Ruth kitap kapağı

2. bölüm / 36

Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor
  1. 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
  2. 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime · Okuduğun bölüm
  3. 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime
  4. 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
  5. 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
  6. 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
  9. 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime
  10. 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
  11. 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
  15. 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
  19. 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime

BÖLÜM II
Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor
Akşam vakti gelince Bayan Mason, Kontluk Adliye Sarayı’na gitmeden önce görünümlerini denetlemek için “genç hanımlarını” topladı. Onları çağırırkenki telaşlı, heyecanlı, kendini önemli gören hâli, civcivlerini gıdaklayarak bir araya toplayan tavuğu andırıyordu. Üstelik onları öyle yakından incelemişti ki, akşamki görevlerinin geçici nedimelikten çok daha önemli olduğu sanılabilirdi.

“En iyi elbisen bu mu, Bayan Hilton?” diye sordu Bayan Mason, Ruth’u yarım hoşnutsuzlukla çevirip bakarken. Ruth’un elindeki tek şey, pazar günleri giydiği siyah ipek elbiseydi; biraz eskimiş, biraz da pejmürdeydi.

“Evet, hanımefendi,” diye sakin bir sesle karşılık verdi Ruth.

“Öyle mi? Pekâlâ, olur,” dedi, sesi hâlâ yarı hoşnutlukla. “Genç hanımlar, bilirsiniz, giyim kuşam ikinci derecede önemlidir. Önemli olan davranıştır. Yine de Bayan Hilton, vasine yazıp başka bir elbise için para göndermesini istemelisin. Bunu daha önce düşünmediğim için üzgünüm.”

“Yazsam da para göndereceğini sanmıyorum,” dedi Ruth alçak sesle. “Havalar soğumaya başlayınca şal istediğim için bana kızmıştı.”

Bayan Mason onu başından savarcasına hafifçe itti; Ruth da arkadaşı Bayan Wood’un yanındaki sıraya katıldı.

“Aldırma, Ruthie; hepsinden güzelsin,” dedi, sade görünüşü yüzünden kıskançlık ve rekabetin dışında kalmış, neşeli, iyi yürekli bir kız.

“Evet! Güzel olduğumu biliyorum,” dedi Ruth üzgünce. “Ama daha iyi bir elbisem olmadığına üzülüyorum; bu çok pejmürde. Kendim utanıyorum, Bayan Mason’ın benden iki kat fazla utandığını da görebiliyorum. Keşke gitmek zorunda olmasaydım. Kendi elbisemizi de düşünmemiz gerekeceğini bilmiyordum; bilseydim gitmeyi istemezdim.”

“Aldırma, Ruth,” dedi Jenny. “Seni bir kez gördü, birazdan öyle meşgul olacak ki seni de elbiseni de düşünmeye vakti kalmayacak.”

“Ruth Hilton güzel olduğunu bildiğini söyledi, duydun mu?” diye fısıldadı bir kız ötekine; öyle yüksek sesle konuşmuştu ki Ruth duydu.

“Bilmemem mümkün değildi,” diye yalın bir biçimde karşılık verdi Ruth; “çünkü bunu bana birçok kişi söyledi.”

Sonunda hazırlıklar bitti ve kızlar ayazlı havada hızlı adımlarla yürümeye koyuldular. Bu özgürce hareket etmek Ruth’un içine öyle bir canlılık vermişti ki neredeyse dans ederek yürüyordu; pejmürde elbiseleri ve söylenen vasileri aklından çıkmıştı. Kontluk Adliye Sarayı, beklediğinden de etkileyiciydi. Merdivenlerin yan duvarlarında, loş ışıkta hayalet gibi görünen figürler resmedilmişti; karanlık, kirli tuvallerden yalnız yüzleri dışarı bakıyor, tuhaf ve donuk gözlerle süzüyorlardı.

Genç şapkacılar, bekleme odasındaki masalara mallarını dizip her şeyi hazırladıktan sonra balo salonuna göz atmaya cesaret edebildiler. Müzisyenler çoktan çalgılarını akort ediyor; bir iki temizlikçi kadınsa salonun sıralarını ve sandalyelerini son kez siliyordu. Kirli, bol giysileri ve dur durak bilmeyen sohbetleriyle bu kadınlar, tonozlu salonun görkemli yankılarıyla tuhaf bir karşıtlık oluşturuyordu.

Ruth ve arkadaşları içeri girerken kadınlar salondan çıktılar. Bekleme odasında hafif ve neşeli konuşmuşlardı; ama şimdi sesleri kesildi, uçsuz bucaksız salonun eski görkemi karşısında ürpermişlerdi. Salon öylesine büyüktü ki, uzak uçtaki nesneler sisin içinden görünür gibi belirsizleşiyordu. Duvarların çevresinde, Holbein’ın döneminden günümüze uzanan çeşit çeşit giysileriyle kontluğun ileri gelenlerinin boydan boya portreleri asılıydı. Lambalar henüz tam yakılmadığı için yüksek tavan seçilemiyordu. Salonun bir ucundaki zengin boyalı Gotik pencereden süzülen ay ışığı, yere türlü renklerle düşüyor; canlılığıyla yapay ışığın kendi küçük alanını aydınlatma çabasına meydan okuyordu.

Yukarıda, müzisyenlerin çalgılarından emin olamadan bir ezgiyi kesik kesik denedikleri duyuluyordu. Sonra çalmayı bırakıp konuşmaya başladılar; sesleri, karanlık köşelerinde cin sesleri gibi yankılanıyordu. Mumlar orada belirsiz, titrek hareketlerle dolaştırılıyor; bu da Ruth’a, bataklık ateşinin zikzaklar çizerek titreyişini hatırlatıyordu.

