11

Aradan birkaç gün geçmişti.

Roman’dan yine haber alamıyordum.

Son mesajlaşmamızın üzerinden günler geçmiş, o da her zamanki gibi sessizliğe gömülmüştü. Açıkçası artık buna şaşırmıyordum. Birkaç gün ortaya çıkıyor, sonra hiçbir açıklama yapmadan ortadan kayboluyordu.

Ben de hayatıma devam ediyordum.

En azından etmeye çalışıyordum.

Cuma günü ders çıkışında Sofia’yla birlikte fakültenin merdivenlerinden inerken tanıdık bir ses duyduk.

“Sof-!”

Sofia’nın yüzündeki gülümseme anında kayboldu.

Arkamıza döndüğümde Noah bize doğru geliyordu.

Saçları dağınıktı. Gözlerinin altı hafifçe kızarmıştı. Belli ki bir süredir iyi görünmüyordu.

Sofia derin bir nefes aldı.

“Ne istiyorsun, Noah?”

Çocuk birkaç adım kala durdu.

“Seninle konuşmamız gerekiyor.”

“Benim seninle konuşacak bir şeyim yok.”

“Lütfen, sadece iki dakika.”

Sofia kollarını göğsünde birleştirdi.

“Noah, yeter artık.”

Çocuğun bakışları bir anlığına yere indi.

“Ben seni kaybetmek istemiyorum.”

Sofia’nın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Değişeceğim. Söz veriyorum.”

“Ben artık söz duymak istemiyorum.”

Noah gözlerini kaldırdı. Sesindeki titremeyi saklayamıyordu.

“Seni seviyorum, Sofia.”

Bir an sessizlik oldu.

Sofia’nın yüzü yumuşar gibi olsa da kısa sürede kendini toparladı.

“Üzgünüm Noah. Ama ben artık seninle olmak istemiyorum.”

Ardından koluma girdi.

“Hadi Lisa.”

Noah arkamızdan bir şey söylemedi.

Yalnızca öylece durdu.

Biraz uzaklaştığımızda Sofia’ya baktım.

“İyi misin?”

Başını salladı.

“İyiyim.”

Elini hafifçe sıktım.

“Emin misin?”

“Evet. Sadece artık aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamak istemiyorum.”

Konuyu uzatmadım.

O akşam için başka planlarımız vardı.

Ve Sofia’nın biraz eğlenmeye ihtiyacı olduğunu biliyordum.

Cumartesi akşamı.

Normalde cumartesi gecelerini evde geçirmeyi tercih ederdim.

Ama Sofia’nın bu konuda benimle aynı fikirde olduğunu söylemek mümkün değildi.

Saat dokuz civarında evimden çıktığımızda üzerimde siyah, sade bir elbise vardı. Saçlarımı açık bırakmış, hafif bir makyaj yapmıştım.

Sofia ise her zamanki gibi oldukça enerjikti.

“Bu gece eğleneceğiz, Lisa!”

“Bunu kaçıncı söyleyişin?”

“Çünkü gerçekten eğleneceğiz!”

Gülerek başımı salladım.

Kulübün önüne geldiğimizde içeriden yükselen müzik sokağa kadar ulaşıyordu. Kapıdaki kalabalığın arasından geçip içeri girdik.

Işıklar, yüksek müzik ve dans eden insanlar…

Sofia daha ilk dakikadan keyiflenmişti.

“Önce bir şeyler içelim.”

“Olur.”

Kalabalığın arasından ilerlerken Sofia aniden kolumu tuttu.

“Lisa.”

“Ne?”

“Şuraya bak.”

Gösterdiği tarafa döndüm.
Kulübün biraz daha sakin olan bölümünde, geniş bir masanın etrafında oturan bir grup vardı.

Adrian’ı hemen tanıdım. Yanında Dante ve Valeria oturuyordu.

Fakat bakışlarım birkaç saniye sonra masanın diğer tarafına kaydı.

Roman.

