3

- ELISA

“Sofia…”

Telefonu kulağıma bastırırken sokağın boş olduğundan emin olmak için arkamı kontrol ettim.

“Sanırım başım belada.”

Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.

“Ne demek başın belada, Lisa?”

Derin bir nefes aldım.

“Roman Vance.”

“NE?”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

“Sofia, bağırma!”

“Bir dakika. Roman Vance mi? Dün geceki Roman mı?”

“Hayır Sofia, başka bir Roman Vance! Elbette dün geceki!”

“Lisa, ne oldu? Nerede o?”

“Bilmiyorum. Az önce buradaydı. Sonra motoruna binip gitti ama birini peşime taktı.”

Sofia’nın sesi bir anda ciddileşti.

“Ne demek peşine taktı?”

“Eve kadar takip etmelerini söyledi.”

“Sen de hâlâ orada mı duruyorsun? Olduğun yerde kal, geliyorum.”

“Sofia, gerek yok—”

“ELISA HEELER, SAKIN BANA GEREK YOK DEME!”

Gözlerimi kapattım.

“Tamam, bekliyorum.”

Telefonu kapattım.

Birkaç metre ileride siyah bir motor duruyordu. Üzerindeki adam kaskını çıkarmamıştı.

Gözlerimi devirdim.

Harika.

Artık kişisel korumam bile vardı.

Telefonuma yeniden baktım. Annemden gelen mesajı gördüm.

Anne: Kızım, akşam yemeğe geliyor musun?

İçimden bir kahkaha yükseldi.

Ben: Geliyorum anne, biraz gecikebilirim.

Anne: Tamam canım. Dikkatli ol.

Telefonu çantama koydum.

En azından annem hayatımın bir mafya dizisine dönüştüğünü bilmiyordu.
Ve bilmesini de istemiyordum.

Yaklaşık on dakika sonra Sofia’nın arabası önümde durdu.

Camı açar açmaz bana seslendi.

“BİN!”

Kapıyı açıp yanına oturdum.

“Merhaba sana da.”

Sofia bana döndü.

“Lisa, anlat.”

Emniyet kemerimi taktım.

“Önce eve gidelim.”

Sofia başını salladı ve arabayı hareket ettirdi.

Birkaç dakika boyunca sessiz kaldık.

Sonunda dayanamadı.

“Peki, bu Roman neden seni takip ettiriyor?”

Başımı koltuğa yasladım.

“İnan bana Bilmiyorum.”

“Dün gece ne yaptın sen?”

Gözlerimi ona çevirdim.

“Yapmadım. Sadece.. Sevkiyatla ilgili bir şeyler duydum, Güvenli rotalar, planlar… Böyle şeyler.”

Sofia’nın kaşları çatıldı.

“Lisa, bunlar hiç normal değil.”

“Biliyorum.”

“Bence polise gitmeliyiz.”

Bir süre düşündüm.

“Ya elimizde hiçbir kanıt yoksa?”

“En azından anlatırız.”

Camdan dışarı baktım.

“Önce neyin içinde olduğumu anlamak istiyorum.”

Sofia direksiyonu biraz daha sıkı kavradı.

“Tek başına hiçbir şey yapmayacaksın. Anlaştık mı?”

Gülümsedim.

“Anlaştık, anne.”

“Dalga geçme!”

İkimiz de güldük.
Ama gülüşüm kısa sürdü.

Çünkü telefonum yeniden titremişti.

Bilinmeyen Numara.

Mesajı açtım.

Bilinmeyen Numara: Arkadaşınla eve dönmen iyi bir karar.

Kanım çekildi.

Bir mesaj daha geldi.

Bilinmeyen Numara: İyi geceler, Elisa.

Telefonu yavaşça kapattım.

Bu adam gerçekten her yerdeydi.

- ROMAN

“Bana bir kahve getir.”

Adrian başını kaldırmadan cevap verdi.

“Senin kahve makinen var.”

Dosyayı masaya bıraktım.

“Adrian.”

“Tamam, tamam. Getiriyoruz.”

Gözlerimi devirdim.