Birden salon ışıl ışıl aydınlandı. Ruth’un gözünde görünüşü artık eskisi kadar etkileyici değildi; Bayan Mason’ın başıboş sürüsünü keskin bir sesle çağırmasına da loş ve gizemli hâlindekinden daha kolay uydu. Biraz sonra içeri üşüşen hanımlara yardım etmekle öylesine meşgul oldular ki, hanımların sesleri Ruth’un dinlemeyi sabırsızlıkla beklediği orkestranın boğuk sesini bastırdı. Yine de bir keyfi azalmışsa, başka bir keyfi beklediğinden daha büyük olmuştu.

Ruth, o kadar çok küçük kurala uyulması “koşuluyla”—Bayan Mason bunları sayıp dökmeyi hiç bitirmeyecek sandı—danslar sırasında yan kapıda durup seyretmelerine izin verildi. Ne güzel bir manzaraydı! Kontluğun seçkinleri, coşkulu müziğin dalgalarıyla süzülüyor, kimi zaman uzakta peri çelenkleri gibi, kimi zaman yakında, zarif giysilerinin bütün süsleriyle güzel kadınlar olarak görünerek dans ediyorlardı. Kimlerin bakışlarıyla hayran kaldığını, gözlerinin kamaştığını hiç umursamıyorlardı. Dışarısı soğuk, renksiz ve tekdüzeydi; her şeyin üzerine tek bir kar örtüsü serilmişti. İçerisi ise sıcak, ışıl ışıl ve capcanlıydı. Çiçekler havayı kokulandırıyor, saçları çelenk gibi süslüyor, göğüslerde dinleniyordu; sanki yaz ortasıydı. Canlı renkler gözün önünde parlayıp kayboluyor, dansın hızlı dönüşleriyle yerlerini aynı güzellikte başkalarına bırakıyordu. Her yüzde gülümsemeler gamzeleniyor; müziğin duraklarında salonu belli belirsiz, alçak mutluluk sesleri dolduruyordu.

Ruth, neşeli ve görkemli bir bütün oluşturan dansçıları tek tek ayırmaya gerek duymuyordu. Seyretmek, böyle müziğin, böylesine bol çiçeklerin, mücevherlerin, her türden zarafetin ve her biçim ve renkten güzelliğin gündelik hayatın parçası olduğu yaşamların mutlu, pürüzsüz akışını hayal etmek yeterliydi. İnsanların kim olduğunu bilmek istemiyordu; oysa arkadaşlarının çoğu için isimleri sıralayıp dinlemek büyük bir zevkti.

Aslında bu isimlerin sayılıp dökülmesi onu rahatsız etti. Bayan Smith’lerin ve Bay Thomson’ların sıradan dünyasına fazla hızlı bir inişin sarsıntısından kaçınmak için bekleme odasındaki görev yerine döndü. Orada durup düşündü ya da hayallere daldı. Yakınından gelen bir ses onu gerçek yaşama döndürdü. Dans eden genç hanımlardan birinin başına küçük bir talihsizlik gelmişti. İncecik kumaştan elbisesi, çiçek demetleriyle yukarı tutturulmuştu; dans sırasında bu demetlerden biri düşmüş, elbisenin eteği yerde sürünmeye başlamıştı. Bunu düzeltmek için hanım, yardımcılara ayrılan odaya partnerinin kendisini getirmesini rica etmişti. Orada Ruth’tan başka kimse yoktu.

“Sizi yalnız bırakayım mı?” diye sordu beyefendi. “Burada bulunmam şart mı?”

“Ah, hayır!” diye karşılık verdi hanım. “Birkaç dikişle her şey yoluna girer. Hem odaya tek başıma girmeye cesaret edemem.” Buraya kadar tatlı ve hoş bir sesle konuşmuştu. Sonra Ruth’a döndü. “Çabuk ol. Beni bir saat bekletme.” Sesi soğuk ve buyurgan bir hâl aldı.

Uzun, koyu renkli bukleleri ve ışıl ışıl siyah gözleriyle çok güzeldi. Ruth diz çöküp işine koyulmadan önce hızlıca bakmış, genç kadının güzelliği dikkatini çekmişti. Beyefendinin de genç ve zarif olduğunu gördü.

“Ah, şu güzel galop! Onunla dans etmeyi öyle çok istiyorum ki! Hiç bitmeyecek mi? Ne kadar uzun sürüyor; şu galop için zamanında geri dönmeye can atıyorum!”

Tatlı, çocuksu bir sabırsızlık gösterircesine canlı ezginin ritmini ayaklarıyla tutmaya başladı. Bu sürekli hareket yüzünden Ruth elbisesindeki yırtığı yamayamıyordu; itiraz etmek için başını kaldırdı. Başını geriye atınca, yanında duran beyefendiyle göz göze geldi. Genç adamın bakışları, güzel partnerinin yapmacık tavırları karşısında eğlendiğini belli ediyordu. Bu duygu Ruth’a da bulaştı; yüzüne yayılan gülümsemeyi gizlemek için başını eğmek zorunda kaldı. Ama beyefendi gülümsemesini görmüş, bu sayede diz çökmüş kadına dikkat kesilmişti. Boğazına kadar siyahlar içindeki, soylu başını yaptığı işe eğmiş bu kadın; hizmet edilmek üzere, tahtında oturan bir kraliçe kadar mağrur bir havayla bekleyen uçarı, neşeli ve yapmacık kızla ne büyük bir karşıtlık oluşturuyordu.

“Ah, Bay Bellingham! Sizi bu kadar beklettiğim için utanıyorum. Küçücük bir yırtıkla uğraşmanın bu kadar uzun süreceğini hiç düşünmemiştim. Terzihanesindeki işçiler bu kadar yavaşsa Bayan Mason’ın dikim için neden bu kadar yüksek ücret istediğine şaşmamalı.”

Sözünü nükteli olsun diye söylemişti, ama Bay Bellingham’ın yüzü ciddileşti. Kendisine dönük güzel yanağın üzerine rahatsızlığın kızıl rengi yayıldı. Masadan bir mum aldı ve Ruth’un daha iyi görmesi için tuttu. Ruth teşekkür etmek üzere başını kaldırmadı; Bay Bellingham’ın, ondan aldığı gülümsemeyi görmüş olmasından utanıyordu.

