10

- ELISA

Derslerin bitmesine son on dakika kalmıştı.

Defterimin kenarına anlamsız şekiller çizerken hocanın anlattıklarını dinlemeye çalışıyordum. Bugün nedense dikkatimi toplamakta zorlanıyordum.

Saçlarımı sabah aceleyle sıkı bir topuz yapmıştım. Şakaklarımdan çıkan birkaç ince tutamı kulağımın arkasına sıkıştırıp yeniden defterime eğildim.

Yanımda oturan Sofia, defterime doğru eğildi.

“Lisa.”

“Efendim?”

“Hiçbir şey yazmamışsın.”

Defterime baktım.

Gerçekten de sayfanın yarısı boştu.

“Dinliyorum.”

“Tabii. Ben de burada piyango sonuçlarını bekliyorum.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Birazdan notlarını alırım senden.”

“Yine mi?”

“En yakın arkadaşım olduğun için.”

“Bu arkadaşlıkta sürekli ben zarar ediyorum.”

Dersin bitiş zili çaldığında ikimiz de aynı anda rahat bir nefes aldık.

Eşyalarımızı toplarken Sofia çantasını omzuna astı.

“Bugün benim eve gidiyoruz.”

Başımı kaldırdım.

“Neden?”

“Çünkü yarın sınavımız var ve ikimiz de doğru düzgün çalışmadık.”

“Sen çalışmadın.”

“Sen de çalışmadın.”

“Benim biraz fikrim var.”

Sofia gözlerini kıstı.

“Lisa, defterindeki boş sayfaları gördüm.”

Gülerek ayağa kalktım.

“Tamam, geliyorum.”

Sofia’nın evine vardığımızda saat öğleden sonra üçü geçmişti.

Ayakkabılarımızı çıkarıp içeri girdik. Sofia doğrudan mutfağa yönelirken ben çantamı salondaki koltuğun üzerine bıraktım.

“Bir şey ister misin?” diye seslendi.

“Su yeterli.”

“Birazdan kahve de yapacağım.”

“Olur.”

Salondaki büyük masanın üzerine kitaplarımızı ve defterlerimizi yerleştirdim. Kalem kutumu açıp birkaç fosforlu kalem çıkardım.

Sofia elinde iki bardakla geldi.

Birini önüme bıraktı.

“Al bakalım, çalışkan öğrenci.”

“Teşekkür ederim.”

Karşımdaki sandalyeye oturdu ve kitabını açtı.

Yaklaşık yarım saat boyunca gerçekten ders çalıştık. En azından ben çalışıyordum. Sofia ise aynı paragrafı üçüncü kez okuyordu.

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Bir sorun mu var?”

“Bu konuyu anlamıyorum.”

Sandalyemi biraz ona doğru çektim.

“Göster.”

Kitabını önüme çevirdi.

“Şurası. Ne anlatıyor hiçbir fikrim yok.”

Gülümseyerek sayfayı inceledim.

“Bak, aslında çok zor değil. Önce burayı anlaman gerekiyor.”

Kalemimi alıp defterinin üzerine birkaç kısa not yazdım. Sonra konuyu kendi cümlelerimle anlatmaya başladım.

Sofia dikkatle dinledi.

“Bir daha anlat.”

“Az önce anlattım.”

“Bir daha.”

Derin bir nefes alıp gülümsedim.

“Peki, baştan alıyoruz.”

Saat ilerledikçe masanın üzeri kitaplarla dolmuştu.

Sofia sonunda kalemini bırakarak arkasına yaslandı.

“Benim beynim artık çalışmıyor.”

“Daha iki konu bitirdik.”

“İki konu mu? Bana iki yıl gibi geldi.”

Gülerek kitabımı kapattım.

“Biraz ara verelim.”

Sofia hemen ayağa kalktı.

“İşte bunu duymak istiyordum!”

Mutfağa giderken arkasından seslendim.

“Ben de geleyim mi?”

“Hayır, sen otur. Ben hallederim.”

Bir süre sonra elinde küçük bir tabakla geri döndü. İçinde birkaç kurabiye vardı.

Yanıma oturup tabağı masaya bıraktı.

