Ruth kitap kapağı

29. bölüm / 36

Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor
  1. 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
  2. 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime
  4. 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
  5. 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
  6. 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
  9. 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime
  10. 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
  11. 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
  15. 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
  19. 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime · Okuduğun bölüm
  30. 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime

XXIX. BÖLÜM
Sally Parasını Bankadan Çekiyor
Bir önceki bölümde Bay Farquhar ile Jemima arasında geçtiği anlatılan konuşma, Ruth’un işinden çıkarılmasından yaklaşık bir yıl sonra olmuştu. Küçük olaylarla ve Bradshawların yer değiştirmesiyle geçen bu yıl, öteki ev halkı için tekdüze ve uzun geçmişti. Huzur ve sükûnet eksik değildi; belki de önceki yıllardan daha fazlası vardı. Oysa önceki yıllarda herkesin zaman zaman, hiç kimsenin açıkça kabul etmediği yalanın baskısını hissetmiş olması gerekirdi; en mutlu günlerinde bile bir sır açığa çıkacak diye hafif bir korku gelip geçerdi içlerinden. Ama şimdi, John Bunyan’ın çoban çocuğunun tatlı bir ezgiyle söylediği gibi: “Alçakta olan düşmekten korkmaz.”

Yine de huzurları, güneşin görünmediği, gökle yerin önüne yazın göz kamaştırıcı ışığından sonra yorgun gözleri dinlendirmek istercesine ince, sessiz bir tül çekilmiş gibi duran gri bir sonbahar gününün durgunluğuna benziyordu. Hayatlarındaki tekdüzeliği pek az olay bozuyordu; üstelik bu olaylar iç karartıcı türdendi. Ruth’un ne kadar mütevazı olursa olsun bir iş bulmak için boşuna çabalamasından, Leonard’ın ruh hâliyle sağlığındaki iniş çıkışlardan, Sally’nin giderek artan sağırlığından, salon halısının sonunda onarılamayacak kadar yıpranmasından —yenisini alacak yedek paraları yoktu; Ruth da halının yokluğunu, kumaş artıklarıyla yaptığı büyük bir şömine önü kilimiyle neşeyle telafi etmişti— ve Bay Benson’ı hepsinden çok durmadan üzen, cemaatinden bazı kişilerin Bay Bradshaw’ın peşinden gitmesinden ibaretti. Onların yerini, elbette, şapeline akın eden yoksullar fazlasıyla doldurmuştu; yine de içtenlikle düşünüp iyilik etmeye çalıştığı insanların, bir veda sözü ya da açıklama bile etmeden aralarındaki bağı koparması onu hayal kırıklığına uğratmıştı. Bay Benson, gitmelerine şaşmıyordu; hatta kendi hatası yüzünden sunma gücünü yitirdiği manevi yardımı başka birinden aramalarını haklı buluyordu. Tek dileği, niyetlerini kendisine açıkça, mertçe söylemiş olmalarıydı. Ama yine de Tanrı’nın hizmet etmesine izin verdiği insanların arasında çalışmayı sürdürdü. Yaşlılığın hızla üzerine çöktüğünü hissediyordu; bundan hiç söz etmiyor, kimse de farkında görünmüyordu. “Gün daha aydınlıkken” daha da gayretle çalışıyordu. Onu yaşlı hissettiren yaşının ilerlemesi değildi; yalnızca altmışındaydı ve bu yaştaki birçok erkek dinç, güçlü olur. Büyük olasılıkla, omurgasında erken yaşta oluşan bir yaralanma, zihninin yapısını da bedeni kadar etkilemiş; en azından bazılarına göre, onu vicdan bakımından kadınlara özgü bir hastalıklı duyarlılığa yatkın kılmıştı. Bay Bradshaw’la yaşananlardan sonra bu özelliğinden bir ölçüde sıyrılmıştı. Önceki birkaç yıla kıyasla daha yalın ve daha ağırbaşlıydı; o yıllarda kaygılı ve kararsız davranıyor, eylemden çok düşünmeye yatkınlık gösteriyordu.

