Bölümler 36Şu an: Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi
- 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
- 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime
- 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
- 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
- 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
- 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime
- 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
- 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
- 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
- 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
- 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
- 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
- 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
- 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVII
Leonard’ın Vaftizi
Bay Benson’ın bağlı olduğu muhalif mezhep topluluğunda, bebekleri vaftiz edilebilecekleri en erken zamanda vaftiz etmek gerekli sayılmazdı. Birçok koşul bir araya gelince, bu muhaliflerin vaftiz töreni olarak gördükleri çocuğa yönelik ciddi şükran ve adama töreni, çocuk muhtemelen altı aylık olana kadar ertelendi. Küçük oturma odasında erkek kardeş, kız kardeş ve himayelerindeki Ruth arasında birçok konuşma geçmişti. Ruth’un düşünceli, meraklı türden bilgisizliğini açığa vuran sorularına Bay Benson açıklamaktan çok düşündürücü yanıtlar vermiş; Bayan Benson ise sade, çoğu zaman da kendine özgü sözleriyle konuşmaya durmadan katılmıştı. İlk bakışta yalnızca şefkatli ve sağduyulu görünen kişilere sık sık bağışlanan, gerçekten dinî olan her şeyin özünü sezme yeteneğine sahipti. Bay Benson vaftizin nasıl anlaşılması gerektiğine ilişkin kendi görüşlerini açıklamış, Ruth’un içinde saklı duyguları dindar bir içtenlikle uyandırarak onu doğru bir ruh hâline getirmişti. Böylece törenin basit bir biçimsel işlemden fazlası olması için elinden geleni yaptığına inanıyordu. Dış görünüşü kaçınılmaz olarak ne kadar sessiz, mütevazı ve gösterişsiz; öncesindeki olaylar yüzünden ne kadar kederli ve kaygı verici olursa olsun, ona iman ve hakikatle yapılan bir eylemin ağırbaşlı yüceliğini kazandırmayı amaçlamıştı.
Küçüğü taşımak için fazla yol gitmeyeceklerdi; söylediğim gibi şapel, vaizin evinin hemen yanındaydı. Alayda Bay ve Bayan Benson, bebeğini taşıyan Ruth ve Sally olacaktı. İngiltere Kilisesi’ne bağlı bir kadın olan Sally, “şu muhalifler” arasındaki bir vaftiz törenine katılmak için izin isterken kendini lütfedercesine nazik davranıyor gibi görüyordu. Ama izin istemeseydi onu davet etmeyeceklerdi; çünkü efendisiyle hanımı, kendilerine tanınmasını istedikleri özgürlüğün ona da tanınmasına özen gösterirdi. Yine de gitmek istemesine sevindiler; hepsinin aynı haneden olduğunu, birinin derdinin hepsini ilgilendirdiğini hissettiler. Bunun beklemedikleri bir sonucu oldu. Sally, varlığıyla onaylayacağı, sanki tam anlamıyla mezhepçilik damgasından kurtaracağı bu olayın heyecanıyla doluydu. Himayeci bir tavırla üç dört kişiye, aralarında Bay Bradshaw’ın hizmetçilerinden bazılarına da, tören hakkında konuştu.
Küçük Leonard’ın vaftiz edileceği günün sabahında Bayan Benson, Jemima Bradshaw’ın kendisini ziyarete gelmesine şaşırdı. Bayan Bradshaw heyecandan yanakları al al olmuş, soluk soluğaydı. Ailenin ikinci çocuğuydu; küçük kız kardeşleri vaftiz edilirken kendisi okuldaymış. Şimdi bir genç kızın hayal gücünün tüm coşkusuyla öğleden sonraki törene katılıp katılamayacağını sormaya gelmişti. Galler’den dönüşlerinde annesine Bensonları ziyarete eşlik etmiş ve Bayan Denbigh’in zarafetiyle güzelliğinden onu ilk görüşte etkilenmişti. Kendinden yalnızca biraz büyük olan dul kadına duyduğu coşkulu ilgiyi sürdürmüştü; kadının içine kapanıklığı ve gözlerden uzak yaşayışı, farkında olmadan çevresinde uyandırdığı büyüyü daha da artırıyordu.
