Bölümler 36Şu an: Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş
- 1 Bölüm I — İş Başındaki Terzi Çırağı2.587 kelime
- 2 Bölüm II — Ruth Kontluk Adliye Sarayı’na Gidiyor4.628 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Bayan Mason’ın Evinde Bir Pazar3.382 kelime
- 4 Bölüm IV — Tehlikeli Yollarda4.078 kelime
- 5 Bölüm V — Kuzey Galler’de2.106 kelime
- 6 Bölüm VI — Ruth’un Başına Dertler Üşüşüyor2.136 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Kriz — Başında Bekleyiş1.885 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Vııı. Bölüm — Bayan Bellingham “İşi Usulünce Hallediyor”2.763 kelime
- 9 Bölüm IX — Fırtına Ruhu Dindiriliyor892 kelime
- 10 Bölüm X — Bir Mektup ve Yanıtı1.302 kelime
- 11 Bölüm XI — Thurstan ve Faith Benson3.314 kelime
- 12 On İkinci Bölüm — Galler Dağlarını Gözden Yitirmek2.716 kelime
- 13 Bölüm XIII — Muhalif Mezhep Vaizinin Evi2.949 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Ruth’un Eccleston’daki İlk Pazarı2.250 kelime
- 15 Bölüm XV — Anne ve Çocuk2.201 kelime
- 16 Bölüm XVI — Sally Sevgililerini Anlatıyor, — Hayatın Ödevleri Üzerine Konuşuyor3.614 kelime
- 17 Bölüm XVII — Leonard’ın Vaftizi3.031 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm — Ruth, Bay Bradshaw’ın Ailesinde Mürebbiye Oluyor2.597 kelime
- 19 Bölüm XIX — Beş Yıl Sonra3.361 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Jemima Yönetilmeyi Reddediyor5.155 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Bay Farquhar’ın İlgisi Başka Yöne Kayar3.607 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Liberal Aday ve Öncülü3.473 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Tanıma5.971 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Kumlukta Buluşma3.964 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Jemima Bir Keşifte Bulunuyor5.161 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bay Bradshaw’ın Erdemli Öfkesi3.320 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Gerçeği Savunmaya Hazırlanırken5.187 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Âşıklar Arasında Bir Anlaşma3.259 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Sally Parasını Bankadan Çekiyor3.266 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Sahte Senet3.851 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm — Dover Arabasının Kazası2.184 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm — Bradshaw Ailesinin Kilise Sırası Yeniden Dolu1.653 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Övünülecek Bir Anne1.964 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm2.998 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Karanlıktan Aydınlığa1.229 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Son2.276 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII. BÖLÜM
Kriz — Başında Bekleyiş
Ruth geçmişe ya da geleceğe dair, şimdiki görevlerini yerine getirmesine engel olabilecek her düşünceyi bir yana bıraktı. Büyük sevgisi, deneyim eksikliğini gideriyordu. İlk günden sonra odadan hiç çıkmadı; ona bakabilmek için güce ihtiyacı olduğundan kendini yemek yemeye zorladı. Ağlamak istiyordu ama gözyaşlarına izin vermedi; çünkü içini dökerek ağlamak, ona hizmet etmesini güçleştirecekti. Başında bekledi, bekledi ve dua etti: kendini bütünüyle unutarak, yalnızca Tanrı’nın her şeye gücü yettiğini ve çok sevdiği adamın Kudretli Olan’ın yardımına muhtaç olduğunu bilerek dua etti.
Yaz gecesiyle gündüz birbirine karışmış gibiydi. Sessizliğe bürünmüş, karartılmış odada zaman duygusunu yitirdi. Bir sabah Bayan Morgan onu dışarı çağırdı; Ruth da yatak odalarının açıldığı göz kamaştırıcı koridora sessizce çıktı.
“Geldi,” diye fısıldadı Bayan Morgan, çok heyecanlı görünerek; Bayan Bellingham’ın çağrıldığını Ruth’un hiç duymadığını unutmuştu.
“Kim geldi?” diye sordu Ruth. Aklından Bayan Mason geçti; ama gelenin annesi olduğunu, daha belirsiz olduğu için daha korkunç bir dehşetle öğrendi. Bellingham annesinden hep, görüşüne başkalarınınkinden daha çok değer verilmesi gereken biri diye söz ederdi.
“Ne yapmalıyım? Bana kızacak mı?” diye sordu; yine çocukça bir çaresizlikle başkalarına sığınmıştı. Bayan Morgan’ın bile kendisiyle Bayan Bellingham arasına girecek biri olduğunu hissediyordu.
