Ruth kitap kapağı

3. bölüm / 36

Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar
  1. 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
  2. 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime · Okuduğun bölüm
  4. 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
  5. 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
  6. 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
  9. 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime
  10. 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
  11. 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
  15. 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
  19. 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime

III. BÖLÜM
Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar
Bay Bellingham ertesi pazar Aziz Nicholas Kilisesi’nde öğleden sonraki ayine katıldı. Onun düşünceleri Ruth’la, Ruth’unkilerin onunla olduğundan çok daha fazla meşguldü; yine de Bay Bellingham’ın onun yaşamında belirmesi, Ruth için kendisi açısından olduğundan daha büyük bir olaydı. Ruth’un onda bıraktığı izlenim kafasını karıştırıyordu; ama duygularının niteliğini genellikle çözümlemez, gençliğin yeni ve güçlü duygular yaşarken aldığı hazla yetinirdi.

Ruth’a kıyasla yaşlıydı ama erkekliğinin baharında, henüz yirmi üçüne bile basmamıştı. Tek çocuk olması, birçok kişide olduğu gibi, yaşanmış yılların biçimlendirdiği karakter yanlarında bir tür dengesizlik yaratmıştı.

Tek çocukların yetiştirilmesindeki disiplin dengesizliği; aşırı kaygıdan doğan engellemeler; sevginin tek bir kişide toplanmasından kaynaklanan ölçüsüz hoşgörü, onun eğitiminde muhtemelen daha da abartılı biçimde kendini göstermişti; çünkü annesi, hayatta kalan tek ebeveyni, kendisiyle benzer bir durumdaydı.

Babasından miras aldığı görece küçük mülkün sahibi artık kendisiydi. Annesinin yaşadığı malikâne ona aitti; geliri de Bay Bellingham yetişkin olduktan sonra, annesinin kaprisli mizacı ve iktidar düşkünlüğü nasıl gerektiriyorsa onu şımartmasına ya da denetlemesine olanak sağlıyordu.

Annesine karşı ikiyüzlü davransaydı, en ufak bir konuda bile onun gönlünü hoş tutmaya tenezzül etseydi, annesinin tutkulu sevgisi onu oğlunun saygınlığına ya da mutluluğuna katkıda bulunmak için bütün varlığından vazgeçmeye iterdi. Ama ona karşı en sıcak sevgiyi duysa da, annesinin başkalarının duygularını umursamamayı—belki öğütten çok örneğiyle—öğretmiş olması, onu sürekli annesinin o sırada ölümcül bir hakaret saydığı şeyler yapmaya yöneltiyordu. Annesinin özellikle değer verdiği din adamını yüzüne karşı bile taklit eder, aylarca annesinin okullarını ziyaret etmeyi reddederdi. Sonunda gitmeye razı olduğunda da çocukları, ciddi bir tavırla sorduğu akla gelebilecek en gülünç sorularla şaşkına çevirerek öcünü alırdı.

Bu çocuksu şakaların hepsi annesini, üniversitede ve şehirde yaptığı daha ciddi yaramazlıklara dair kulağına gelen haberlerden çok daha fazla kızdırıp öfkelendiriyordu. Ağır suçlarından hiç söz etmez, küçük kusurlarından ise neredeyse hiç bahsetmeyi bırakmazdı.

Yine de zaman zaman onun üzerinde büyük etkisi olurdu ve bu etkiyi kullanmak onu çok mutlu ederdi. Oğlunun iradesini kendisininkine bırakması mutlaka cömertçe ödüllendirilirdi. Çünkü akıl yürüterek ya da ilkelere seslenerek asla elde edemediği ödünleri, oğlunun kayıtsızlığından ya da sevgisinden koparmak onu çok mutlu ederdi. Oğluysa annesinin denetiminden bağımsızlığını göstermek uğruna bu ödünleri sık sık esirgiyordu.