Siyah tşörtü ve deri ceketi üzerindeydi. Her zamanki gibi sakin görünüyordu. Dante bir şey anlatırken Adrian’la birlikte gülüyordu.

Ancak asıl dikkatimi çeken, oturduğu yer oldu.

Bir yanında kumral bir kadın, diğer yanında Valeria vardı.

Sarışın kadın Roman’a oldukça yakın oturuyordu. Roman’ın kolu da rahatça kadının omuzlarına dolanmıştı.

Kadın bir şey söyleyince başını Roman’a doğru eğip güldü.

Roman da hafifçe gülümsedi.

Olduğum yerde birkaç saniye durdum.

“Kim onlar?” diye sordum.

Sofia gözlerini masadakilerden ayırmadan cevap verdi.

“Adrian’ı, Dante’yi ve Valeria’yı tanıyoruz. Ama yanındaki kumral kim?”

“Bilmiyorum.”

Sofia yeniden masaya baktı.

“Bayağı samimiler ama.”

Cevap vermedim.

O sırada masadakilerden biri başını kaldırdı.

Adrian bizi fark etmişti.

Yüzünde geniş bir gülümseme belirdi ve elini kaldırarak bizi yanlarına çağırdı.

“Hey! Buraya gelin!”

Sofia bana baktı.

“Gidiyoruz.”

İtiraz etmedim.

Masaya yaklaştığımızda ilk Adrian ayağa kalktı.

“Sonunda! Kaç gündür Nerelerdeydiniz siz?”

Sofia gülerek karşılık verdi.

“Biraz geç kaldık.”

Dante bizi görünce başıyla selam verdi.

“Hoş geldiniz.”

Valeria da sahte bir şekilde gülümseyerek yer açtı.

“Gelin, oturun.”

Tam o sırada Roman’ın bakışları üzerimizde durdu.

Önce Sofia’ya, ardından bana baktı.

Yüzünde belirgin bir şaşkınlık yoktu.

Sanki burada karşılaşmamız son derece sıradan bir şeymiş gibi arkasına yaslandı.

“Elisa.”

Sadece ismimi söyledi.

“Merhaba.”

Bakışlarım istemsizce yanındaki kadına kaydı.

Kadın da beni inceliyordu.

Valeria araya girerek gülümsedi.

“Tanıştırayım, bu Rosa.”

Kumral kadın hafifçe gülümsedi.

“Merhaba.”

“Merhaba,” dedim.

Onu ilk kez görüyordum.

Rosa, Roman’ın omzuna yaslanmış hâlini hiç değiştirmeden elini uzatıp saçlarını kulağının arkasına attı.

“Ben de sizi merak ediyordum.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Öyle mi?”

Rosa gülümsedi.

“Evet.”

Roman ise konuşmaya dahil olmadı. Elini hâlâ Rosa’nın omzunda tutuyordu.

Sofia yanıma otururken Adrian hemen söze girdi.

“Ne içiyorsunuz?”

Sofia menüye göz attı.

“Ben bir şeyler alırım.”

Dante kahkaha attı.

“Bu gece masanın başını ağrıtacak kişi belli oldu.”

Sofia ona dönüp kaşlarını kaldırdı.

“Daha başlamadım bile.”

Herkes güldü.

Ben de gülümsedim ama bakışlarım istemsizce yeniden Roman’a kaydı.

O ise Adrian’ın anlattığı bir şeyi dinliyordu.

Sanki birkaç gün önce bana kahve gönderen, aklına geldiğimi söyleyen adam o değilmiş gibi…

Sanki aramızda hiçbir şey yaşanmamış gibi.

Bardağımı elime aldım.

Kendime bunun beni ilgilendirmediğini hatırlattım.

Sonuçta Roman Vance bana hiçbir söz vermemişti.

Ama nedense o gece, masanın en sessiz köşesinde otururken kendimi hiç olmadığı kadar huzursuz hissediyordum.

Masaya yerleştikten sonra sohbet kaldığı yerden devam etmişti.