“Ah, Bayan Benson! Daha önce hiç vaftiz töreni görmedim. Babam, Bay Benson’la Bayan Denbigh rahatsız olmayacaksa gidebileceğimi söyledi. Çok sessiz olurum; kapının arkasında ya da başka bir yerde otururum. O tatlı küçük bebeği de görmek çok isterim! Adını Leonard koyacaklar, değil mi? Bay Denbigh’in adını mı verecekler?”
“Hayır, tam olarak öyle değil,” dedi Bayan Benson, biraz mahcup olarak.
“Öyleyse Bay Denbigh’in adı Leonard değil miydi? Annem kesin onun adının verileceğini sanmıştı, ben de öyle. Ama vaftiz törenine gelebilirim, değil mi sevgili Bayan Benson?”
Bayan Benson biraz içten içe isteksiz olsa da izin verdi. Erkek kardeşiyle Ruth da bu duyguyu paylaşıyordu ama kimse dile getirmedi; kısa süre sonra da unuttular.
Şapele bitişik, eski usul bir kıyafet odasında duran Jemima, onlar ağır ağır içeri girdiklerinde ciddi ve sessizdi. Ruth’un, yalnız başına bir ebeveyn kaldığı için böyle solgun ve ürkek göründüğünü sandı. Oysa Ruth Tanrı’nın huzuruna, yoldan çıkmış ve O’nun evladı sayılmaya layık olup olmadığından kuşku duyan biri olarak gelmişti. Ağır bir sorumluluk üstlenmiş, bu sorumluluğu yerine getirebilmek için Tanrı’nın kudretli yardımını dilemeye gelen bir anneydi. Tanrı’ya daha çok inanmayı özlemle isteyen tutkulu bir sevgiyle doluydu; böylece sevgili oğlunu bekleyen gelecek hakkındaki güvensizliği ve korkusu dinebilirdi. Oğlunu düşündüğünde içi bulanıyor, titriyordu; ama Tanrı’nın sevgisinin, şefkatli bir annenin sevgisinin çok ötesinde olduğunu işitince sessizce huzura ve duaya yöneliyordu. Orada durmuş, bebeği göğsünde uyurken güzel, solgun yanağını onun başına yaslamıştı. Yarı kapalı beyaz göz kapaklarının altından bakışları aşağı süzülüyordu; ama bakışları kulübeyi andıran sade odaya değil, çocuğunun önündeki hayatı görebilmeyi umduğu loş sise çevrilmişti. Sis kıpırtısız ve yoğundu; kaygılı bir insan sevgisinin aşamayacağı kadar kalın bir perdeydi. Gelecek Tanrı’nın elinde gizliydi.