Bayan Morgan’ın kendisi de biraz şaşkındı. Bayan Bellingham gibi gerçek bir hanımefendinin, oğluyla Ruth arasındaki ilişkiye göz yumduğunu öğrenmesi düşüncesi ahlak duygusunu epey sarsmıştı. Ruth’un Bayan Bellingham’ın gözü önünden çekilme isteğini desteklemeye yatkındı. Bu istek, Ruth’un yanlış bir şey yaptığına dair belirgin bir farkındalıktan değil, daha çok hanımefendinin ne denli korkutucu olduğuna dair hep duyduklarından kaynaklanıyordu. Bayan Bellingham, zavallı genç kızın kısa süre öncesine kadar gelip gittiği oğlunun odasında olduğunu bilmezmiş gibi içeri girdi. Ruth ise boş bir yatak odasına koştu; yalnız kalınca kendini tutma gücü ansızın tükendi ve hayatında hiç yaşamadığı kadar kederli, perişan bir ağlayışla hıçkırıklara boğuldu. Başında beklemekten bitkin düşmüş, kendini tutamadan ağlamaktan tükenmişti; yatağa uzanıp uyuyakaldı. Gün ilerledi; kimsenin fark etmediği, umursamadığı bir halde uyudu. Akşam geç vakit uyandığında, bu kadar uzun uyuduğu için yanlış bir şey yapmış gibi hissetti; sorumluluğun baskısı hâlâ üzerinden kalkmamıştı. Alacakaranlık hızla çökerken, gece olana dek bekledi; sonra aşağı, Bayan Morgan’ın salonuna indi.
“İçeri girebilir miyim, lütfen?” diye sordu.
Jenny Morgan, hesap defteri dediği hiyeroglifleri toparlıyordu. Sertçe cevap verdi ama içeri girmesine izin verdi; Ruth buna minnettar kaldı.
“Bana onun nasıl olduğunu söyler misiniz? Yanına dönebileceğimi düşünüyor musunuz?”
“Hayır, elbette dönemezsin. Günlerdir odasını toplayan Nest bile şimdi içeri giremez. Bayan Bellingham kendi hizmetçisini, aile bakıcısını ve Bay Bellingham’ın uşağını getirmiş; bir sürü hizmetçi, bitmek bilmeyen paketler... Arabacıyla su yatakları geliyor, yarın da Londra’dan doktor gelecek; sanki kuş tüyü yataklar yetmiyormuş, Bay Jones da işini bilmiyormuş gibi. Bizi odanın yanına bile yaklaştırmıyor; senin hiç şansın yok!”
Ruth içini çekti. Bir süre sustuktan sonra, “Peki, nasıl?” diye sordu.
“Yanına yaklaşmama izin verilmiyorsa nereden bileyim? Bay Jones bu gece dönüm noktası olacak dedi; ama ben sanmıyorum. Hastalanalı dört gün oldu. Bir hastanın çift sayılı günde dönüm noktasına geldiğini kim duymuş? Bu hep üçüncü, beşinci, yedinci gün ya da öyle bir günde olur. Benim sözümü dinle, yarın geceye kadar düzelmez; sonra da Londra’dan gelen şık doktor bütün övgüyü toplar, dürüst Bay Jones bir kenara atılır. Doğrusu, iyileşeceğini sanmıyorum; Gelert boşuna ulumaz. Aman sabrım! Kızcağıza ne oldu? Tanrım, evladım, bayılıp da elimde hastalanmayacaksın ya?” Keskin sesi, konuşmanın son kısmını dinlerken Ruth’un üzerine çökmekte olan hastalıklı dalgınlığı dağıttı. Ruth oturdu, konuşamadı; oda gözlerinin önünde dönüp duruyordu. Yüzünün bembeyaz, güçsüz hâli Bayan Morgan’ın yüreğine dokundu.
“Çay içmedin, değil mi? Doğrusu, şu kızlar da çok dikkatsiz.” Zili kuvvetle çekti; ardından kapıya gidip Nest’e, Gwen’e ve kaba saba, iyi yürekli, üstü başı dağınık birkaç hizmetçiye Galce sert talimatlar bağırdı.
