1

Telefonumu çantama koyup kahvemden son bir yudum aldım. Üniversitenin büyük demir kapıları karşıma çıktığında saate baktım.

Dersin başlamasına henüz on dakika vardı.

“İşte bu!” diye mırıldandım kendi kendime.

“Bugün başardım.”

Kampüsün girişinden geçerek fakülte binasına doğru ilerledim. Bahçedeki öğrencilerin kimi arkadaşlarıyla sohbet ediyor, kimi ellerindeki notlara göz gezdiriyordu.

Merdivenleri çıkarken uzaktan Sofia’yı gördüm. Elinde telefonuyla bir banka oturmuş, beni bekliyordu.

Gülümseyerek yanına yaklaştım.

“Bak bakalım, bugün kim zamanında geldi?”

Başını kaldırıp şaşkınlıkla bana baktı.

“Sen misin gerçekten? Yoksa seni gönderen bir benzerin mi?”

Kahvemi masaya bıraktım.

“Çok komiksin.”

“Teşekkür ederim, bunu sık sık duyuyorum.”

İkimiz de gülmeye başladık.

Ders zili çalmadan çantalarımızı alıp sınıfa doğru yürüdük.

Benim için sıradan, güzel bir üniversite sabahı başlamıştı.

Sınıfa girdiğimizde öğrencilerin çoğu yerlerini almıştı. Her zamanki pencere kenarındaki sırama geçerek çantamı yanıma bıraktım. Sofia da hiç vakit kaybetmeden yanımdaki sandalyeye oturdu.

“Bugün notları sen tutuyorsun,” dedi defterini çıkarırken.

Kaşlarımı kaldırdım.

“Nedenmiş?”

“Çünkü geçen hafta benim tuttuğum notları okuyamadın.”

“Senin yazın yazı değil, doktor reçetesi.”

“En azından doktorlar benden çok para kazanıyor.”

Kahkahamı bastırmak için elimi ağzıma götürdüm. Tam cevap verecekken profesör sınıfa girdi.

“Arkadaşlar, günaydın.”

Sınıftaki konuşmalar bir anda kesildi.

Defterimi açıp kalemimi elime aldım. Ders boyunca dikkatle profesörü dinledim, önemli gördüğüm yerlerin altını çizdim.

Sofia ise ilk on dakika boyunca not tutmuş, sonraki yirmi dakikada telefonunun ekranına gömülmüştü.

Ders bittiğinde defterimi kapatıp arkadaşıma döndüm.

“Bugün yine tek kelime not almadın, değil mi?”

Masumca gülümsedi.

“Ben bilgiyi zihnime kaydediyorum.”

“Zihninde depolama alanı kalmamış olabilir.”

“Çok acımasızsın Lisa.”

Gülümseyerek sınıftan çıkıp koridora yöneldik. Sofia telefonunu kontrol ederken birden durdu.

“Bu arada, cuma akşamı için plan yaptın mı?”

Çantamın askısını omzuma yerleştirdim.

“Hayır. Neden?”

“Çünkü seni dışarı çıkarıyorum.”

“Benim haberim olmadan mı?”

“Evet. Çok demokratik bir arkadaşlığımız var.”

Başımı iki yana sallayarak güldüm.

“Önce nereye gideceğimizi söyle.”

Gizemli bir ifadeyle gülümsedi.

“Sürpriz.”
Daha fazla üstelemedim.

Önümüzde uzun bir gün vardı ve benim aklımda şimdilik yalnızca öğle yemeğinde ne yiyeceğim bulunuyordu.

Kampüsün hemen karşısındaki küçük kafeye geçtik. Her zamanki masamıza otururken Sofia çoktan sipariş vermek için kasaya yönelmişti.

Birkaç dakika sonra elinde iki kahve ve yiyeceklerle masaya döndü.

Telefonumu çıkarıp annemden gelen mesaja baktım.

Anne: Akşam eve gelirken ekmek alabilir misin kızım?

Gülümseyerek cevap yazdım.

Ben: Tabii anneciğim. Başka bir şey ister misin?

Anne: Hayır canım. Dikkatli gel, seni seviyorum.

Ben: Ben de seni seviyorum. ❤️

Telefonumu masaya bıraktığımda Sofia beni izliyordu.

“Annen miydi?”