Bay Benson odanın yukarısındaki kanatlı pencerenin tam altında duruyordu. Saçlarına düşen bir iki belirgin ışık dışında neredeyse gölgede kalmıştı; saçları çoktan gümüş beyazına dönmüştü. Az sayıda kişiye konuşurken sesi her zaman alçak ve ezgiliydi; kalabalığın duyabileceği kadar yüksek sesle konuştuğunda sertleşip tuhaflaşmadan bunu yapamayacak kadar güçsüzdü. Ama şimdi küçük odayı, kumru dişinin yavrularının üzerine eğilirken çıkardığı şefkatli ses gibi, sevgi dolu bir ses dolduruyordu. O ve Ruth düşüncelerine öylesine dalmışlardı ki her şeyi unutmuşlardı. “Dua edelim,” dediğinde küçük topluluk diz çöktü; herkes törene öylesine kapılmıştı ki sessizliğin içinden bebeğin hafif soluğunu, neredeyse duyulmayacak iç çekişini bile işitmek mümkündü. Ama dua uzundu; düşünceler düşünceleri izliyor, korkular korkuların üzerine yığılıyordu. Her şey Tanrı’nın önünde açığa serilecek, O’ndan yardım ve öğüt dilenecekti. Dua bitmeden Sally sessizce ağır ağır din görevlileri odasından, kapının açıldığı yeşil şapel avlusuna çıktı. Bayan Benson bu hareketi fark etmişti; bu hareketin ne anlama gelebileceğini o kadar merak ediyordu ki erkek kardeşini dinleyemez hâle geldi. Tören biter bitmez koşup Sally’ye sormak istiyordu. Bayan Bradshaw bebeğin ve Ruth’un çevresinde dolanıp çocuğu eve taşımasına izin vermeleri için yalvardı; ama Ruth onu göğsüne bastırdı. Sanki bebek için annesinin koynundan başka güvenli liman yoktu. Bay Benson Ruth’un ne hissettiğini anladı ve Bayan Bradshaw’ın hayal kırıklığını gösteren bakışını yakaladı.
“Bizimle eve gel,” dedi. “Çaya da kal. Okula gittiğinden beri bizimle hiç çay içmedin.”
“Çok isterim,” dedi Bayan Bradshaw, sevinçten kızararak. “Ama babama sormalıyım. Eve koşup sorabilir miyim?”
“Elbette, canım!”
Jemima koşarak gitti; neyse ki babası evdeydi, çünkü annesinin izni yeterli sayılmazdı. Davranışları hakkında kendisine bir sürü öğüt verildi.
“Çayına şeker koyma, Jemima. Bunca kısıtlı imkânlarıyla Bensonların şekere güç yetirmesi mümkün değil. Fazla da yeme; dönünce evde istediğin kadar yersin. Bayan Denbigh’in geçimi onlara epey pahalıya patlıyor olmalı, unutma.”
Jemima bu yüzden hayli durulmuş olarak döndü; açlığının Bay Benson’ın yoksulluğunu unutmasına yol açmasından korkuyordu. Bu sırada Bayan Benson’la Sally, Bay Benson’ın Jemima’yı davet ettiğini öğrenince, övünç duydukları nefis çöreklerden yapmaya koyuldular. İkisi de konuk ağırlamayı severdi; konuklarına ev yapımı, iştah açıcı bir ikram sunmaktan memnundular.
“Erkek kardeşim bitirmeden şapel kıyafet odasından çıkmana ne sebep oldu?” diye sordu Bayan Benson.
“Doğrusu hanımefendi, efendim o kadar uzun dua etti ki susayacağını düşündüm. Ben de çay için su koymaya çıktım.”
Bayan Benson, Sally’yi duanın amacından başka bir şey düşünmekle azarlamak üzereydi; ama Sally gidince kendisinin de onun nereye gittiğini merak etmekten kardeşini dinleyemediğini hatırlayıp sustu.
Jemima’nın, tazı kadar aç olmasına rağmen ev sahibinin büyük bir zevkle yaptığı kekten yalnızca bir dilimle yetinmesi, Bayan Benson’ın içten ve konuksever beklentisini boşa çıkardı. Jemima ise çay boyunca, babasının yemekte neler yediğini ayrıntılarıyla nasıl sorgulayacağını önceden sezmiş olmaktan pişmandı. Tereyağlı ekmekten başka adı geçen her yiyecekte kaşlarını kaldıracak, sonra da aşağı yukarı şöyle bir sözle konuşmayı bitirecekti: “Doğrusu, Benson’ın maaşıyla böyle bir sofrayı nasıl kurabildiğine şaşıyorum.” Sally, efendisiyle hanımının, kimse görmezken, sağ ellerinin yaptığını sol ellerine bile duyurmadan, kendilerince bir özveri ya da erdem saymayı akıllarından geçirmeksizin nasıl kendilerinden kıstıklarını anlatabilirdi. Bunu, ihtiyaç içindekilere yardım edebilmek ya da böyle bir yabancı eve geldiğinde Bayan Benson’ın içten, eski usul konukseverliğini gösterebilmek için yapıyorlardı. Onun başkalarını rahat ettirmekten duyduğu sade, sevecen mutluluk, ara sıra yapılan böyle küçük harcamaların savurganlık değil, iyi bir iş olduğunu ve paranın ölçüsüyle değerlendirilemeyeceğini gösterebilirdi. O akşam Jemima’nın yemeyi reddetmesi Sally’nin neşesini kaçırdı. Zavallı Jemima! Kekler öyle güzeldi, kendisi de öyle açtı; yine de yemedi.
