2

- ELISA

O gece eve döndüğümde saat neredeyse on ikiyi geçmişti.

Sofia, yol boyunca durmadan konuşmuştu. Noah’ın söyledikleri, Valeria’nın komik tavırları, Dante’nin bitmek bilmeyen şakaları… Her şeyden bahsetmişti.

Her şeyden, Roman dışında.
Belki de benim aksime o geceyi oldukça güzel geçirmişti.

Arabanın camından dışarı bakarken aklım hâlâ barda duyduklarımdaydı.

Sevkiyat.

Güvenli rota.

Plan.

Ve Roman’ın o soğuk sesi…

Gözlerimi kapattım.

Unutacaksın.

Adamın söyledikleri hâlâ kulaklarımdaydı.

Ama insan, kendisine unutması emredilen bir şeyi nasıl unutabilirdi?

Evin önünde durduğumuzda Sofia motoru kapattı.

“Geldik, prenses.”

Emniyet kemerimi çözdüm.

“Teşekkür ederim.”

Sofia bana döndü.

“Bu arada, bu akşam pek konuşmadın. Bir şey mi oldu?”

Bir an duraksadım.

“Yorgunum sadece.”

“Emin misin?”

“Evet, Sofia. Biraz uyursam kendime gelirim.”

Bana birkaç saniye baktıktan sonra omuz silkti.

“Peki. Yarın konuşuruz. Seni seviyorum!”

“Ben de seni.”

Arabadan indim. Sofia uzaklaşana kadar kapının önünde bekledim.

Ardından eve girdim.

Annem salondaki koltukta oturmuş televizyon izliyordu. Beni görünce başını çevirdi.

“Hoş geldin kızım. Güzel geçti mi?”

Ayakkabılarımı çıkarırken gülümsedim.

“Evet anne, güzeldi.”

“Bir şeyler yedin mi?”

“Yedim, merak etme.”

Annem yeniden televizyona döndü.

“İyi geceler canım.”

“İyi geceler anne.”

Merdivenleri çıkıp odama girdim. Çantamı sandalyeye bıraktım, üzerimi değiştirdim ve yatağıma oturdum.

Telefonumu elime aldığımda Sofia’dan bir mesaj gördüm.

Sofia: Eve vardın mı?

Ben: Evet, sen?

Sofia: Ben de. Bu arada Noah seni sevdi.

Kaşlarımı çattım.

Ben: Ne alaka?

Sofia: Çok tatlı olduğunu söyledi.

Ben: Noah’ın tatlısı olmayı düşünmüyorum, teşekkürler.

Sofia: HAHAHAHAHA. İyi geceler Lisa.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Tam gözlerimi kapatacakken aklıma bir şey geldi.

Roman.

Telefonumu yeniden elime aldım. Sofia’nın sosyal medya hesabına girdim. Birkaç fotoğraf arasında bu akşam çekilmiş bir grup fotoğrafı buldum.

Fotoğrafı büyüttüm.

Adrian, Dante ve Valeria yan yana durmuştu. Noah ile Sofia da hemen önlerindeydi.

Roman ise fotoğrafın en arkasındaydı.

Siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Bir elini cebine koymuş, diğerini yanında duran Adrian’ın omzuna bırakmıştı.

Gülümsemiyordu.

Sanki fotoğraf çekilmesi bile onun için gereksiz bir uğraştı.

Fotoğrafa birkaç saniye daha baktım.

Sonra telefonu kapattım.

“Umurumda bile değil.”
Ama nedense kendimi ikna etmekte zorlanıyordum.

- ROMAN

“Bu gece masada bulunan kız kimdi?”

Adrian, elindeki viski bardağını masaya bırakarak bana baktı.

“Hangisi?”

Bakışlarımı dosyadan kaldırmadım.

“Barda duran.”

Adrian’ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Elisa.”

Kalemimi masaya bıraktım.

“Elisa?”

“Sofia’nın en yakın arkadaşı. Üniversite öğrencisi. Oldukça normal bir hayatı var.”

Başımı hafifçe kaldırdım.

“Bizimle ne ilgisi var?”

“Hiçbir ilgisi yok. Sadece bu akşam biraz fazla meraklıydı.”

Dosyayı kapattım.

“Meraklı insanlar genellikle başlarına iş açar.”

Adrian arkasına yaslandı.

“Pek korkmuş görünüyordu.”

“Öyle olması gerekiyordu.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Adrian beni dikkatle süzdü.

“Onu rahat bırakacak mısın?”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Bunu neden yapmayayım?”

“Çünkü seni tanıyorum.”

