12

- ROMAN

Arabayı Rosa’nın evinin önünde durdurduğumda saat gece yarısını geçmişti.

Motoru kapatıp emniyet kemerimi çözdüm.

Rosa çantasını kucağına alırken bana döndü.

“Bu arada, Elisa’yı sevdim.”

Kaşımı hafifçe kaldırdım.

“Öyle mi?”

“Evet. Gerçekten bahsettiğin kadar güzelmiş.”

İstemeden tebessüm ettim.

Rosa bunu fark edince gözlerini kıstı.

“Ne?”

“Sanırım seni pek sevmedi, sevgili ablacığım.”

Rosa gözlerini devirdi.

“Kızla oynama, Roman.”

“Oynamıyorum. Sadece ne yaptığını bilmek istiyorum.”

“Neyi?”

“Zihninde bir yerde seni düşman cephesine yerleştirmiş olabilir.”

Rosa kahkaha attı.

“Sen de pek konuşmadın onunla.”

“Sen çok konuştun sanki.”

Bu kez daha yüksek sesle güldü.

“Bana biraz saygı duy. Daha bugün geldim, Roman.”

“Farkındayım.”

“Üstelik bütün gece beni görmezden geldin.”

“Buradaydım.”

“Fiziksel olarak, evet.”

Başımı hafifçe salladım.

Rosa kapıyı açmadan önce yeniden bana döndü.

“Şaka bir yana, kız tatlı. Ama seninle ilgili hiçbir şey bilmiyor gibi.”

“Öyle olması daha iyi.”

“Bunu gerçekten istiyor musun?”

Ona baktım.

“Şimdilik bunu cevaplamayacağım.”

Rosa bir süre yüzümü inceledi. Sonra dudaklarında muzip bir gülümseme belirdi.

“Anlaşıldı. Küçük hanımın kafasını karıştırmaya devam edeceksin. Ama ban biraz utanmış gibi göründün..”

“İyi geceler, Rosa.”

Gülerek kapıyı açtı.

“İyi geceler, sevgili kardeşim.”

Arabadan inmesini bekledim. Kapıyı kapatıp eve doğru ilerlediğinde yeniden aracı çalıştırdım.

Telefonumu cebimden çıkardım.

Elisa’nın konuşma ekranını açtım.

Son görülmesi birkaç dakika önceydi.

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Bu gece bana tek bir mesaj bile atmamıştı.

Oysa normalde böyle durumlarda insanın aklına bir sürü soru gelirdi.

Özellikle de kıskandığını kendine bile itiraf edemeyen birinin…

Telefonu yeniden cebime koydum.

Biraz daha bekleyebilirdim.

Gece, şehrin üzerine ağır ağır çökmüştü.

Kulübün arka tarafındaki özel bölümde oturuyordum. Bir elimde viski bardağı, diğerinde telefonum vardı.

Müzik o kadar yüksekti ki masadaki konuşmaları takip etmek için çaba harcamam gerekiyordu.

Adrian karşımdaki koltuğa yayılmış, bir şeyler anlatıyordu.
Dinlemiyordum.

“Beni dinliyor musun?”

Bardağımdan bir yudum aldım.

“Hayır.”

Adrian başını geriye atıp güldü.

Telefonumun ekranını açtım.

Yeni mesaj yoktu.

Dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Yine neye sırıtıyorsun?” diye sordu Adrian.

“Hiçbir şeye.”

Adrian ellerini kaldırarak geri çekildi.

Tam o sırada Gabriel içeri girdi.

Yanında iki adam vardı. Yüzündeki ifade, buraya eğlenmeye gelmediğini açıkça gösteriyordu.

Bardağımı masaya bıraktım.

“Ne oldu?”

Gabriel karşıma oturdu.

“Bir sorun var.”

“Ne zaman yoktu?”

Adrian kıkırdadı.

Gabriel önündeki dosyayı masaya bıraktı.

“James'in adamları yeniden harekete geçmiş.”

Dosyaya göz gezdirdim.

“Bunu bekliyordum.”

“Bu kadar rahat olman hoşuma gitmiyor.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Rahat değilim. Sadece şaşırmadım.”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra telefonum yeniden titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

"Beni hatırladın mı, Vance?"

Gülümsemem kayboldu.

Mesajın altına bir fotoğraf eklendi.

Fotoğrafta üniversitenin giriş kapısı vardı.

Elisa’nın her sabah geçtiği yer.

Telefonu yavaşça masaya bıraktım.

Adrian yüzümdeki değişimi fark etti.

“Ne oldu?”

Ceketimin düğmesini ilikleyip ayağa kalktım.

“Birinin haddini hatırlatmam gerekiyor.”

Gabriel kaşlarını çattı.

“Roman.”

Kapıya doğru ilerlerken durdum.

“Yarın konuşuruz.”

Bu kez gülümsemiyordum.

Çünkü benim dünyamda birinin adını öğrenmek kolaydı.