Sally çay takımını toplarken Bayan Benson’la Jemima, küçük Leonard’ı yatırmaya çıkan Ruth’a üst kata kadar eşlik ettiler.
“Vaftiz töreni ne kadar ciddi bir ayinmiş,” dedi Bayan Bradshaw. “Bu kadar ciddi olduğunu hiç düşünmemiştim. Bay Benson, sanki yüreğinde Tanrı’dan başka kimsenin hafifletemeyeceği, dindiremeyeceği bir keder taşıyormuş gibi konuştu.”
“Erkek kardeşim böyle şeyleri çok derinden hisseder,” dedi Bayan Benson. Konuşmayı kısa kesmek istiyordu; çünkü duanın bazı bölümlerinin, önündeki durumun kendine özgü yanlarından ve hüznünden esinlendiğini anlamıştı.
“Sözlerinin hepsini tam anlayamadım,” diye sürdürdü Jemima. “Şunu söylerken ne demek istedi: ‘Dünya tarafından kınanıp bir kenara çekilmeye çağrılan bu çocuğu Sen kınamayacak, yanına gelmesine izin verip onu yüce kutsamanla kutsayacaksın’? Bu küçük yavru neden kınansın ki? Tam sözleri hatırlamıyor olabilirim ama buna benzer bir şey söyledi.”
“Canım, elbisen sırılsıklam olmuş! Leğene değmiş olmalı; ver de suyunu sıkayım.”
“Ah, teşekkür ederim! Boş ver elbisemi!” dedi Jemima aceleyle; sorusuna dönmek istiyordu. Ama tam o sırada, küvetinde neşeyle sesler çıkarıp suyu şapırdatan çocuğuna eğilmiş sessiz Ruth’un yanaklarından hızla süzülen yaşları gördü. Farkında olmadan acı veren bir yere dokunduğunu birden anlayınca Jemima hemen başka bir konu açtı; Bayan Benson da onu hevesle destekledi. Olay unutulup iz bırakmamış gibi oldu; ama yıllar sonra canlı ve anlamlı bir biçimde Jemima’nın belleğinde yeniden belirdi. O sırada, Bayan Denbigh’in kendisine her bakımdan yardım etmesine izin vermesi Jemima’ya yetiyordu. Güzelliğe hayranlığı güçlüydü, üstelik evde bu hayranlığını pek yaşayamazdı. Ruth sessiz hüznüyle çok güzeldi; sade ve kaba giysileri, onu hayranlık uyandırmaya daha da açık hâle getiriyordu. Ruth onları farkında olmadan öyle bir zarafetle taşıyordu ki giysiler, örttükleri bedenin gerisinde kalan ama o bedenden tarifsiz bir incelik alan eski bir Yunan heykelinin örtüsüne benziyordu. Üstelik hayatına dair görünürdeki koşullar, genç, romantik bir kızın hayal gücünü yakalayacak türdendi. Kısacası Jemima, Ruth’un elini öpüp kendini onun hizmetine sunabilirdi. Leonard’ı yatırırken kullanılan eşyaları kaldırdı; Leonard’ın gündüz giysilerini katladı. Ruth’un onu birkaç dakikalığına kendisine emanet etmesini büyük bir onur sayıyor; Ruth’un ciddi, tatlı bir gülümsemesi ve sevgi dolu gözlerinden gelen minnettar bir bakışla teşekkür etmesini fazlasıyla ödüllendirici buluyordu.