Bu adamın yirmi sekiz yıllık hayatımda gördüğüm en sinir bozucu insanlardan biri olduğunu düşünüyordum.

Kapıya yönelirken durdu.

“Bu arada.”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Elisa eve ulaştı.”

“Biliyorum.”

Adrian’ın kaşları kalktı.

“Nereden biliyorsun?”

Cevap vermedim.

Gülümseyerek başını salladı.

“Anladım.”

“Ne anladın?”

“Hiçbir şey.”

“Adrian.”

“Tamam, sustum.”

Kapıdan çıktı.

Telefonumu masanın üzerinden alıp Marco’yu aradım.

“Konuş.”

“Roma, kız evine ulaştı. Arkadaşıyla birlikte.”

“Güzel.”

“Başka bir talimatın var mı?”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Etrafında kimlerin bulunduğunu öğren. Ama kimseye yaklaşma.”

“Anlaşıldı.”

Telefonu kapattım.

Elisa Heeler.

Normal bir üniversite öğrencisi.

Normal bir ailesi, arkadaşları ve hayatı vardı.

Benim dünyamda ise normal olan hiçbir şey yoktu.

Ve bu kız, farkında olmadan iki dünyanın arasındaki çizgiye basmıştı.

Kapı yeniden açıldı.

Adrian elinde kahveyle içeri girdi.

“Roma, bir şey daha var.”

Kahvemi aldım.

“Ne?”

“Sevkiyat güzergâhını değiştiren adamla ilgili yeni bilgi geldi.”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Anlat.”

Adrian masaya bir fotoğraf bıraktı.

Fotoğraftaki adamı tanıyordum.

Yıllardır yanımızdaydı.

“Bu imkânsız.”

Adrian başını iki yana salladı.

“Ben de öyle düşündüm.”

Fotoğrafı elime aldım.

“Beni onunla yalnız bırakın.”

Adrian’ın yüzündeki ifade sertleşti.

“Roman, dikkatli ol. Bu adam bütün planlarımızı biliyor.”

Fotoğrafı masaya bıraktım.

“Öyleyse yanlış adama güvenmiş.”

- ELISA

Ertesi sabah uyandığımda ilk yaptığım şey telefonuma bakmak oldu.

Yeni mesaj yoktu.

Derin bir nefes verdim.
Sonunda!

Yataktan kalkıp dolabıma yöneldim. Siyah bir pantolon, beyaz bir tişört ve üzerine açık renk bir ceket seçtim.

Saçlarımı tarayıp hafifçe makyaj yaptım.

Aşağı indiğimde annem kahvaltı hazırlıyordu.

“Günaydın anne.”

“Günaydın canım. Dün akşam neden bu kadar geç kaldın?”

Bir an duraksadım.

“Sofia’yla biraz dolaştık.”

Annem gülümsedi.

“Güzel. Bugün de mi üniversite?”

“Evet.”

Masaya oturdum.

Tam kahvaltıma başlayacaktım ki annem elindeki bardağı tezgâha bıraktı.

“Bu arada dün seni biri sordu.”

Başımı kaldırdım.

“Kim?”

“Bilmiyorum. Telefonu aradı. İsmini söylemedi.”

Elimdeki çatal havada kaldı.

“Ne dedi?”

“Seninle konuşmak istediğini söyledi. Ben de evde olmadığını söyledim.”

Kalbim hızlandı.

“Anne, tekrar ararsa konuşmadan telefonu kapat.”

Annem şaşkınlıkla yüzüme baktı.

“Neden kızım? Bir sorun mu var?”

Gülümsemeye çalıştım.

“Yok anne. Tanımadığım biri sadece.”

Annem başını salladı.

Ama yüzündeki şüpheli ifadeyi fark etmiştim.

Kahvaltımı bitirip evden çıktım.

Bugün kimseyle uğraşmayacaktım.

Özellikle de Roman Vance’le.

Üniversiteye vardığımda Sofia’yı her zamanki bankta otururken buldum.

Yanında Noah vardı.

Beni görünce ikisi de el salladı.

“Günaydın!”

Sofia ayağa kalkıp bana sarıldı.

“Sonunda geldin!”