Annesi onun Bayan Duncombe’la evlenmesini istiyordu. Oğlunun bu konuyla pek az, belki hiç ilgisi yoktu; evlenmek için daha on yıl vardı. Böylece yaşamının birkaç ayını aylakça geçiriyordu: bazen gönülsüz olmayan Bayan Duncombe’la flört ediyor, bazen annesini kızdırıyor, bazen de sevindiriyor, her zaman kendi keyfine bakıyordu. Ruth Hilton’la ilk karşılaştığında bütün benliğinden yeni, tutkulu ve içten bir duygu geçti. Ona neden bu kadar kapıldığını bilmiyordu. Ruth çok güzeldi; ama daha önce de onun kadar güzel, üstelik güzelliklerinin etkisini artıracak çok daha fazla cilveye sahip kadınlar görmüştü.

Belki de kadınlığın zarafeti ve güzelliğiyle zeki bir çocuğun saflığının, yalınlığının ve masumiyetinin birleşiminde büyüleyici bir şey vardı. Utangaçlığında, hayranlıkla yaklaşanların tanışma çabalarından kaçıp uzaklaşmasına yol açan bir çekicilik vardı. Tıpkı annesinin parkındaki ürkek ceylanları sık sık kandırıp uysallaştırdığı gibi, Ruth’un yabanıllığını cezbedip uysallaştırmak olağanüstü bir zevk olacaktı.

Aşırı cüretkâr bir hayranlık gösterisiyle ya da düşüncesizce söylenmiş tutkulu bir sözle onu ürkütmeyecekti. Zamanla Ruth’un onu bir dost, hatta daha yakın ve sevgili biri olarak görmeye razı olması elbette mümkündü.

Bu kararına uygun olarak kiliseden eve kadar onun yanında yürüme isteğine direndi. Yalnızca panelle ilgili getirdiği bilgiyi teşekkürle karşıladı, hava hakkında birkaç söz söyledi, selam verip gitti. Ruth onu bir daha hiç görmeyeceğini sandı; akılsızlığı yüzünden kendini azarlayıp dursa da önündeki birkaç gün boyunca hayatının üzerine bir gölge çökmüş gibi hissetmekten kendini alamadı.

Bayan Mason duldu; çabalarıyla geçinen altı ya da yedi çocuğu için mücadele etmesi gerekiyordu. Bu yüzden ev işlerini yöneten sıkı tutumluluğunun bir ölçüde nedeni ve güçlü bir mazereti vardı.

Pazar günleri, bütün çıraklarının kendilerini öğle yemeğine seve seve davet edecek ve günün geri kalanında ağırlayacak dostları olduğuna karar vermeyi seçerdi. Kendisi de okula gitmeyen çocuklarıyla birlikte, kasabadan birkaç mil uzaktaki babasının evine günü geçirmeye giderdi. Bu yüzden pazar günleri genç işçi kızlara yemek pişirilmez, girebildikleri odalarda ateş yakılmazdı. O sabah Bayan Mason’ın kendi oturma odasında kahvaltı ederler, ardından söze dökülmeyen ama herkesçe bilinen bir yasakla gün boyunca odaya girmeleri engellenirdi.

Böylesine büyük, kalabalık ama kasvetli kasabada evi ve dostu olmayan Ruth gibilerin başına ne gelirdi? O güne dek, cumartesileri aile için pazara giden hizmetçiye kendisi için bir çörek ya da bisküvi almasını söylemişti. Terk edilmiş çalışma odasında, soğuktan korunmak için sokak giysilerini çıkarmadan oturur, bu yiyecekle öğününü geçiştirirdi. Sonra pencerenin önüne geçip iç karartıcı manzaraya bakardı; gözleri çoğu kez yaşlarla bulanırdı. İçine daldığında hiçbir yarar sağlamadığını düşündüğü düşünce ve anılardan sıyrılmak, bir de önündeki hafta boyunca aynı odayı durmadan görmekten doğanların dışında zihnini oyalayacak birkaç şey bulmak için İncil’ini alır, evin önündeki sokağa bakan geniş sahanlığın pencere pervazına otururdu. Oradan kasabanın düzensiz ama görkemli manzarasını görebilirdi. Gri kilise kulesinin, yaşlı ve heybetli hâliyle göğe yükselişini seyreder; sokağın güneş alan yanında, güzel giysilerinin ve pazar gününe özgü boş zamanlarının tadını çıkararak ağır ağır yürüyen bir iki kişiye rastlardı. Onlar için yaşam öyküleri uydurur, evlerini ve gündelik hayatlarını gözünde canlandırmaya çalışırdı.