İşini bitirirken nazikçe, “Sizi bu kadar beklettiğim için üzgünüm, hanımefendi,” dedi. “Dikkatlice dikmezsem yeniden sökülmesinden korktum.” Ayağa kalktı.

“Şu büyüleyici galopu kaçıracağıma elbisenin yırtık kalmasını yeğlerdim,” dedi genç hanım; tıpkı bir kuşun tüylerini silkelemesi gibi elbisesini silkeledi. Sonra ona bakarak, “Gidelim mi, Bay Bellingham?” diye sordu.

Yardımcısına teşekkür etmek için tek kelime etmemesine, tek bir işaret bile vermemesine şaşırdı. Masanın üzerinde birinin bıraktığı kamelyayı aldı.

“Bayan Duncombe, becerikli yardımı için bu çiçeği sizin adınıza genç hanıma vermeme izin verir misiniz?”

“Ah, elbette,” dedi.

Ruth çiçeği sessizce aldı; başını ağırbaşlı ve mahcup bir tavırla eğdi. Onlar gitmişti ve Ruth bir kez daha yalnız kalmıştı. Bir süre sonra arkadaşları döndü.

“Bayan Duncombe’un nesi vardı? Buraya mı geldi?” diye sordular.

Ruth sakin bir sesle, “Yalnızca dantel elbisesi yırtılmıştı, ben de diktim,” diye yanıtladı.

“Bay Bellingham onunla mı geldi? Onunla evlenecekmiş diyorlar; geldi mi, Ruth?”

“Evet,” dedi Ruth ve yeniden sustu.

Bay Bellingham gece boyunca neşeyle dans etti, canı nasıl isterse Bayan Duncombe’la flört etti. Ama modacı çırağı kızların durduğu yan kapıya sık sık bakıyordu. Bir keresinde uzun, ince yapılı kadını ve siyahlar içindeki kızın koyu kızıl kestane saçlarını seçti; sonra gözü kamelyayı aradı. Çiçek, kadının göğsünde kar gibi bembeyaz duruyordu. O da her zamankinden daha neşeli dans etmeyi sürdürdü.

Bayan Mason ve yanındakiler eve dönerken, soğuk ve kurşuni şafak sokakları kasvetle aydınlatıyordu. Sokak lambaları söndürülmüştü ama dükkânların ve evlerin kepenkleri henüz açılmamıştı. Gündüz duyulmayan seslerin hepsi yankılanıyordu. Evsiz bir iki dilenci kapı eşiklerinde oturmuş, başlarını dizlerine eğerek ya da duvarın soğuk, sert dayanağına yaslanarak titreyip uyuyordu.

Ruth, bir düş eriyip yok olmuş da kendisi yeniden gerçek dünyaya dönmüş gibi hissetti. Koşulların en elverişlisinde bile Kontluk Adliye Sarayı’na yeniden girmesi ne kadar zaman alacaktı? Bir müzik topluluğunu yeniden duyması, hatta o parlak, mutlu insanları tekrar görmesi ne kadar sürecekti? Onlar, sanki başka bir varlık soyundan geliyorlarmış gibi, kaygının ya da kederin hiçbir izini taşımıyorlardı. Bir arzularından, hele bir ihtiyaçlarından hiç vazgeçmek zorunda kalmışlar mıydı? Hem gerçek anlamda hem mecazen, hayatları çiçekli zevk yollarında geçiyor gibiydi. Kendisi ve kendisi gibiler için ayazın iliklere işlediği kış ortasıydı; yoksul dilenciler içinse neredeyse ölüm mevsimi. Oysa Bayan Duncombe ve arkadaşları için çiçeklerin hâlâ açtığı, ateşlerin çıtırdadığı; rahatlıkların ve lükslerin çevrelerine peri armağanları gibi yığıldığı mutlu, neşeli bir zamandı. Yoksullar için korkunç olan bu sözcüğün anlamını nereden bileceklerdi? Kış onlar için ne demekti ki? Ruth, Bay Bellingham’ın koşulların ve toplumsal konumun kendisinden uzaklaştırdığı insanların duygularını anlayabilecekmiş gibi göründüğünü düşünüyordu. Gerçi arabasının camlarını ürpererek kapatmıştı.

Demek Ruth onu gözlüyordu.

Yine de çiçeğini kendisi için değerli kılanın aralarındaki herhangi bir bağ olduğunun farkında değildi. Ona böyle özen göstermesinin tek nedeninin olağanüstü güzelliği olduğuna inanıyordu. Çiçeğin kendisine verilişini Jenny’ye bütün ayrıntılarıyla, açık ve dosdoğru bakışlarla, yanaklarının rengi bile koyulaşmadan anlattı.

“Ne kadar nazikti, değil mi? Ne kadar zarifçe davrandığını anlatamam; tam da onun kabalığı yüzünden biraz incinmişken.”

Jenny, “Gerçekten çok nazikçe davrandı,” diye karşılık verdi. “Ne güzel bir çiçek! Keşke kokusu da olsaydı.”

Ruth, “Olduğu gibi kalsın istiyorum; kusursuz. Öyle saf ki!” dedi. Hazinesini neredeyse kucaklayarak suya koydu. “Bay Bellingham kim?”

Uykulu bir sesle Jenny, “Priory’deki Bayan Bellingham’ın oğlu. Gri saten mantoyu onun için dikmiştik,” diye yanıtladı.

Ruth, “Ben işe başlamadan önceymiş,” dedi. Ama yanıt gelmedi. Jenny uyuyakalmıştı.

Ruth’un uykuya dalması epey zaman aldı. Kış günü olmasına rağmen, yüzüne düşen sabah ışığı berraktı; uykusunda gülümsüyordu. Jenny onu uyandırmadı, hayranlıkla yüzünü seyretti. Mutluluktan öyle güzel görünüyordu ki.

Jenny, “Dün geceyi düşlüyor,” diye düşündü.

