9

- ELISA

Aradan beş gün geçmişti.
O akşam Roman’ın evimden ayrılmasının üzerinden beş gün geçmişti ve hayat, yavaş yavaş eski düzenine dönüyordu.

En azından benim hayatımda.

Pazartesi sabahı alarmımı üçüncü kez erteledikten sonra yataktan kalkmayı başarmış, aceleyle hazırlanıp üniversitenin yolunu tutmuştum.

Sofia’yla da yeniden görüşmeye başlamıştık. Noah konusunda konuşmak istemediği sürece onu sıkıştırmıyordum. Zaten o da artık adını pek anmıyordu.

Bugün de kampüse geldiğimde onu her zamanki yerimizde, elinde kahvesiyle otururken buldum.

“Sonunda!” dedi beni görünce.

“Ne oldu?”

“On dakikadır seni bekliyorum.”

“Çok büyük bir fedakârlık yapmışsın.”

Yanına otururken çantamı bankın üzerine bıraktım.

Sofia gözlerini devirdi.

“Gerçekten çekilmezsin.”

“Sen de beni özlemişsin.”

“Maalesef.”

İkimiz de güldük.

Bir süre derslerden, hocalardan ve hafta sonu yapmayı düşündüğümüz şeylerden konuştuk.

Her şey oldukça sıradandı.

Ve açıkçası buna ihtiyacım vardı.

Hayatımın birkaç günlüğüne de olsa normal görünmesini istiyordum.

- ROMAN

“Üç gündür aynı şeyi konuşuyoruz.”

Gabriel’in masasının karşısındaki koltukta oturmuş, önümdeki dosyayı inceliyordum.

Adrian ise pencerenin kenarında telefonuyla uğraşıyordu.

Gabriel sandalyesine yaslandı.

“Çünkü hâlâ bir sonuca ulaşamadık.”

Dosyayı kapattım.

“Ulaşacağız. Acele etmenin bir anlamı yok.”

“Karşı taraf beklemiyor, Roman.”

“Beklesin.”

Gabriel birkaç saniye yüzüme baktı.

“Her zamanki gibi.”

Adrian telefonunu cebine koyup bize döndü.

“Benim anlamadığım şey şu. Bu kadar insanın içinde neden özellikle bizimle uğraşıyorlar?”

“Çünkü yanlış insanlara bulaştılar.”

Sesim sakindi.

Gabriel masanın üzerindeki başka bir dosyayı bana doğru itti.

“Bunu da incele. Akşama kadar bir cevap istiyorum.”

Dosyayı aldım.

Tam ayağa kalkacakken Adrian gözlerini omzuma dikti.

“Bu arada, omuz nasıl?”

“İyi.”

“Geçen gün iyi değildi ama.”

“Geçen gün değildi.”

Adrian güldü.

“Harika. İyileşme sürecini takvimle takip ediyoruz artık.”

Ona cevap vermeden odadan çıktım.

Omzum hâlâ biraz sızlıyordu ama önemli değildi. Birkaç gün daha dinlenmek yeterli olacaktı.

Zaten kaybedecek vaktim yoktu.

- ELISA

Çarşamba günü ders çıkışında Sofia’yla kampüsün yakınındaki küçük kafeye uğradık.

Hava güzeldi.

Bir süredir ilk defa kendimi gerçekten rahatlamış hissediyordum.

Sofia telefonunda bir şeyler gösterirken kahvemden bir yudum aldım.

“Cumartesi akşamı boş musun?” diye sordu.

“Neden?”

“Çünkü dışarı çıkıyoruz.”

“Bu bir soru muydu?”

“Hayır.”

Gülerek başımı salladım.

“Önce nereye gideceğimizi söyle.”

“Sürpriz.”

“Sofia.”

“Lisa.”

Birbirimize bakıp güldük.

Telefonum masanın üzerinde titredi. Gelen bildirime göz ucuyla baktım.

Üniversitenin öğrenci grubundan bir mesajdı.

Telefonu yeniden masaya bıraktım.

O sırada Sofia kahvesini bitirip ayağa kalktı.

“Hadi, geç kalacağız.”

“Biraz daha otursaydık.”