Dudaklarımın kenarında soğuk bir ifade belirdi.

“Beni tanıdığını düşünüyorsun.”

Adrian güldü.

“Pekâlâ, patron.”

Ayağa kalkıp ceketimi aldım.

“Yarın sabah sekizde toplantı var. Herkes hazır olsun.”

“Sevkiyat?”

“İptal edilmeyecek.”

Adrian’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Ya karşı taraf?”

Kapıya doğru yürüdüm.

“Onlara beklemeyi öğreteceğiz.”

- ELISA

Ertesi sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım.

Yatağın içinde birkaç saniye hareketsiz kaldım. Dün gece yaşananları hatırlayınca içimden uzun bir nefes çıktı.

Bugün her şey normal olacaktı.

Üniversiteye gidecek, derslerime girecek, Sofia’yla kahve içecek ve akşam eve dönecektim.

Bu kadar basit.

Yataktan kalkıp banyoya gittim. Hazırlandıktan sonra aşağı indim.

Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.

“Günaydın anne.”

“Günaydın güzel kızım. Kahvaltını yap, geç kalacaksın.”

Sandalyeye oturup önüme bırakılan tabağa baktım.

“Bugün biraz erken çıkacağım.”

“Neden?”

“Sofia’yla buluşacağız.”

Annem gülümsedi.

“Size iyi eğlenceler.”

Kahvaltımı bitirdikten sonra çantamı alıp evden çıktım.

Üniversiteye vardığımda Sofia çoktan kampüsteydi.

Beni görür görmez elini havaya kaldırdı.

“LİSAAA!”

Yanına gidip çantamı banka bıraktım.

“Biraz daha bağırırsan diğer fakülteden de duyacaklar.”

“Özledim seni.”

“Dün akşam ayrılalı sekiz saat oldu.”

“Ben duygusal bir insanım.”

Gülerek yanına oturdum.

Sofia kahvesinden bir yudum aldıktan sonra bana döndü.

“Bu arada dün gece Roman’ı gördün mü?”

Elimdeki kahve bardağı havada kaldı.

“Ne?”

“Roman. Hani siyah takım elbiseli olan.”

“Gördüm.”

“Peki, hakkında ne düşünüyorsun?”

Omuz silktim.

“Hiçbir şey.”

Sofia gözlerini kıstı.

“Lisa, senin hiç merak duygun yok mu?”

“Var. Ama her insanı merak etmek zorunda değilim.”

“Roman sıradan biri değil.”

İçimde istemsizce bir huzursuzluk oluştu.

“Nasıl yani?”

Sofia etrafına bakıp sesini biraz alçalttı.

“Duyduğuma göre oldukça güçlü bağlantıları var. Noah da onunla çalışıyor.”

Kaşlarımı çattım.

“Ne iş yapıyor?”

“Tam olarak bilmiyorum. İş adamı sanırım.”

İçimden acı bir kahkaha atmak geldi.

İş adamı.

Dün gece duyduklarımın ardından bu kelime oldukça komik gelmişti.

“Pekâlâ.”

Sofia bana dikkatle baktı.

“Sen gerçekten tuhafsın.”

“Neden?”

“Roman hakkında konuşurken bile yüzün değişmiyor.”

Kahvemi masaya bıraktım.

“Çünkü konuşacak bir şey yok.”

Tam o sırada telefonum titredi.

Ekranda tanımadığım bir numara vardı.

Mesajı açtım.

Bilinmeyen Numara: Dün gece konuşulanları unutmanı söylemiştim.

Kaşlarım çatıldı.

Bir mesaj daha geldi.

Bilinmeyen Numara: Umarım sözünü tutarsın, Elisa.
Elimdeki telefon bir anda ağırlaştı.

Sofia yüzüme baktı.

“Lisa? Ne oldu?”

Ekranı hemen kapattım.

“Bir şey yok.”

Ama bu kez yalan söylediğimi kendim de biliyordum.

Çünkü mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Dün gece eve girmek için kapının önünde beklediğim an çekilmişti.

Birisi beni takip etmişti.
Ve bunu bilmemi istiyordu.

Başımı yavaşça kaldırıp kampüsün girişine baktım.

Karşı kaldırımda siyah bir araba duruyordu.

Camları koyu renkti.

İçeride kimin olduğunu göremiyordum.

Telefonum yeniden titredi.

Bilinmeyen Numara: Etrafına bakma.

Nefesim boğazımda düğümlendi.

Bilinmeyen Numara: Derse geç kalacaksın, Elisa.

Telefonu avucumun içinde sıkıca kavradım.

