5

- Cuma akşamı.

Normalde cuma akşamlarını evde, üzerime en rahat pijamalarımı geçirip film izleyerek geçirmeyi tercih ederdim.

Ama ne yazık ki Sofia diye bir arkadaşım vardı.

Ve bu arkadaşımın benim sakin hayatıma karşı kişisel bir düşmanlığı bulunuyordu.

“Hayır.”

“Lisa!”

“Kesinlikle hayır.”

“Daha hazırlanmadın bile!”

Sofia yatağımın üzerinde oturmuş, kollarını iki yana açmıştı.

“Çünkü gitmiyorum.”

“İki haftadır evden üniversiteye, üniversiteden eve gidiyorsun. İnsan biraz yaşadığını hissetmeli!”

Telefonumu komodinin üzerine bıraktım.

“Ben gayet yaşıyorum.”

“Bitki gibi yaşıyorsun.”

“En azından fotosentez yapıyorum.”

Sofia birkaç saniye yüzüme baktı.

Ardından kahkaha attı.

“Yarım saat içinde hazırlanmazsan seni pijamalarınla götürürüm.”

Gözlerimi kapattım.

Bazen insanın arkadaş seçerken geçmiş hayatında ne yaptığını sorgulaması gerekiyordu.

Yaklaşık iki saat sonra kendimi oldukça kalabalık bir gece kulübünün önünde buldum.

Sofia, Noah’ın koluna girmiş, sanki dünyanın en mutlu insanıymış gibi gülümsüyordu.

Üzerimde siyah, kısa bir elbise ve omuzlarımdan dökülen saçlarım vardı. Sofia ise kırmızı elbisesiyle bütün dikkatleri üzerine çekiyordu.

“Gördün mü?” dedi Sofia, koluma girerken. “Ne kadar güzel oldu!”

“Henüz içeri girmedik.”

“Enerjini seviyorum.”

“Ben de senin susmanı seviyorum.”

Noah arkamızdan güldü.

“İkiniz de bu akşam kavga etmeyin. Rica ediyorum.”

Sofia hemen ona döndü.

“Ben hiç kavga etmiyorum.”

Noah kaşlarını kaldırdı.

“Tabii, hayatım.”

Kulübün kapısından içeri girdiğimizde müzik bütün düşüncelerimi bastırdı.

Renkli ışıklar, kalabalık, dans eden insanlar…

Sofia hiç vakit kaybetmeden beni dans pistine sürükledi.

İlk on dakika boyunca yalnızca ona ayak uydurmaya çalıştım.

Sonra istemeden eğlenmeye başladım.

Belki de iki haftadır hayatımın bu kadar sessiz olması iyi gelmişti.

Roman’dan tek bir mesaj almamıştım.

Ne telefonum çalmıştı ne de bir adamını etrafımda görmüştüm.

Sanki hayatımdan tamamen çıkmıştı.

Ve açıkçası bu durumdan şikâyetçi değildim.

“Lisa!”

Sofia kulağıma doğru eğildi.

“Biraz gülümse!”

“Gülümsüyorum!”

“Hayır, yüzünde cenaze töreni ifadesi var!”

Tam cevap verecektim ki Noah yanımıza geldi.

“Bir şeyler içmek ister misiniz?”

Sofia başını salladı.

“Benimkini biliyorsun.”

Noah bana döndü.

“Sen?”

“Alkolsüz bir şey olsun.”

“Tamam.”

Noah uzaklaşırken Sofia dirseğiyle koluma dokundu.

“Bak, hayat güzel.”

“Şimdilik.”

“Negatiflik kraliçem benim!”

Güldüm.

O sırada Sofia yeniden dans etmeye başladı.

Ben de başımı iki yana sallayarak ona eşlik ettim.

O gece başıma geleceklerden habersizdim.

Çünkü birkaç dakika sonra, hayatımın en beklenmedik karşılaşmalarından birini yaşayacaktım.

Noah içeceklerimizi getirdiğinde Sofia hemen bir tanesini aldı.

“Şerefe!”

Bardağımı hafifçe kaldırdım.

“Bu akşamın sağ salim bitmesine.”

Sofia kahkaha attı.

“Sen gerçekten romantizmin düşmanısın.”

Noah başını sallayarak güldü.

“Bence Lisa’nın eğlenmek için biraz zamana ihtiyacı var.”

“İşte benim akıllı erkek arkadaşım!”

Sofia Noah’ın yanağına bir öpücük kondurdu.