Jemima, kendisini almaya gönderilen hizmetçiyle gidince, hep bir ağızdan onu övdüler.
“Yüreği sıcacık bir kız,” dedi Bayan Benson. “Okula gitmeden önceki eski günleri unutmamış. Bay Richard’dan iki kat değerli. İkisi de çocukken nasılsa öyle. Şapelin o penceresini kırdıklarında o kaçıp eve gitmiş, Jemima ise kapımıza gelip bir kez vurmuştu; tıpkı dilenci gibi. Kim olduğuna bakmak için kapıyı açtığımda, yuvarlak, esmer, dürüst yüzünü bana kaldırmış, yarı korkuyla ne yaptığını anlatıp kumbarasındaki parayı pencerenin parasını ödemek için uzatmıştı. Sally olmasa Bay Richard’ın da bu işe karıştığını asla öğrenemezdik.”
“Ama unutma,” dedi Bay Benson, “Bay Bradshaw çocuklarına karşı her zaman çok katı oldu. Zavallı Richard’ın o günlerde korkaklık etmesine şaşmamalı.”
“Şimdi de öyle, yanılmıyorsam,” diye karşılık verdi Bayan Benson. “Bay Bradshaw Jemima’ya karşı da aynı ölçüde katıydı, ama o korkak değil. Richard’a hiç güvenmiyorum. Huyunu sevmediğim bir şey var. Geçen yıl Bay Bradshaw iş için Hollanda’dayken, o genç beyefendi o aylarda şapele eskisi kadar düzenli gelmedi. Smithiles’ta tazılarla avlanırken görüldüğü söylentisine de hep inandım.”
“Yirmi yaşındaki bir delikanlı için bunların ikisi de büyük suç sayılmaz,” dedi Bay Benson gülümseyerek.
“Hayır! Tek başlarına umurumda değiller; ama babası eve gelir gelmez yeniden düzenli ve uslu biri olmakta bu kadar başarılıysa, işte bundan hoşlanmıyorum.”
Ruth kendi düşünce akışını sürdürerek, “Leonard benden asla korkmayacak,” dedi. “En başından beri arkadaşı olacağım; bilge bir arkadaş olmayı öğrenmeye çalışacağım. Siz de bana öğretirsiniz, değil mi efendim?”
“Onu Leonard diye adlandırmak neden istedin, Ruth?” diye sordu Bayan Benson.
“Anne tarafından dedemin adıydı. Annem bana ondan ve iyiliğinden söz ederdi. Leonard da onun gibi olabilse diye düşündüm—”
“Hatırlıyor musun, Thurstan, Bayan Bradshaw’a isim seçme meselesini? Babası ona Hepzibah adının verilmesini istiyor, ama ille de Kutsal Kitap’tan bir isim olsun diye tutturuyordu; Bayan Bradshaw ise kısa süre önce okuduğu bir romandan ötürü Juliana olsun istiyordu. Sonunda Jemima’da karar kılındı; hem Kutsal Kitap’tan bir isim sayılabilirdi hem de kitaptan çıkmış bir kadın kahramana yakışırdı.”
“Jemima’nın Kutsal Kitap’ta geçen bir ad olduğunu bilmiyordum,” dedi Ruth.
“Evet, öyle. Eyüp’ün kızlarından biri: Jemima, Kezya ve Keren-Happuk. Dünyada pek çok Jemima, birkaç Kezya var ama hiç Keren-Happuk duymadım. Oysa biri hakkında öteki kadar bilgi sahibiyiz. İnsanlar, Kutsal Kitap’ta geçsin ya da geçmesin, güzel isimleri gerçekten seviyor.”