Bu gri yıldaki tek mutlu, aydınlık an Sally sayesinde yaşandı. Kendi deyişiyle, yaşlandıkça daha da “el üstünde tutulduğuna” inanıyordu; ama “el üstünde tutulduğunun” farkına varması yeni bir şeydi ve evin huzuruna büyük katkı sağlamıştı. Artık hoşgörüye daha minnettar oluyor, iyiliğin değerini her zamankinden çok biliyordu. İyice sağırlaşmıştı; buna rağmen ailenin düşüncelerinden, planlarından ve olup bitenlerden haberdar edilmezse huzursuzlanıp kıskançlık ederdi. Ayrıntıları ne kadar özel olursa olsun, çoğu kez bunları ona seslerini olabildiğince yükselterek anlatmaları gerekirdi. Ama Leonard’ı her zaman kusursuzca duyardı. Annesininkine benzeyen, berrak ve çan gibi sesi, keder tınısını alıp götürene dek, yaşlı hizmetçinin kulağına mutlaka ulaşırdı; başkalarının hepsi duymamış olsa bile. Bazen de kendi deyişiyle “kulağı birden açılır”, her sözü ve sesi duymaya başlardı; özellikle de duymasını istemedikleri şeyleri. Böyle zamanlarda, yüksek sesle konuşma alışkanlıklarını sürdürmelerini ölümcül bir hakaret sayardı. Bir gün, sağır sanıldığı için duyduğu öfke Leonard’ın yüzüne nadir görülen bir gülümseme kondurdu. Sally bunu gördü ve şöyle dedi: “Tanrı seni korusun evladım! Seni biraz olsun güldürüyorsa, bana koç boynuzuyla bağırsınlar, yine de sağır değilmişim gibi davranmam. Kendime böyle fayda sağlayabiliyorsam ne âlâ,” diye kendi kendine sürdürdü. “Şu zavallı çocuğu biraz olsun güldürebilirsem.”

Sally herkesin sırdaşı olmayı bekliyorsa, Leonard’ı da kendi sırdaşı yapmıştı. Bir cumartesi akşamı alışverişten eve döndüğünde, “İşte!” dedi. “Bak şuna evladım! Kırk iki sterlin, yedi şilin, iki peni! Az buz para değil, değil mi? Yangın çıkar korkusuyla hepsini altın olarak aldım.”

“Bütün bu para ne için, Sally?” diye sordu.

“Eh evladım, sorman da laf mı! Bay Benson’ın parası,” dedi gizemli bir tavırla. “Onun için saklıyordum. Sence çalışma odasında mı?”

“Evet, sanırım öyle. Nerede saklıyordun?”

“Sen karışma!” Çalışma odasına doğru gitti; ama canım yavrusunun merakını gidermeyerek ona haksızlık etmiş olabileceğini düşünüp geri döndü ve şöyle dedi:

“Bak, istersen bir gün bana bir iş yapabilirsin. Bir yazı parçası için çerçeve yaptırmak istiyorum.”

Sonra, önlüğündeki altınları taşıyarak çalışma odasına girmek üzere yeniden yola koyuldu.

“Buyurun efendim Thurstan,” dedi; şaşkın efendisinin önündeki masaya altınları dökerken. “Alın, hepsi sizin.”

“Hepsi benim mi! Ne demek istiyorsun?” diye sordu, şaşkınlıkla.

Onu duymadı ve konuşmayı sürdürdü:

“Şunları güvenli bir yere, gözden ırak koy. Ortalıkta bırakıp insanları ayartma. Para ortada kalırsa kendimden sorumlu olmam. Belki bir altın aşırırım.”

“Ama bu para nereden çıktı?” diye sordu.

“Nereden mi çıktı!” diye karşılık verdi. “Para bankadan gelir tabii, başka nereden gelecek? Herkesin bunu bileceğini sanıyordum.”

“Bankada hiç param yok!” dedi; şaşkınlığı giderek artıyordu.

“Yok! Bunu biliyordum; ama benim vardı. On sekiz yıl önceki Aziz Martin yortusunda ücretimi artırmak istemiştiniz, hatırlamıyor musun? Sen de Faith de çok inatçıydınız ama ben sizden kurnaz çıktım. Bak hele! Gidip bankaya yatırdım. Ona dokunmaya hiç niyetim yoktu; ölseydim de sorun olmayacaktı, çünkü her şeyi usulünce, sağlamca düzenlenmiş bir vasiyet bırakmıştım —bir avukat yazmıştı; en azından önce sürgüne gönderilmemiş olsaydı avukat olurdu. Şimdi de, diye düşündüm, gidip parayı çekeyim ve onlara vereyim. Bankalar her zaman güvenli olmuyor.”