Bu kez korkumun yanında öfke de vardı.

Kim olduğunu bilmiyordum.

Ama bir şeyden emindim.

Roman Vance, sıradan hayatıma çoktan girmişti.
Ve ben bunu istememiştim.

- ROMAN

Motoru'mun üzerinde oturmuş telefonumdaki görüntüye bakıyordum.

Ekranda Elisa vardı.

Yanındaki kızla konuşuyor, bir yandan da telefonunu elinde tutuyordu.

“Mesajı gördü mü?”

Ön motor'daki adam başını çevirdi.

“Evet.”

“Güzel.”

Telefonu cebime koydum.

Adrian’ın dün gece söylediği söz aklıma geldi.

Onu rahat bırakacak mısın?

Dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“sür.”

“Peki, Roma.”

Camdan son kez kampüse baktım.

Bazı insanlar yanlış zamanda yanlış yerde bulunurdu.

Elisa ise henüz neyin içine düştüğünü bilmiyordu.

Ama öğrenecekti.

Çünkü bu kez karşısındaki adamdan uzak durması, sandığı kadar kolay olmayacaktı.

- ELISA

Telefonumu çantama koyduğumda parmaklarımın hâlâ titrediğini fark ettim.

Karşı kaldırımdaki siyah araba birkaç saniye daha yerinde durdu. Ardından ağır ağır hareket ederek gözden kayboldu.

Derin bir nefes aldım.

“Lisa?”

Sofia’nın sesiyle irkildim.

“Efendim?”

“İyi misin sen? Birkaç dakikadır başka bir dünyadasın.”

Yüzüne baktım. Ona anlatmalı mıydım?

Birisi beni takip ediyordu. Hatta nerede olduğumu, ne yaptığımı biliyordu. Üstelik dün gece duyduklarımı unutmadığımı hatırlatmak ister gibiydi.

Ama Sofia’yı bu işin içine çekmek istemiyordum.

“Uykumu alamadım sanırım.”

Sofia şüpheyle gözlerini kıstı.

“Lisa, bana yalan söyleme.”

“Yalan söylemiyorum.”

“Peki. Ama bir şey olursa ilk bana anlatacaksın, tamam mı?”

Gülümsedim.
“Tamam.”

Ayağa kalkıp çantamı omzuma yerleştirdim.

“Haydi, derse geç kalıyoruz.”

Sofia da arkamdan kalktı.

“Bu arada cuma günü için plan yapıyorum.”

Gözlerimi devirdim.

“Daha pazartesi sabahındayız.”

“Planlama yeteneği diye bir şey var, canım.”

“Senin planlama yeteneğin yüzünden geçen hafta yanlış otobüse bindik.”

“Detaylara takılma.”

Gülerek fakülte binasına girdik.

Bütün gün boyunca kendimi normal davranmaya zorladım. Dersleri dinledim, notlarımı tuttum, Sofia’nın saçma şakalarına güldüm.

Ama ne zaman telefonum titrese kalbim yerinden çıkacak gibi oluyordu.

Öğleden sonra son dersimiz de bittiğinde Sofia çantasını topladı.

“Ben Noah’la buluşacağım. Sen de geliyor musun?”

Başımı iki yana salladım.

“Yok, eve geçeceğim.”

“Emin misin?”

“Evet. Biraz dinlenmek istiyorum.”

Sofia yanıma gelip yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.

“Pekâlâ. Eve varınca haber ver.”

“Veririm.”

Fakülteden ayrıldım.

Otobüs durağına doğru yürürken telefonumu çıkarıp saate baktım. Tam o sırada ekranımda yeni bir bildirim belirdi.

Bilinmeyen Numara.

İçim sıkıştı.

Mesajı açtım.

Bilinmeyen Numara: Bugün eve yalnız dönüyorsun.

Olduğum yerde durdum.

Bu kez cevap vermeden telefonu kapatmadım.

Parmaklarımın ucunda biriken öfkeyle yazmaya başladım.

Ben: Kimsin sen?
Mesaj gönderildi.

Birkaç saniye sonra cevap geldi.

Bilinmeyen Numara: Bunu bilmen gerekmiyor.

Dişlerimi sıktım.

Ben: Beni takip etmeyi bırak.
Bu kez cevap biraz daha geç geldi.

Bilinmeyen Numara: O zaman sana söyleneni yap.

Telefonu çantama koydum.

Artık korkudan çok sinirleniyordum.

Kim olduğunu bulacaktım.

Ve karşıma çıktığında ona söyleyecek birkaç güzel sözüm vardı.

