14

- ROMAN

Elisa’nın yüzündeki ifadeyi görünce derin bir nefes aldım.

Kapıyı açıp arabadan indim.

Silahı koltuğun altına bıraktığımdan emin olduktan sonra kapıyı kapattım.

Elisa gözlerini üzerimde gezdirdi.

“Gerçekten üç gündür burada mısın?”

“Evet.”

“Neden?”

“Bir sebebi var.”

“Harika. O zaman anlat.”

Bakışlarımı Sofia’ya çevirdim. Elinde hâlâ pizza kutuları vardı. Bizi izlerken oldukça eğleniyor görünüyordu.

“İçeri geçin.”

Elisa kollarını göğsünde birleştirdi.

“Önce cevap ver.”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Lisa, gece yarısı tartışmak için pek uygun bir zaman değil.”

“Benim için gayet uygun.”

Sofia araya girdi.

“Bence de önce içeri geçelim. Hem pizza soğuyor.”

Elisa gözlerini devirdi.

“Sen de mi onun tarafındasın?”

“Ben pizzanın tarafındayım.”

İstemeden güldüm.

Elisa bana ters bir bakış attıktan sonra kapıya yöneldi.

Ben de peşlerinden gittim.

Salonun ortasında ayakta duruyordum.

Elisa karşımdaki koltuğa oturmuş, kollarını göğsünde birleştirmişti. Sofia ise yanına yerleşmiş, merakla beni izliyordu.

“Şimdi anlatabilirsin.”

Ceketimin düğmesini açtım.

“Neyi?”

Elisa gözlerini devirdi.

“Roman!”

“Tamam, tamam.”

Bir süre sustum.

Sonra ona baktım.

“Son günlerde seni rahatsız eden bir biri oldu mu?”

Yüzündeki ifade değişti.

“Evet. Kafedeyken de mesaj gelmişti.”

“Başka?”

“Hayır. Neden?”

“Çünkü o mesajları gönderen kişi seni tanıyor olabilir.”

Sofia’nın gülümsemesi kayboldu.

“Bir dakika. Ne demek tanıyor olabilir?”

Elisa da doğruldu.

“Roman, kim bu adam?”

“Henüz kim olduğunu bilmiyorum.”

Biliyordum.

“Peki sen neden beni koruyorsun?”

İşte asıl soru buydu.

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Çünkü başına bir şey gelmesini istemiyorum.”

“Bunun için üç gündür evimin önünde mi yatıyorsun?”

“Evet.”

Sofia dudaklarını araladı.

“Vay canına.”

Elisa ona dönmeden konuştu.

“Sofia, lütfen.”

Sonra yeniden bana baktı.

“Peki sen hiç uyumuyor musun?”

“Bazen.”

“Arabada mı?”

“Genellikle.”

Elisa birkaç saniye yüzüme baktı.

Sonra başını iki yana salladı.

“Sen delisin.”

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.

“Bunu daha önce de söyleyenler oldu.”

“Hiç komik değil.”

“Güldüğünü görmeyi tercih ederdim.”

“Roman!”

Gülümsememi bastırdım.

Tam o sırada Sofia ayağa kalktı.

“Ben mutfağa gidiyorum. Biraz su alacağım.”

Elisa arkasından baktı.

“Sofia…”

“Ne? Susuyorum işte.”

Mutfağa doğru ilerlediğinde yeniden Elisa’ya döndüm.

Yüzündeki öfkenin altında başka bir şey vardı.

Endişe.

Zihnindeki Endişeyi sezinlemiştim.

“Lisa.”

“Ne?”

“Bundan sonra tanımadığın numaralardan gelen mesajlara cevap verme. Tanımadığın insanlarla konuşma. Tek başına bir yere gitme. Birisi seni takip ediyormuş gibi hissedersen hemen beni ara.”

Kaşlarını çattı.

“Senin numaranı bile arayamıyorum ki. Üç gündür ortalarda yoksun. Hem sen bir varsın bir yoksun nasıl olucak bu?"

Haklıydı.

Telefonumu çıkardım.

“Numaramı kaydet.”

Bana birkaç saniye baktı.