Çok geçmeden kilise kulesindeki çanlar ağır ağır sallandı ve öğleden sonraki ayine ilk çağrıyı müzikal bir çınlayışla duyurdu.

Ayinden sonra yine pencere pervazına döner, kış alacakaranlığı bitip geçene, yıldızlar evlerin kara kütlelerinin üzerinde görünene kadar beklerdi. Sonra, terk edilmiş çalışma odasında kendisine arkadaş olsun diye bir mum istemek üzere sessizce aşağı inerdi. Arada bir hizmetçi ona yukarı biraz çay getirirdi; ama son zamanlarda Ruth çayı kabul etmemeye başlamıştı, çünkü iyi yürekli kadının, Bayan Mason’ın hizmetçi için bıraktığı azıcık erzağın bir kısmını kendisine verdiğini anlamıştı. Aç ve üşümüş hâlde oturur, İncil’ini okumaya, annesinin dizinin dibinde çocukken düşündüğü o eski kutsal düşünceleri yeniden aklına getirmeye çalışırdı. Sonunda çıraklar, gün boyu eğlenmenin ve hafta içindeki uykusuz gecelerin yorgunluğuyla birer birer dönerdi. Günlerini nasıl geçirdiklerini uzun uzun anlatarak Ruth’u sevinçlerine ortak etmeyecek kadar bitkin olurlardı.

En son Bayan Mason döner, “gençlerini” bir kez daha oturma odasına çağırıp onları yatmaya göndermeden önce dua okurdu. Eve geldiğinde hepsini evde bulmayı beklerdi; ama gün içinde ne yaptıklarını sormazdı. Belki de bir iki kişinin ara sıra gidecek yeri olmadığını, bu yüzden pazar yemeği hazırlatıp o gün bir ateş yakmak zorunda kalacağını duymaktan çekiniyordu.

Ruth, Bayan Mason’ın evinde beş aydır kalıyordu ve pazar günleri hep bu düzen içinde geçiyordu. Atölye başı kadın oradayken Ruth’a, katılamadığı eğlenceler hakkında bir şeyler duyarak gününe biraz çeşitlilik katmaya her zaman hazırdı. Jenny geceleri ne kadar yorgun olursa olsun, Ruth’un geçirdiği sıkıcı ve uzun gün için ona mutlaka biraz anlayış gösterirdi. Jenny gittikten sonra pazar günlerinin tekdüze aylaklığı, durmadan çalıştığı hafta içi günlerinden daha da çekilmez görünmeye başlamıştı. Ta ki zihninde, pazar öğleden sonraları Bay Bellingham’ı göreceğine ve onun, geçen hafta boyunca düşündükleriyle yaptıklarını merak eden bir dost gibi kendisine birkaç söz söyleyeceğine dair yerleşik bir umut doğana kadar.