Ona çay getirdiler; bu, o kaba saba ama konuksever yerde rahatlık sayılan şeylerdendi. Yiyecek de boldu; hatta iştah açılsın diye konan onca şey, iştahı kapatacak kadardı. Ama iyi yürekli, al yanaklı hizmetçinin onu yemeye hevesle teşvik etmesi ve tereyağlı ekmeğe dokunmadığını görünce Bayan Morgan’ın çıkışması (tereyağını esirgememelerini bizzat o istemişti), çayın kendisinden çok daha iyi geldi Ruth’a. Umutlanmaya, umudun kesinliğe dönüşebileceği sabahı iple çekmeye başladı. Bütün gün kaldığı odanın hizmetinde olduğu söylense de faydası olmadı. Hiçbir şey demedi ama yılın bütün geceleri içinde, yaşamla ölümün dengede asılı olduğu bu gece yatmaya niyeti yoktu. Evin telaşı yatışana dek yatak odasında durdu; girmesine izin verilmeyen odada ayak seslerinin gidip geldiğini, fısıltıya indirilmiş buyurgan seslerin durmadan bir şeyler istediğini duydu. Sonra sessizlik çöktü. Gözcüler dışında herkesin uyuduğunu sanınca koridora çıktı. Karşı tarafta kalın taş duvarın içine oyulmuş iki pencere vardı; böylece oluşan raflara saksılar konmuş, budanmamış, sağa sola uzanan sardunyalar ışığa erişmeye çabalamıştı. Bay Bellingham’ın kapısının yanındaki pencere açıktı. Yumuşak, ılık ve güzel kokulu gece havası hafif esintilerle içeri doluyor, sonra duruluyordu. Yazdı; yirmi dört saat boyunca zifiri karanlık olmuyordu. Işık yalnızca koyulaşıyor, nesnelerin renkleri siliniyor ama biçimleri seçilir kalıyordu. Pencerelerin karşısındaki düz duvara, parmaklıklı ışığın yumuşak gri bir dikdörtgeni düşmüş; bitkilerin daha da zarif görünen koyu gri gölgeleri duvarda belirmişti. Ruth ışığın düşmediği yerde büzülüp kapının yanındaki yere oturdu. Bütün varlığı dinlemeye kesilmişti. Her şey sessizdi; yalnızca yüreği, çekicin tok ve düzenli vuruşları gibi çarpıyordu. Durmaksızın gümbürdeyen bu sesi susturabilmeyi diledi. İpek bir giysinin hışırtısını duydu; hasta odasında giyilmemesi gerektiğini biliyordu. Çünkü duyuları sanki hastanın emrine geçmiş, yalnızca onun hissettiklerini hisseder olmuştu. Hışırtı, içerideki gözcünün duruşunu değiştirmesinden kaynaklanmış olmalıydı; çünkü ortalık yeniden ölüm sessizliğine büründü. Dışarıdaki yumuşak rüzgâr tepelerin kıvrımları arasında alçak, uzun, uzak bir iniltiyle dindi; orada kaybolup bir daha geri gelmedi. Ama Ruth’un kalbi gürültüyle atıyordu. Bir hayaletten farksız bir sessizlikle ayağa kalktı, sürekli yinelenen sesi duymamak umuduyla açık pencereye süzüldü. Dışarıda, buluttan çok sise bürünmüş duru göğün altında, köyü bir yuva gibi çevreleyen dağların yüksek, karanlık çizgileri yükseliyordu. Dünyanın ve zamanın sonunu ağırbaşlılıkla bekleyen devler gibi duruyorlardı. Şurada burada görünen kara, yuvarlak bir gölge, Ruth’a sevgilisiyle güneşli, neşeli günlerde dolaştıkları “Cwm”lerden, yani çukur vadilerden birini hatırlatıyordu. O vakitler bu ülkenin sonsuz bir aydınlık ve mutluluğa büyülendiğini düşünürdü; böylesine güzel bir yere hiçbir kederin, acının giremeyeceğini, görkemli koruyucu dağların önünde büyülenip yok olacağını sanırdı. Şimdi gerçeği biliyordu: yeryüzünde hiçbir engel acıyı durduramaz. Acı gökten yıldırım gibi iner; dağ evine de kentteki tavan arasına da, saraya da kulübeye de. Bahçe evin hemen yanındaydı; gündüzleri ışıl ışıldı. Bu toprakta ne ekilse, bakımsızlığa rağmen büyüyüp çiçek açıyordu. Beyaz güller gece boyu