Sonra telefonunu uzattı.

Numaramı girdim ve kendime bir mesaj gönderdim.

Ekranım aydınlandığında dudaklarım hafifçe kıvrıldı.

En azından artık bana ulaşabilecekti.

Lisa telefon numarasını kaydetmemi izledi.

Sonra telefonunu geri verdim.

“Bir şey daha soracağım.”

“Dinliyorum.”

“Peki Senin başın belada mı?”

Bir an sessiz kaldım.

Ardından gözlerimin içine baktı.

“Benimle ilgili şeyler var. Ama bunların seninle ilgisi olmamalı.”

Benim yüzümden başın belada diyemezdim.

“Fakat artık benimle de ilgili.”

Cevap vermedim.

Bu kez yüzümdeki ifade değişmişti.

söylemek istediğim çok şey vardı ama hiçbirini söylemeye niyetim yoktu.

“Roman, ben aptal değilim.”

“Biliyorum öyle demedim zaten.”

“Bana bir şeyler sakladığını anlayabiliyorum.”

Hafifçe başımı eğdim.

“Bazı şeyleri bilmen gerekmiyor, Lisa.”

“Buna ben karar veririm.”

Dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“İşte bu yüzden başım belada.”

Ne demek istediğimi anlamaya çalışırken mutfaktan Sofia çıktı.

Elinde iki bardak su vardı.

“Peki, güvenlik toplantımız bittiyse pizzayı açabilir miyiz?”

Elisa ona döndü.

“Sofia!”

“Ne var? Adam üç gündür kapında nöbet tutuyor çok acımasızsın. En azından yemek yesin.”

kısa bir kahkaha attım.

“Arkadaşını sevdim.”

Sofia gururla gülümsedi.

“Ben de seni. Ama arkadaşımın kafasını karıştırmayı bırakırsan daha çok severim.”

“İnan aklımdan bu geçmiyordu, karıştırdıysam kusura bakma.”

Ayağa kalktım.

“Ben artık gitmeliyim.”

Elisa’nın yüzü hafifçe değişti.

“Gidiyor musun?”

Ona baktım.

“Arabaya.”

“Yani yine dışarıda mı kalacaksın?”

“Evet.”

Birkaç saniye düşündü.

Sonra istemeye istemeye konuştu.

“En azından biraz uyu.”

Gülümsedim.

“Emredersin, Lisa.”

Kapıya doğru ilerledim.

Tam çıkacakken arkamdan seslendi.

“Roman?”

Döndüm.

“Efendim?”

“Silahını bir daha bana doğrultma.”

Yüzümdeki gülümseme kayboldu.

Birkaç saniye ona baktım.

“Bir daha olmayacak diyeceğim ama maalesef bu benim refleksimdi.. niyetim seni korkutmsk değildi."

Başını salladı.

“İyi geceler.”

“İyi geceler, Lisa.”

Kapıyı kapattı.

Ben de birkaç saniye kapının önünde öylece kaldım.

Sonra cebimdeki telefon titredi.

Adrian’dan mesaj gelmişti.

Adrian: James’in adamlarından birini bulduk. Ama yalnız değil. Bu gece harekete geçebilirler.

Çenemi sıktım.

Elisa’nın kapısına son bir kez baktım.

Sonra arabaya yöneldim.

Bu gece uyumak için pek vaktim olmayacaktı.

Çünkü James, yanlış kişiyi hedef aldığını anlamak üzereydi.

- ELISA

Ertesi sabah.

Alarmım çaldığında yataktan kalkmak için kendimle kısa bir mücadele vermem gerekti.

Üzerimi giyinip saçlarımı topladıktan sonra çantamı aldım. Sofia çoktan hazırdı. Kapının önünde ayakkabılarını giyerken bana seslendi.

“Lisa, hadi! Geç kalacağız.”

“Geliyorum.”

Kapıya yönelip kilidi açtım. Tam dışarı çıkacakken birkaç metre ileride duran Roman’ı gördüm.

Telefon kulağındaydı. Bir eli cebindeyken diğerini saçlarının arasından geçiriyordu.

Beni fark etmemişti.