Ben de ikisine bakıp gözlerimi devirdim.

“Ben biraz hava alacağım.”

“Bir yere gitme!” diye seslendi Sofia.

“Tuvalete gidiyorum, kaçırılma planım yok.”

Kalabalığın arasından geçerek barın daha sakin olduğu tarafa yöneldim.

Telefonumu çantamdan çıkardığım sırada birkaç metre ilerideki özel oturma alanından gelen bir ses dikkatimi çekti.

“Bana hâlâ onun bu işin arkasında olduğuna inanmamı mı söylüyorsun?”

Olduğum yerde duraksadım.

Ses tanıdık gelmişti.

Başımı hafifçe çevirdim.

Ve..

Hayır.

Olmaz.

Siyah tşört, koyu renk koltuğa rahatça yaslanmıştı.

Roman.

Karşısında orta yaşlarda, pahalı takım elbiseli bir adam oturuyordu. Yanında ise daha önce Roman’la gördüğüm iri yapılı, sert yüzlü adam vardı.

Roman’ın bir kolu koltuğun arkalığına uzanmıştı. Önündeki bardağa dokunmuyor, karşısındaki adamı dikkatle dinliyordu.

İki haftadır ortalarda görünmeyen adam, tam da bu akşam karşıma çıkmıştı.

Harika.

Gerçekten harika.

Geri dönmek üzereydim ki adamın söylediği cümle beni durdurdu.

“Duyduğuma göre sen oldukça zekiymişsin.”

Roman’ın yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu.

“Kimden duydun?”

Adam Gabriel’e baktı.

“Ondan.”

Gabriel rahatça arkasına yaslandı.

“Yanlış bir şey mi söyledim?”

Roman başını hafifçe yana eğdi.

“Henüz değil.”

Adam güldü.

“Öyleyse küçük bir oyun oynayalım.”

Roman hiçbir şey söylemedi.

“Biraz sohbet edelim. Bakalım anlatıldığı kadar var mısın?”

Gabriel araya girdi.

“Bence sorularına dikkat et.”

Roman elini hafifçe kaldırarak onu susturdu.

“Buyur. Dinliyorum.”

Adam önündeki bardağı masaya bıraktı.

“Pekâlâ. İlk soru. Bir satranç oyununda rakibinin senden daha güçlü olduğunu düşünüyorsan ne yaparsın?”

Roman hiç düşünmeden cevap verdi.

“Rakibimin güçlü olduğunu kabul eder, oyunun kurallarını değiştirmeye çalışırım. Güçlü oyuncular alışkanlıklarına güvenir. Onları yenmenin en kolay yolu, alışkanlıklarını bozmaktır.”

Adam başını salladı.

“Güzel. İkinci soru. Bir insanın yalan söylediğini nasıl anlarsın?”

Roman’ın gözleri bir anlığına adamın yüzünde gezindi.

“Yalan söylediğini anlamaya çalışmam. Önce neden yalan söyleme ihtiyacı duyduğunu bulurum. Çünkü bazen söylenen yalan, saklanan gerçeğin kendisinden daha değerlidir.”

İstemeden biraz daha yaklaştım.

Adam bu kez hafifçe gülümsedi.

“Peki, ekonomi. Bir şirketin kârlı görünmesine rağmen iflasın eşiğinde olduğunu nasıl anlarsın?”

“Gerçek nakit akışına bakarım. Kâğıt üzerindeki kâr, borçların vadesi geldiğinde kimseyi kurtarmaz. Özellikle kısa vadeli yükümlülükler, şirketin gerçek durumunu ele verir.”

“Psikoloji?”

“İnsanların kararlarını çoğunlukla mantıklarıyla aldıklarını düşünürüz. Oysa mantık, çoğu zaman çoktan verilmiş bir kararın sonradan hazırlanmış savunmasıdır.”

Adam kaşlarını kaldırdı.

“Felsefe?”

Roman’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“İnsan kendini tanıdığını düşündüğü ölçüde yanılır. Çünkü kendisi hakkında bildiklerinin çoğu, başkalarına göstermek istediği kişiden ibarettir.”

Bir an sessizlik oldu.

Adam önündeki bardağı eline aldı.

“Son bir soru. Diyelim ki en güvendiğin adam sana ihanet etti. Ne yaparsın?”

Roman bu kez cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.

Ardından sakince konuştu.

“Önce ihanetinin nedenini öğrenirim. Sonra bunun bir hata mı, yoksa bilinçli bir tercih mi olduğuna karar veririm.”