alacakaranlıkta parıldadı; kırmızılar gölgede kayboldu. Bahçenin alçak sınırıyla tepelerin arasında bir iki yeşil çayır uzanıyordu. Ruth, her bir çizgiyi ayrı ayrı seçene dek gri karanlığa baktı. Sonra evin duvarlarına dolanmış sarmaşıkların arasındaki yuvasından, uyanık bir kuşun cıvıltısını duydu. Ana kuş yumuşak tüylerini yavrusunun üzerine gerdi ve onu sessizliğe bürüdü. Ama çok geçmeden birçok küçük kuş yaklaşan şafağı sezer gibi yaprakların arasında kıpırdanıp yüksek, berrak seslerle ötmeye başladı. Ufkun hemen üzerinde sis de gümüşi gri bir buluta dönüştü; dünyanın ucunda asılı kaldı. Sonra ışıldayan bir beyaza büründü; bir anda gül pembesine çaldı. Dağ dorukları göğe yükselip Tanrı’nın gölgesinin huzurunda yıkandı. Güneş, erimiş kızıl ateş gibi bir sıçrayışla ufkun üstüne çıktı. Binlerce küçük kuş sevinçle ötmeye başladı; yeryüzünden gizemli, neşeli mırıltıların yumuşak korosu yükseldi. Tepelerin yarık ve çukurlarında saklanan fısıltılı rüzgâr, hışırtılı otların ve ağaçların arasında dolaşıp tomurcukları yeni günün yaşamına uyandırdı. Gece sona erip geçti diye Ruth rahat bir nefes aldı; çünkü çok geçmeden belirsizliğin biteceğini, kararın yaşam mı ölüm mü olduğunun anlaşılacağını biliyordu. Kaygıdan başı dönüyor, midesi bulanıyordu; neredeyse gerçeği öğrenmek için odaya girmek zorundaymış gibi hissediyordu. Sonra bazı hareket sesleri duydu; ama acil bir duruma işaret edecek kadar keskin ya da hızlı değillerdi. Ardından yine sessizlik oldu. Yerde kıvrılmış oturuyor, başını duvara dayamış, ellerini dizlerine dolamıştı. Beklemesi gerekiyordu. Bu sırada hasta, uzun, derin ve sağlığa kavuşturan bir uykudan yavaş yavaş uyanıyordu. Annesi gece boyunca başucunda oturmuştu; şimdi ilk kez yerini değiştirmeye cesaret ediyordu. Koltukta uyuklamış, hanımının her çağrısına hazır yaşlı bakıcıya alçak sesle talimat vermeye bile kalkıştı. Bayan Bellingham, kapıya doğru parmak uçlarında yürüdü; sertleşmiş, yorgun bacakları hafifçe ses çıkarınca da kendi kendine kızdı. Nöbet tuttuğu gecenin ardından birkaç dakikalığına ortam değiştirmeyi dayanılmaz bir istekle arzuluyordu. Krizin geçtiğini hissediyordu; zihnindeki rahatlama, belirsizlik boyunca fark etmeden katlandığı her bedensel duyumu ve rahatsızlığı ona yeniden duyurmuştu.
Kapıyı yavaşça açtı. Gıcırdayan mandalın ilk sesinde Ruth ayağa fırladı. Başına hücum eden kanın baskısıyla dudakları bile katılaşmış, kımıldamaz olmuştu. Sözcükleri oluşturamıyor gibiydi. Bayan Bellingham’ın tam karşısında dikildi. “Durumu nasıl, hanımefendi?”
Bayan Bellingham, yerden yükselmiş gibi görünen bembeyaz hayalet karşısında bir an şaşırdı. Ama hızlı ve gururlu zihni her şeyi anında kavradı. Demek bu, oğlunu yoldan çıkaran ahlaksız kızdı; Bay Bellingham’ın gözdesi Bayan Duncombe’la evlenmesine engeller çıkarmıştı. Dahası, hastalığının, şu an ölüm tehlikesiyle karşı karşıya olmasının ve annesinin yüreğini yakan, keskin kaygısının gerçek nedeni de buydu. Bayan Bellingham herhangi bir koşulda bir soruyu yanıtsız bırakacak kadar görgüsüzlük edebilseydi, şimdi edebilirdi; bir an sessizce geçip gitmeye yeltendi. Ruth bekleyemedi; yeniden konuştu:
“Tanrı aşkına, hanımefendi, konuşun! Durumu nasıl? Yaşayacak mı?”
Bayan Bellingham cevap vermezse bu zavallı yaratığın odaya zorla girecek kadar gözü kara olabileceğini düşündü. Bu yüzden konuştu.