“Hayır. Seninle dışarı çıkmak için bütün günümü ayarladım. Şimdi eve gidip uyumak yok.”

Çantamı omzuma astım.

“Seninle arkadaş olmak gerçekten yorucu.”

“Ben de seni seviyorum.”

Kafeden çıktığımızda Sofia koluma girdi.

Ve ben, son birkaç gündür ilk defa hiçbir şeyi düşünmeden gülümsedim.

Roman’ı da.

O geceyi de.

Şimdilik hepsini kendi hâline bırakmıştım.

Onun kendi hayatı vardı.

Benim de.

Ve birbirimizin dünyasına yeniden ne zaman gireceğimizi bilmiyorduk.

- ELISA

Cumartesi sabahı uyandığımda telefonumda Sofia’dan gelen on iki mesaj vardı.

Evet, on iki.

İnsanların hafta sonu sabahı biraz huzur istemesi neden bu kadar zordu?

Mesajları açtım.

SOFIA: UYANDIN MI?

SOFIA: LİSAAAA

SOFIA: BUGÜNÜ UNUTMADIN DEĞİL Mİ?

SOFIA: SAKIN BANA YİNE İPTAL EDECEĞİM DEME.

Gülümseyerek telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Ben daha cevap yazamadan telefonum yeniden çaldı.

Bu kez arıyordu.

“Efendim, anne?”

“Çok komiksin. Saat kaç oldu haberin var mı?”

Gözlerimi ovuşturarak saate baktım.

“On bir.”

“İşte! Bir saat sonra bende oluyorsun.”

“Sofia, daha kahvaltı bile yapmadım.”

“Ben yaptım. Sen de burada yaparsın.”

“Ya gelmezsem?”

“Kapına dayanırım.”

Telefonu kulağımdan uzaklaştırıp derin bir nefes aldım.

“Tamam, geliyorum.”

“İşte benim kızım!”

Telefon kapandığında istemsizce güldüm.

Bazı insanların hayatına girmesi gerçekten başlı başına bir sınavdı.

Öğleden sonra Sofia’nın evindeydim.

Salondaki koltuğa yayılmış, onun hazırlanmasını bekliyordum. Bir yandan da televizyonun karşısında telefonumla uğraşıyordum.

“Lisa!”

“Ne?”

“Şu siyah elbiseyi mi giyeyim, diğerini mi?”

Başımı kaldırıp kapının önünde duran Sofia’ya baktım.

Üzerinde iki farklı elbise tutuyordu.

“İkisini de giyme.”

“Çok yardımcı oldun, teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Bana yastık fırlattı.

Kahkaha attım.

Sonunda Sofia kararını verip odasına döndü. Ben de telefonumu çantama koyarak ayağa kalktım.

Bu akşam biraz eğlenmek istiyordum.

Son günlerde yaşadığımız bütün saçmalıklardan sonra buna ihtiyacımız vardı.

- ROMAN

“Bu işi bugün bitirmemiz gerekiyor.”

Gabriel’in sesi odada yankılandı.

Masadaki adamlara göz gezdirdim. Karşı gruptan gelen son teklifin detaylarını inceliyordum.

“Teklif değil bu.”

Gabriel kaşlarını kaldırdı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Zaman kazanmaya çalışıyorlar.”

Adrian karşımdaki koltuğa oturdu.

“Yani kabul etmiyoruz?”

Dosyayı kapattım.

“Hayır.”

Gabriel arkasına yaslandı.

“Biraz daha açık konuşabilir misin?”

Ona baktım.

“Bizimle anlaşmak istemiyorlar. Ne istediğimizi öğrenmeye çalışıyorlar. İkisini karıştırmayın.”

Adrian başını salladı.

“Ben de zaten başından beri bu adamlara güvenmediğimizi söylüyorum.”

Gabriel ona döndü.

“Sen başından beri herkese güvenmiyorsun.”

“Bu da beni çoğu zaman haklı çıkarıyor.”

İkisine de cevap vermedim.
Telefonum masanın üzerinde titredi.

Ekrana göz attım.

Önemli bir şey değildi.

Telefonu yeniden ters çevirdim.

