6

Sofia’nın yanına döndüğümde yüzümdeki ifadeyi saklamaya çalışıyordum.

Başarısız olduğumdan emindim.

“Ne oldu sana?”

“Hiçbir şey.”

Sofia gözlerini kıstı.

“Lisa.”

“Ne?”

“Bir şey gördün.”

“Ben her gün bir sürü şey görüyorum Sofia.”

“Bana akıllıca cevaplar verme.”

Noah yanımıza geldiğinde Sofia kolunu onun beline doladı.

“Hayatım, Lisa bir şey saklıyor.”

Noah bana baktı.

“Yine mi?”
Kaşlarımı çattım.

“Nasıl yani?”

“Bilmiyorum. Sofia’nın arkadaşları genelde bir şey saklıyor oluyor.”

Sofia ağzını açtı.

“Pardon?”

Noah gülerek ellerini kaldırdı.

“Bir şey demedim.”

İç çekerek bardağımdan bir yudum aldım.

Keşke gerçekten hiçbir şey olmamış olsaydı.

Ama olmuştu.

Hem de iki haftadır görmediğim adam, birkaç metre ötemde oturuyordu.

“Lisa?”

Sofia’nın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

“Efendim?”

“Birazdan dans edeceğiz. Sakın kaçmaya çalışma.”

“Ben zaten dans ediyordum.”

“Hayır, sen etrafı izliyordun.”

Bir an duraksadım.

Sofia’nın gözleri yüzümde dolaştı.

“Birini mi gördün?”

“Hayır.”

Cevabım biraz fazla hızlı çıkmıştı.

Sofia’nın dudakları kıvrıldı.

“Kesin birini gördün.”

“Tanrım, Sofia!”

Kahkaha atarak kolumdan tuttu.

“Gel hadi!”

Beni yeniden dans pistine sürükledi.

Müziğin ritmine ayak uydurmaya çalışırken birkaç kez gözlerim istemsizce özel oturma alanına kaydı.

Roman hâlâ oradaydı.

Yanındaki adamla konuşuyor, zaman zaman Gabriel’e dönüyordu.

Beni fark ettiğinden beri bir kez bile yanıma gelmemişti.

Aslında gelmemesi gerekiyordu.

Bunu ben istemiştim.

Ondan uzak durmak istemiştim.

Şimdi ise neden orada oturduğunu düşünüyordum.

Ne kadar saçma.

“Lisa!”

Sofia iki elini havaya kaldırdı.

“Burada mısın?”

“Evet!”

“Hiç öyle görünmüyor!”

Gülerek başımı salladım.

Tam o sırada Noah yanımıza geldi.

“Sofia, biraz oturalım mı?”

Sofia yüzünü buruşturdu.

“Daha yeni geldik!”

“Sen iki saattir dans ediyorsun.”

“Ve hâlâ enerjim var.”

Noah bana döndü.

“Sen gelmek ister misin?”

“Olur.”

Sofia hemen itiraz etti.

“İkiniz de beni yarı yolda bırakıyorsunuz.”

“Beş dakika oturacağız,” dedi Noah.

Sofia homurdandı.

“Peki. Ama sonra tekrar dans edeceğiz.”

Üçümüz barın yakınındaki yüksek masalardan birine geçtik.

Sofia konuşmaya başladığında Noah’ın telefonuna bir mesaj geldi.

Ekrana göz attı.

“Bir dakika, hemen döneceğim.”

Sofia başını salladı.

Noah uzaklaşınca bana doğru eğildi.

“Şimdi anlat.”

Gözlerimi devirdim.

“Neyi?”

“Az önce kimi gördün?”

“Kimseyi.”

“Lisa, seni çocukluğundan beri tanıyorum.”

“Ah Ne güzel.”

“Benden saklayamazsın.”

Bir süre ona baktım.

Sonunda pes ettim.

“Roman’ı gördüm.”

Sofia’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Ne?”

“Şşşt!”

“Roman mı?”

“Evet.”

“Burada mı?”

“Hayır Sofia, evimde oturuyor. Tabii ki burada!”

Sofia ağzını kapatarak güldü.

“Peki seni gördü mü?”

Başımı hafifçe salladım.

“Maalesef.”

“Maalesef mi?”

“Evet.”

Sofia bir süre yüzüme baktı.

Sonra beklemediğim bir şey yaptı.

Gülümsedi.

“Bence bu çok ilginç.”

