başlamışlardı) Bay Benson’a eşlik edip Hastanenin bitişiğindeki sokağa kadar gitti. Bay Benson onu orada bırakıp eve dönmesini söyledi; ama çocuk, toplanmış kalabalığın çekimine kapılarak oyalandı. Kalabalık, Hastanenin aydınlık pencerelerine dikkatle bakıyordu. Pencerelerin ötesinde görülecek bir şey yoktu; ama bu zavallıların çoğunun Ölüm Sarayı’nda bir dostu ya da yakını vardı.

Leonard durup dinledi. Önce konuşulanlar, ateşin dehşetine dair belirsiz ve abartılı anlatılardan ibaretti; gerçi böylesi bir dehşeti abartmak mümkün müydü? Sonra Ruth’tan, annesinden söz ettiler; Leonard dinlemek için soluğunu tuttu.

“Onun büyük bir günahkâr olduğunu, bunların da kefareti olduğunu söylüyorlar,” dedi biri. Leonard haykırıp adamın yalan söylediğini yüzüne vurmak için ileri atılacakken yaşlı bir adam konuştu:

“Onun gibi biri büyük günahkâr olmamıştır; yaptığı da kefaret olsun diye değil, Tanrı’ya ve kutsal İsa’ya duyduğu sevgi yüzündendir. Seninle ben uzakta durmuş olacağız, oysa o Tanrı’nın huzurunda olacak. Sana söylüyorum dostum, kimse yaklaşmaya yanaşmadığında zavallı kızım öldü; o saatte başı bu kadının tatlı göğsünde yatıyordu. O kadına büyük günahkâr dediğin için seni yere serebilirim,” diye devam etti yaşlı adam, titreyen kolunu kaldırarak. “Ölümün eşiğindekilerin duası onun üzerindedir.”

Hemen her yandan sesler yükseldi; herkes annesinin şefkatle yaptığı bir iyiliği anlatıyordu. Leonard’ın sevinç ve gururla çarpan yüreği başını döndürecek gibiydi. Ruth’un ne kadar çok şey yaptığını pek az kişi biliyordu; o bundan hiç söz etmez, kendi yaptıklarından bahsedilmesinden her zaman tatlı bir çekingenlikle kaçınırdı. Sağ eli ne yapıyorsa sol eli gerçekten bilmiyordu. Yoksulların ve toplum dışına itilmişlerin ona duyduğu sevgiyle saygıyı işitmek Leonard’ı şimdi şaşkına çevirmişti. Duygularını tutamadı. Gururla öne çıktı, önce konuşan yaşlı adamın koluna dokunup bir şey söylemeye çalıştı; ama bir an konuşamadı, yüreği ağzına kadar dolmuştu. Sözlerden önce gözyaşları geldi; sonunda şunları söyleyebildi:

“Efendim, ben onun oğluyum!”

“Sen mi! Sen mi onun yavrususun! Tanrı seni korusun evlat,” dedi kalabalığın arasından ilerleyen yaşlı bir kadın. “Daha dün gece, bütün gece mezmurlar söyleyerek çocuğumu sakinleştirdi. Alçak sesle, tatlı tatlı söylemiş, öyle anlatıyorlar; akıllarını yitirmiş ve yıllardır mezmur işitmemiş nice zavallı bile onun sesiyle susmuş. Göklerdeki Tanrı seni korusun evlat!”

Kederden bitkin, perişan daha birçok kişi Ruth’un oğluna hayır duaları ederek öne çıktı; Leonard’sa yalnızca şunu tekrarlayabildi:

“O benim annem.”

O günden sonra Leonard, “nice kişi kalkıp ona mübarek dediği” Eccleston sokaklarında dimdik yürüdü.

Birkaç hafta sonra ateşin şiddeti azaldı; halkın paniği dindi, hatta yerini bir tür gözü karalığa bıraktı. Elbette bazı kişilerde panik hâlâ abartılı ölçüde sürüyordu. Ama Hastanedeki hasta sayısı hızla düşüyordu; Ruth’un yerini alacak kişiler parayla bulunabiliyordu. Kasabanın aşırıya kaçan korkusunun dinmesiyse Ruth sayesinde olmuştu. Açgözlülük ya da kazanç düşünmeden, şiddetli hastalığın ağzına gönüllü olarak giren oydu. Hastanedekilerle vedalaştıktan sonra, Leonard’ın bakımını hep üstlenmiş olan kasabanın başcerrahı Bay Davis’in önerdiği arınma işlemlerini dikkatle uyguladı ve alacakaranlık çökerken Bay Benson’ın evine döndü.

Her biri, ötekine en şefkatli biçimde bakmak için yarıştı. Çayı erkenden hazırladılar, kanepeyi ateşin yanına çektiler, uzanmasını sağladılar; Ruth da çocuğun uysallığıyla hepsine boyun eğdi. Mumlar getirildiğinde, Bay Benson’ın kaygılı gözleri bile Ruth’un görünüşünde biraz solgunlaşmış olması dışında bir değişiklik göremedi. Gözleri hâlâ ruhsal ışıkla doluydu; hafifçe aralanmış dudakları yine gül rengi, gülümsemesi daha seyrek olsa da her zamanki kadar tatlıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…