“Senin için memnuniyetle saklarım. Yine de bankaların faiz verdiğini biliyorsun.”

“Faizi, bileşik faizi de artık bilmediğimi mi sanıyorsun? Sana diyorum ki harcamanı istiyorum. Senin paran. Benim değil. Zaten hep senindi. Şimdi de benim olduğunu düşündüğünü söyleyip canımı sıkma.”

Bay Benson konuşamadığı için elini ona uzattı. Sally, oturduğu yerde ona doğru eğilip öptü.

“Ah, Tanrı seni korusun evladım! Küçük bir çocuk olduğundan beri senden aldığım ilk öpücük bu; ne iyi geldi. Şimdi sen de Faith de gidip beni bu konuyu konuşarak rahatsız etmeyin. Hepsi senin, uzatmayalım.”

Mutfağa dönüp vasiyetini getirdi ve Leonard’a nasıl çerçeve yapacağını tarif etti; çünkü delikanlı oldukça iyi bir marangozdu ve yıllar önce Bay Bradshaw’ın ona verdiği bir alet kutusu vardı.

“Böyle güzel bir yazıya yazık,” dedi; “gerçi okuyabildiğimi söyleyemem. Belki benim için okursun, Leonard.” Uzun sözcüklerin hepsini hayranlıkla, ağzı açık dinledi.

Çerçeve yapıldı ve vasiyet, Leonard dışında kimsenin haberi olmadan, Sally’nin yatağının karşısına asıldı. Leonard onu tekrar tekrar okuyunca, Sally “vasiyetçi” sözcüğü dışında bütün kelimeleri ezberledi; o sözcüğe ise hep “vasiyet çiği” derdi. Bay Benson, Sally’nin dünyada sahip olduğu her şeyi koşulsuzca bağışlamasından öyle duygulanıp memnun olmuştu ki hediyeyi reddedememişti. Ama güvenli ve bu kadar küçük bir meblağa uygun bir yatırım bulana dek parayı yalnızca emanet olarak elinde tuttu. Evin harcamalarındaki küçük düzenlemeler onu kadınlar kadar etkilememişti. Artık etli yemeklerin her gün sofraya gelmediğini biliyordu; ama sebzeli yemekleri ve pudingleri daha çok seviyor, bu değişiklikten memnun kalıyordu. Akşamları hep birlikte mutfakta oturduklarını da fark etmişti; ama iyice ovulmuş mutfak dolabıyla, pırıl pırıl tencereleriyle, karartılmış ızgarasıyla, bembeyaz ocağıyla ve taş döşemelerinden yükseliyormuş gibi duran, en uzak köşeleri bile kızıl bir sıcaklıkla ısıtan havasıyla mutfak, rahat ve sevimli bir oturma odasına benziyordu. Üstelik Sally’nin yaşlılığında, yıllardır sevgi ve sadakatle birlikte yaşadığı kişilerin arkadaşlığından yararlanması da doğru görünüyordu. Bay Benson yalnızca çalışma odasının tek başına sunduğu rahatlıktan daha sık ayrılıp mutfaktaki topluluğa katılabilmeyi dilerdi. Sally şömine köşesinde evin hanımı gibi oturup ateş ışığında örgü örerken, Bayan Benson ile Ruth aralarına koydukları mumun ışığında dikiş dikiyor; Leonard ise geniş mutfak dolabının üzerine arduvazını ve kitaplarını yayıyordu. Derslerine somurtup yakınmıyordu; kendisini düşüncelerinden uzaklaştıran tek şey onlardı. Şimdilik annesi ona ders verebiliyordu; gerçi bu iş bazı yönlerden onun bilgi ve yeteneklerini zorlamaya başlamıştı. Bay Benson bunu görüyordu ama yardım teklifini olabildiğince erteledi; yardımına gerçekten gerek kalmadan önce, Ruth’a ara sıra yaptığı basit dikiş işlerinden başka bir iş olanağı çıkmasını umuyordu.