“Adrian, beni dinle.”

Olduğum yerde durdum.

“James denen pisliğin bizimle derdi olabilir. Ama bu kızın günahı ne? Benim yüzümden onunla mı karşılaşacak?”

Kaşlarım hafifçe çatıldı.

James?

Bizimle derken kimlerden bahsediyordu?

Roman birkaç saniye karşı tarafı dinledi. Sonra çenesini sıktı.

“Hayır. Bu işi ben halledeceğim. Sen sadece diğer adamları bul.”

Bir süre daha konuştu ve telefonu kapattı.

Başını kaldırdığında beni gördü.

Bakışlarımız karşılaştı.

“Günaydın.”

Sesim biraz temkinli çıkmıştı.

“Günaydın, Lisa.”

Sofia arkamdan çıkıp Roman’a baktı.

“Günaydın, nöbetçi bey.”

Roman hafifçe gülümsedi.

“Günaydın.”

Ardından bakışlarını yeniden bana çevirdi.

“Okula mı gidiyorsunuz?”

“Evet.”

“Bırakayım.”

Sofia hiç düşünmeden atıldı.

“Harika olur!”

Ona ters ters baktım.

“Daha ben cevap vermedim.”

Roman’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“İstersen yürüyebilirsiniz.”

Bir an düşündüm.

“Olur. Teşekkürler.”

Roman başını sallayıp arabaya yöneldi.

Yanına geldiğimizde bir eli ceketinin yan tarafındaydı.
Diğer eliyle arka kapıyı açtı.

“Buyur.”

Sofia hemen arabaya bindi.

Ben ise ön kapıya yönelirken gözüm istemsizce Roman’ın ceketinin yanında tuttuğu eline takıldı.

Parmakları kumaşı sıkıca kavramıştı.

Bir şey mi olmuştu?

Soru sormadan arabaya bindim.

Roman kapıyı kapatıp sürücü koltuğuna geçti.

Sol eliyle direksiyonu tutarken sağ eli hâlâ ceketinin sağ tarafındaydı.

“Emniyet kemerlerinizi takın.”

Sofia kemerini takarken konuşmaya başladı.

“Bu arada Roman, dün gece gerçekten arabada mı uyudun?”

“Evet.”

“Senin hiç evin yok mu?”

“Var.”

“Peki neden arabada yatıyorsun?”

“Manzara güzel.”

İstemeden gülümsedim.

Sofia kahkaha attı.

“Çok komiksin.”

Roman dikiz aynasından ona baktı.

“Teşekkür ederim.”

Yol boyunca Sofia konuşmaya devam etti.

Ben ise ara sıra Roman’a bakıyordum.

Bir tuhaflık vardı.

Özellikle sağ eliyle ilgili.

Her hareketinde yüzü hafifçe geriliyor, sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.

Bir süre sonra üniversitenin önüne geldik.

Roman arabayı kenara çekti.

Sofia kemerini çözüp kapıyı açtı.

“Bizi bıraktığın için çok teşekkür ederim. Gerçekten büyük incelik.”

“Rica ederim.”

Sofia bana döndü.

“Lisa, gelmiyor musun?”

“Birazdan gelirim. Sen geç.”

“Tamam. Görüşürüz!”

Kapıyı kapatıp uzaklaştı.

Arabada yalnız kalmıştık.

Roman bana döndü.

“Bir şey mi oldu?”

Cevap vermek yerine gözlerimi sağ eline indirdim.

“Ceketini kaldır.”

Kaşını hafifçe kaldırdı.

“Ne?”

“Sağ tarafını tutuyorsun. Bir şey mi var?”

“Yok.”

“Roman.”

“Lisa.”

“Ceketini kaldır.”

Birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından derin bir nefes vererek elini hafifçe çekti.

Ceketinin kenarını kaldırdığımda beyaz bir bez parçası gördüm.

Ama beyaz değildi artık.

Kanın rengi kumaşa iyice işlemişti.

Gözlerim büyüdü.

“Tanrım…”

Roman ceketiyle yeniden bastırmaya çalıştı.

“Önemli değil.”

“Önemli değil mi?”