“Annem sabah yapmış. Tadına bak.”

Bir tane alıp ısırdım.

“Çok güzel olmuş.”

“Değil mi?”

Sofia telefonunu eline aldı.

“Bu arada cumartesi için bir planım var.”

Ona şüpheyle baktım.

“Yine mi?”

“Bu kez gerçekten güzel bir şey.”

“Sofia, en son da böyle söylemiştin.”

“Ve çok eğlendik.”

Haklıydı.

Gülümseyerek başımı salladım.

“Önce şu sınavı atlatalım, sonra konuşuruz.”

“Anlaştık.”

Telefonumu masanın üzerinde gördüm.

Ekranı aydınlanmıştı.

Bir bildirim vardı.

ROMAN VANCE

Mesajı açtım.

ROMAN: Bugün nasılsın?

Birkaç saniye ekrana baktım.

Sonra kısa bir cevap yazdım.

ELISA: İyiyim, ders çalışıyorum. Sen?

Telefonu yeniden masaya bıraktım.

Sofia kurabiyesinden bir ısırık alırken bana döndü.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok. Mesaj geldi.”

“Kimden?”

“Birinden.”

Sofia kaşlarını kaldırdı.

“Çok açıklayıcı oldu, teşekkür ederim.”

Gülerek omuz silktim.

“Önemli değil.”

Telefonumu yeniden elime aldım.

Roman’dan henüz cevap gelmemişti.

Ben de kitabımı açıp kaldığım yerden devam ettim.

Sonuçta yarın sınavım vardı.

Ve bu kez gerçekten çalışmam gerekiyordu.

Telefonum masanın üzerinde yeniden titredi.

Ekranı açtığımda Roman’dan gelen mesajı gördüm.

ROMAN: Bugün çok parlaksın, altın gibi..

Mesajı birkaç saniye okudum. Ardından istemsizce kaşlarımı kaldırdım.

Ne cevap vereceğimi düşünürken dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi.

ELISA: Bu nereden çıktı şimdi?

Telefonu masaya bıraktım ve kitabıma döndüm.

Ama birkaç saniye sonra ekran yeniden aydınlandı.

ROMAN: Aklıma geldin, yazdım.

Bu kez gülümsememi saklayamadım.

Sofia gözlerini telefonuma dikmişti.

“Kim o?”

“Kim?”

“Mesaj atan kişi. Kim olacak?”

“Hiç kimse.”

Sofia gözlerini kıstı.

“Hiç kimse sana mesaj atınca gülümsüyor musun sen?”

“Gülümsemiyorum.”

Bir an tereddüt ettim.

Sonra telefonu yeniden elime alıp mesajı ona gösterdim.

Sofia'nın gözleri ekrandaki yazıyı okurken büyüdü.

“BUGÜN ÇOK PARLAKSIN, ALTIN GİBİ Mİ?”

İstemsizce güldüm.

“Evet, aynen öyle yazmış.”

Sofia telefonu elimden alıp mesaja tekrar baktı.

“Bir dakika… BU ROMAN MI?”

Omuzlarımı hafifçe kaldırdım.

“Evet.”

Sofia bir anda yerinde doğruldu.

“Lisa!”

Sofia bir anda yerinde doğruldu.

“Lisa!”

“Ne oldu?”

“Adam sana resmen iltifat etmiş!”

“Fark ettim.”

“Altın gibi demiş! Altın! Sen anlıyor musun bunun ne demek olduğunu?”

Gülerek elinden telefonumu aldım.

“Ben de onu anlamadım zaten. Ne demek şimdi bu?”

Sofia iki elini yana açtı.

“Ne demek olacak? Senin değerli olduğunu söylüyor işte!”

“Belki sadece öyle söylemek istemiştir.”

“Lisa,Biraz heyecanlanmama izin ver.”

Kahkaha attım.

Sofia karşımdaki sandalyeye iyice yerleşti.

“Peki, sen ne cevap verdin?”

“Bu ne demek dedim.."

" o ne dedi?"

Gülümsedim.

"Aklıma geldin dedi.."

“Adamın aklına gelmişsin!”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Evet Sofia, mesajı okuyabiliyorum.”

