Bölümler 36Şu an: Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor
- 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
- 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime
- 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
- 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
- 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
- 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
- 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
- 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
- 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
- 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
- 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
- 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
- 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM IX
Fırtına Ruhu Dindiriliyor
Bayan Hughes, bir yandan şefkatli sözlerle telaşla oradan oraya koşuyor; bazen sevimli ama kırık dökük İngilizcesiyle, bazen de kulağa Rusça ya da İtalyanca kadar yumuşak gelen akıcı Galcesiyle konuşuyordu. Kambur olan Bay Benson divana uzanmış, düşünüyordu; şefkatli Bayan Hughes ise acısını hafifletmek için gereken her şeyi hazırlıyordu. Üç yıl üst üste onun evinde kalmıştı; kadın onu tanıyor ve seviyordu.
Ruth küçük çıkma penceresinin önünde durmuş, dışarı bakıyordu. Ayın önünden, koyu mavi gökyüzünü aşarak, fırtına ruhunun çağırdığı iri, parçalanmış ve biçimsiz bulutlar hızla geçiyordu. Yapmaları gereken iş burada değildi; büyük toplanma yerleri doğudaydı, ölçülemez uzaklıktaki diyarlarda. Sessiz yeryüzünün üzerinden birbirlerini kovalayarak geçiyorlardı: kimi zaman kapkara, kimi zaman saydam bir kenarı gümüş beyazı; kimi zaman en karanlık merkezlerinden Ay, Umut gibi parlıyordu; kimi zaman yine gümüş bir astar taşıyorlardı. Şimdiyse bütünüyle kararmış halde gökyüzünde daha alçaktan süzülüyor, kımıldamayan dağların ardında kayboluyorlardı. Ruth’un o öğleden sonra gitmek için çabalayıp didindiği yöne doğru hızla ilerliyorlardı. Bu çılgın yolculuklarında, çok geçmeden onun —dünyasındaki o adamın— uyuduğu ya da belki de uyumayıp kendisini düşündüğü yerin üzerinden geçeceklerdi. Ruth’un zihninde de bir fırtına kopuyor, tasarılarını paramparça ederek baktığı göksel şekiller kadar çılgın ve biçimsiz hale getiriyordu. Geceleyin onlar gibi ufuk engelini aşabilse, ona yetişebilirdi.
Bay Benson onun bakışını gördü ve ne anlama geldiğini kısmen anladı. Özgür, geniş dünyaya özlemle baktığını gördü; ölümcül ezgisi hâlâ kulaklarında çınlayan o uğursuz suların onu yeniden baştan çıkardığını sandı. Güçsüz sesinin işe yaraması için dua ederek onu yanına çağırdı.
“Sevgili genç hanım, size söyleyecek çok şeyim var; tam da en çok ihtiyaç duyduğum anda Tanrı gücümü elimden aldı. Ah, böyle konuşarak günah işliyorum... ama O’nun hatırı için, hiç olmazsa yarın sabaha kadar burada sabretmeniz için yalvarıyorum.” Ona baktı ama Ruth’un yüzü kıpırtısızdı; konuşmadı. Umudundan, fırsatından, özgürlüğünden yarın sabaha kadar vazgeçemezdi.
“Tanrı yardımcım olsun,” dedi kederle. “Sözlerim ona dokunmuyor.” Ruth’un elini hâlâ tutarak yastıklara yaslandı. Gerçekten de sözleri Ruth’un dünyasında yankı bulmuyordu. Orada fırtına ruhu kudurmuş, yüreğini bir dışlanmış olduğu düşüncesiyle doldurmuştu; “O’nun hatırı için” diye başlayan kutsal sözlere, içine yerleşmiş iblis merhametli Tanrı’ya küfrederek meydan okuyordu:
“Seninle ne işim var?”
Kendi terbiyeli yüreğinde etkili olan dinin her türlü yatıştırıcı gücünü düşündü, ama yararsız bulup bir kenara bıraktı. Sonra o hafif ve sakin ses fısıldadı; o da konuştu:
“Annenin hatırı için, ister ölü ister sağ olsun, sana burada kalmanı buyuruyorum; seninle konuşabilecek hale gelene kadar.”
Divanın ayakucuna diz çöküp hıçkırıklarıyla onu sarstı. Yüreğine dokunmuştu; adam yeniden konuşmaya neredeyse cesaret edemedi. Sonunda şöyle dedi:
“Gitmeyeceğini biliyorum; onun hatırı için gidemezsin. Gitmeyeceksin, değil mi?”
“Hayır,” diye fısıldadı Ruth. Sonra yüreğinde büyük bir boşluk belirdi. Fırsatından vazgeçmişti. Umudun tümüyle yokluğunda sakindi.