“Evet. Eve giderken ekmek almamı istemiş.”

Kahvesinden bir yudum aldı.

“Senin hayatın gerçekten çok heyecanlı. Üniversite, kahve, ekmek…”

Omuz silktim.

“Mutluluğun sırrı küçük şeyler Sofia.”

“Benim mutluluğumun sırrı zengin bir koca.”

Kahkaha attım.

“Sen önce birini bul.”

“Bulacağım. Hem de çok yakında.”

“Umarım.”

Bir süre daha sohbet ettik.

Ardından Sofia’nın telefonu çaldı. Ekrana bakınca yüzündeki gülümseme büyüdü.

Gözlerimi kıstım.

“Kim?”

“Hiç kimse.”

“Sofia.”

“Tamam, tamam. Noah.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Noah mı?”

“Evet. Akşam bir şeyler yapalım mı diye soruyor.”

Kahvemi masaya bıraktım.

“Seninle mi, benimle mi?”

Sırıttı.

“İkimizle.”

Başımı iki yana salladım.

“Ben gelmiyorum.”

“Neden?”

“Çünkü üçüncü tekerlek olmak istemiyorum.”

Elini göğsüne götürerek dramatik bir nefes aldı.

“Arkadaşımın mutluluğuna engel oluyorsun.”

“Senin mutluluğuna değil, benim huzuruma engel oluyorsun.”

İkimiz yeniden kahkahaya boğulduk.

O an, hayatımın bundan ibaret olmasını seviyordum. Küçük telaşlar, bitmeyen dersler, kahve molaları ve en yakın arkadaşımın saçma sapan şakaları…

Daha fazlasına ihtiyacım olduğunu düşünmüyordum.

En azından o gün öyle sanıyordum.

Sofia, bir süredir aynı mesajlaşmanın içinde kaybolmuştu.

"Bir şey soracağım."

Gözlerimi ona çevirdim.

"Dinliyorum."

"Noah'ı neden sevmiyorsun?"

Adımlarımı yavaşlattım.

"Ben Noah'ı sevmiyorum demedim."

"Yüzünden belli."

"Sofia, çocukla doğru düzgün konuşmuşluğum bile yok."

"İşte tam da bu yüzden bu akşam bizimle gelmelisin."

Derin bir nefes aldım.

"Senin flört hayatına neden dâhil olmak zorundayım?"

"Çünkü benim en yakın arkadaşımsın."

"Bu arkadaşlık sözleşmesinde böyle bir madde olduğunu hatırlamıyorum."

Sofia kahkaha attı.

"Akşam yedide hazır ol. Seni almaya geleceğim."

"Ben—"

"Hayır, itiraz kabul etmiyorum."

Cevap vermeme fırsat bırakmadan yürümeye devam etti.

Üniversitedeki son dersimiz de bittiğinde Sofia'yla fakültenin önünde vedalaştık.

O, Noah'la buluşmak üzere başka bir tarafa giderken ben de eve gitmek için otobüs durağına yöneldim.

Kulaklığımı takıp telefonumdan müzik açtım.

Şehir her zamanki gibi kalabalıktı. Arabaların korna sesleri, insanların konuşmaları ve uzaktan gelen sokak satıcılarının sesleri birbirine karışıyordu.

Otobüs geldiğinde boş bir koltuğa oturdum. Cam kenarını seviyordum. Yol boyunca dışarıyı izlemek, düşüncelerimle baş başa kalmak hoşuma giderdi.

Bir süre sonra telefonum yeniden titredi.

Sofia: Akşam yedide hazır ol.

Ben: Gelmeyeceğim demiştim.

Sofia: Duymadım.

Ben: Sağır mısın?

Sofia: Sana çok değer verdiğim için bazı şeyleri duymuyorum.

Gülerek telefonu kilitledim.

Bu kızla baş etmek gerçekten mümkün değildi.

Eve vardığımda annem mutfaktaydı. Kapıyı açıp içeri girdim.

"Anne, geldim!"

"Hoş geldin kızım. Günün nasıl geçti?"

Ayakkabılarımı çıkarıp mutfağa geçtim.

"Her zamanki gibi. Dersler, Sofia'nın bitmeyen konuşmaları..."

Annem gülümseyerek bana baktı.

"Yemek yiyecek misin?"