Adrian ve Dante kendi aralarında bir şeyler konuşuyor, Valeria da zaman zaman onlara katılıyordu.

Rosa ise Roman’ın yanından neredeyse hiç ayrılmıyordu.

Her güldüğünde Roman’ı hafifçe dürtüyor, bazen de ona doğru eğilip kulağına bir şeyler fısıldıyordu.

Roman da onunla oldukça samimiydi.

Arada bir Rosa’nın söylediklerine gülüyor, kısa cevaplar veriyor, kolunu da hâlâ omuzlarında tutuyordu.

Ben ise önüme bırakılan içecekle ilgileniyormuş gibi yapıyordum.

Bir süre sonra oturduğum yerde huzursuzca kıpırdandım. Bacaklarımı yeniden konumlandırıp sırtımı sandalyeye yasladım.

Aklımdan geçen düşünceleri susturmaya çalışıyordum.

Kıskanmış mıydım?

Gerçekten mi?

Kendi kendime inanamadım.

Roman benim neyimdi ki?

İstediği kişiyle oturabilir, istediği kişiyle gülebilirdi.

Bana hesap vermek zorunda değildi.

Yine de gözlerimin sürekli aynı yere kaymasına engel olamıyordum.

Boğazımı temizlemek için hafifçe öksürdüm.

Başımı kaldırıp Roman’a baktığımda onun zaten bana baktığını gördüm.

Üstelik yüzünde tuhaf bir sırıtma vardı.

Sanki bütün gece ne yapmaya çalıştığımı anlamış gibiydi.

Gözlerimi hızla kaçırıp bardağıma uzandım.

Harika.

Gerçekten harika.

Saat ilerledikçe masadaki sohbet koyulaşmıştı.

Bir süre sonra Rosa ayağa kalktı.

“Ben lavaboya gidiyorum.”

Roman başını hafifçe salladı.

“Tamam.”

Rosa uzaklaşınca Roman kısa bir an Valeria’ya baktı.

Ardından bakışlarını önüne çevirip sessizce oturmaya başladı.

Dante, Valeria’ya bir şey söyledi.

“Senin mantığınla hareket edersek bu gece hepimiz eve yürüyerek döneceğiz.”

Valeria kaşlarını kaldırdı.

“En azından senin konuşmalarından kurtulmuş oluruz.”

Dante elini göğsüne götürdü.

“Kalbimi kırdın.”

“Biraz daha konuşursan tamamen bitireceğim.”

Sofia gülmeye başladı.

Ben de istemeden onlara katıldım.

Tam o sırada Adrian’ın bakışlarının Roman’a kaydığını fark ettim.

Birkaç saniye onu süzdü.

Sonra dudaklarının kenarında bir gülümseme belirdi.

“Ne oldu sana?”

Roman başını kaldırmadı.

“Ne olmuş?”

Adrian güldü ve yerinden kalkarak Roman’ın yanındaki boş sandalyeye geçti.

Bana da oldukça yakındılar.

“Bir süredir pek konuşmuyorsun.”

“Dinliyorum.”

“Tabii.”

Adrian biraz daha yaklaştı.

“Peki, neyden kaçmaya çalışıyorsun?”

Roman bu kez başını hafifçe ona çevirdi.

Bakışları sakindi.

“Zihnimden.”

Adrian birkaç saniye yüzüne baktı.

Ardından başını salladı.

“Anlaşıldı.”

İkisi de sustu.

Ne konuştuklarını tam olarak anlamamıştım ama Adrian’ın yüzündeki ifade oldukça eğlenceli görünüyordu.

Sofia ise yanımda oturmuş, benimle konuşuyormuş gibi yaparak bir şeyler anlatıyordu.

“Lisa, sence de—”

“Ne?”

“Beni dinlemiyorsun.”

“Dinliyorum.”

“Tabii. Ben de burada piyango sonuçlarını bekliyorum.”

Gülerek ona döndüm.

“Bunu daha önce de söylemiştin.”