Bay Farquhar’la ara sıra görüşüp Jemima’yla nişanlandığını öğrenseler de, bu haber onlara kapalı bir dünyaya açılan bir pencereden kısa bir bakış gibi geliyordu. Bayan Benson’la Ruth, en azından, ayrıntıları çok merak ediyorlardı. Ruth dikişinin başında oturup her şeyin nasıl gerçekleştiğini hayal ediyor; tanıdığı insanların ve yerlerin arasındaki olayları kafasında sıraya koyar koymaz bir tutarsızlık bulup aşk ilanını ve utangaç, yüzü kızarmış kabulü yeniden canlandırmaya koyuluyordu. Çünkü Bay Farquhar, kendisiyle Jemima arasında bir süredir devam eden, ama ancak şimdi açıklanıp onaylanan ve İskoçya’daki aile işlerini düzene koyduktan sonra dönünce gerçekleşecek bir nişan olduğunu söylemekle yetinmişti. Bay Benson’a bu haber yetmişti; Bay Farquhar’ın gördüğü tek kişi oydu. Ruth kapıyı açma işinden hep kaçınır, Bay Benson ise kişileri kapı vuruşlarından tanımakta usta olur ve Bay Farquhar’ı her zaman hemen içeri buyur ederdi.

Bayan Benson zaman zaman Jemima’nın böyle bir haberi eski dostlarına bizzat vermeye gelebileceğini düşünürdü; düşündüklerini söyleme alışkanlığı da vardı. Ama Bay Benson, onu ihmal etmekle suçlamaya kesinlikle karşı çıktı. Jemima’ya, Bay Farquhar’ın ziyaretlerini, neredeyse açıkça sunduğu yardımı ve Leonard’a duyduğu sessiz, sürekli ilgiyi borçlu olduklarına yürekten inanıyordu. Ayrıca, sırrın açığa çıkmasından sonra sokakta ilk karşılaştıklarında Jemima’yla yaptığı konuşmayı tekrarlayarak, kız kardeşine şunları anlattı: Ateşli yaradılışı onu babasına başkaldırmaya sürükleyecek kadar taşkın olsa da, şimdi sırf isteklerle gerçek gerekçeleri ayırt edebilen sağlam bir özdenetim kazandığını görmekten ne kadar memnundu. Elinden pek az şey gelebilecekken Ruth’u görmeye gitmekten vazgeçebiliyor, kendini önemli bir fırsata ya da büyük bir sıkıntıya saklıyordu.

Ruth hiçbir şey söylemedi; ama Jemima’yı görme özlemi sessizce daha da büyüdü. Hâlâ uykuda ya da uyanıkken aklından çıkmayan, Bay Bradshaw’la yaptığı o korkunç görüşmeyi hatırlayınca, Jemima’nın kendisini cömertçe ve sevgiyle savunması için ona teşekkür etmediğini acıyla fark ediyordu. O sırada çektiği büyük ıstırap yüzünden bu savunmayı önemseyememişti; şimdi ise tek bir sözüyle, sesinin tonuyla ya da dokunuşuyla minnettarlığını belli etmediğini hatırlıyordu. Bay Benson, Jemima’yla karşılaştığını ona hiç anlatmamıştı; bu yüzden gelecekte bir fırsat doğacakmış gibi görünmüyordu. Çünkü bir anlaşmazlığın ayırdığı iki ev halkının, yan yana ama birbirine değmeden, paralel hayatlar sürerek ömürlerini geçirebilmesi şaşırtıcıdır; birbirlerine yakın komşu, zamanında da alışılmış ve yakın misafirler olsalar bile.