“Akşam görüşürüz,” diyerek ayağa kalktım.

Adrian arkamdan seslendi.

“Bir yere mi gidiyorsun?”

“Evet.”

“Nereye?”

“Evime, Adrian. İnsanların bazen eve gittiğini duymuşsundur.”

Gabriel hafifçe güldü.

Adrian ise arkamdan bir şeyler söylendi.

Umursamadım.

- ELISA

Mekâna girdiğimizde müzik çoktan başlamıştı.

Sofia, daha kapıdan adımımızı atar atmaz kolumu çekiştirmeye başladı.

“Lisa! Şuraya bakalım!”

“Bir dakika, daha çantamı bırakmadım.”

“Sonra bırakırsın.”

Kalabalığın arasından geçerek boş bir masaya ulaştık.

Bir süre sonra Sofia’nın tanıdığı birkaç kişi de yanımıza katıldı. Müzik, kahkahalar ve birbirine karışan konuşmalar arasında zaman oldukça hızlı ilerliyordu.

Bir ara Sofia yanıma eğildi.

“İyi misin?”

“İyiyim. Neden?”

“Bilmem. Son zamanlarda biraz dalgınsın.”

Gülümsedim.

“İyiyim, gerçekten.”

“Tamam. O zaman dans ediyoruz.”

“Yine mi?”

“Lisa!”

Gülerek elini tuttum.

Dans pistine doğru ilerlerken telefonum çantamda kaldı.

O gece kimseyi düşünmek istemiyordum.

Ne Noah’ı ne de koyu yeşil gözleriyle insanın sinirlerini bozan o adamı.

Bu gece sadece eğlenecektim.

Ve uzun zamandır ilk defa bunu başarabileceğimi düşünüyordum.

Gece düşündüğümden daha güzel geçmişti.

Sofia, birkaç saat boyunca dans etmiş, tanıdığı herkesle konuşmuş ve sonunda ayaklarının ağrıdığından şikâyet etmeye başlamıştı.

Şimdi ise mekânın önünde, taksi çağırmaya çalışıyorduk.

“Ben iyiyim, Lisa. Tek başıma giderim.”

Sofia’nın yüzüne baktım.

“Az önce ayaklarım koptu diye ağlayan sen değil miydin?”

“O başka bir konuydu.”

“Sofia.”

“Tamam, tamam. Gel benimle.”

Bir taksiye bindirdikten sonra kapıyı kapattım. Camı indirdi ve bana doğru eğildi.

“Eve gidince haber ver.”

“Sen de.”

“Ve sakın burada sabaha kadar bekleme.”

Gülümsedim.

“Tamam, anne.”

Taksi uzaklaşırken el salladım.

Telefonumu çıkarıp bir taksi daha çağırmak istedim ama uygulama bulunduğum yerde araç olmadığını gösteriyordu.

“Harika…”

Başımı kaldırıp etrafıma baktım.

Mekânın önünde birkaç kişi daha vardı. Biraz ileride iki adam sigara içiyor, kaldırımın kenarında duran siyah araçların içinden müzik sesleri geliyordu.

Kollarımı göğsümde kavuşturarak kaldırımın kenarına geçtim.

Tam o sırada telefonum çaldı.

Ekranda Sofia’nın ismini görünce açtım.

“Ne oldu yine?”

“Lisa, eve varınca bana yazmayı unutma.”

“Az önce söyledin.”

“Bir daha söylüyorum.”

“Tamam, Sofia. İyi geceler.”

Telefonu kapatıp iç çektim.

“Sonunda.”

“Birisiyle kavga mı ediyorsun?”

Tanıdık olmayan ama oldukça yakın bir erkek sesi duyunca başımı çevirdim.

Ardından olduğum yerde kaldım.

Siyah bir aracın yanında duran adam, elindeki telefonla ilgileniyordu. Üzerinde siyah deri ceketi vardı. Dudaklarının arasında ise sigarası.

Başını kaldırdığında koyu yeşil gözleri doğrudan benimkileri buldu.

Roman.

Birkaç saniye birbirimize baktık.

Sonra gözlerini hafifçe kıstı.

“Sen?”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Ben.”

