7

Gece yarısını çoktan geçmiştik. Gabriel ile katıldığımız o gergin ve kanlı çete toplantısından sağ salim çıkmayı başarmıştık.

Üzerimdeki siyah deri ceketim hâlâ o karanlık odanın ve barut kokusunun izlerini taşıyordu. Motorumu gece serinliğinde sürerken aklım, Adrian’ın akşam saatlerinde kurduğu mesajlaşma grubuna attığı konumdaydı: sahil kenarı mekân.

Gruptakiler orada buluşacaktı. Adrian, Dante, Valeria, Noah, Sofia ve… Elisa.

Oraya gideceğimi biliyordum.

Elisa ile karşılaşacağımızı da.

Ama henüz erkendi; onunla baş başa kalmak, bu kalabalığın içinde göz göze gelmek için doğru zaman değildi. Yine de tekerleklerimi o yöne çevirmekten alıkoyamamıştım kendimi.

Mekâna vardığımda kalabalık kahkahalar ve müzik sesleri arasında çoktan yerini almıştı. Motorumdan inip kaskımı çıkardım; deri ceketimin fermuarını hafifçe yukarı çekerken üzerimdeki bakışların farkındaydım. Valeria hemen, alışagelmiş o yapışık ve sahiplenici tavırlarıyla koluma girdi.

Varlığıyla alanımı kuşatmaya çalışan o kadını her zamanki mesafeli sakinliğimle karşıladım.

Elisa ile ilgilenmiyormuş gibi görünmek zorundaydım. Zaten şimdilik en güvenli strateji buuydu.

Masaya yaklaştığımızda Adrian gözlerini devirerek ayağa kalktı.

“Sonunda gelebildin Roma,” dedi, yüzündeki o alaycı sırıtışla.

“Trafiğe mi takıldın, yoksa yine birilerini patlatmakla mı meşguldün?”

“Küçük bir iş diyelim,” dedim ceketimin yakasını düzelterek.

“Seni bekletmek suç mu?”

“Beni değil, Adrian’ın sabrını zorluyorsun,” diye araya girdi Dante, elindeki bardağı sallayarak.

Adrian bana doğru eğilip kısık sesle, “Üzerinde hâlâ o çatışma kokusu var, farkında mısın?” diye fısıldadı.

“Parfümüm,” dedim tek kaşımı kaldırarak. Adrian kahkahayı patlattı. Komik ve absürt diyaloglarımız her zamanki gibi grubun gerginliğini bir anlığına dağıtıyordu. Ama masanın diğer ucundaki Noah’ın gözlerindeki gerginliği fark etmemek imkansızdı.

Elisa ise birkaç sandalye ötedeydi. Sofia ve Valeria’nın arasında kalmıştı. Ona doğrudan bakmıyordum ama sahilin loş ışıkları altında bile göz ucuyla nerede olduğunu, nereye baktığını kusursuz bir şekilde tartabiliyordum.

Noah ise Elisa’nın sürekli bana kaçamak bakışlar atmasından duyduğu rahatsızlığı gizleyemiyordu; adamın yüzünden okunuyordu bu öfke.

Birkaç tur oyun oynadık, sıradan eğlencelerle vakit geçirmeye çalıştık. Fakat Noah için bu buluşma bir eğlence değil, sanki bir meydan savaşıydı. Her oyunda beni alt etmeye, beni küçük düşürmeye çalışıyor; sanki cephedeki bir komutan gibi hırslı ve gergin davranıyordu. Ben ise oldukça sakin, hatta can sıkıcı derecede yavaştım. Acele etmeyi sevmezdim; özellikle de karşısındaki insan kendi öfkesinde boğulurken.

Son oyuna geçildiğinde masadaki herkesin dikkati bizim üzerimize odaklandı. Oyun, ileri düzey stratejik bir zeka ve hamle hesabı gerektiriyordu. Noah masaya ellerini dayadı, yüzü sinirden gerilmişti.

“Hadi bakalım Roma,” dedi meydan okuyan bir ses tonuyla, sesindeki titremeyi saklayamayarak. “Şu her oyunda sakince sıyrıldığın zekânı görelim. Bunda beni yenersen… ne istersen var.”

Sakinliğimi bozmadan oturduğum yerde geriye yaslandım.