Ruth’un annesi, Norfolk’ta yoksul bir rahibin kızıydı. Anne babasız ve evsiz kaldığında henüz gençti; kendisinden hayli yaşlı, saygın bir çiftçiyle evlenebildiği için minnettardı. Ne var ki evliliklerinden sonra her şey ters gitmiş gibiydi. Bayan Hilton’ın sağlığı hassaslaşmış, bir çiftçi karısının ev işlerinde göstermesi gereken sürekli dikkati veremez olmuştu. Kocasının başına bir dizi talihsizlik gelmişti; bunlar, bütün hindi yavrularının ısırganlara girip ölmesi ya da dikkatsiz bir sütçü kızın mahvettiği bir yıllık kötü peynirlerden daha önemli türdendi. Komşular, bütün bunların Bay Hilton’ın narin, ince bir hanımla evlenme hatasının sonucu olduğunu söylüyordu. Ekinleri telef oldu, atları öldü, ahırı yandı. Kısacası, olağanüstü biri olsaydı, peş peşe gelen bu felaketlerin intikam peşindeki bir kaderin işi olduğu düşünülebilirdi. Ama sıradan sayılabilecek bir çiftçiden ibaretti; bu yüzden başına gelenleri, pek çok erdemi bir arada tutan kilit taşı niteliğindeki tek özelliğin karakterinde eksik olmasına bağlamamız gerektiğine inanıyorum. Karısı yaşarken dünyaya ait bütün talihsizlikler ona önemsiz görünürdü. Karısının güçlü sağduyusu ve umut dolu canlılığı onu umutsuzluktan korurdu; kadın her zaman anlayış göstermeye hazırdı ve hastanın odasındaki huzurla cesaret veren hava, oraya giren herkesi etkilerdi. Ruth on iki yaşlarındayken, yoğun bir ot biçme mevsiminin sabahlarından birinde Bayan Hilton birkaç saat yalnız kaldı. Bu daha önce de sık sık olmuştu; tarlaya gitmek üzere evden çıktıklarında her zamankinden daha güçsüz görünmüyordu. Ama ot biçen işçiler için hazırlanmış yemeği almaya neşeli seslerle eve döndüklerinde, evin üzerinde alışılmadık bir sessizlik buldular. Günün nasıl geçtiğini sorup onları yumuşak bir sesle karşılayan kimse çıkmadı. Bayan Hilton’a ait olduğu ve onun için ayrıldığı söylenen küçük oturma odasına girdiklerinde onu her zamanki kanepesinde ölü yatarken buldular. Son derece sakin, huzur içinde yatıyordu; son anda bir mücadele yaşanmamıştı. Mücadele geride kalanlar içindi ve içlerinden biri onun altında ezildi. Kocası başlangıçta pek tepki göstermedi; en azından dışarıdan öyle görünüyordu. Karısının hatırası, kederini dışa vurmasını engelliyor gibiydi. Ama karısının ölümünden başlayarak her geçen gün zihinsel yetileri biraz daha zayıfladı. Hâlâ sağlıklı görünen yaşlı bir adamdı; bedeni de her zamanki kadar iyi durumdaydı. Ama saatlerce rahat koltuğunda oturup ateşe bakar, kımıldamaz, konuşmaz; ancak tekrar tekrar sorulan soruları yanıtlamak zorunda kaldığında ağzını açardı. Ruth onu tatlı dille ikna edip sürükleyerek dışarı çıkarmayı başarırsa, başı yere eğik, aynı dalgın ve görmeyen bakışla tarlalarının çevresinde ağır adımlarla yürürdü. Hiç gülümsemez, yüzündeki ifade hiç değişmezdi; ölen karısını hatırlatabileceği düşünülen bir şey olduğunda bile yüzü daha derin bir üzüntüye bürünmezdi. Ama dış dünyadan böylesine kopuk yaşarken maddi işleri giderek kötüye gitti. Parayı suymuş gibi verip alırdı. Potosi’nin altın madenleri ruhundaki derin kedere dokunamazdı; ama merhametli Tanrı kesin teselliyi biliyor ve yorgun adamı eve götürmesi için Güzel Elçi’yi gönderiyordu.

Ölümünden sonra işleriyle ilgileniyor gibi görünen başlıca kişiler alacaklılardı. Ruth’un, neredeyse hiç tanımadığı insanların, değerli ve kutsal saymaya alıştığı her şeyi inceleyip ellerine almalarını izlemesi tuhaf geliyordu. Babası onun doğumunda vasiyetini hazırlamıştı. Yeni ve geç gelen babalığının gururuyla, küçük sevgili kızının vasisi olma görevini kontluğun Lord Teğmeni’ne verilecek ek bir onur saymıştı. Ama Lord Teğmen’i tanımadığı için, tanıdığı kişiler arasındaki en nüfuzlu olanı seçti. Görece refah içindeki o günlerde pek iddialı bir atama sayılmazdı; yine de Skelton’ın işi yolunda giden malt imalatçısı, on beş yıl sonra, kaybolup gitmiş yüzlerce sterlinin miras bırakıldığı bir vasiyetin yürütülmesinden sorumlu kişi ve daha önce gördüğünü bile hatırlamadığı genç bir kızın yasal vasisi olduğunu öğrenince biraz şaşırdı.