“İsimle özel bir bağ kurulmadığı zaman,” diye araya girdi Bay Benson.
“Benim adım temel erdemlerden biri olan imandan geliyor; adımı seviyorum, her ne kadar birçok kişi fazla püriten bulsa da. Bu, yumuşak huylu, dindar annemizin isteğine uygundu. Thurstan’a da babam istediği için bu ad verilmiş. İnsanların konuşma ve düşünme tarzı bakımından radikal ve demokrat dediği türden biri olmasına rağmen, Fransız savaşlarında boy göstermiş eski bir Sir Thurstan’ın soyundan gelmekle içten içe pek gurur duyardı.”
“Kuramla uygulama, düşünmekle olmak arasındaki fark,” diye ekledi Bay Benson; toplumsal bir sohbetten biraz keyif almaya niyetliydi. Sandalyesine yaslandı; gözleri tavana bakıyor ama onu görmüyordu. Bayan Benson, bitmek bilmeyen örgü şişlerini tıkırdatırken kardeşine bakıyor, onu gerçekten görüyordu. Ruth ertesi gün giymesi için çocuğunun giysilerini hazırlıyordu. Her zamanki akşamlarından biriydi; geceden geceye değişen tek şey sohbetin tonuydu. Yine de vaktin huzuru, küçük bahçeye açılan pencere, içeri süzülen kokular ve yukarıdaki berrak yaz göğü, o akşamı Ruth’un belleğinde mutlu bir bayram gibi bıraktı. Sally bile dua için içeri geldiğinde her zamankinden daha sakindi. O da Bayan Benson’la birlikte Ruth’u yatak odasına kadar izleyip güzel Leonard’ı uyurken görmeye gitti.
“Tanrı onu korusun!” dedi Bayan Benson; örtünün dışına taşmış, sıcak akşamda yana doğru savrulmuş gamzeli küçük elini öpmek için eğildi.
“Sakın çok erken kalkma, Ruth! Sağlığına zarar vermek, kısa görüşlü bir bilgelik ve kötü bir tasarruf olur. İyi geceler!”
“İyi geceler, sevgili Bayan Benson. İyi geceler, Sally.” Ruth kapısını kapattıktan sonra yeniden yatağa gitti ve gözleri yaşlarla dolana dek oğluna baktı.
“Tanrı seni korusun, canım! Ben yalnızca O’nun araçlarından biri olmayı, işe yaramaz—hatta daha kötüsü, zararlı—diye bir kenara atılmamayı diliyorum.”
Leonard’ın vaftiz günü böyle sona erdi.
Bay Benson, çeşitli ailelerin çocuklarına, aileler özellikle rica ettiğinde, iyilik olsun diye ara sıra ders vermişti. Ama öğrencileri çocuklardan ibaretti; onların ilerleyişi, Ruth’unki için onu hazırlıksız bırakmıştı. Ruth, annesinden erken yaşta, sonradan unutulması gerekmeyen türden bir eğitim almış; bu eğitim yeteneklerinin çoğunu açığa çıkarmıştı. Bu yetenekler birkaç yıldır kullanılmadan kalmış, ama karanlık ve sessiz dönemde güçlenmişti. Öğretmeni, engelleri ne büyük adımlarla aştığına, gerçekleri ve temel ilkeleri ne çabuk kavrayıp hemen nasıl uygulayabildiğine, neyin yerinde olduğunu anında sezmesine şaşırıyordu. Güçlü ve güzel olana duyduğu hayranlık öğretmeninin de ilgisini çekiyordu; ama en çok, olağanüstü yeteneğinin ya da alışılmadık ilerleyişinin hiç farkında olmamasına hayran kalmıştı. Aslında bunun o kadar şaşırtıcı olmaması gerekirdi; Ruth şimdiki hâlini eski hâliyle, hele başka biriyle karşılaştırmayı hiç düşünmüyordu. Hatta kendisini hiç düşünmüyor, yalnızca oğlunu ve ona, umut edip duasını ettiği gibi olması ve davranması için öğretmesi gerekenleri düşünüyordu. Birinin hayranlığı onu kendinin farkına vardıracak olsaydı, bu Jemima’nınki olurdu. Bay Bradshaw, kızının kendini papazın gözdesinden aşağı görebileceğini aklından bile geçirmiyordu; oysa durum tam da buydu. Eski zamanların hiçbir gezgin şövalyesi, hanımının buyruklarıyla Jemima’nın Ruth’un kendisi ya da oğlu için bir şey yapmasına izin verildiğinde duyduğu onurdan fazlasını duyamazdı. Ruth, Jemima’yı candan seviyordu; yine de onun hayranlığını açıkça dile getirmesinden zaman zaman rahatsız oluyordu.