- ROMAN

“Tekrar yazdı mı?”

Adrian, çalışma masasının karşısındaki koltuğa otururken başını kaldırdı.

“Kim?”

Bakışlarımı önündeki dosyadan kaldırdım.

“Bunu bana sorma.”

Adrian dudaklarını birbirine bastırarak güldü.

“Elisa.”

“Evet.”

“Hayır. Ama gönderdiğimiz mesajlara cevap vermiş.”

Telefonunu masanın üzerine bıraktı.

“Biraz sinirli görünüyor.”

Ekrana göz gezdirdim.

Bilinmeyen numaradan gönderilen mesajlar ve Elisa’nın cevapları.

Özellikle son mesajı dikkatimi çekti.

Beni takip etmeyi bırak.

Telefonu masaya bıraktım.

“Cesur.”

Adrian kaşını kaldırdı.

“Bence korkmuş.”

“Korkmuş insanlar genellikle cevap vermez.”

“Belki de korktuğunu belli etmek istemiyordur.”

Arkamdaki geniş camdan şehri izledim.

“Her şeyi kontrol altında tutun. Özellikle sevkiyat güzergâhını.”

Adrian’ın yüzündeki ifade değişti.

“Bir sorun var.”

Ona döndüm.

“Ne sorunu?”

“Dün gece konuştuğumuz güzergâhta bir değişiklik yapılmış. Bize haber verilmeden.”

Çenemi sıktım.

“Kim yaptı?”

“Henüz bilmiyoruz.”

Masaya doğru yürüyüp dosyayı açtım.

“Öğren.”

“Ya karşı taraf?”

“Karşı tarafın ne yaptığını zaten biliyorum.”

Adrian sessizce başını salladı.

Bir süre sonra kapı çalındı.

“Gir.”

İçeri giren kişi sağ kolum Marco’ydu.

“Roman, araç hazır.”

Saatime baktım.

“On dakika sonra çıkıyoruz.”

Marco başını sallayıp odadan ayrıldı.

Adrian ayağa kalktı.

“Bir de Elisa meselesi var.”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Ne olmuş?”

“Bence kızın bu işlerle hiçbir ilgisi yok. Onu korkutup durmak yerine—”

“Adrian.”

Sesim odada yankılandı.

“Bu konuyu kapat.”

Adrian ellerini kaldırdı.

“Pekâlâ. Nasıl istersen.”

Kapıya yöneldim.

Ama aklımın bir köşesinde hâlâ o kızın meydan okuyan mesajı vardı.

Beni takip etmeyi bırak.

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Bakalım ne kadar cesurdu.

- ELISA

Otobüsten indiğimde hava kararmaya başlamıştı.

Eve kadar yürümek istemiyordum ama durağın yakınında taksi de bulamamıştım.

Çantamı omzuma biraz daha yerleştirip yürümeye başladım.

Sokağın köşesini döndüğümde telefonumu çıkardım.

Sofia’dan mesaj gelmişti.

Sofia: Eve vardın mı?

Ben: Daha değil. Yürüyorum.

Sofia: İstersen geleyim seni alayım.

Ben: Gerek yok, az kaldı.

Sofia: Tamam. Dikkatli ol Lisa.
Gülümsedim.

En azından hayatımda hâlâ normal şeyler vardı.

Biraz daha yürüdükten sonra arkamdan gelen motor sesini duydum.

Önce önemsemedim.

Fakat araç yanımdan geçmek yerine yavaşladı.

Başımı kaldırdım.

Siyah bir motor.

Kalbim hızlandı.

Sadece birkaç metre ileride durdu.

Yavaşça stopunu aşağı indirdi.

Yanında bir motor daha vardı, üzerinde koyu saçlı bir adam vardı.

Yüzünü daha önce görmemiştim.

“Bayan Elisa?”

Olduğum yerde durdum.

“Evet?”

Adam durmamı işaret etti.

“Birinin sizinle konuşması gerekiyor.”

Kaşlarımı çattım.

“Kimin?”

Diğeri motordan indi ve kaskını çıkardı.

Ve o an nefesim kesildi.

Siyah gömlek, koyu renk pantolon, bileğinde pahalı bir saat…

Roman Vance.

Bakışları doğrudan üzerimdeydi.

“Hadi, biraz gezmeye gidelim?”

Tek kelime.

Olduğum yerde kaldım.

Araba değilmiş..

Motormuş.

“Hayır.”

Kaşlarından biri hafifçe kalktı.

“Ne?”

“Tanımadığım insanların
Motoruna binmiyorum.”

Yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.

“Ama beni tanıyorsun.”

İçimden bir şeyler koptu.

“Ne yazık ki fazla tanımıyorum.."

Yanındaki adam başını hafifçe çevirdi. Roman ise gözlerini benden ayırmadı.

“Beş dakikamı alacaksın.”

“Benim de seninle konuşacak hiçbir şeyim yok.”

Motor'a binmek yerine geri adım attım.

Roman bir süre sessiz kaldı.

Sonra tamamen motor'dan indi.

Benden oldukça uzundu.

Yaklaştıkça yüzündeki ifadenin ne kadar soğuk olduğunu daha iyi fark ediyordum.

“Bana bak, Elisa.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Bakıyorum.”

“Dün gece duyduklarınla ilgili kimseyle konuşmadın, değil mi?”

“Hayır.”

“Emin misin?”

Gözlerimi kıstım.

“Beni tehdit etmeye devam edersen fikrim değişebilir.”

Roman’ın yüzünde ilk kez belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Demek öyle.”

“Evet, öyle.”

Bir an gözlerimin içine baktı.

Aramızdaki mesafe giderek daralıyordu.

Sonunda durdu.

“Seninle bir anlaşma yapacağız.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Seninle anlaşma yapacağımı kim söyledi?”

Roman başını hafifçe yana eğdi.

“Henüz ne olduğunu duymadın.”

“Duymak da istemiyorum.”

Tam arkamı dönüp gidecektim ki söylediği cümleyle olduğum yerde kaldım.

“Dün gece gördüğün sevkiyatla ilgili bir sorun çıktı.”

Yavaşça ona döndüm.

“Bunun benimle ne ilgisi var?”

Bakışları yüzümde gezindi.

“Henüz bilmiyorum.”

Kaşlarımı çattım.

“Ne demek bilmiyorum?”

Roman’ın sesi biraz daha alçaldı.

“Bunu öğrenmeye çalışıyorum.”
Bir an ikimiz de sustuk.

Sonra gözlerimin içine bakarak konuştu.

“Ve Elisa… yanlış zamanda yanlış yerde olmayı alışkanlık hâline getirme.”

Çenemi kaldırdım.

“Sen de insanları korkutmayı bırak.”

Roman’ın bakışları birkaç saniye yüzümde kaldı.

Ardından arkasını dönüp motoruna yöneldi.

“Marco.”

Diğerindeki adam başını çevirdi.

“Efendim?”

“Eve kadar takip edin. Mesafeyi koruyun.”

Gözlerim büyüdü.

“Bir dakika! Ne demek takip edin?”

Roman binmeden önce son kez bana baktı.

“İyi akşamlar, Elisa.”

Kaskı taktı.

Motor hareket ettiğinde olduğum yerde kalakalmıştım.

Bir insanın bu kadar sinir bozucu olabilmesi gerçekten mümkün müydü?

Telefonumu çıkarıp Sofia’yı aradım.

Açtığı gibi konuşmaya başladı.

“Lisa! Tam seni arayacaktım.”

“Sofia…”

“Ne oldu?”

Derin bir nefes aldım.

“Sanırım başım belada.”

- ROMAN

Marco dikiz aynasından bana baktı.

“Efendim, kızı takip etmemizi istediğinizden emin misiniz?”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Bir sorun mu var?”

“Hayır. Sadece…”

“Marco.”

“Efendim?”

“İşini yap.”

Marco başını öne çevirdi.

Telefonum çaldığında ekrana baktım.

Adrian.

Açtım.

“Konuş.”

Karşı taraftan gelen ses oldukça ciddiydi.

“Roman, bir şey bulduk.”

“Ne?”

“Sevkiyatın güzergâhını değiştiren kişi.”

Sessizce bekledim.

Adrian birkaç saniye sonra konuştu.

“Bu işi yapan adam, bizim içeriden biri.”

Çenemi sıktım.

“İsmi?”

Adrian’ın verdiği cevapla bakışlarım sertleşti.

“Emin misin?”

“Kesin.”

Telefonu kulağımdan uzaklaştırıp birkaç saniye ekrana baktım.

Demek aramızda bir hain vardı.

“Hiç kimseye dokunmayın.”

“Ne yapacağız?”

Dudaklarımın arasından soğuk bir cevap çıktı.

“Önce kimin adına çalıştığını öğreneceğiz.”

Telefonu kapattım.

Gözlerimi yola çevirdim.

Bu gece yalnızca bir kızın merakıyla uğraşmıyordum.

Ve henüz hiçbir şey başlamamıştı.