“Şimdi de sana söylediğimi yapacaksın,” dedi adam; sesi yumuşaktı ama farkında olmadan, ruhları yönetmenin gizli büyüsünü bulmuş birinin tonuyla konuşuyordu.
Ruth yavaşça, “Evet,” dedi. Ama boyun eğmişti.
Bayan Hughes’u çağırdı. Kadın bitişikteki dükkândan geldi.
“Sanırım yatak odanızın içinde, eskiden kızınızın yattığı bir oda var. Bu genç hanımı bu gece orada yatırmama izin verirseniz bana büyük iyilik etmiş olursunuz. Onu şimdi oraya götürür müsünüz? Gidin sevgilim. Sizinle konuşana kadar ayrılmayacağınıza dair verdiğiniz söze bütünüyle güveniyorum.” Sesi gittikçe kısılarak sustu; ama Ruth onun isteğiyle dizlerinden doğrulurken gözyaşlarının arasından yüzüne baktı. Adamın dudakları içten bir sessiz duayla kıpırdıyordu; duanın kendisi için olduğunu anladı.
O gece dinlenince ağrısı hafiflemiş olsa da uyuyamadı; ateş içindeymiş gibi, olacaklar her değişen ve hayalî biçimde gözlerinin önünde açılıp durdu. Ruth’la akla gelebilecek her yerde, her biçimde karşılaştı; onu pişmanlığa ve erdeme yöneltecek en etkili olacağını düşündüğü her türlü sözle ona seslendi. Sabaha doğru uykuya daldı ama aynı düşünceler rüyalarına da musallat oldu; konuştu ama sesi bir türlü yüksek sesle çıkmadı; Ruth ise acımasızca kaçıp derin, kara havuza yöneldi.
Ama Tanrı kendi bildiği yoldan iş görür.
Görüntüler eriyip gitti; bilincini yitirdiği derin bir uykuya daldı. Uykusunun son anlarında duyduğu sesin tekrarı gibi gelen bir kapı vuruşuyla uyandı.
Bayan Hughes’tu. İzin verilir verilmez içeri girdi.
“Efendim, genç hanım gerçekten çok hasta sanırım; belki yanına gelirsiniz.”
“Nesi var?” diye sordu, büyük bir telaşla.
“Çok sessiz efendim; ama sanırım can çekişiyor, hepsi bu, gerçekten efendim!”
“Gidin, hemen geliyorum!” diye karşılık verdi; yüreği sıkışmıştı.
Çok geçmeden Bayan Hughes’la birlikte Ruth’un yatağının başında duruyordu. Ruth ölmüş gibi kımıldamadan yatıyordu; gözleri kapalı, solgun yüzü donuk bir ıstırap ifadesine bürünmüştü. Onlar konuştuğunda karşılık vermedi; bir süre sonra konuşmaya çalıştığını sandılar. Ama hareket etme ve ses çıkarma gücü kalmamıştı. Şapkası dışında üzerindeki her şey bir önceki gün giydikleriydi; oysa şefkatli, düşünceli Bayan Hughes gece giysilerini hazırlamış, bunları tuvalet masası olarak kullanılan küçük şifonyerin üzerine koymuştu. Bay Benson güçsüz, titrek nabzını yoklamak için kolunu kaldırdı. Elini bıraktığında eli ağır ve cansız biçimde yatağın üzerine düştü; sanki çoktan ölmüştü.
“Ona yiyecek bir şey verdiniz mi?” diye sordu Bayan Hughes’a kaygıyla.
“Elbette efendim, evdeki en iyi şeyleri sundum ama zavallı güzel başını sallayıp yalnızca kendisine bir bardak su getirmemi rica etti. Yine de biraz süt götürdüm; doğrusu bence suyu tercih ederdi ama huysuz ve ters görünmemek için biraz süt içti.” Bayan Hughes o sırada hüngür hüngür ağlıyordu.
“Doktor buraya ne zaman gelir?”
“Efendim, han o kadar dolu ki artık neredeyse her gün buraya geliyor.”
“Onu ben bulup getireyim. Siz de üzerini çıkarıp yatağa yatırabilir misiniz? Pencereyi de açıp içeri hava girsin; ayakları soğuksa yanlarına sıcak su şişeleri koyun.”
Her ikisinin de yaradılışında bulunan gerçek sevginin kanıtı şuydu: Bu zavallı genç kadının böylece ellerine kalmış olmasından yakınmak akıllarının ucundan bile geçmedi. Tersine, Bayan Hughes buna “bir lütuf” dedi.
“Vereni de kutsar,
alanı da.”
Bölüm etkileşimi