“Ya bilinçli bir tercihte bulunduysa?”

“Öyleyse ona ikinci bir fırsat vermem.”

Derken parmaklarını silah şekline getirip adamın alnına dayadı.

Adam başını salladı.

“Oldukça iddialısın.”

Roman birkaç saniye adama baktı.

Sonra…

Kahkaha attı.

Gerçekten kahkaha attı.

Şaşkınlıkla olduğum yerde kaldım.

Çünkü onu daha önce hiç böyle görmemiştim.

Roman başını hafifçe geriye yaslayıp gülerken Gabriel de gülümsemişti.

“Bütün akşam beni sorguya çekiyorsun,” dedi Roman. “Biraz daha devam edersen çocukluğumda hangi oyuncağı sevdiğimi de soracaksın.”

Adam gülerek ellerini iki yana açtı.

“Ne yapayım? Seni anlamaya çalışıyorum.”

Roman’ın gülümsemesi yavaşça kayboldu.

“Böyle mi anlayacaksınız zeki olduğumu?”

Adamın yüzündeki ifade değişti.

Roman masanın üzerindeki peçeteyi aldı, parmaklarının arasında çevirdi.

“Bir insanın zekâsını ölçmek istiyorsan ona cevaplarını bildiğin soruları sormazsın. Nasıl düşündüğüne bakarsın. Bir problemi çözerken hangi ihtimalleri elediğine, hangi ayrıntıları fark ettiğine ve herkesin gözden kaçırdığı şeyi ne zaman gördüğüne bakarsın.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Bana sorular sorarak zekâmı ölçemezsin. Çünkü senin sorularının cevaplarını bilmem, benim ne kadar zeki olduğumu değil, senin ne kadar soru hazırladığını gösterir.”

Gabriel bu kez açıkça güldü.

Adam ise birkaç saniye Roman’a baktı.

Sonra başını Gabriel’e çevirdi.

“Şimdi anladım.”

Gabriel kendinden emin bir ifadeyle başını salladı.

“Ben sana söylemiştim.”

Adam yeniden Roman’a döndü.

Roman gözlerini adamın gözlerine dikti.

“Benden ne istediğini hâlâ söylemedin.”

Adam hafifçe gülümsedi.

“Seni tanımak istiyorum.”

Roman'ın dudaklarında alaycı bir tebessüm belirdi.

“Hayır.”

Adamın gülümsemesi silikleşti.

“Hayır mı?”

“Sağ elinle bardağını tutuyorsun ama sol elinin başparmağını sürekli yüzüğünün üzerinde gezdiriyorsun. Gerginsin. Bana soru sorarken gözlerimi izliyorsun fakat konu kendi şirketine geldiğinde bakışların kaçıyor.”

Adamın yüzü ciddileşti.

Roman devam etti.

“Buraya geldin çünkü.."

Roman arkasına yaslandı.

“Rakiplerinle baş edemiyorsun. İçeriden bilgi sızdırıldığını düşünüyorsun ama kime güveneceğini bilmiyorsun. Gabriel'in beni neden bu kadar övdüğünü de merak ediyorsun. Çünkü onunla çalışmamı istiyorsun.”

Bir an durdu.

“Benden istediğin şey, düşmanlarının kim olduğunu bulmam. Sonra da onları senden önce bulmamı sağlayacak bir plan hazırlamam.”

Adamın yüzündeki ifade tamamen değişmişti.

“Bunları sana kim söyledi?”

Roman kahkaha attı.

“Kimsenin söylemesine gerek yok.”

Gabriel başını hafifçe salladı.

Roman son kez adama baktı.

“Peki, şimdi asıl soruyu sorayım. Beni sınamayı bitirdiğine göre… benimle çalışmak için ne kadar ödemeye hazırsın?”

Adam birkaç saniye konuşamadı.

Sonunda Gabriel'e döndü.

“Sen haklıymışsın. Bu adam gerçekten başka biri.”

Roman bardağını kaldırdı.

“Bunu anlamanız biraz uzun sürdü.”

“Hayır. Gabriel haklıymış.”

Gabriel’in yüzünde küçük bir gurur ifadesi belirdi.

“Sonunda.”

Ben ise…

Olduğum yerde kalmıştım.

Bir insanın aynı anda hem bu kadar rahat hem de bu kadar ürkütücü olabileceğini bilmiyordum.

Roman soruların hiçbirinde düşünmemişti.

Bir an bile tereddüt etmemişti.