“Iddialı kelimeler, Noah. Ama kuralları sen koyduysan, oynamak boynumuzun borcu olsun.”

Oyun başladı.

Noah büyük bir hırsla hamlelerini peş peşe sıraladı, masadaki puan hanesini hızla tırmandırmaya çalıştı. Nefesini tutmuş, benden gelecek hamleyi bekliyordu. Ben ise önümdeki taşları inceledim, acele etmeden, sanki etrafta hiç kimse yokmuş gibi tek bir kusursuz hamle yaptım.

Saniyeler içinde skor ekranı değişti. Noah’ın uğraşarak elde ettiği puanın çok daha üzerine, tek bir hamleyle çıkmıştım.

Valeria anında yerinden fırladı, Dante’ye sarılarak “Yes! İşte bu!” diye bağırdı. Sofia gözlerini devirirken, Adrian kıs kıs gülüyordu.

Ancak Noah’ın yüzü sararmıştı. Öfkeyle parlayan gözleri doğrudan bana dikildi. Masadaki gerginlik bıçak gibi keskinleşti.

Göz ucumla Elisa’ya baktım.

Bana baktığını gördüğüm an, dudaklarımın kenarında fark edilmeyecek kadar hafif, alaycı ve bilerek yapılan bir sırıtış belirdi.

Noah bunu gördü.

Tepemdeki o bardağı taşıran damla buydu.

“Ne gülüyorsun lan!” diye kükredi Noah, sandalyesini büyük bir gürültüyle geriye iterek. “Gözünün ucuyla buraya bakıp ne sırıtıyorsun? Taciz mi ediyorsun, ne yapmaya çalışıyorsun sen?! Her hareketinle buradakileri huzursuz ediyorsun, yetmedi mi?! Züppe tavırlarından bıktım!”

Olaylar o anda koptu.

Masadaki herkes ayağa kalktı. Valeria dehşetle elini ağzına götürürken, Sofia “Noah, saçmalama!” diye bağırdı.

Dante araya girmek için öne atıldı. Adrian ise hemen yanı başımda bana doğru bir adım atıp kolumdan hafifçe tuttu.

“Roma, sakin ol. Değmez,” dedi Adrian alçak sesle, beni uyararak.

İçimdeki o karanlık, uzun süredir dizginlemeye çalıştığım canavar Noah’ın bu ucuz kışkırtmalarıyla uyanmaya başlamıştı.

Çenesindeki kaslar gerilen, ellerini yumruk yapan bir adamdım ben; ama bu masada kan akıtmak en son isteyeceğim şeydi. Özellikle de Elisa’nın gözleri önünde.

Yine de Noah hızını alamamıştı.

“Senin o sakinliğinin de, havandan da…” diye bağırmaya devam ederek üzerime yürüdü.

Ve sonra, o beklenen ama mantıksız hareket geldi: Noah, kontrolünü tamamen kaybederek doğrudan yüzüme doğru sert bir yumruk savurdu.

Yumruk yanağıma çarptığında kafam hafifçe yana düştü. Deri ceketimin içindeki bedenim anlık bir gerilmeyle kasıldı. Kulaktaki uğultu ve masadaki çığlıklar birbirine karıştı.

Sessizlik, saliselik bir an sürdü. Ardından içerideki tüm o bastırılmış fırtına patlak vermek üzere serbest kaldı.

Noah’ın attığı yumruğun şiddeti masadaki bardakların devrilmesine, camların şangırtıyla yere dökülmesine neden oldu.

Salondaki müzik hâlâ çalmaya devam ediyordu ama masanın etrafındaki buz gibi sessizlik her şeyi bastırmaya yetmişti.

Sofia adeta deliye dönmüştü. Yerinden fırladığı gibi Noah’ın göğsüne sertçe iki eliyle vurdu.

“Sen ne yaptığını sanıyorsun be!” diye bağırdı Sofia, sesi hırsla titriyordu.

“Sabahtan beri neyin kasıntısı bu? Adam sana ne yaptı! Kaç yaşında adamansınız, bu neyin kıskançlığı, bu neyin öfkesi? Kafayı mı sıyırdın sen!”
Ç
Noah gözü dönmüş bir şekilde soluyor, ellerini yumruk yapmış bir halde Sofia’ya doğru bir adım atıyordu. Gözündeki o karanlık parıltı, kontrolünü tamamen kaybettiğini gösteriyordu; Sofia’ya doğru hamle yapacağı o kritik saniyede, Roman hızla araya girdi.