“İyi uyudu; durumu daha iyi.”
“Ah Tanrım, sana şükürler olsun,” diye mırıldandı Ruth; duvara yaslanarak çöktü.
Bu zavallı kızın, oğlunun hayatı için Tanrı’ya şükretmesine katlanamıyordu; sanki oğluyla bir bağı ya da onda bir hakkı varmış, oğlunun adına Yüce Tanrı’ya seslenmeye cüret edebilirmiş gibi! Bayan Bellingham ona soğuk ve küçümseyici gözlerle baktı; buz gibi bakışları Ruth’u titreyerek geri çekilmeye zorladı.
“Genç kadın, içinizde zerre kadar görgü ya da edep kaldıysa, onun odasına zorla girmeye kalkışmayacağınıza inanıyorum.”
Bir an, karşılık vermesini bekler gibi durdu; hatta bunun bir meydan okuma olacağını yarı yarıya umdu. Ama Ruth’u anlamıyordu. Yüreğindeki sadık güveni aklına getiremiyordu. Ruth, Bay Bellingham yaşıyor ve yaşayacaksa her şey yolunda demekti. Ona ihtiyaç duyduğunda kendisini çağırtır, yanına ister, özlerdi; sonunda herkes onun kararlı iradesine boyun eğerdi. Şimdilik o kadar güçsüz olduğunu, çevresindekilerin kim olduğunu bile fark edemeyeceğini sanıyordu. Yanında dolanıp onu gözetmek ona tarifsiz bir mutluluk verecek olsa da Ruth kendisini değil, onu düşünüyordu. Bayan Bellingham’ın geçebilmesi için usulca yana çekildi.
Bir süre sonra Bayan Morgan yukarı çıktı. Ruth, kendini kapıdan koparamıyormuş gibi hâlâ oraya yakın duruyordu.
“Doğrusu, genç hanım, böyle kapının önünde dikilip durmamalısınız; hiç hoş bir davranış değil. Bayan Bellingham bu konuda çok sert ve öfkeli konuştu. İnsanlar da onun gibi konuşmaya başlarsa hanın itibarı zedelenir. Dün gece gözden ırak, sessizce kalasınız diye size oda vermedim mi? Bayan Bellingham’ın ne kadar titiz bir hanımefendi olduğunu da söylemedim mi? Ama siz kalkıp tam önüne çıkıyorsunuz. Doğrusu bu ne hoş ne de bana karşı vefalı bir davranış, bunu da söylemeliyim.”
Ruth, azar işitmiş bir çocuk gibi başını eğip uzaklaştı. Bayan Morgan onu odasına kadar izledi, yol boyunca söylenip durdu. Sonra her zamanki gibi aceleyle birkaç söz edip içini boşaltınca gerçek şefkati ağır bastı; yumuşayan bir sesle ekledi:
“İyi bir kız gibi burada kal. Birazdan kahvaltını gönderirim, onun nasıl olduğunu da ara sıra haber veririm. İstersen yürüyüşe çıkabilirsin ama çıkarsan yan kapıdan gitmeni bir iyilik sayarım. Belki böylece dedikodunun önüne geçeriz.”
O gün boyunca Ruth, Bayan Morgan’ın kendisine verdiği odada kendini hapsetti; o gün ve sonraki birçok gün böyle sürdü. Ama geceleri, ev sessizliğe gömülünce, küçük kahverengi fareler bile kırıntıları toplayıp deliklerine kaçınca, Ruth dışarı süzülüyor ve sevgilisinin sesini duyabilmek için kapısına sokuluyordu. Sesinin tonlarından nasıl hissettiğini, nasıl iyileştiğini odadaki gözcüler kadar iyi anlayabiliyordu. Onu bir kez daha görmeyi özlüyor, buna yanıp tutuşuyordu; ama kendini bir parça sabra alıştırmıştı. Odasından çıkacak kadar iyileştiğinde ve yanında sürekli hemşirelerden biri bulunmadığında onu çağırtırdı. Ruth da sevgilisi uğruna ne kadar sabırla beklediğini anlatırdı. Bekleyişin nasıl sona ereceğine dair bu düşünceye rağmen beklemek çok zordu. Zavallı Ruth! İnancı, boş yere göğe yükselen hayaller kuruyordu; gerçekten de göklere uzanıyorlardı ama nihayetinde yalnızca birer düşten ibarettiler.
Bölüm etkileşimi