“Hiçbir tarafı ilginç değil.”

“İki haftadır ortada yoktu.
Şimdi aynı kulüptesiniz.”

“Tesadüf..Belki.”

“Sofia.”

“Tamam, tamam.”

Ama yüzündeki ifadeden hiç de tamam olmadığını anlayabiliyordum.

- ROMAN

“Beni dinliyor musun?”

Gabriel’in sesiyle bakışlarımı masaya çevirdim.

“Evet.”

“Ne söyledim?”

“Yeni anlaşmanın pazartesiye kadar tamamlanması gerektiğini.”

Gabriel kaşlarını kaldırdı.

“Güzel. Demek dinliyorsun.”

Bardağımdan bir yudum aldım.

“Bazen.”

Karşımdaki adam güldü.

“Şu kız yüzünden dikkatinin dağıldığını söylesem bana kızar mısın?”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Dikkatim dağılmadı.”

“Tabii.”

“Gabriel.”

“Ne?”

“İşe dönelim.”

İki elini kaldırdı.

“Peki Roma.”

Bir süre sessizce oturduk.

Sonra telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Adrian.

Adrian: Nerede kaldın?

Ben: Kulüpte.

Adrian: Hâlâ mı?

Ben: Bir sorun mu var?

Adrian: Hayır. Sadece bu kadar uzun süre aynı yerde kalmana şaşırdım.

Telefonu masaya bıraktım.

Gabriel gülümsedi.

“Adrian mı?”

“Evet.”

“Ne istiyor?”

“Hayatta olup olmadığımı kontrol ediyor.”

Gabriel kahkaha attı.

“Bazen seni tanıdığımı unutuyorum.”

Ona baktım.

“Bu iyi bir şey.”

Tam cevap verecekti ki gözlerim yeniden dans pistine kaydı.

Elisa masada oturuyordu.

Yanında Sofia vardı.

İkisi bir şey konuşuyor, arada gülüyorlardı.

Elisa’nın yüzünde daha önce gördüğüm o gergin ifade yoktu.

Rahat görünüyordu.

Güzel.

Böyle kalmalıydı.

Gabriel bakışlarımı takip etti.

“Gitmeyecek misin?”

“Hayır.”

“Emin misin?”

“Bu gece onunla konuşmayacağım.”

Gabriel başını salladı.

“Bunu kendine mi söylüyorsun, bana mı?”

Cevap vermedim.

Çünkü ikimiz de cevabı biliyorduk.

- ELISA

“Ben tuvalete gidiyorum.”

Sofia başını salladı.

“Tamam ama kaybolma.”

“Tuvalete gidiyorum, Sofia.”

“Yine de.”

Gülümseyerek masadan ayrıldım.

Bu kez özellikle özel oturma alanının bulunduğu tarafa bakmamaya çalışıyordum.

Başarılı olduğumu düşünüyordum.

Ta ki birisi omzuma çarpana kadar.

“Önüne baksana!”

Dengemi kaybetmemek için bir adım geri çekildim.

Karşımda duran adam oldukça sarhoş görünüyordu.

“Pardon,” dedim kısa bir şekilde.

Adam gülümsedi.

“Pardon mu? Biraz daha dikkatli olabilirsin, güzelim.”

Yoluma devam etmek için yanından geçmeye çalıştım.
Ama kolunu uzatıp önüme geçti.

“Bir dakika. Nereye böyle?”

Kaşlarımı çattım.

“Arkadaşlarımın yanına.”

“Birlikte bir şeyler içelim.”

“Teşekkürler, istemiyorum.”

Adamın gülümsemesi kayboldu.

“Bu kadar havalı olmana gerek yok.”

Derin bir nefes aldım.

“Bakın, sadece geçmek istiyorum.”

Tam yanından geçecekken bileğime dokundu.

“Bir dakika dedim.”

Elimi sertçe geri çektim.

“Bana dokunmayın.”

Adam bir şey söylemek üzereydi ki arkamızdan başka bir ses duyuldu.

“Bir sorun mu var?”

Başımı çevirdim.

Noah.

Elinde telefonuyla yanımıza gelmişti.

Adam Noah’a baktı.

“Yok. Arkadaşın biraz ters.”

Noah’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Arkadaşım sana bir şey istemediğini söylemiş.”

Adam birkaç saniye Noah’a baktı.

Sonra ellerini kaldırarak uzaklaştı.

Noah bana döndü.

“İyi misin?”

Başımı salladım.