Noah, karşısında duran Roman’ı omzundan sertçe itti. “Çekil öteye!”

İşte o an, içimdeki zincirler koptu. Roman, gün boyu koruduğu o rahat ve umursamaz maskesini bir anda fırlatıp attı. Noah’ın ikinci bir hamlesine izin vermeden bileğini yakaladığı gibi onu havaya kaldırdı ve yere hızla çarptı.

Gürültüyle yere serilen Noah’ın üzerine çullandığı gibi peş peşe indirdiği yumruklar havayı yardı.

Bir, iki…

Parmaklarındaki ağır metal yüzükler her darbede Noah’ın yüzüne çarpıyor, deriyi parçalıyordu. Üçüncü yumruğu indirmek için havaya kaldırdığı elini durdurdu.

Nefes nefese parmaklarına baktı. Parmaklarına ve yüzüklere bulaşan koyu kırmızı kanı gördüğü an, gözlerindeki o vahşi öfke ani bir donuklukla yer değiştirdi.

Üçüncü yumruğu vurmaktan vazgeçti; eli havada asılı kaldı, ardından yavaşça indirdi.
Noah’ın üzerinden kalktı ve arkasını dönüp aniden uzaklaşmaya başladı.

“Noah!” Sofia çığlık atarak yerde kanlar içinde kalan sevgilisinin başucuna çöktü.

Adrian, Dante ve Valeria hemen yardım için etraflarını sardı. Sofia hıçkırıklar ve öfkeyle Noah’ı doğrultmaya çalışırken, herkesin dikkati yerde yatan adama ve hızla uzaklaşan siluete bölünmüştü.

Ben ise… Orada, masanın kenarında kalakalmıştım.

Beynimdeki düşünceler birbirine çarpıyordu. Noah’ın o iğrenç tavırları, Roman’ın gözlerindeki öfke, parmaklarındaki kan…

Düşündüm, düşündüm ve bacaklarımın benden bağımsız olarak hareket ettiğini hissettim.

Hızlı adımlarla Roman’ın peşinden koştum.

“Roman!”

Arkası dönüktü, geniş omuzları sinirden hâlâ hafifçe kasılıyordu.

Sahilin loş ışıkları altında hızla uzaklaşırken, kolundan tutup durdurmak istedim.

Elimi uzatıp ceketinin koluna dokundum. Ama parmaklarım deriye çarptığı an, hissettiğim o sıcak ve yapışkan ıslaklıkla nefesim kesildi.

Noah’ın kanıydı bu. O anın şokuyla parmaklarım havada asılı kaldı.

Roman, dokunuşumu hissettiği an yürümeyi kesti. Sırtı bana dönük, birkaç saniye öylece durdu.

Sonra yavaşça başını hafifçe omzunun üzerinden yana eğdi. Bana dönmemişti bile; sadece havaya kaldırdığı elini işaret parmağıyla hafifçe sallayarak mırıldandı:
“Beni rahat bırak…”

Sesi öfkeli değil, içimde bir yerleri sızlatacak kadar yorgun ve uzaktı.

“Neden?” diye seslendim, sesim titriyordu. “Ne- ne oldu?”

Başını biraz daha çevirdi, karanlıkta parlayan o keskin gözlerinin ucuyla bana son bir kez değdi.

“Beni sadece rahat bırak, cici kız…”

Ve arkasına bile bakmadan hızla karanlığa doğru yürümeye devam etti, motoruna binip gecenin serinliğinde gözden kayboldu.

Olduğum yerde öylece kalakalmıştım.

Parmaklarımdaki kan lekesiyle baş başa, içimdeki o tarifi imkansız fırtınayla…

Şok içindeydim.

Ama kafamda yankılanan tek bir gerçekle yüzleşmek zorundaydım: Eğer o an Roman araya girip o yumrukları durdurmasaydı, Sofia o adamın hırsından ve şiddetinden çok daha kötüsünü tadacaktı. Roman bunu biliyordu. Ve yine her zamanki gibi, sessizce çekip gitmişti.