Ruth’un tek umut kaynağı Leonard’dı. Her yerde erişemeyeceği kadar uzakta görünen işlerin peşinde koşmaktan yorulmuştu. Buna sabırsızlanmıyordu ama çok, çok üzülüyordu. İçinde bunca yetenek olduğunu hissediyor, herkes ise onu görmezden gelip yanından geçiyordu. Yine de Leonard’da ilerleme görüyordu. Başka çocuklar gibi mutlu ve doğal bir gelişimle, çocukluktan delikanlılığa, oradan gençliğe sevinçle ve farkına varmadan sıçrayarak geçemiyordu. Şimdilik Leonard’ın karakterinde bir uyum yoktu; birçok yetişkin kadar düşünceli ve kendinin farkındaydı. Korktuğu şeylerden, annesinin henüz yüzleşmesi için ona güç veremediği durumlardan kaçınmak için davranışlarını çok önceden tasarlıyordu; çünkü annesi de kendisi gibi korkak, sert sözlerden kaçınan biriydi. Ama Leonard annesine karşı yitirdiği şefkatin bir kısmını geri kazanıyordu. Baş başa kaldıklarında, belirgin bir neden yokken boynuna atılıp onu öpücüklere boğuyordu. Yanlarında biri varsa soğuk ve mesafeli davranıyordu. Karakterinin umut veren yanları, kendi kendine yasa koyma kararlılığı ve bu yasayı oluşturmak için gösterdiği ciddi düşünceydi. Çoğu insanın çoktan çözüme bağladığı büyük ahlak meselelerini, özellikle ve en çok Bay Benson’la tartışmaya yatkındı. Ama annesiyle hiç böyle tartıştığını sanmıyorum. Annesinin güzel sabrı ve alçakgönüllülüğü karşılığını buluyordu. İsteklerinin reddedilmesine, yalvarışlarının karşılıksız kalmasına, kendisinden daha az değerli kişiler işe alınırken utanç içinde bırakılmasına sessizce ve tatlılıkla katlanmasından —Leonard’ın kafasını karıştıran ve başta onu neredeyse öfkelendiren bu hâlinden— sonunda ona duyduğu saygı doğdu. Annesinin söylediklerini gururlu bir alçakgönüllülükle kendi yasası sayıyordu; böylece annesi onu usulca Tanrı’ya yaklaştırıyordu. Sağlığı güçlü değildi, olması da beklenemezdi. Uykusunda inleyip konuşuyor, iştahı hâlâ değişkenlik gösteriyordu; bunda en zor dersleri açık havada egzersiz yapmaya tercih etmesinin de payı olabilirdi. Fakat bu son, doğal olmayan belirti, Bay Farquhar’ın aralıksız ilgisi ve annesinin sessiz ama kararlı isteği sayesinde kayboluyordu. Ruth’tan sonra, üzerinde belki de en çok etkisi olan Sally’ydi. Bay ve Bayan Benson’ı da çok seviyordu; yine de salt düşünsel olmayan her konuda olduğu gibi bu konuda da duygularını belli etmiyordu. Zorlu bir çocukluk geçiriyordu ve annesi bunun farkındaydı. Çocuklar yoksulluğa ve yoksunluğa belli bir ölçüde neşeyle katlanır; ama Leonard bütün bunlara ek olarak, hem kendisine hem de en çok sevdiği varlığa yapışan bir utanç duygusunu taşımak zorundaydı. Yiyecek ya da giyecek kıtlığının, dışarıdaki herhangi bir rahatlıktan yoksun olmanın asla yapamayacağı biçimde, gençliğin canlılığını ve doğal neşesini ondan alan işte buydu.

İki yıl geçmişti; uzun, olaysız iki yıl. Şimdi, görüp duymadıkları hâlde yüreklerine çok dokunacak bir şey olacaktı. Jemima o ağustosta evlenecekti; derken gün de kesinleşti: ayın on dördü. On üçünün akşamında Ruth salonda tek başına oturmuş, küçük bahçeye çöken karanlığa dalgın dalgın bakıyordu. Gözleri sessiz gözyaşlarıyla dolup taşıyordu. Bunun nedeni, ertesi günkü telaş ve hazırlıklardan uzak kalması değildi; Bayan Benson’ın, kendisiyle erkek kardeşinin Bradshaw ailesinin eski dostları arasındaki buluşmanın dışında bırakıldığını nasıl hissettiğini görmüştü. Ruth otururken birden yanında birinin belirdiğini fark etti; irkilerek ayağa kalktı ve odanın loşluğunda Jemima’yı tanıdı. Bir anda birbirlerinin kollarına atıldılar; uzun süre sıkıca sarıldılar.

“Beni bağışlayabilir misin?” diye fısıldadı Jemima, Ruth’un kulağına.