Kulübün arka kapısından çıktığımda soğuk hava yüzüme çarptı.

Telefonumu yeniden elime aldım. Fotoğrafı büyütüp dikkatlice inceledim.

Üniversitenin giriş kapısı.

Bir süre görüntüye baktım.

Ardından numarayı aradım.

İlk çalışta açılmadı.

İkinci kez aradığımda karşı taraftan tanıdık bir ses geldi.

“Uzun zaman oldu, Vance.”

Çenem kasıldı.

“Ne istiyorsun, James?”

Karşımdaki adam güldü.

“Eskisi gibi doğrudan konuya giriyorsun.”

“Vaktimi harcıyorsun.”

“Fotoğrafı beğendin mi?”

Bir an sustum.

“Yanlış bir kapıyı çalıyorsun.”

“Öyle mi? Ben senin için oldukça doğru bir kapı bulduğumu düşünüyorum.”

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

“Beni ilgilendiren bir şeyin yoksa bu konuşmayı bitiriyorum.”

“Beni ilgilendiren şey artık senin de ilgini çekecek.”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp ekrana baktım.

“Bir daha onun fotoğrafını gönderirsen—”

“Demek adı var.”

Gözlerimi kıstım.

“James.”

“Merak etme, Roman. Şimdilik sadece bir fotoğraf.”

Telefonu kapattım.

Arkamdan ayak sesleri geldi.

Adrian yanıma ulaştığında sigarasını dudaklarının arasına yerleştiriyordu.

“Kimdi?”

“James.”

Sigarasını yakarken başını salladı.

“Ne istiyormuş?”

“Eski meseleleri yeniden açmak istiyor.”

“Fotoğraf?”

Telefonu ona uzattım.

Adrian görüntüye baktığında yüzündeki rahat ifade kayboldu.

“kimdi?”

Telefonu geri aldım.

“Elisa.”

Adrian birkaç saniye bana baktı.

“Senin Elisa’n mı?”

“Adrian.”

“Tamam, sustum.”

Telefonumu cebime koydum.

“Üniversitenin çevresini kontrol ettirin. Ama kimse kıza yaklaşmayacak. Onu korkutmak istemiyorum.”

Adrian başını salladı.

“Anladım.”

Tam arabaya yönelecekken yeniden konuştu.

“Roman.”

Durup ona baktım.

“Bu iş sandığından daha ciddi olabilir.”

“Farkındayım.”

“Peki ya kız?”

Bakışlarımı birkaç saniye üzerinde tuttum.

“Onun bu işten haberi olmayacak.”

Eve vardığımda saat üçe yaklaşıyordu.

Ceketimi koltuğun üzerine bıraktım. Telefonumu çıkarıp Elisa’nın konuşma ekranını açtım.

Uzun süre hiçbir şey yazmadan ekrana baktım.

Sonunda mesaj gönderdim.

Roman: Uyuyor musun?
Birkaç dakika sonra ekran aydınlandı.

Elisa: Sayende artık uyuyamıyorum.

İstemeden güldüm.

Roman: Neden?

Elisa: Çünkü bazı insanlar gecenin bir yarısı mesaj atmayı alışkanlık hâline getirdi.

Roman: Bazı insanları merak ediyorum.

Elisa: Ne tesadüf. Ben de bazı insanlardan uzak durmaya çalışıyorum.

Başımı hafifçe iki yana salladım.

Roman: Başarılı olamıyorsun ama.

Cevap hemen geldi.

Elisa: Kendine fazla güveniyorsun.

Telefonu elimde çevirirken gülümsedim.

Sonra bir mesaj daha yazdım.

Roman: Yarın üniversiteye gidecek misin?

Elisa: Evet. Neden?

Parmaklarım ekranın üzerinde bir süre hareketsiz kaldı.

Ona gerçeği anlatamazdım.

En azından şimdilik.

Roman: Öylesine sordum.

Elisa: İyi geceler Roman.

Roman: İyi geceler, Lisa.

Telefonu masaya bıraktım.

Gülümsemem yavaşça kayboldu.

Yarın sabah Adrian’ın adamları üniversitenin çevresinde olacaktı.

Elisa bunu bilmeyecekti.

Ben de hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım.

Ta ki James, karşısında kimin durduğunu yeniden hatırlayana kadar.

- ELISA

Ertesi sabah.

Alarmım çaldığında yorganı başıma kadar çektim.

Dün gece geç uyumuştum. Bunun en büyük sorumlusu da gece yarısı mesaj atmayı kendine görev edinmiş Roman Vance’ti.

Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Hızlıca hazırlandıktan sonra saçlarımı açık bıraktım, çantamı alıp odadan çıktım.
Mutfağa indiğimde annem kahvaltısını yapıyordu.

“Günaydın.”

“Günaydın, canım. Kahvaltı etmeyecek misin?”

“Üniversitede bir şeyler yerim.”

Çantamı omzuma taktım ve yanağına küçük bir öpücük kondurdum.