“Lütfen, insanlar beni güzel buluyor mu, bunu gerçekten duymak istemem.”
“Ama yalnızca güzel değilmişsin; Bayan Postlethwaite seni tatlı yüzlü ve iyi biri diye de anmış,” diye karşılık verdi Jemima.
“Bunu duymayı daha da az isterim. Güzel olabilirim ama iyi biri olmadığımı biliyorum. Hem arkamızdan hakkımızda söylenenleri duymamız gerektiğini sanmıyorum.”
Ruth öyle ciddi konuştu ki Jemima onun gücendiğinden korktu.
“Sevgili Bayan Denbigh, bir daha sizi övmeyeceğim, hayranlığımı da söylemeyeceğim. Yeter ki sizi sevmeme izin verin.”
“Senin de beni sevmene izin ver,” dedi Ruth, şefkatle onu öperek.
Bay Bradshaw, Ruth’u himayesine alma düşüncesine kapılmamış olsaydı Jemima’nın bu kadar sık gelmesine izin verilmezdi. Ruth isteseydi Bay Bradshaw’ın ona vermek istediği baştan aşağı hediyeleri giyebilirdi; ama bunları sürekli geri çeviriyordu. Bu da zaman zaman Bayan Benson’ı çok kızdırıyordu. Bay Bradshaw ona hediyeler yağdıramasa da, evine çağırarak takdirini gösterebilirdi. Biraz düşündükten sonra Ruth, Bay ve Bayan Benson’la birlikte oraya gitmeyi kabul etti. Ev kare planlı, iri ve ağır görünüşlüydü; mobilyalarda bolca boz renk vardı. Bayan Bradshaw, ağırkanlı ama tatlı huylu tavrıyla, kocasının Ruth’a iyilik etme arzusunu destekliyordu. Kocası yalnızca yararlı olana değer verirken o, güzel ya da ilgi çekici şeylere gizliden gizliye büyük bir merak besliyordu. Bu zevkini pek az şey, odada sessizce dolaşan Ruth’u seyretmek kadar sağlıklı ve içten biçimde doyurmuştu. Süslemeden ve renkten yoksun oda, Ruth’un varlığıyla gerekli ışığı ve ihtişamı kazanıyor gibiydi. Bayan Bradshaw iç çekti; hakkında bir roman örebileceği, Ruth kadar güzel bir kızı olmasını diledi. Minerva yayınevinin romanlarındaki gibi hayaller kurmak, Bayan Bradshaw’ın, hayatının sıradanlığından kaçış yoluydu. Onun gözü yalnızca dış güzelliği seçiyordu; onu bile her zaman fark etmiyordu. Fark etseydi, kıskançlıktan ve kendini yiyip bitiren kaygılardan arınmış, sıcak, sevecen, coşkulu yaradılışın, sade ama aydınlık yüzlü kızı Jemima’ya tarifsiz bir çekicilik kattığını görebilirdi. Jemima’nın koyu gözleri durmadan arkadaşına hayranlık uyandırıyordu. Bay Bradshaw’ın evinde geçirilen ilk akşam, sonradan yapılan ziyaretlerin çoğu gibi geçti. Çay ikram edildi; sunum takımı paranın satın alabileceği kadar gösterişli, bir o kadar da çirkindi. Sonra kadınlar dikiş işlerini çıkardı; Bay Bradshaw şöminenin önünde durup topluluğa pek çok konuda görüşlerini sundu. Görüşleri, bir meselenin bir yanını çok güçlü gören, öteki yanını neredeyse