“Seni bağışlamak mı! Ne demek istiyorsun? Neyi bağışlayacağım? Asıl soru şu: Keşke sözcük bulabilsem, sana istediğim gibi teşekkür edebilecek miyim?”

“Ah Ruth, bir zamanlar senden nasıl da nefret ediyordum!”

“Beni savunduğun için daha da soylu bir davranışta bulunmuş oldun. Hepinizi nasıl aldattığımı öğrendiğinde benden nefret etmiş olmalısın!”

“Hayır, senden nefret etmeme neden olan bu değildi. Ondan önceydi. Ah Ruth, senden gerçekten nefret ediyordum!”

Bir süre sessiz kaldılar; ellerini hâlâ birbirlerinin ellerinde tutuyorlardı. Önce Ruth konuştu.

“Yarın evleniyorsun demek!”

“Evet,” dedi Jemima. “Yarın saat dokuzda. Ama Bay Benson’la Bayan Faith’e veda etmeden evlenebileceğimi sanmıyorum.”

“Gidip onları çağırayım,” dedi Ruth.

“Hayır, daha değil. Önce sana bir iki şey sormak istiyorum. Önemli bir şey değil; yalnızca aramızda tuhaf, uzun bir ayrılık yaşanmış gibi geliyor. Ruth,” dedi sesini alçaltarak, “Leonard eskisinden daha güçlü mü? Walter’dan onunla ilgili haber alınca çok üzüldüm. Ama şimdi daha iyi, değil mi?” diye kaygıyla sordu.

“Evet, daha iyi. Yaşındaki bir oğlanın olması gerektiği kadar değil,” diye karşılık verdi annesi, sesi sakin ama derin bir keder taşıyordu. “Ah Jemima!” diye sürdürdü. “En ağır cezamı onun yüzünden çekiyorum. Olabileceği kişiyle olduğu kişiyi düşünmek!”

“Ama Walter sağlığının güçlendiğini, artık o kadar… sinirli ve utangaç olmadığını söylüyor.” Jemima son sözleri tereddütle, kuşkulu bir biçimde ekledi; sanki Ruth’u incitmeden asıl ne demek istediğini nasıl söyleyeceğini bilemiyordu.

“Utancını artık eskisi kadar belli etmiyor. Bu konuda konuşamıyorum, Jemima; onun için yüreğim öyle sızlıyor ki. Ama daha iyi,” diye sürdürdü; Jemima’nın şefkatli kaygısına, kendisi ne kadar acı çekse de yanıt vermesi gerektiğini hissediyordu. “Şimdi yalnızca derslerine fazla gömülüyor; belli ki düşüncelerden kaçmak için derslerine sarılıyor. Çok zeki; umarım, inanırım —bunu söylemeye korksam da— çok iyi bir çocuk.”

“Döndüğümüzde Leonard’ın sık sık gelip bizi görmesine izin vermelisin. İki ay uzakta olacağız. Walter’ın işleri nedeniyle kısmen Almanya’ya gidiyoruz. Ruth, bu gece babamla çok ciddi ve sakin bir biçimde konuştum; bu konuşma onu daha çok sevmemi ve çok daha iyi anlamamı sağladı.”

“Buraya geleceğini biliyor mu? Umarım biliyordur,” dedi Ruth.

“Evet. Gerçi buraya gelmemi hiç istemedi. Ama nedense biriyle aram iyiyken, onun isteğine aykırı şeyleri daha kolay yapabiliyorum—tam demek istediğim bu değil; ama bu gece babam bana beni sandığımdan çok daha fazla sevdiğini gösterdikten sonra (Dick’e öyle düşkün olduğunu, biz kızlarını pek umursamadığını sanırdım), buraya gelip hepinize veda etmek istediğimi söyleyecek cesareti buldum. Bir dakika sustu, sonra gidebileceğimi ama bunu onaylamadığını ve benim gelişim yüzünden kendisinin zor durumda bırakılmaması gerektiğini unutmamamı söyledi. Yine de yüreğinin derinlerinde Bay ve Bayan Benson’a karşı eski iyi duygularından biraz kaldığını anlayabiliyorum; her şeyin yeniden yoluna gireceğinden umudumu kesmiyorum, gerçi belki annem umudunu yitirmiştir.”