Dünyayı tanıyan, sağduyulu ve ayakları yere basan bir adamdı; vicdanlı insanların ortalamasına göre epey vicdanlıydı, hatta belki çoğundan daha vicdanlı. Çünkü kendi ailesinin ötesindeki çevreye karşı da görevleri olduğunu düşünürdü. Bazılarının yapacağı gibi işe hiç karışmaktan kaçınmadı; alacaklıları hemen çağırdı, hesapları inceledi, çiftliğin hayvanlarını ve araç gerecini sattı, bütün borçları ödedi. Yoksul, yüreği kırık Ruth için bir iş ya da çıraklık yeri ararken bir haftalığına Skelton bankasına yaklaşık 80 sterlin yatırdı. Bayan Mason’ı buldu, onunla iki kısa görüşmede her şeyi ayarladı, faytonuyla Ruth’u almaya gitti ve Ruth’la yaşlı hizmetçi giysilerini toplarken bekledi. Ruth gözyaşları sel olup akarken bahçeyi bir baştan öbür başa koşup, annesinin odasının kanatlı penceresine yakın yerde geç açan, çok sevdiği Çin ve Şam güllerinden koca dalları sevgiyle koparıp durunca sabrı iyice tükendi. Ruth faytona bindiğinde, vasisi ona tutumluluk ve kendi ayakları üzerinde durmak üzerine öğütler verse bile, dinleyecek hâli yoktu; dinlemek istese de bundan yararlanamazdı. Sessizdi; aklında, gece olup yatak odasında anne babasıyla yaşadığı evden koparılıp alınmanın bütün acısını dökebilmek vardı. Çocukluğun değişiklik olabileceğini hiç düşünmeden yaşanan o hâli, insanın ya nimeti ya da lanetidir. Fakat gece odasında dört kız daha vardı ve onların önünde ağlayamazdı. Tek tek uykuya dalmalarını izleyip bekledi; sonra yüzünü yastığa gömdü, hıçkıra hıçkıra sarsılarak ağladı. Ardından, olaysız huzurlu günlerinde pek kıymetini bilmediği, sonsuza dek geride kaldıklarında ise tutkuyla özlediği her mutlu anıyı sevgiyle zihninde canlandırdı; sevgili annesinin her bakışını, her sözünü hatırladı ve onun ölümüyle gelen değişikliğe yeniden yeniden hayıflandı. Ruth’un yaşam gününün ilk kez kararmasıydı bu. O ilk gece, Ruth’un bastıramadığı acıyla uyanan Jenny’nin gösterdiği yakınlık ikisinin arasındaki bağı kurmuştu. Ama Ruth’un sevgi dolu yaradılışı, beslenebileceği bir şey arar gibi durmadan ince dallar uzatsa da, günlük yaşamında doğal bağlarının eksikliğini telafi edecek başka kimse bulamadı.

Ama Ruth’un kalbindeki Jenny’nin yerini, neredeyse farkına bile varmadan, başka biri aldı. Küçük sırlarını şefkatle dinleyen, mutlu çocukluk günlerini ona soran ve karşılığında kendi çocukluğunu anlatan biri vardı. Gerçekte Ruth’unki kadar altın çağ gibi geçmemişti onun çocukluğu; ama güzel krem rengi Arap midillisi, evdeki eski resim galerisi, bahçenin ağaçlı yolları, terasları ve fıskiyeleriyle anlatılınca çok daha göz alıcı hâle geliyordu. Ruth da bütün hayal gücünün canlılığıyla bunları sahne ve arka plan olarak zihninde canlandırıyordu; düşüncelerinde yavaş yavaş öne çıkan kişinin çevresine.