Bakışları üzerimde kısa bir gezinti yaptı. Parmaklarının arasına aldığı sigarayı indirdi ve dumanı üfledi.

“Bu saatte burada ne yapıyorsun?”

Güldüm.

“İyi akşamlar sana da.”

Telefonunu cebine koydu.

“İyi akşamlar.”

“Arkadaşımı evine gönderdim. Taksi bekliyorum.”

“Tek başına mı?”

“Hayır, yanımda görünmez bir arkadaşım var.”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Çok konuşuyorsun.”

“Sen de çok soru soruyorsun.”

Roman başını hafifçe yana eğdi. Ardından bakışları sokağın diğer tarafına kaydı.

“Kaç dakikadır bekliyorsun?”

“Beş, on dakika.”

“Araba çağırdın mı?”

“Evet ama gelmiyor.”

Telefonumu kaldırıp uygulamayı gösterdim.

Roman ekrana göz ucuyla baktı.

“Burada bekleme.”

“Neden?”

“Geç oldu.”

Gözlerimi devirdim.

“Roman, saat daha gece yarısı bile değil.”

“Bana saati mi soruyorsun?”

“Hayır, sana mantık öğretmeye çalışıyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından arkasındaki aracı işaret etti.

“Gel. Bırakayım.”

Hemen başımı iki yana salladım.

“Gerek yok, teşekkür ederim.”

“Lisa hadi.”

“Roman.”

Bir an gözlerimin içine baktı.

“İnatçı mısın sen?”

“Biraz.”

“Fark ettim.”

Telefonuma yeniden baktım.

Hâlâ araç bulamamıştım.

Roman bunu da fark etmiş olacak ki derin bir nefes verdi.

“Adresini söyle.”

“Neden?”

“Çünkü seni eve bırakacağım.”

“Her karşılaştığımızda beni bir yerlere kurtarmak zorunda değilsin.”

“Zorunda olduğumu söylemedim, benimle dolaşmanı istiyorum sadece.”

Sonra aracının kapısını açtı.

“Karar senin, prenses.”

Ona baktım.

Gerçekten de birkaç gündür karşıma çıkmayan adam, şimdi sanki hiçbir şey olmamış gibi karşımda duruyordu.

Üstelik o meşhur umursamaz tavrıyla.

Başımı iki yana salladım.

“Seninle uğraşmak gerçekten yorucu.”

Roman’ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Karşılıklı, cici kız.”

Ve ben, taksi beklemekle Roman’la aynı arabaya binmek arasında kaldığım o birkaç saniyede, gecemin henüz bitmediğini anladım.

Radyo'daki sakin şarkı beni huzurla dolduruyordu.

Kırmızı ışıkta duran arabada gözüm bir saniyeliğine yan koltukta oturan adama kaydı.

Koltuğa iyice kafasını yaslanmış baan dönüktü, elleri direksyondaydı.

Gözleri ise bana bakıyordu..

Telefonum çalmıştı.

Adrian.

"Ne var?"

"Yaşıyor musun?"

"Maalesef."

Adrian güldü.

"Gabriel seni arıyor. Yarın sabah erkenden gelmemizi istiyor."

"Tamam."

Bir süre sessiz kaldı.

"Bu arada, sesin değişik geliyor."

"Adrian."

"Ne?"

"Telefonu kapatıyorum."

"Tamam, tamam. İyi geceler, Romeo."

Telefonu kapattım.

Direksiyona biraz daha sıkı tutundum

Bu adamın gerçekten susmayı öğrenmesi gerekiyordu.

- ELISA

Arabadan indiğimde Roman camı indirdi.

"Lisa."

Başımı çevirdim.

"Ne var?"

"Telefonunu kontrol et. Sofia meraktan başının etini yer."

Gülümsedim.

"Sen de çok meraklısın."

"İyi geceler, cici kız."

Gözlerimi devirdim.

"İyi geceler, ukala."

Kapıyı kapatıp binaya doğru yürüdüm.

Tam girişe geldiğimde arkamdan arabanın sesi yükseldi.

Dönüp bakmadım.

Ama nedense yüzümdeki gülümsemeyi de silemedim.

Başımı iki yana sallayarak binaya girdim.