“Bay ve Bayan Benson gitmeme razı olmayacak,” dedi Ruth üzgünce.

“Haklılar.”

“Ama hiçbir şey kazanmıyorum. İş bulamıyorum. Yalnızca bir yük ve masrafım.”

“Peki, onlara bir sevinç kaynağı değil misin? Leonard da sevilmeye değer bir yavru değil mi? Biliyorum, böyle söylemek benim için kolay; çünkü sabırsız biriyim. Ah, şu anki kadar mutlu olmayı hiç hak etmemiştim! Walter’ın ne kadar iyi olduğunu bilmiyorsun. Eskiden onu çok soğuk ve ihtiyatlı sanırdım. Ama Ruth, buraya geldiğimi Bay ve Bayan Benson’a söyler misin? İmzalanması gereken evraklar var, evde ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum. Döndüğümde, izin verirsen seni sık sık görmeyi umuyorum.”

Bay ve Bayan Benson onu sıcak bir şekilde karşıladılar. Sally’yi çağırdılar; onu yakından inceleyebilmek için yanında bir mum getirecekti, çünkü uzun zamandır görmediğini ve değişip değişmediğine bakmak istediğini söyledi. Jemima odanın ortasında gülerek, kızararak dururken Sally onu baştan aşağı süzdü; son kez giydiği eski elbisenin yeni gelinliklerden biri olmadığına bir türlü ikna olmuyordu. Bu yanlış anlamanın sonucu olarak Sally, kısa etekliği ve geceliği içinde burnunu kıvırıp Bayan Bradshaw’ın elbisesinin eski moda kesimini küçümsedi. Ama Jemima yaşlı kadını tanıyordu; elbisesine duyduğu küçümsemeye pek aldırmadı, hatta bundan eğlendi. Sonunda hepsini öptü ve kendisini sabırsızlıkla bekleyen Bay Farquhar’ın yanına koştu.

Bundan birkaç hafta sonra, Leonard’ın üç yıl önceki hastalığı sırasında Ruth’un dostu olduğunu söylediğim zavallı yaşlı kadın düşüp kalça kemiğini kırdı. Yaşlı biri için bu ciddi, muhtemelen ölümcül bir yaralanmaydı. Ruth haberi alır almaz boş zamanının tamamını yaşlı Ann Fleming’e ayırdı. Leonard artık annesinin öğretebileceklerini aşmıştı; derslerini Bay Benson veriyordu. Böylece Ruth gece gündüz kulübede vakit geçirir oldu.

Jemima, kıtadaki uzun süreli kalışlarından döndükten sonraki ikinci kasım akşamı onu orada buldu. Bay Farquhar’la birlikte Bensonlara gitmiş, bir süre oturmuşlardı; şimdi de akşam, yalnız dönmesi için fazla kararmadan Ruth’u beş dakika görebilmek üzere uğramıştı. Ruth’u, ocakta birkaç odun parçasının yandığı ateşin önünde bir tabureye oturmuş buldu. Alevler okumaya yetecek kadar ışık veriyordu; Ruth, zavallı yaşlı kadına yüksek sesle okuduğu İncil’e dalmıştı, kadın da sonunda uyuyakalmıştı. Jemima ona dışarı çıkmasını işaret etti. Kapının hemen önündeki çimenlikte durdular; böylece Ruth, Ann uyanırsa görebilecekti.

“Fazla kalamayacağım; ama seni görmem gerekiyormuş gibi hissettim. Leonard’ın da yanımıza gelip Almanya’dan aldığımız her şeyi görmesini, oradaki maceralarımızı dinlemesini istiyoruz. Yarın gelebilir mi?”

“Evet; teşekkür ederim. Ah, Jemima, bir şey duydum—beni çok mutlu eden bir planım var! Henüz kimseye söylemedim. Hani cemaat doktoru olan Bay Wynne, bana hasta bakıcılığı yapıp yapmayacağımı sordu; bana iş bulabileceğini düşünüyor.”

“Sen mi, hasta bakıcısı!” dedi Jemima; ay ışığı üzerine düşerken bakışları istemsizce Ruth’un güzel, ince yapılı bedeninde ve zarif yüzünde dolaştı. “Canım Ruth, bu işin sana uygun olduğunu sanmıyorum!”