Bütün bunların bir anda olup bittiği sanılmasın; aradaki aşamalar atlandı. Pazar günü Bay Bellingham onunla yalnızca panoyla ilgili bilgi almak için konuştu; ertesi pazar da, sonraki pazar da Aziz Nicholas Kilisesi’ne gelmedi. Ama üçüncü pazar Ruth’un yanında biraz yürüdü; onun rahatsız olduğunu görünce de yanından ayrıldı. Ruth sonra onun geri gelmesini istedi, günü çok kasvetli buldu ve Bay Bellingham gibi nazik, iyi birinin yanında yürümenin yanlış olduğunu düşünmesine neden olan o tuhaf, belirsiz duygunun ne olduğunu merak etti. Bütün zaman boyunca kendinin farkında olup durması çok aptalcaydı. Bay Bellingham onunla bir daha konuşursa, insanların ne diyeceğini düşünmeyecek; nazik sözlerinin ve ona gösterdiği açık ilginin vereceği hazzın tadını çıkaracaktı. Sonra, kısa cevaplarıyla ona çok kaba davrandığını bildiği için, Bay Bellingham’ın büyük olasılıkla onu bir daha fark etmeyeceğini düşündü. Bu kadar kaba davranmış olması canını sıkıyordu. Bir ay sonra on altı yaşına basacaktı, ama hâlâ çocuksu ve beceriksizdi. Bay Bellingham’dan ayrıldıktan sonra kendi kendine böyle söylendi. Sonuçta, ertesi pazar utancı ve mahcubiyeti on kat artmıştı; Bay Bellingham’a göre her zamankinden on kat daha güzel görünüyordu. Bay Bellingham, Ana Cadde’den dosdoğru eve gitmek yerine Leasowes üzerinden dolaşmayı önerdi. Önce kabul etmedi; sonra, akla ve bilgiye —kendi bilgisine— göre masum, üstelik kesinlikle çekici ve hoş olan bir şeyi neden reddettiğini birden merak edip kendini sorguladı ve dolaşmayı kabul etti. Kasabayı çevreleyen çayırlara adım atar atmaz kuşkularını ve beceriksizliğini unuttu; hatta neredeyse Bay Bellingham’ın orada olduğunu bile unuttu. Şubat ayındaki erken bir bahar gününün yeni, yumuşak güzelliği onu öylesine sevindirmişti ki. Geçen yıldan kalma kahverengi döküntülerin çit diplerinde rüzgârla yığıldığı yerlerde taze, yeşil, kıvrımlı yaprakları ve solgun, yıldız biçimli çuha çiçeklerini buldu. Şurada burada altın sarısı küçük kırlangıçotları, yol kenarından köpürerek akan derenin kıyılarını aydınlatıyordu; dere, “Şubat hendekleri doldurur” denildiği gibi, suyla dolup taşmıştı. Güneş ufka yaklaşmıştı. Leasowes’in daha yüksek bir yerine çıktıklarında Ruth, mor uzaklığın ardında gökyüzünü dolduran, akşamın yumuşak ışığının görkemine hayranlıkla seslendi. Ön plandaki kahverengi, yapraksız ormanlar gün batımının altın sisi ve pusuyla neredeyse metalik bir parlaklık kazanmıştı. Çayırların çevresinden dolaşmak yalnızca dörtte üç mil tutuyordu ama nedense yürüyüşleri bir saat sürdü. Ruth, kendisini eve bu güzel yoldan götürdüğü için Bay Bellingham’a teşekkür etmek üzere döndü; ama onun Ruth’un ışıl ışıl, canlı yüzüne hayranlıkla baktığını görünce birden sustu. Ona doğru düzgün veda bile edemeden, yüreği çarparak, mutlu ve heyecanlı bir hâlde hızla eve girdi.

“Ne tuhaf,” diye düşündü o akşam. “Bu büyüleyici öğleden sonra yürüyüşü nedense tam olarak yanlış değilmiş gibi geliyor; ama doğru da değilmiş gibi. Neden böyle acaba? Bayan Mason’ın zamanından çalmıyorum; bunun yanlış olacağını biliyorum. Pazar günleri istediğim yere gitmekte serbestim. Kiliseye gittim, öyleyse görevimi ihmal etmiş olamam. Bu yürüyüşe Jenny’yle çıksaydım, şimdi hissettiğim gibi hisseder miydim acaba? Doğru olmayan hiçbir şey yapmadığım hâlde kendimi bu kadar suçlu hissediyorsam, bende bir yanlışlık olmalı. Yine de Tanrı’ya, bu büyüleyici bahar yürüyüşünde yaşadığım mutluluk için şükredebilirim; sevgili annem, hazların masum ve bize iyi olduğunun işaretinin bu olduğunu söylerdi.”

Ruth, Bay Bellingham’ın varlığının gezintiyi daha hoş kıldığının henüz farkında değildi. Haftalar, pazarlar ve aylak aylak yapılan gezintiler birbirini izledikçe bunu fark edebilecek hâle geldiğinde ise, bir düşünce kümesine öylesine dalmıştı ki kendini sorgulamaya pek istek duymuyordu.