Gerçekten de öyleydi; ama düşlerinde bir kişi hepsinden çok beliriyordu. O sabahın temelsiz düşünde Ruth’a çiçek üstüne çiçek veriyordu; ne var ki düş fazla geçmeden sona erdi. Önceki gece uykusunda ölmüş annesini görmüş ve ağlayarak uyanmıştı. Şimdiyse Bay Bellingham’ı düşlüyordu ve gülümsüyordu.

Peki ama bu düş ötekinden daha mı kötüydü?

O sabah hayatın gerçekleri yüreğine her zamankinden daha keskin dokunuyordu. Önceki gecelerde geç saatlere kadar ayakta kalması ve belki de bir önceki akşamın heyecanı, Bayan Mason’ın genç hanımlarının zaman zaman katlandığı aksiliklere ve sıkıntılara sakince göğüs germesini güçleştirmişti.

Çünkü kontluğun en iyi terzisi olan Bayan Mason da sonuçta insandı; çırağı kızları etkileyen aynı nedenlerden o da etkileniyordu. O sabah her şeyde ve herkeste kusur bulmaya hazırdı. Sanki dünyayı, en azından kendi dünyasını, akşama kadar düzene sokmaya kararlı uyanmıştı. Uzun süredir kınanmadan geçiştirilen ya da görmezden gelinen aksaklıklar ve ihmaller o gün gün yüzüne çıkarılıp sertçe paylanacaktı. Böyle zamanlarda Bayan Mason’ı kusursuzluktan başkası memnun etmezdi.

Onun adalet anlayışı da vardı; ama bu, tanrısal güzellikte ve doğrulukta bir anlayış değildi. Daha çok bir bakkalın ya da çay tüccarının eşit hak anlayışına benziyordu. Önceki gece gösterilen biraz fazla hoşgörünün karşılığı, bugün fazlasıyla sert davranılarak ödenecekti; önceki yanlışları düzeltmenin bu yolu vicdanını rahatlatıyordu.

Ruth’un fazladan çaba gösterecek ne isteği ne de gücü vardı; üstünü memnun etmek için bütün gücünü harcaması gerekirdi. Atölye odasını sert sesli çağrılar doldurmuş gibiydi. “Bayan Hilton! Mavi kumaşı nereye koydunuz? Eşyalar kaybolduğunda, Bayan Hilton’ın bir gece önce ortalığı toparlama işini üstlendiğini bilirim!”

Kızlardan biri, “Bayan Hilton dün gece dışarı çıkacaktı, ben de atölyeyi onun yerine toplamayı önerdim. Hemen bulurum, hanımefendi,” diye yanıtladı.

Bayan Mason, “Bayan Hilton’ın, görevlerini kendisinin yerine yapmaya razı edebildiği herkese yıkma alışkanlığını çok iyi bilirim,” diye karşılık verdi.

Ruth kızardı, gözleri yaşardı; ama suçlamanın ne kadar asılsız olduğunu bildiğinden, bundan etkilenmesine kızdı. Başını kaldırıp arkadaşlarına gururla baktı; sanki onlardan kendisini desteklemelerini istiyordu.

Bayan Mason gözlerini Ruth’a dikerek, “Lady Farnham’ın elbisesinin eteği nerede? Fırfırları dikilmemiş! Şaşırdım doğrusu. Dün bu işi kime vermiş olduğumu sorabilir miyim?” dedi.

“Ben yapacaktım ama bir hata yaptım, sökmek zorunda kaldım. Çok üzgünüm.”

“Elbette, bunu tahmin etmeliydim. İş ihmal edilmiş ya da mahvedilmişse kimin elinden geçtiğini bulmak pek zor değil, doğrusu.”

İşte Ruth’un, bu sözleri soğukkanlılıkla karşılamaya en az hazır olduğu günde payına düşen sözler bunlardı.

Öğleden sonra Bayan Mason’ın birkaç mil ötedeki kırsal bölgeye gitmesi gerekti. Peş peşe tembihler, emirler, talimatlar ve yasaklar sıraladı; ama sonunda gitti. Yokluğunun verdiği rahatlıkla Ruth kollarını masaya dayayıp başını ellerinin arasına gömdü ve kendini tutamadan, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.

Genç işçi kızlar ona şöyle teselli ve yakınlık sözleri sundu: “Ağlama, Bayan Hilton.” “Ruthie, o yaşlı cadıyı boş ver.” “Söylediklerini zerre kadar umursamamaya kendini alıştırmazsan beş yıl nasıl dayanacaksın?”

Derdin ne olduğunu ve çaresini daha iyi anlayan Jenny şöyle dedi:

“Fanny Barton, Ruth senin yerine dışarı çıkıp ayak işlerini yapsa nasıl olur? Temiz hava ona iyi gelir. Sen soğuk doğu rüzgârlarından hoşlanmazsın; Ruth ise ayazı, karı ve insanı titreten her türlü havayı sevdiğini söylüyor.”

Fanny Barton, ateşin başında büzüşmüş, uykulu bakışlı, iri bir kızdı. Bu kasvetli öğleden sonra yürüyüşten vazgeçmeye ondan daha hevesli kimse yoktu. Doğu rüzgârı sokakta keskin keskin esiyor, karı bile kurutuyordu. Sıcak odalarını terk etmek zorunda olmayanları dışarı çıkmaya özendirecek hiçbir şey yoktu. Gerçekten de Ruth’un alışverişe giderken geçmek zorunda olduğu mahallenin yoksul sakinleri için alacakaranlık, her zamanki çay saatinin geldiğini gösteriyordu. Köprünün hemen yukarısındaki yüksekçe yere, sokağın hızla aşağıya, köprüye doğru eğildiği noktaya varınca, ötedeki düzlüğün karla kaplandığını gördü. Bu manzara, bulutlarla yüklü göğün kara kubbesini daha da karanlık gösteriyordu; sanki kış gecesi hiç çekilmemiş, o kısa ve kasvetli gün boyunca dünyanın kıyısında beklemişti. Köprünün aşağısında, sığ derede yüzebilen gezi teknelerinin yanaştığı küçük, eğimli kıyıda çocuklar soğuğa aldırmadan oynuyordu. İçlerinden biri büyük bir çamaşır leğeni bulmuş, kırık bir kürekle kendini küçük koyda bir o yana bir bu yana sürüp yönlendiriyordu. Arkadaşları hayranlıkla onu seyrediyordu. Kahramanlarını kıpırdamadan, ciddi ciddi izliyorlardı; yüzleri soğuktan mosmor, elleri de belki biraz ısınırlar umuduyla ceplerinin dibine kadar sokulmuştu. Belki de o kambur duruşlarından doğrulup hareket etmeye başlarlarsa, acımasız rüzgârın yırtık pırtık giysilerinin her deliğinden içeri gireceğinden korkuyorlardı. Hepsi büzülmüş, kıpırtısız, gözlerini küçük denizciden ayırmadan duruyordu. Sonunda, oyun arkadaşının cesaretiyle kazandığı üne imrenen ufaklıklardan biri bağırdı:

“Sana bir iddiaya gireyim Tom! Şu sudaki kara çizginin ötesine, asıl nehre çıkamazsın!”

Elbette bu meydan okumayı geri çeviremezdi; Tom da durgun ve düzenli akıntının nehri sürüklediği kara çizgiye doğru kürek çekti. Ruth da yaşça çocuktu; yokuşun başında durup maceracıyı izliyordu ama aşağıdaki çocuklar kadar tehlikenin farkında değildi. Oyun arkadaşlarının başarısını görünce, çocuklar sessizce seyretmenin ağırbaşlılığını bozup coşkuyla alkışladı; ellerini çırptılar, sabırsız ayaklarını yere vurdular ve “Aferin Tom! Çok güzel yaptın!” diye bağırdılar.

Tom bir an hayranlarının karşısında çocukça bir gururla durdu. Sonra bir anda çamaşır leğeninden teknesi dönüverdi; Tom dengesini kaybedip dışarı düştü. Hem kendisi hem teknesi, sonsuza dek denize doğru akan güçlü, dolu nehrin sularına kapılıp yavaş ama kaçınılmaz biçimde sürüklendi.

Çocuklar dehşetle çığlık attı. Ruth küçük koya ve sığ suların içine doğru koştu; böyle bir şey yapmanın yararsız olduğunu ve doğru davranışın işe yarayacak bir yardım aramak olduğunu ancak suya girince anladı. Bu düşünce aklına henüz gelmişti ki, kasvetli derenin hiç durmadan, acımasızca akışının uğultusunu bastıran keskin bir şapırtı duyuldu: Bir at suyun içinden dörtnala geçiyordu. Şimşek gibi yanından geçip akıntıyla birlikte yüzerek ilerledi; eğilmiş binici, uzanmış kavrayan kol... Küçük bir can kurtarılmış, çocuk onu sevenlere bağışlanmıştı! Bütün bunlar olurken Ruth duygudan başı dönmüş, midesi bulanmış halde duruyordu. Binici atını çevirip yavaşça akıntıya karşı kıyıdaki yanaşma yerine ilerleyince, Ruth onu önceki geceden Bay Bellingham olarak tanıdı. Bilincini yitirmiş çocuğu atın üzerinden taşıyordu. Bedeni öylesine cansız sarkıyordu ki Ruth öldüğünü sandı; gözleri bir anda yaşlarla bulandı. Suyun içinden kıyıya geri yürüdü ve Bay Bellingham’ın atını yönelttiği noktaya vardı.

Küçük çocuğu kucağına almak için kollarını uzatıp, “Öldü mü?” diye sordu; çünkü çocuğun asılı kaldığı bu konumun bilinci yeniden kazanmasına pek yardımcı olmayacağını, hatta bilincine kavuşup kavuşamayacağını içgüdüsel olarak anlamıştı.

Bay Bellingham attan atlamadan önce çocuğu ona verirken, “Sanmıyorum,” diye yanıtladı. “Kardeşiniz mi? Kim olduğunu biliyor musunuz?”

Zavallı çocuğa daha iyi destek olmak için yere oturmuş olan Ruth, “Bakın!” dedi. “Eli seğiriyor! Yaşıyor! Ah efendim, yaşıyor! Kimin çocuğu bu?” diye olay haberi üzerine aceleyle gelip etraflarını saranlara sordu.

“Yaşlı Nelly Brownson’ın,” dediler. “Torunu.”

Ruth, “Onu hemen bir eve götürmeliyiz,” dedi. “Evi uzakta mı?”

“Yok, yok; hemen şurada.”

Bay Bellingham buyurgan bir sesle, “Biriniz hemen doktor çağırmaya gitsin, yaşlı kadının evine gecikmeden getirsin,” dedi. Ruth’a dönüp yüzünü ilk kez şimdi hatırlayarak, “Onu daha fazla tutmamalısınız,” diye sürdürdü. “Elbiseniz şimdiden sırılsıklam. Hey, sen! Çocuğu kucağına al, anladın mı?”

Ama çocuğun eli sinirli bir hareketle Ruth’un elbisesine yapışmıştı ve Ruth onu kımıldatmak istemedi. Komşuların gösterdiği yoksul küçük kulübeye ağır yükünü büyük bir şefkatle taşıdı. Yaşlı, sakat bir kadın kapıdan çıkıyordu; heyecandan her yanı titriyordu.

“Aman Tanrım!” dedi. “Hepsinden geriye bir o kalmıştı, o da benden önce gitti.”

Bay Bellingham, “Saçmalık,” dedi. “Çocuk yaşıyor ve yaşaması da muhtemel.”

Ama yaşlı kadın çaresizdi, umudunu yitirmişti; torununun öldüğüne inanmakta diretiyordu. Ruth ile Bay Bellingham’ın yönlendirmesi altında oradan oraya koşturup gerekenleri yapan bir iki sağduyulu komşu olmasaydı çocuk gerçekten de ölmüş olacaktı. Onların çabalarıyla çocuk yeniden kendine geldi.