“Evet. Teşekkür ederim.”

“Bir daha böyle bir şey olursa hemen seslen.”

“Tamam.”

Noah kolunu omzuma atmak istedi çünkü kolunu havada gördüm ama bozuntuya vermeden yalnızca yanımda yürümeye başladı.

Birlikte Sofia’nın yanına döndük.

Sofia bizi görünce hemen ayağa kalktı.

“Ne oldu?”

“Sadece,” dedim.

Noah durumu kısaca anlattı.

Sofia’nın yüzü anında değişti.

“NE?”

“Tamam, hallettik.”

“Lisa, iyi misin?”

Gülümsedim.

“İyiyim kendim hallederdim.”

Sofia bana sarıldı.

“Bir daha tek başına gitme.”

“Peki anne.”

“Dalga geçme!”

Gülmeye başladım.

Ve tam o sırada…

Gözlerim istemsizce karşı tarafa kaydı.

Roman ayağa kalkmıştı.

Gabriel’le konuşuyor, ceketini eline alıyordu.

Bir an bakışlarımız kesişti.

Bu kez gülümsemedi.

Yüzündeki ifade oldukça sakindi.

Ama gözleri…

Beni dikkatle inceliyordu.
Sonra bakışları bileğime indi.
Az önce adamın tuttuğu yere.

Çenesindeki kas hafifçe gerildi.

Gabriel bir şey söyledi.

Roman başını ona çevirdi, kısa bir cevap verdi.

Ardından yeniden bana baktı.
Ve hiçbir şey söylemeden yürümeye başladı.

Kapıya doğru ilerledi.

Yanımdan geçerken aramızda birkaç metre vardı.

Beni görmezden gelmesini bekledim.

Ama tam karşımdan geçtiği sırada başını hafifçe çevirdi.

“İyi geceler, Elisa.”

Olduğum yerde kaldım.

Ses tonu her zamanki kadar sakindi.

Ne bir soru sordu ne de durdu.

Sadece yürümeye devam etti.

Arkasından bakakaldım.

Sofia hemen kolumu tuttu.

“Bir dakika.”

Gözlerimi ona çevirdim.

“Ne?”

Sofia’nın dudaklarında kocaman bir gülümseme vardı.

“Seninle ilgileniyor.”

Noah "ilgilendiği kesindi zaten.." dedi.

Gözlerimi devirdim.

“İyi geceler demekle mi?”

“Lisa…”

“Ne?”

“Adamın sana bakışını gördüm.”

Cevap vermedim.

Çünkü ben de görmüştüm.
Ve daha kötüsü…

O bakışın neden aklımdan çıkmadığını bilmiyordum.

- ROMAN

Kulüpten çıktığımızda Gabriel yanımda yürüyordu.

“Bir şey soracağım.”

“Bugün ne çok soru soruyorsun sevgili patronum.”

Gabriel Güldü.

“Az önce neden müdahale etmedin?”

Ona baktım.

“Neye?”

“Şu adam meselesine.”

Cevap vermedim.

Gabriel devam etti.

“Şu gıcık çocuk halletti. Ama sen de gördün.”

“Evet.”

“Peki?”

Arabamın yanına geldiğimde durdum.

“Ne yapmamı bekliyordun?”

“Bilmiyorum. Belki gidip o adamı oradan uzaklaştırmanı.”

Kapıyı açtım.

“Onun yanında birileri vardı.”

Gabriel başını salladı.

“Doğru.”

“Üstelik bunu kendi başına halledebilecek kadar güçlü.”

Gabriel hafifçe gülümsedi.

“Yani?”

Arabaya binmeden önce ona baktım.

“Yani her sorunu ben çözmek zorunda değilim.”

Gabriel de kendi arabasının kapısına doğru geçti.

“Bunu ona da söylemek ister misin?”

Motoru çalıştırdım.

“İstersem söylerim benim için zor birşey değil.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra ekledim:
“Beni kendi isteğiyle merak etmesini tercih ederim.”

Gabriel kahkaha attı.

“Sen gerçekten hastasın.”

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

“İyi geceler, Gabriel.”

Aracı hareket ettirdim.

Ama aklımda tek bir şey vardı.

Elisa’nın bana bakarken yüzünde beliren o kısa şaşkınlık.

İki haftalık sessizliğin ardından…

Bana ilk kez kendisi bakmıştı.

Ve bu, düşündüğümden daha hoşuma gitmişti.