“Bana her şeyi bir kardeşine anlatır gibi anlat, Ruth; güçlüklerinde, elimden gelirse sana yardım edeyim,” dedi bir öğleden sonra. Gerçekten de Ruth’un gözünde terzi Mason gibi önemsiz, sıradan birinin nasıl olup da korkulacak ve söz sahibi sayılacak biri hâline geldiğini anlamaya, bunu kavramaya çalıştı. Ruth, işvereninin öfkesinin sonuçlarından bir örnek vererek Bayan Mason’ın gücünü ve nüfuzunu anlatınca öfkeden alev aldı. Annesinin böyle bir zorbanın, böyle bir Bayan Brownrigg’in eline bir daha asla elbise diktirmeyeceğini söyledi. Bütün tanıdıklarının bu zalim terziye gitmesini engelleyeceğini de ekledi. Ruth, tek taraflı anlattıklarının yol açabileceği sonuçlardan korkup Bayan Mason’ı savunmaya başladı; genç bir adamın bu tehdidini gerçekten yerine getirmesi mümkünmüş gibi, hararetle yalvardı.

“Doğrusu efendim, çok yanlış yaptım; lütfen efendim, bu kadar öfkelenmeyin. Bize çoğu zaman çok iyi davranır; yalnızca bazen öfkeleniyor. Biz de çok sinir bozucu davranıyoruzdur, sanırım. En azından ben öyleyim. İşimi sık sık söküp yeniden yapmak zorunda kalıyorum; bir şeyin, özellikle de ipeğin sökülünce ne kadar bozulacağını düşünemezsiniz. Bütün suçu da Bayan Mason üstlenmek zorunda kalıyor. Ah, bunları söylediğim için üzgünüm. Ne olur, annene bundan söz etme efendim. Bayan Mason, Bayan Bellingham’ın kendisine iş vermesine çok önem verir.”

“Peki, bu kez söylemem,” dedi. Bayan Mason’ın atölyesinde olup bitenlere dair bu kadar doğru bilgiyi nasıl edindiğini annesine açıklamakta biraz zorlanabileceğini hatırlamıştı. “Ama bir daha böyle yaparsa kendimden sorumlu olmam.”

“Bir daha anlatmamaya dikkat edeceğim efendim,” dedi Ruth alçak sesle.

“Yok Ruth, benden sır mı saklayacaksın? Beni kardeşin sayacağına dair verdiğin sözü hatırlamıyor musun? Haydi, başına gelen her şeyi anlat bana, ne olur; senin için önemli olan şeylerle ne kadar yakından ilgilendiğimi tahmin bile edemezsin. Geçen pazar bana anlattığın Milham’daki o hoş yuvayı gözümde canlandırabiliyorum. Hatta Bayan Mason’ın atölyesini bile neredeyse gözümün önüne getirebiliyorum; bu da ya hayal gücümün gücünü ya da senin anlatma becerini kanıtlıyor olmalı.”

Ruth gülümsedi. “Gerçekten de öyle efendim. Bizim atölyemiz, şimdiye dek gördüğünüz her şeyden çok farklı olmalı. Lowford’a giderken Milham’dan sık sık geçmiş olmalısınız, sanırım.”

“Öyleyse Milham Grange’ı bu kadar açık seçik gözümde canlandırmamı hayal gücümün zorlanması saymıyorsun, öyle mi? Yolun solunda, değil mi Ruth?”

“Evet efendim, köprüyü geçip, karaağaçların tepede birleşerek yeşil bir gölgelik oluşturduğu yokuştan çıkınca orada; sonra da bir daha asla göremeyeceğim o sevgili eski Grange geliyor.”

“Asla mı! Saçmalama Ruthie; yalnızca altı mil uzakta, istediğin gün görebilirsin. Atla gitmek bir saat bile sürmez.”

“Belki yaşlandığımda yeniden görebilirim; ‘asla’nın tam olarak ne anlama geldiğini düşünmemiştim. Oraya gitmeyeli o kadar uzun zaman oldu ki, her hâlükârda yıllarca gidebileceğimi sanmıyorum.”

“Ama Ruth, istersen gelecek pazar öğleden sonra gidebiliriz.”

Bu düşünce yüzünde güzel bir sevinç ışığıyla başını kaldırıp ona baktı. “Nasıl efendim? İkindi ayiniyle Bayan Mason’ın eve dönüş saati arasında oraya yürüyerek gidebilir miyim? Bir anlığına görsem yeter; ama eve girebilirsem—ah efendim! Annemin odasını bir kez daha görebilsem!”