Noah gülümsedi.

“Günaydın Elisa.”

“Günaydın.”

Sofia koluma girdi.

“Haydi, sana kahve alalım.”

Tam yürümeye başlamıştık ki Noah arkamızdan seslendi.

“Bu arada, Roman nedenini bilmediğim şekilde seni soruyordu.”

Olduğum yerde durdum.

Yavaşça arkamı döndüm.

“Ne?”

Noah omuz silkti.

“Dün akşam.”

Sofia’nın bakışları bir anda bana çevrildi.

“Sen Roman’ı nereden tanıyorsun?”

Noah şaşkınlıkla ikimize baktı.

“Bir gece önce aynı yerdeydik ya?”

“Onu demiyorum.”

Sofia’nın sesindeki merak beni daha da gerdi.

Noah gülerek ellerini kaldırdı.

“Ben sadece Adrian'ı tanıyorum. Gerisini kendiniz çözün.”

Arkasını dönüp uzaklaştı.

Sofia hemen bana döndü.

“Lisa.”

“Başlama.”

“Roman seni neden soruyor?”

“Bilmiyorum!”

“Seninle bir şey mi konuştu?”

Gözlerimi kapattım.

“Evet.”

Sofia’nın ağzı açık kaldı.

“NE?”

“Biraz sessiz olur musun?”

“Bana her şeyi anlatacaksın.”

Tam cevap verecektim ki arkamızdan tanıdık bir ses yükseldi.

“Hanımlar.”

İkimiz de döndük.

Adrian.

Dün gece Roman’ın yanında gördüğüm adam.

Elinde kahve bardağı vardı. Yüzünde oldukça rahat bir gülümseme bulunuyordu.

“Rahatsız etmiyorum umarım.”

Sofia hemen gülümsedi.

“Hayır, tabii ki. Naber Adrian?”

Adrian bakışlarını bana çevirdi.
“Teşekkür ederim Sofia sen nasılsın? Roman seninle görüşmek istiyor, Elisa.”

İçimden derin bir nefes aldım.

“Ben istemiyorum.”

Adrian’ın gülümsemesi biraz genişledi.

“Bunu kendisine söylemen daha iyi olur.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Numaramı biliyor. İsterse arayabilir.”

Adrian başını hafifçe yana eğdi.

“Aradığında açmıyorsun ya.”

Sofia’nın gözleri büyüdü.

Bense Adrian’a baktım.

“Beni araştırmayı bırakın.”

Adrian birkaç saniye sustu.
Sonra gülerek başını salladı.

“Bunu ona iletirim.”

Arkasını dönüp uzaklaşırken Sofia kolumu tuttu.

“LISA!”

Gözlerimi tavana çevirdim.

“Ne var?”

“Sen ne zaman Roman Vance’in ilgisini bu kadar çektin?”

Yüzümü buruşturdum.

“İnan bana, bu benim de merak ettiğim bir konu.”

Telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Bu kez mesaj tanıdık bir isimdendi.

ROMAN VANCE

Roman: Adrian’ı neden geri çevirdin?

Kaşlarımı çattım.

Ben: Çünkü sizinle görüşmek istemiyorum.

Cevap hemen geldi.

Roman: Beş dakika.

Ben: Hayır.

Roman: Dört dakika.

Gözlerimi kapattım.

Bu adamın gerçekten akıl sağlığı yerinde değildi.

Ben: Beş dakika önce hayır dedim. Dört dakika sonra da hayır diyeceğim.

Mesajı gönderdim.

Telefonu çantama koyacakken yeni bir bildirim geldi.

Roman: Güzel. O zaman dört dakikada anlatırım.

Başımı kaldırıp Sofia’ya baktım.

“Ben bu adamı öldüreceğim.”

Sofia kahkahayı bastı.

“Önce bir kahve iç, sonra karar verirsin.”

Ama benim hiç gülmem gelmiyordu.

Çünkü Roman Vance’in bir şeyi kafasına koyduğunda vazgeçmeyen biri olduğunu artık anlamıştım.

Ve en kötüsü…

Ben de ona karşı geri adım atmaya hiç niyetli değildim.