Bay Bellingham Ruth’a, “Şu insanların doktoru getirmesi ne kadar uzun sürüyor,” dedi. Kazaya tanık olanlar (çocukları saymazsak) yalnızca bu ikisiydi; ayrıca belli bir eğitim sayesinde birbirlerinin düşüncelerini, hatta sözlerini anlayabilen de yalnız onlardı. Bu yüzden aralarında bir tür sessiz anlaşma doğmuştu.

“Bu aptal insanların kafasına bir düşünceyi sokmak ne kadar zor. Doktorun Brown mı Smith mi olduğunun, aklı başında biri olduktan sonra ne önemi varmış gibi, aval aval bakıp hangi doktora gideceklerini sorup durdular. Benim de burada harcayacak daha fazla zamanım yok; çocuğu gördüğümde dörtnala gidiyordum. Şimdi iyice ağlayıp gözlerini açtığına göre, bu boğucu havada kalmamın anlamı yok. Bir şey rica edebilir miyim? Küçük adamın ihtiyacı olan her şeye sahip olmasını sağlar mısınız? Uygun görürseniz kesemi size bırakayım,” dedi ve keseyi Ruth’a verdi. Ruth, gerekli olduğunu fark ettiği bir iki şeyi satın alma imkânının kendisine verilmesine çok sevinmişti. Ama ağın arasından bir miktar altın gördü; bu kadar büyük bir servetin sorumluluğunu üstlenmek istemedi.

“Gerçekten bu kadarına ihtiyacım olmayacak, efendim. Bir altın yeter de artar bile. Keseden onu alıp kalanını sizi tekrar gördüğümde geri verebilir miyim? Ya da belki size göndermem daha mı iyi olur?”

“Şimdilik hepsini sizde tutmanız daha iyi olur sanırım. Ah, burası ne berbat, ne pis bir yer; iki dakika daha durulacak gibi değil. Siz burada kalmamalısınız; bu iğrenç hava sizi zehirler. Lütfen kapıya doğru gelin. Peki, bir altının yeteceğini düşünüyorsanız kesemi geri alırım; ama daha fazlasına ihtiyaçları olduğunu düşünürseniz benden istemeyi unutmayın.”

Bay Bellingham’ın atını biri tutuyordu; kapının önünde duruyorlardı. Ruth, içten bakışlı gözlerini ona dikmişti (öğleden sonra yaşananların heyecanıyla Bayan Mason’ı ve ona verdiği işleri büsbütün unutmuştu); bütün düşüncesi, küçük oğlanın iyiliği için onun dileklerini doğru anlamak ve yerine getirmekti. O ana dek Bay Bellingham’ın aklındaki ilk şey de buydu. Ama şimdi Ruth’un olağanüstü güzelliğini yeniden fark etti. Öyle hayranlıkla sarsılmıştı ki neredeyse ne söylediğini unuttu. Bir önceki gece gözlerini görmemişti; şimdi gözleri doğrudan, masumca ona çevrilmişti; ciddi, içten ve derindi. Ama Ruth, yüzündeki ifadenin değiştiğini içgüdüsel olarak anlayınca büyük, beyaz kirpikli gözkapaklarını indirdi; Bay Bellingham da yüzünün daha da güzelleştiğini düşündü.

Onu yakında yeniden görebilmek için işleri ayarlamak karşı konulmaz bir istek uyandırdı içinde.

“Hayır!” dedi. “Keseyi sizde tutmanızın daha iyi olacağını anlıyorum. Oğlanın şimdi öngöremeyeceğimiz pek çok şeye ihtiyacı olabilir. Yanlış hatırlamıyorsam kesede üç altın ve biraz bozukluk var; belki birkaç gün içinde yine görüşürüz, o zaman kesede para kaldıysa bana geri verirsiniz.”

“Elbette, efendim,” dedi Ruth. Karşılamak zorunda kalabileceği ihtiyaçların büyüklüğünü kavramıştı; yine de bu kadar çok parayı elinde tutmanın sorumluluğundan biraz korkuyordu.

“Bu evde sizinle yeniden karşılaşma ihtimalim var mı?” diye sordu.

“Fırsat buldukça gelmeyi umuyorum, efendim; ama işlerin arasında koşuşturmak zorundayım, ne zaman sıra bana gelir bilmiyorum.”

“Ah”—bu yanıtı tam anlayamamıştı—“Oğlanın nasıl olduğunu öğrenmek isterim; size fazla zahmet olmazsa tabii. Hiç yürüyüşe çıkar mısınız?”

“Yürümek için yürüyüşe çıkmam, efendim.”

“Peki!” dedi. “Kiliseye gidiyorsunuzdur herhâlde? Umarım Bayan Mason pazar günleri sizi çalıştırmıyordur?”

“Hayır, efendim. Düzenli olarak kiliseye giderim.”

“Öyleyse lütfen hangi kiliseye gittiğinizi söyleyin; gelecek pazar öğleden sonra orada sizinle buluşayım.”

“Aziz Nicholas Kilisesi’ne gidiyorum, efendim. Oğlanın nasıl olduğunu ve hangi doktoru getirdiklerini size haber veririm; harcadığım paranın da hesabını tutarım.”

“Pekâlâ, teşekkür ederim. Size güveniyorum, unutmayın.”

Onun kastı, Ruth’un buluşma sözünü tutacağına güvendiğiydi; Ruth ise çocuğa elinden gelenin en iyisini yapma sorumluluğuna değindiğini sanıyordu. Bay Bellingham tam ayrılmak üzereyken aklına yeni bir düşünce geldi; yeniden kulübeye dönüp yüzünde yarım bir gülümsemeyle Ruth’a seslendi:

“Biraz tuhaf görünüyor ama bizi tanıştıracak kimse yok; benim adım Bellingham, sizinki…?”

“Ruth Hilton, efendim,” diye alçak sesle yanıtladı; konuşma artık oğlanla ilgili olmadığından utangaç ve çekingen hissediyordu.