“Çünkü işe yarıyor.”

Çok geçmeden Rosa geri döndü.

Roman başını kaldırıp ona baktı.

“Gidelim mi?”

Rosa şaşırmadan gülümsedi.

“Olur. Çıkalım.”

Sofia’nın bakışları anında ikiliye döndü.

Ben ise bardağımdan bir yudum aldım.

Hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordum.

Ama kalbim…

Kalbim beni hiç dinlemiyordu.

Atışları hızlanmıştı.

Roman’ın bakışları bir anlığına üzerimde durdu.

Bunu fark ettiğimi belli etmedim.

“Benim için de güzeldi,” dedi Rosa, ayağa kalkarken. Ardından bana döndü.

“Tanıştığıma memnun oldum, Elisa.”

Yüzüme küçük, oldukça sahte bir gülümseme yerleştirdim.

“Ben de.”

Rosa çantasını omzuna aldı.

Adrian ikisine başıyla selam verdi.

“Görüşürüz.”

Roman da ayağa kalktı.

Ceketinin kollarını hafifçe düzeltti. Sonra bakışları yeniden bana döndü.

Birkaç saniye boyunca gözlerimiz birbirine takılı kaldı.

Yüzündeki o hafif sırıtma hâlâ kaybolmamıştı.

Sanki söylemek istediği bir şey vardı.

Ama söylemedi.

"İyi geceler, Elisa."

Ardından arkasını dönüp Rosa’yla birlikte masadan uzaklaştı.

Ben de gözlerimi önümdeki bardağa indirdim.

Sofia omzuma hafifçe dokundu.

“Lisa…”

“Efendim?”

Bana doğru eğildi.

“İyi misin?”

Gülümsedim.

“Gayet iyiyim.”

Sofia birkaç saniye yüzüme baktı.

“Emin misin?”

“Evet.”

Ama bu kez kendimi bile inandıramamıştım.

Roman Vance’in arkasından bakmamak için kendimle mücadele ederken onun çoktan kulübün çıkışına ulaştığını biliyordum.

Ve bundan hiç hoşlanmamıştım.

Masadaki sohbet bir süre daha devam etti. Dante ve Adrian bara doğru gitmiş, Valeria da telefonuna bakmak için biraz uzaklaşmıştı.

Sofia’yla ikimiz masada kalmıştık.

Valeria geri döndüğünde boş sandalyeye oturdu. Etrafına kısa bir bakış attıktan sonra bana ve Sofia’ya doğru eğildi.

“Size bir şey söyleyeceğim ama aramızda kalsın.”

Sofia merakla ona döndü.

“Ne oldu?”

Valeria gülümseyerek çantasını dizlerinin üzerine bıraktı.

“Bence Rosa ve Roman birbirlerine çok yakışıyorlar.”

Elimdeki bardağı yavaşça masaya bıraktım.

Sofia’nın gözleri bir anlığına bana kaydı.

“Öyle mi düşünüyorsun?”

“Kesinlikle! Birbirlerine karşı çok rahatlar. Rosa da Roman’ın yanında sürekli gülüyordu. Bence aralarında bir şey var.”

Valeria biraz daha yaklaştı.

“Zaten Roman gibi birinin yanında öyle güzel bir kız olması da çok normal.”

Sofia dudaklarını birbirine bastırarak gülümsemesini saklamaya çalıştı.

Ben ise yüzümdeki ifadeyi değiştirmemeye çalışıyordum.

“Olabilir,” dedim omuz silker gibi yaparak.

Valeria başını salladı.

“Bence kesinlikle olmalı. Çok güzel çift olurlar.”

Sofia bu kez dayanamadı.

“Sen herkesi birbirine yakıştırıyorsun Valeria.”

“Ne yapayım? Yakıştırıyorum işte!”

Güldüler.

Ben de onlara eşlik etmek için hafifçe gülümsedim.

Ama içimden geçen tek şey şuydu:

Harika.

Gerçekten harika.