Sanki bütün cevaplar zaten zihninde hazır bekliyordu.

Üstelik konuşurken adamın yüzüne bakıyor, söylediklerini dinlerken en küçük ayrıntıyı bile kaçırmıyordu.

Ve bütün bunları gösteriş yapmak için değil, karşısındaki adamın kendisini yanlış değerlendirdiğini düşündüğü için yapıyordu.

Telefonumu çantama koydum.

Tam oradan uzaklaşacaktım ki Roman’ın sesi yeniden duyuldu.

“Bir de sana bir şey sorayım.”

Adam merakla öne eğildi.

“Dinliyorum.”

Roman bardağını eline aldı.

“Bir insan, kendisini diğerlerinden daha akıllı gördüğü için mi hata yapar, yoksa hata yapabileceğini hiç düşünmediği için mi?”

Adam kısa bir süre düşündü.

“İkincisi olabilir.”

Roman başını salladı.

“Güzel. O hâlde bir tavsiyem var. Bir daha karşındaki insanı sınamaya kalkmadan önce, onun da seni sınayabileceğini unutma.”

Gabriel gülerek başını eğdi.

Adam ise bu kez cevap veremedi.

Ben farkında olmadan hafifçe gülümsedim.

Tanrım…

Bu adam gerçekten akıl almazdı.

Tam o sırada Sofia’nın sesi arkamdan yükseldi.

“LİSAAA!”

İrkilerek arkamı döndüm.

Sofia el sallıyordu.

“NEREDESİN? NOAH SENİ ARIYOR!”

“Geliyorum!”

Yeniden özel oturma alanına baktığımda Roman’ın başı hafifçe yana dönmüştü.

Bakışları…

Doğrudan üzerimdeydi.

Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.

Beni görmüştü.

Dahası, ne kadar zamandır orada olduğumu da anlamış olabilirdi.

Roman’ın yüzünde yavaşça o tanıdık, kendinden emin ifade belirdi.

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

Başını çok küçük bir hareketle eğdi.

Sanki uzaktan selam veriyordu.

Ya da daha kötüsü…

Beni yakaladığını söylüyordu.

Gözlerimi ondan kaçırıp Sofia’nın yanına doğru yürüdüm.

İçimden tek bir şey geçiyordu:

Lütfen bu gece benimle uğraşmasın.

- ROMAN

Elisa’nın kalabalığın arasında kaybolmasını izledim.

İki haftadır tek bir mesaj göndermemiştim.

Tek bir kez bile karşısına çıkmamıştım.

Bunun nedeni ilgimi kaybetmem değildi.

Aksine, bazı insanların kendilerine bırakılan boşlukta nasıl hareket ettiğini görmek istiyordum.

Elisa da tam olarak beklediğim şeyi yapmıştı.

Hayatına devam etmişti.

Adrian muhtemelen bununla ilgili aptalca bir yorum yapardı.

Adrian ile barda buluştuk.
“Siz dinliyordu,” dedi.

Bardağımdan bir yudum aldım.
“Fark ettim.”

“Ne zamandır?”

“Ekonomi sorusundan beri.”

Adrian kaşlarını kaldırdı.

“Nasıl?”

“Barın önündeki yansımada hareketini gördüm. Sonra konuşmalarımız sırasında bulunduğu yeri değiştirmedi.”

“Bütün konuşmayı dinledi yani.”

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.

“Görünüşe göre.”

Adrian hafifçe güldü.

“İki haftadır peşinde olmadığın için rahatlamış olmalı.”

Bardağı masaya bıraktım.

“Öyle görünüyor.”

Adrian bana baktı.

“Peki şimdi?”

Bakışlarımı Elisa’nın kaybolduğu yöne çevirdim.

“Şimdi hiçbir şey.”

şaşırdı.

“Hiçbir şey mi?”

“Bu gece onu rahat bırakacağım.”

Kısa bir sessizliğin ardından ekledim:
“Zaten merak etmeye başladı.”

Adrian başını iki yana sallayarak güldü.

“Seninle uğraşmak zor.”

Ona baktım.

“Benimle uğraşmak zor değil.”

Bir an duraksadım.

“Beni anlamaya çalışmak zor.”

Ve ilk kez o gece gerçekten eğlendim.

Çünkü Elisa’nın beni yeniden gördüğünde yüzünde oluşan ifadeyi unutmayacaktım.

Beni merak etmeye başlamıştı.

Henüz kendisi bile bunun farkında değildi ama bana gelecekti.