Elini sıkmak için elini uzattı. Ruth tam elini ona verirken yaşlı büyükanne sendeleyerek yanlarına gelip bir şey sormak istedi. Bu kesinti Bay Bellingham’ı rahatsız etti; çevresini saran havasızlığı, sefaleti ve pisliği yeniden keskin biçimde hissetmesine yol açtı.

“İyi kadın,” dedi Nelly Brownson’a, “evinizi biraz daha derli toplu ve temiz tutamaz mısınız? Burası insanlardan çok domuzlara layık. Bu odanın havası gerçekten iğrenç; kir pas da utanç verici.”

O sırada atına binmişti. Ruth’a başıyla selam verip uzaklaştı.

Bunun üzerine yaşlı kadının öfkesi patladı.

“Sen kimsin de yoksul bir kadının evine girip hakaret edecek kadar terbiyesiz davranıyorsun? Domuzlara layıkmış, öyle mi! Şu herife ne diyorsun?”

“O, Bay Bellingham,” dedi Ruth; yaşlı kadının görünürdeki nankörlüğüne şaşırmıştı. “Torununuzu kurtarmak için suya atla süren oydu. Bay Bellingham olmasa boğulacaktı. Akıntı öyle güçlüydü ki bir ara ikisini de sürükleyip götüreceğini sandım.”

“Nehir o kadar da derin değil,” dedi yaşlı kadın; kendisini inciten bu adama duyduğu minneti elinden geldiğince küçültmek istiyordu. “Şu süslü genç züppe ortalarda olmasa da biri onu kurtarırdı. Öksüz o, derler ya, Tanrı öksüzleri gözetir. Onu bulan kişi bu olacağına başkası olsaydı daha iyiydi; yoksulun evine sırf hakaret etmeye gelen biri.”

“Sırf hakaret etmek için gelmedi,” dedi Ruth yumuşakça. “Küçük Tom’la geldi; yalnızca evin olabileceği kadar temiz olmadığını söyledi.”

“Ne! Sen de mi onun tarafını tutuyorsun? Benim gibi yaşlı ol da gör; romatizmadan kötürüm kal, Tom gibi, sudan çıkmadığında hep çamura bulanmış bir oğlana göz kulak ol; yiyeceğimizi—Tanrı bilir, çoğu zaman kıt kanaat geçiniyoruz ama elimden geleni yapıyorum—denkleştirmeye çalış, bir de şu dik yokuştan su taşı.”

Öksürmek için durdu. Ruth yerinde bir kararla konuyu değiştirdi ve yaşlı kadınla torununun ihtiyaçlarını konuşmaya başladı. Çok geçmeden doktor da bu konuşmaya katıldı.

Ruth, en gerekli şeyleri almasını istediği bir komşusuyla bir iki işi ayarlayıp doktordan da bir iki güne her şeyin yoluna gireceğini öğrenince Nelly Brownson’ın yanında ne kadar uzun kaldığını hatırlayıp ürpermeye başladı. Bayan Mason’ın iş günlerinde çıraklarının giriş çıkışlarını sıkı sıkıya denetlediğini de korkuyla anımsadı. Dükkânlara koştu; leylak rengine hangi pembenin ya da mavinin uyacağını düşünmeye çalıştı, örneklerini kaybettiğini fark etti ve yanlış seçilmiş birkaç şeyle eve döndü; kendi beceriksizliğine umutsuzca hayıflanıyordu.

Gerçekte, öğleden sonra yaşananlar zihnini bütünüyle doldurmuştu. Artık güvende olan ve iyileşmesi beklenen Tom’un silueti arka plana çekiliyor, Bay Bellingham’ınki ise gitgide öne çıkıyordu. Çocuğu kurtarmak için atıyla suya dalmasını cesurca ve içinden gelerek yapmıştı; Ruth’un gözünde bu, en kahramanca ve gözü pek davranıştı. Oğlana gösterdiği ilgi, onun nazarında şefkatli ve düşünceli bir iyilikseverlik; parayı umursamazca vermesi ise yüce bir cömertlikti. Cömertliğin bir ölçüde özveri gerektirdiğini unutmuştu. Bay Bellingham’ın ona verdiği rahatlık sağlama imkânı da hoşuna gitmişti; akıllıca harcamalar yapacağına dair Alnaschar düşlerine dalmışken Bayan Mason’ın ev kapısını açma zorunluluğu onu şimdiki gerçek yaşama ve hemen azar işiteceği korkusuna döndürdü.

Ancak bu kez azardan kurtuldu; öyle bir nedenle kurtulmuştu ki, cezasız kalmak yerine biraz suçlanmayı yeğlerdi. O yokken Jenny’nin nefes darlığı birden ağırlaşmış, kızlar da kendi sorumluluklarını üstlenerek onu yatağa yatırmışlardı. Dehşet içinde çevresinde dururlarken, Ruth gelmeden birkaç dakika önce eve dönen Bayan Mason’ın gelişi onları telaşla atölyeye geri sokmuştu.

Şimdi her şey telaşa ve karmaşaya dönmüştü: doktor çağrılacak, dikilecek elbiseyle ilgili talimatları anlamayacak kadar hasta ustabaşına iletecek biri bulunacak, korkmuş kızların üzerine bolca azar yağdırılacaktı; zamansız hastalığı yüzünden zavallı hastanın kendisi bile bu azardan pek nasibini esirgemeyecekti. Bütün bu kargaşanın ortasında Ruth sessizce yerine süzüldü; nazik ustabaşının rahatsızlığı yüreğini ağır bir kederle doldurmuştu. Jenny’ye kendisi bakmayı çok isterdi, bunu sık sık arzulamıştı ama onsuz iş yürümüyordu. İnce ve zarif işlerde beceriksiz eller, annesi evden gelene kadar hastaya bakmak için yeterince maharetli sayılıyordu. Bu sırada atölyede daha büyük bir gayretle çalışmak gerekiyordu. Ruth’un küçük Tom’u görmeye ya da onu ve büyükannesini rahat ettirmek için tasarladığı şeyleri yapmaya fırsatı olmadı. Oğlanın iyiliğiyle ilgileneceğine Bay Bellingham’a düşünmeden söz verdiği için pişman oldu. Yapabildiği her şeyi Bayan Mason’ın hizmetçisi aracılığıyla yaptı; ondan haber aldı ve gereken yardımı gönderdi.