“Sen bunun farkında mısın? Roman Vance durup dururken seni düşünüyor!”

“Belki canı sıkılmıştır.”

Sofia elini alnına götürdü.

“Seninle gerçekten uğraşacağım.”

Kahkaha attım.

Aradan birkaç gün geçmişti.

Kampüsteki günlerimiz her zamanki gibi geçiyordu. Dersler, ödevler, Sofia’nın bitmek bilmeyen konuşmaları…

Roman’dan ise ara sıra mesaj alıyordum. Bazen sadece günaydın yazıyor, bazen de hiç beklemediğim bir anda ortaya çıkıp birkaç kelimeyle bütün dikkatimi dağıtmayı başarıyordu.

Bugün de derslerimiz nihayet bitmişti.

Sınıftan çıktığımızda Sofia çantasını omzuna attı.

“Ben kahve istiyorum.”

Ona gülümseyerek baktım.

“Sen zaten sürekli kahve istemiyor musun?”

“Bu bir ihtiyaç, Lisa. Keyif meselesi değil.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Peki, hadi gidelim.”

Fakültenin girişinden çıkıp kampüsün içindeki kafeye doğru yürümeye başladık. Hava oldukça güzeldi. Güneş kendini göstermiş, sabahın soğuğu yerini hafif bir sıcaklığa bırakmıştı.

Sofia bir şeyler anlatırken ben etrafı izliyordum.

Tam kafeye yaklaşmıştık ki karşımıza tanımadığım bir çocuk çıktı.

Elinde iki kahve vardı.

Önce Sofia’ya, ardından bana baktı.

“Merhaba. Bunlar sizin için.”

Şaşkınlıkla elindeki kahvelere baktım.

“Bizim mi?”

Başını salladı.

“Evet. Özellikle sana vermemi söylediler.”

Kahveleri uzattı. İkisini de almak zorunda kaldım.

“Kim gönderdi?”

Çocuk hafifçe gülümsedi.

“Bilmiyorum. Sadece teslim etmem söylendi.”

Ardından başıyla selam verip yanımızdan uzaklaştı.

Elimdeki kahvelere bakarken Sofia çoktan yanıma sokulmuştu.

“Lisa…”

“Ne?”

“Bence bir tanesini tahmin edebiliyoruz.”

Kahvelerden birinin üzerindeki küçük kare notu fark ettim.

Dikkatlice çıkarıp açtım.

İçinde yalnızca tek bir cümle yazıyordu.

Derslerden sonra kahvesiz kalmanı istemedim, afiyet olsun cici kız. Sana da sofia.

Altında ise tek bir imza vardı.

Vance.

İstemeden gülümsedim.
Sofia notu elimden almaya çalıştı.

“Göster!”

"Adam bana bile afiyet olsun demiş vay be.."

Sofia kahvelerden birini elimden aldı.

“Bunu da Roman mı gönderdi?”

“Öyle görünüyor.”

“İki kahve?”

“Evet, Sofia. İki kahve.”

“Demek beni de düşünmüş.”

Gülerek başımı salladım.

Kahvenin kapağını açıp bir yudum aldım. Tam o sırada telefonum titredi.

Ekrana baktım.

ROMAN VANCE

ROMAN: Kahveni beğendin mi?

Mesaja bakarken gülümsememi engelleyemedim.

ELISA: Beni nereden takip ediyorsun?

Cevap neredeyse anında geldi.

ROMAN: Takip etmeme gerek yok.

ROMAN: Ne zaman kahve isteyeceğini tahmin edebiliyorum.

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

ELISA: Kendine fazla güveniyorsun.

ROMAN: Genelde haklı çıkıyorum.

Telefonu kapattığımda Sofia hâlâ yüzüme bakıyordu.

“Ne yazdı?”

“Hiç.”

“Lisa!”

Kahvemden bir yudum daha aldım.

“Sanırım bugün kahvemizi biri ısmarladı.”

Sofia kahvesini havaya kaldırdı.

“Roman’a!”

İstemeden kahkaha attım.

Ama notu çantama koyarken yüzümdeki gülümsemenin hâlâ kaybolmadığını fark ettim.