“Öyle mi?” dedi Ruth, biraz düş kırıklığıyla. “Bence uygun; hiç değilse yakında uygun hale gelirim. Hastaların ve yardıma muhtaçların yanında olmayı seviyorum; onlara hep çok acırım. Ayrıca dokunuşumun çok hafif olduğunu düşünüyorum; bu da birçok durumda büyük rahatlık sağlar. Çok dikkatli ve sabırlı olmaya çalışırım. Bu işi kendisi önerdi Bay Wynne.”

“Uygun olmadığını söylerken kastettiğim bu değildi. Daha iyi bir işe uygun olduğunu demek istedim. Ruth, sen benden daha iyi eğitimlisin!”

“Ama kimse öğretmenlik yapmama izin vermezse? Herhalde onu kastediyorsun. Üstelik iyi bir hasta bakıcısı olabilmek için bütün eğitimimden yararlanmam gerekecekmiş gibi hissediyorum.”

“Örneğin Latince bilgin,” dedi Jemima; bu plana duyduğu öfkeyle, Ruth’un aklına gelen ilk becerisini öne sürdü.

“Eh!” dedi Ruth. “Zararı dokunmaz; reçeteleri okuyabilirim.”

“Doktorlar reçetelerini okumanı tercih etmez.”

“Yine de hiçbir bilginin önüme çıkacağını ya da işimi yapmama engel olacağını söyleyemezsin.”

“Belki. Ama zevkin ve zarafetin önüne çıkar, işini yapmana engel olur.”

“Bu konuyu benim kadar düşünmedin; yoksa böyle söylemezdin. Her türlü aşırı titizlikten kurtulmam gerekecek; onlarsız daha iyi olurum. Ama gerçek zarafetin yararını göreceğime eminim. Sahip olduğumuz her yeteneğin, yapılan iş ne olursa olsun, doğru bir işe katkı sağlayabileceğini düşünmüyor musun? Yüksek sesle konuşup ortalığı velveleye veren bir kadın yerine yumuşak sesle konuşan, sessizce hareket eden biri tarafından bakılmayı tercih etmez miydin?”

“Elbette. Ama başka hiçbir işe uygun olmayan biri de sessizce hareket edip yumuşak sesle konuşabilir, doktor emrettiğinde ilaç verebilir ve geceleri uyanık kalabilir; hasta bakıcısında olabilecek en iyi özelliklerin bunlar olduğunu duydum.”

Ruth uzun süre hiç konuşmadı. Sonunda şöyle dedi: “Her durumda bu bir iş; bir iş olduğu için de minnettarım. Beni vazgeçiremezsin—belki de hayatımın nasıl geçtiğini, aylaklık içinde nasıl kapalı kaldığımı bilmiyorsun; bu yüzden halimi tam olarak anlayamazsın.”

“Bir de seni yeni evimize, yanıma gelmeye ikna etmek istemiştim. Walter’la seni sık sık bize getirteceğimizi planlamıştık,” (bunu Jemima planlamış, Bay Farquhar da kabul etmişti); “şimdiyse bir hasta odasına kapanman gerekecek.”

“Gelemezdim,” dedi Ruth hemen. “Canım Jemima! Bunu düşünmüş olman çok hoş; ama evine gelemezdim. Üzerinde düşünüp tartışılacak bir şey değil. Bu, yalnızca hissettiğim bir şey. Gerçekten de gidemeyecekmişim gibi geliyor. Canım Jemima! Hastalanır ya da üzülür, bana ihtiyaç duyarsan gelirim—”

“Bu işi üstlenirsen, herkese gelirsin; gelmek zorunda da kalırsın.”

“Ama sana, sevgilim, bambaşka bir şekilde gelirdim. Yüreğim sevgiyle dolu gelirdim—öyle dolu ki fazla kaygılanmaktan korkuyorum.”

“Hemen gelmeni sağlayabilmek için neredeyse hastalanmak istiyorum.”

“Sana o günü, okul odasındaki o korkunç günü ne kadar iyi hatırladığımı gösterebileceğim bir durumda olmanı nasıl da isterdim; bunu düşünmekten neredeyse utanıyorum. Tanrı seni korusun, Jemima!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…