“Akşam görüşürüz.”

Evden çıktığımda Sofia’dan mesaj gelmişti.

Sofia: Neredesin? Beş dakikaya oradayım.

- ROMAN

Telefonumu kulağıma götürmüş, Adrian’ı dinliyordum.

“Üniversitenin çevresindeler. Şimdilik herhangi bir hareket yok.”

“James?”

“Dün gece şehirde görülmüş. Adamlarımız yerini araştırıyor.”

Arabama yaslanıp karşı kaldırıma baktım.

“Yaklaşmalarına izin vermeyin.”

“Roman, kızın çevresinde adamlarımızın dolaşması dikkat çekebilir.”

“Dikkat çekmeyecekler.”

Adrian kısa bir kahkaha attı.

“Peki patron.”

Telefonu kapattım.

Tam o sırada üniversitenin kapısından iki kız çıktı.

Elisa.

Yanında da Sofia vardı.

Elisa bir şey anlatırken gülüyordu.

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Onu uzaktan izlemek garip bir şekilde hoşuma gidiyordu.

Ta ki başını kaldırıp etrafına bakana kadar.

Bakışları benim bulunduğum tarafa kaydı.

Beni görmedi.

Telefonumu cebime koyup arabama bindim.

- ELISA

Öğle arasına çıktığımızda Sofia’yla kampüsün dışındaki küçük kafeye gitmeye karar verdik.

Masaya oturup siparişlerimizi beklerken telefonumu çantamdan çıkardım.

Yeni mesaj vardı.

Roman: Günün nasıl geçiyor?

Kaşlarımı kaldırdım.

Ben: Normal. Seninki?

Roman: Sıkıcı.

Ben: Üzüldüm.

Roman: Pek üzülmüş gibi görünmüyorsun.

Gülümsedim.

Tam cevap yazacakken Sofia telefonumun ekranına doğru eğildi.

“Yine o mu?”

Telefonu hemen kapattım.

“Sen gerçekten özel hayata saygı duymuyor musun?”

“Hayır.”

Gözlerimi devirdim.

Tam o sırada kafeye birinin girdiğini fark ettim.

Başımı kaldırdım.

Ve tahmin edin kimi gördüm?

Roman.

Üzerinde siyah bir gömlek, koyu renk pantolon vardı. Her zamanki gibi rahat görünüyordu.

Bizi fark ettiğinde doğrudan masamıza yöneldi.

Sofia’nın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

“Merhaba!”

Roman hafifçe başını salladı.

“Merhaba.”

Ardından bakışları bana döndü.

“Lisa.”

“Roman.”

Karşımdaki boş sandalyeyi çekti.

“Yer var mı?”

Sofia hemen araya girdi.

“Tabii ki var!”

Roman otururken ona kısa bir bakış attı.

“Teşekkürler.”

Ben kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Senin burada ne işin var?”

Roman rahatça arkasına yaslandı.

“İki güzel bayanla yemek yemeye geldim.”

“Ne tesadüf.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Öyle değil mi Rosa ne diyor bu duruma?”

Sofia ikimize bakıp gülmemek için kendini zor tutuyordu.

Roman garsona sipariş verirken telefonum yeniden titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Bilinmeyen Numara: Güzel bir gün geçiriyorsun, Elisa.

Gülümsemem silindi.

Mesajı tekrar okudum.

Ardından başımı kaldırdım.

Roman’ın bakışları doğrudan telefonumdaydı.

Yüzündeki ifade değişmişti.

“Ne oldu?” diye sordu.

Telefonu yavaşça masaya bıraktım.

“Bilmiyorum.”

Roman biraz öne eğildi.

“Göster.”

Kaşlarımı çattım.

“Neden?”

Gözlerini benden ayırmadı.

“Lisa, telefonu göster.”

İlk kez sesindeki o rahat tavrın tamamen kaybolduğunu fark ettim.

Telefonu ona uzattım.

Mesajı okudu.

Çenesi hafifçe kasıldı.

Sonra gözlerini yeniden bana çevirdi.

“Bu numarayı tanıyor musun?”

“Hayır.”

Birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra telefonu masaya bıraktı.

“Numarayı engelle.”

“Roman, ne oluyor?”

Bana baktı.

Bu kez gülümsemiyordu.

“Hiçbir şey.”

Gözlerimi kıstım.

“Bana neden yalan söylüyorsun?”

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Bunu nereden çıkardın?”

“Çünkü az önce yüzün değişti.”

Roman bir süre beni inceledi.

Sonra sandalyesinde geriye yaslandı.

“Sandığından daha dikkatli birisin, Lisa.”

“Sen de sandığımdan daha gizemlisin.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından Roman masanın üzerindeki telefonumu bana doğru itti.

“Şimdilik benim yanımdan ayrılma.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Affedersin?”

Bana baktı.

“Yanlış duymadın.”

Ve ilk kez, Roman Vance’in benden sakladığı şeyin basit bir sır olmadığını hissettim.