Evde en çok konuşulan konu Jenny’nin hastalığıydı. Ruth kendi başından geçenleri elbette anlattı; ama tam oğlanın nehre düşüşünün en can alıcı yerine geldiğinde, Jenny’den gelen haberler daha yeni ve daha canlı bir ilgiyle odaya taşındı. Ruth anlatmayı kesti; o evde verilecek ölüm kalım kararından başka bir şeyi önemsediği için neredeyse kendini suçladı.

Sonra solgun, yumuşak yüzlü bir kadın usulca dolaşırken görüldü; çocuğuna bakmaya gelen annesi olduğu fısıldandı. Herkes ondan hoşlandı; yüzü öyle sevimliydi, öyle az zahmet çıkarıyordu, öyle sabırlıydı ki. Kızının hastalığını soranlara da minnetle karşılık veriyordu. Hastalığın ağırlığı hafiflemiş olsa da uzun ve yorucu geçeceği anlaşılıyordu. Jenny’yle ilgili duygu ve düşünceler ağır basarken pazar geldi. Bayan Mason, alıştığı üzere babasını ziyarete gitti; Bayan Wood ile kızını bırakacağı için ona az da olsa özür diler gibi oldu. Çıraklar günü geçirmeyi alışkanlık edindikleri çeşitli dostlarına dağıldı. Ruth ise Aziz Nicholas Kilisesi’ne gitti; Jenny için kederli, düşünmeden üstlendiği işi yapamadığı için de kendini kınayan bir yüreği vardı.

Kilişeden çıkarken Bay Bellingham yanına geldi. Buluşma düzenlemesini unutmuş olmasını yarı yarıya ummuştu; yine de sorumluluğundan kurtulmak istiyordu. Arkasında onun adımlarını duydu; içindeki çatışan duygular yüreğini hızla çarptırdı ve kaçıp gitmeyi arzuladı.

“Yanılmıyorsam Bayan Hilton,” dedi, ona yetişip gül pembesi yüzünü görebilmek için öne doğru eğilerek. “Bizim küçük denizcimiz nasıl? Geçen günkü belirtilere bakılırsa iyi olmalı, umarım.”

“Sanırım artık tamamen iyidir, efendim. Çok üzgünüm ama gidip onu göremedim. Gerçekten üzgünüm; elimde değildi. Ama başka biri aracılığıyla bir iki şey ulaştırdım. Bunları şu kâğıda yazdım. Kesiniz de burada, efendim; onun için daha fazlasını yapamayacağımdan korkuyorum. Evde bir hastamız var, bu yüzden çok meşgulüz.”

Ruth son zamanlarda o kadar çok azar işitmişti ki, sözünü daha iyi yerine getiremediği için şimdi de bir itiraz ya da sitem bekliyordu. Oysa Bay Bellingham, Ruth’un konuşmasının ardından gelen sessizlikte, küçük oğlanla ilgili daha ayrıntılı bir haber getirmemesine kızmaktan çok onunla yeniden karşılaşmak için bir bahane bulmaya uğraşıyordu. Oğlana ilgisini yitirmişti.

Bir dakika kadar durakladıktan sonra yineledi:

“Çok üzgünüm, efendim; çok az şey yapabildim.”

“Ah, elinizden gelen her şeyi yaptığınızdan eminim. İşlerinize bir yenisini eklemem düşüncesizlikti.”

“Bana kızgın,” diye düşündü Ruth, “çocuğu ihmal ettiğimi sanıyor; oysa onun hayatını kurtarmak için kendi hayatını tehlikeye attı. Her şeyi anlatsam daha fazlasını yapamayacağımı anlardı; ama zamanımı alan bütün dertleri ve kaygıları ona anlatamam.”

“Yine de vaktinizi fazla almayacaksa ve iyi niyetinizden fazla yararlanmış olmayacaksam size küçük bir iş daha vermek istiyorum,” dedi; aklına parlak bir fikir gelmişti. “Bayan Mason Heneage Place’te oturuyor, değil mi? Annemin ataları orada yaşamış. Ev bir kez onarılırken annem beni eski evi göstermeye götürmüştü. Şömine raflarından birinin üzerindeki panele eski bir av sahnesi resmedilmişti; resimde atalarımın portreleri vardı. Hâlâ oradaysa satın almak isterim diye sık sık düşündüm. Bunu öğrenebilir misiniz? Gelecek pazar bana haber verir misiniz?”

“Elbette, efendim,” dedi Ruth; bu işi yapabileceğini bilmek onu sevindirmiş, daha önce ihmal etmiş gibi görünmesini telafi etmeyi istemişti. “Eve varır varmaz bakar, Bayan Mason’dan size yazmasını isterim.”

“Teşekkür ederim,” dedi; ancak yarı yarıya memnun olmuştu. “Yine de Bayan Mason’ı bu konuda rahatsız etmemek daha iyi olabilir. Görüyorsunuz, bu beni zor durumda bırakır; tabloyu satın almaya henüz karar vermedim. Resmin orada olup olmadığını öğrenip bana söylerseniz, düşünmek için biraz zaman kazanırım. Sonra Bayan Mason’a kendim başvurabilirim.”

“Pekâlâ, efendim; öğrenirim.” Böylece ayrıldılar.

Bir sonraki pazardan önce Bayan Wood, iyileşip güç toplaması için kızını uzaktaki evine götürmüştü. Ruth onu üst kattaki pencereden sokakta gözleriyle izledi; derin ve uzun bir iç çekip atölyeye döndü. Uyarıcı sesiyle yumuşak bilgeliği artık orada değildi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…