"Birazdan. Önce üzerimi değiştireyim."

Odama çıktım.

Çantamı yatağın üzerine bıraktım ve üzerimdeki kıyafetleri değiştirerek rahat bir şeyler giydim. Ardından aynanın karşısına geçip saçlarımı topladım.

Tam aşağı inecekken telefonum çaldı.

Sofia arıyor…

Açıp telefonu kulağıma götürdüm.

"Efendim?"

"Lisa, hazırlan."

"Sofia, daha yeni eve geldim."

"Harika! Demek ki hazırlanmak için bolca vaktin var."

"Seni gerçekten anlamıyorum."

"Anlamana gerek yok. Sadece güzel bir şeyler giy."

"Ne giyeceğim?"

"Kendini güzel hissettiğin herhangi bir şey."

Bir an sustum.

"Sofia, nereye gidiyoruz?"

"Şehrin en güzel mekânlarından birine."

"Bu hiç açıklayıcı olmadı."

"Birazdan öğrenirsin. Hadi öptüm!"

Telefon kapandı.

Ekrana birkaç saniye baktım.

"sabır, sabır.."

Telefonumu yatağa bırakarak dolabımın kapağını açtım.

O akşamın benim için yalnızca arkadaşlarımla geçirilecek sıradan bir cuma olacağını düşünüyordum.

Dolabımın karşısında birkaç dakika boyunca ne giyeceğime karar vermeye çalıştım. Sofia’nın aksine, dışarı çıkmak için saatlerce hazırlanan biri değildim. Ama bu akşam nereye gideceğimizi bile bilmediğim için biraz özen göstermem gerektiğini düşünüyordum.

Sonunda siyah, dizlerimin biraz üzerinde biten sade bir elbise seçtim. Üzerime ince bir ceket aldım. Saçlarımı açık bırakarak hafifçe taradım, ardından makyaj masamın önüne geçtim.

Rimel, biraz allık ve dudak parlatıcısı..

İşte hazırdım.

Aynadaki yansımama bakıp başımı hafifçe yana eğdim.

“Fena değil, Elisa.”

Tam o sırada aşağıdan annemin sesi duyuldu.

“Lisa! Arkadaşın geldi galiba!”

Çantamı alıp merdivenlerden indim.

Annem kapının yanında durmuş, Sofia’yla sohbet ediyordu. Beni görünce gülümsedi.

“Çok güzel olmuşsun kızım.”

“Teşekkür ederim anne.”

Sofia ise beni baştan aşağı süzdü.

“Sonunda! Bir saat daha bekleseydim seni kendim giydirecektim.”

Gözlerimi devirdim.

“On beş dakika sürdü.”

“Benim için bir saat.”

Annem gülerek araya girdi.

“İyi eğlenceler kızlar. Çok geç kalmayın.”

Sofia hemen cevap verdi.

“Merak etmeyin, ben ona göz kulak olurum.”

Annemin yüzündeki gülümsemeye bakılırsa bu cevaba pek güvenmemişti.

Kapıdan çıkarken anneme el salladım.

“Görüşürüz anne!”

“Telefonunu açık tut!”

“Tamam!”

Sofia’nın arabasına bindiğimde emniyet kemerimi takıp ona döndüm.

“Şimdi söyleyebilirsin. Nereye gidiyoruz?”

Sofia gözlerini yoldan ayırmadan gülümsedi.

“Sabırsızsın.”

“Çünkü iki saattir aynı soruyu soruyorum.”

“Birazdan göreceksin.”

“Seninle bir daha hiçbir yere gelmeyeceğim.”

“Her hafta aynı şeyi söylüyorsun.”

Cevap veremedim. Çünkü haklıydı.

Yaklaşık yirmi dakika sonra araba, şehrin daha hareketli ve lüks bir bölgesine girdi. Yol kenarındaki mağazalar, büyük oteller ve ışıl ışıl restoranlar dikkatimi çekiyordu.

Sofia arabayı büyük bir binanın önünde durdurdu.

Başımı kaldırıp binaya baktım.

Burası sıradan bir restoran değildi.

Girişinde siyah takım elbiseli görevliler, kapının önünde pahalı arabalar ve içeriden dışarıya taşan hafif bir müzik vardı.

Kaşlarımı çattım.

“Sofia…”

“Efendim?”

“Burası neresi?”