Ona bu sevinci yaşatmak için aklından planlar geçiriyordu; kendi hesabına da bir amacı vardı. Arabalarından biriyle giderlerse yürüyüşün aylak aylak gezinme keyfi kaybolurdu; ayrıca hizmetkârların dikkatine bir ölçüde maruz kalıp onlardan rahatsız olmaları gerekirdi.

“İyi yürür müsün Ruth? Altı mili çıkarabilir misin? Saat ikide yola koyulursak acele etmeden dörde, ya da diyelim dört buçuğa, orada oluruz. Sonra iki saat kalabilir, sevdiğin eski yürüyüş yollarını ve yerleri bana gösterebilir, yine de eve ağır ağır dönebiliriz. İşte, hemen her şey halloldu!”

“Ama bunun doğru olacağını düşünüyor musunuz efendim? Öyle büyük bir sevinç verecekmiş gibi geliyor ki bir bakıma yanlış olması gerekir.”

“Aman, küçük sersem, bunda yanlış ne olabilir?”

“Öncelikle, saat ikide yola çıkarak kiliseye gidemem,” dedi Ruth, biraz ciddileşerek.

“Bir kereliğine olsun. Bir kez kiliseye gitmemekte bir sakınca görmüyorsun herhâlde? Sabah gideceksin ya.”

“Bayan Mason bunun doğru olduğunu düşünür mü acaba—izin verir mi?”

“Hayır, sanmam. Ama doğruyla yanlış konusunda Bayan Mason’ın düşüncelerine göre hareket edeceksin demek istemiyorsun herhâlde. Sana anlattığım o zavallı Palmer kızına yaptığı muameleyi doğru bulmuştu. Sen bunun yanlış olduğunu düşünürdün; sağduyusu ve duyguları olan herkes de öyle düşünürdü. Hadi Ruth, inancını kimseye bağlama, kendi kararını kendin ver. Bu sevinçte hiçbir sakınca yok; bencilce bir sevinç de değil, çünkü ben de en az senin kadar keyif alacağım. Çocukluğunu geçirdiğin yerleri görmeyi isteyeceğim; onları neredeyse senin kadar seveceğim.” Sesini alçaltmış, yumuşak ve ikna edici bir tonla konuşmuştu. Ruth başını eğdi, büyük bir mutlulukla kızardı; ama kuşkularını yeniden dile getirmek için bile konuşamadı. Böylece mesele bir bakıma karara bağlandı.

Bu plan, gelecek hafta boyunca onu ne büyük bir mutluluğa boğdu! Annesi öldüğünde kadın hayatına dair öğütler ya da uyarılar alabilecek yaşta değildi—gerçi bilge anne babalar derinliği ve gücü sözcüklere sığmayan şeylerden doğrudan söz eder mi? Bu, insanın tanıyabileceği belirli bir biçimi ya da şekli olmayan, ama varlığı fark edilip kavranmadan önce bile orada bulunan, içten içe büyüyen bir ruhtur. Ruth masumdu, kar gibi tertemizdi. Âşık olmaktan söz edildiğini duymuştu ama bunun işaretlerini, belirtilerini bilmiyordu; zaten bunları pek aklına takmış da değildi. Keder, günlerini doldurmuş; şimdiki görevlerini düşünmek ve geçmişteki mutlu zamanları hatırlamak dışında bütün hafif düşünceleri kovmuştu. Ama annesini kaybettikten sonra babasının yaşadığı bu ölüm benzeri hayatta geçen bomboş zaman, onu önce Jenny’den, şimdi de Bay Bellingham’dan gelen yakınlığa değer vermeye ve ona sarılmaya daha da hazır kılmıştı. Evini yeniden görmek, hem de onunla birlikte; onun ilgisinden emin olarak geçmiş günlerin her bir köşesini, her birinin taşıdığı küçük geçmiş öyküsüyle—olup bitmiş, çoktan geride kalmış olaylarla—ona göstermek! Yaklaşan hiçbir gölge, bu haftanın mutluluk düşüne karanlık düşürmüyordu; öyle parlak bir düştü ki sıradan, kayıtsız kulaklara anlatılamazdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…