yok sayan bir adamın görüşleri olabilecek kadar sağlam ve yerindeydi. Birçok konuda Bay Benson’ınkilerle örtüşüyordu; ama Bay Benson bir iki kez farklı düşünenleri savunmak için araya girdi. Bay Bradshaw onu, bilmeden saçmalayan bir çocuğa duyulan açık ve hoşgörülü acımaya benzer bir tavırla dinledi. Bir süre sonra Bayan Bradshaw’la Bayan Benson kendi aralarında, Ruth’la Jemima da birbirleriyle sohbete koyuldular. İyi huylu ama doğal olmayacak kadar sessiz iki çocuk, akşam erkenden yatmaya gönderildi. Babaları bunu buyurgan bir sesle yaptı; çünkü çocuklardan biri, gümrük tarifesinde yapılacak bir değişikliği anlatırken fazla yüksek sesle konuşmuştu. Akşam yemeği tepsisi getirilmeden hemen önce, Ruth’un daha önce hiç görmediği ama topluluğun geri kalanının tanıyor göründüğü bir beyefendi geldiği haber verildi. Bay Bradshaw’ın ortağı Bay Farquhar’dı; geçen yıl kıtada bulunmuş, kısa süre önce dönmüştü. Kendini evinde gibi hissediyordu ama az konuşuyordu. Sandalyesine yaslanıp gözlerini kıstı ve herkesi izledi; yine de gözlemindeki keskinlik rahatsız edici ya da küstahça değildi. Ruth, Bay Bradshaw’a karşı çıktığını duyunca şaşırdı ve neredeyse terslenmesini bekledi. Bay Bradshaw görüşünden vazgeçmese de o akşam ilk kez, öteki tarafın da söyleyecek bir şeyi olabileceğini kabul etti. Bay Farquhar, Bay Benson’dan da farklı düşünüyordu ama bunu Bay Bradshaw’dan daha saygılı biçimde dile getirdi. Bu yüzden, Bay Farquhar Ruth’la hiç konuşmamış olsa da Ruth oradan, saygı duyulacak ve belki sevilebilecek bir adam olduğu izlenimiyle ayrıldı.
Sally, döndüklerinde akşamdan biraz olsun söz edilmeseydi kendisine büyük haksızlık edildiğini düşünürdü. Bayan Benson eve girer girmez yaşlı hizmetçi söze başladı:
“Ee, kimler vardı? Akşam yemeğinde size ne verdiler?”
“Bizden başka yalnızca Bay Farquhar vardı; sandviç, pandispanya ve şarap ikram ettiler. Daha fazlasına gerek yoktu,” diye karşılık verdi; yorgundu ve üst kata çıkmaya hazırlanıyordu.
“Bay Farquhar mı! Bayan Jemima’yı düşündüğünü söylüyorlar!”
“Saçmalama, Sally! Babası olacak yaşta!” dedi Bayan Benson, merdivenin ilk sahanlığının yarısına gelmişken.
“Saçmalık demeye gerek yok; aralarında on yaş olsa bile,” diye mırıldandı Sally mutfağa doğru çekilirken. “Bradshawların Betsy’si ne yaptığını bilir; boşuna söylememiştir.”
Ruth bunu biraz merak etti. Jemima’yı, onunla ilgili şeyleri önemseyecek kadar seviyordu; ama birkaç dakika düşündükten sonra böyle bir evliliğin çok düşük bir ihtimal olduğuna ve hep öyle kalacağına karar verdi.
Bölüm etkileşimi