“Ufak bir sıyrık.”

“Bu mu sıyrık?”

Sesim istemeden yükselmişti.

Elimi uzatıp ceketi biraz daha kaldırdım. Karnının sağ tarafında, bezin altında kalan bölgede bir yara olduğunu fark ettim.

“Bıçak mı?”

Roman cevap vermedi.

“Roman, sana bıçak mı saplandı?”

“Biraz.”

Biraz mı?

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

“Sen gerçekten aklını kaçırmışsın.”

Telefonumu çantamdan çıkardım.

“Yakında bir eczane var. Gitmemiz gerekiyor.”

“Okulun var.”

“Şu an umurumda değil.”

“Lisa…”

“Ya benimle gelirsin ya da burada ambulans çağırırım.”

Birkaç saniye yüzüme baktı.

Sonra başını iki yana salladı.

“Pekâlâ.”

Eczaneden gerekli malzemeleri aldıktan sonra yeniden arabaya döndüm.

Roman kapıyı açıp biraz daha geriye yaslandı.

Elimdeki poşeti açtım.

“Ceketini çıkar.”

“Bana emir vermeyi seviyorsun.”

“Roman.”

“Tamam.”

Ceketini dikkatlice çıkardı. Ardından gömleğinin sağ tarafını kaldırdı.

Yarayı gördüğümde yüzümdeki ifade değişti.

Oldukça derindi.

“Bunun için hastaneye gitmeliyiz.”

“Gerek yok.”

“Buna ben karar veririm.”

Bana baktı.

Sonra hiçbir şey söylemeden arkasına yaslandı.

Önce eldivenleri taktım. Yarayı temizlemeye başladığımda çenesini sıktığını fark ettim.

“Acıyor mu?”

“Hayır.”

“Yalan söyleme.”

“Peki, biraz.”

Başımı iki yana salladım.

“Birazdan bayılacaksın diye korkuyorum.”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Beni bu kadar merak ettiğini bilmiyordum.”

“Şu an konuşma.”

Bu kez gerçekten sustu.

Yaranın çevresini dikkatlice temizleyip pansumanını yaptım. Gömleğinin kenarına bulaşan kanı görünce içimden bir kez daha söylendim.

Roman ise bütün süre boyunca tek kelime etmeden beni izliyordu.

Sonunda son bandajı da yerleştirip ellerimi geri çektim.

“Bitti.”

Derin bir nefes aldım.

“Bir de beni dinle. Böyle bir şey olduğunda beni arayacaksın.”

Roman gözlerini yüzümde tuttu.

“Yardım istemek için mi?”

“Evet. En azından yardım edebilmem için.”

“Peki.”

Malzemeleri poşete koyup çantamı almak için geri çekildim.

Fakat o an aramızdaki mesafeyi fark ettim.

Çok yakındık.

Ellerim hâlâ gömleğinin kenarındaydı. Roman’ın yüzü ise benimkine oldukça yakındı.
Başımı kaldırdığımda göz göze geldik.

Nefesinin yüzüme değdiğini hissedebiliyordum.

Bir an ne yapacağımı bilemedim.

Roman da hiçbir şey söylemiyordu.

Bakışları gözlerimdeydi.

Sonra birden kendime geldim.
Hızla başımı eğip ellerimi geri çektim.

“Şey… Pansumanı bugün değiştirmeyi unutma.”

Roman bakışlarını başka tarafa çevirdi.

“Unutmam.”

Çantamı alıp kapıya doğru döndüm.

Kalbim neden bu kadar hızlı atıyordu?

Birkaç saniye sonra onun sesi duyuldu.

“Lisa.”

Dönüp baktım.

“Efendim?”

“Teşekkür ederim.”

İlk kez sesinde o alıştığım alaycı ton yoktu.

Hafifçe başımı salladım.

“Rica ederim.”

Ama arabadan inmeden önce son bir kez yarasına baktım.

“Ve Roman?”

“Evet?”

“Bir daha kendini bu hâle getirirsen gerçekten kızarım.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Bunu göze alamam.”

Gözlerimi devirdim.

Ama bu kez gülümsememe engel olamamıştım.