Sofia motoru kapatıp bana döndü.

“Beğendin mi?”

“Henüz içeri girmedim.”

“İçeri girince daha çok beğeneceksin.”

Arabadan indik. Kapıya doğru yürürken etrafı incelemeye devam ettim.

“Buraya daha önce geldin mi?”
Sofia gülümsedi.

“Bir kere.”

“Ve bana söylemedin?”

“Sürpriz dedim ya.”

Tam ona cevap verecektim ki kapının önünde bizi karşılayan genç bir adam Sofia’ya el salladı.

“Sofia!”

Sofia’nın yüzü aydınlandı.

“Noah!”

İşte karşımızdaydı.

Noah bize doğru yaklaşırken önce Sofia’ya sarıldı, ardından bana gülümsedi.

“Merhaba Elisa.”

“Merhaba Noah.”

“Gelmenize sevindim.”

Sofia hemen araya girdi.

“Elisa’yı zorla getirdim. Birazdan bunun için bana teşekkür edecek.”

Noah güldü.

“İçeride arkadaşlarımız da var. Hep birlikte oturacağız.”

“Arkadaşlarımız mı?” diye sordum.

Sofia koluma girdi.

“Evet, birkaç kişi daha var.”

İçimden derin bir nefes aldım.

Harika.

Bir de tanımadığım insanlarla tanışacaktım.

Mekânın kapısından içeri girdiğimizde ilk dikkatimi çeken şey ışıklandırma oldu. Tavandan sarkan büyük avizeler, koyu renk mermer zemin ve loş ışıklar oldukça etkileyiciydi.

İçerisi kalabalıktı ama rahatsız edici bir gürültü yoktu. İnsanlar kendi masalarında sohbet ediyor, garsonlar ellerindeki tepsilerle masalar arasında dolaşıyordu.

Noah bizi arka taraftaki geniş bir masaya götürdü.

Masada üç kişi daha vardı.

Sofia hepsiyle selamlaştıktan sonra beni tanıştırdı.

“Arkadaşlar, bu Elisa. En yakın arkadaşım.”

Gülümseyerek başımı salladım.

“Merhaba.”

İlk olarak Adrian adında biriyle tanıştım. Oldukça sakin görünüyordu. Yanındaki genç kadın ise Valeria’ydı. Kendine güvenen, bakışlarıyla bile dikkat çeken bir havası vardı.

Diğer kişi de Dante’ydi.

Herkesle selamlaştıktan sonra Sofia’nın yanındaki boş sandalyeye oturdum.

“Sonunda geldin,” dedi Sofia kulağıma eğilerek.

“Bir daha beni böyle sürüklemeye kalkarsan seni engellerim.”

“Çok seviyorum seni.”

“Ben de kendimi.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Garson gelip siparişlerimizi almaya başladığında ben menüye göz gezdiriyordum. Tam ne söyleyeceğime karar vermiştim ki masadaki sohbet bir anda kesildi.

Önce Adrian’ın bakışlarının girişe yöneldiğini fark ettim.

Ardından Dante doğruldu.

Noah bile konuşmayı bırakmıştı.

Kaşlarımı hafifçe çatarak başımı çevirdim.

Kapıdan içeri siyah takım elbiseli bir adam girmişti. Yanında iki kişi daha vardı. Yürüyüşündeki rahatlık, etrafındaki insanların ona gösterdiği saygıdan çok daha dikkat çekiciydi.

Kimseye bakmıyordu.

Sanki bulunduğu yerdeki herkesin kim olduğunu zaten biliyordu.

Adrian ayağa kalktı.

“Roman.”

Adam başını hafifçe çevirdi.

“Adrian.”

Sesi uzaktan bile duyulabilecek kadar sakindi.

Sofia kulağıma eğildi.

“İşte Roman.”

Gözlerimi ona çevirdim.

“Kim?”

Sofia cevap vermek üzereydi ki adamın bakışları bir anlığına bizim masaya döndü.

Ve göz göze geldik.

Ne bir gülümseme vardı yüzünde ne de şaşkınlık.

Sadece birkaç saniye süren, insanın üzerinde garip bir baskı bırakan bir bakış…

Sonra gözlerini benden çekip Adrian’a yöneldi.

Ben de önüme döndüm.

Tanımadığım bir adamdı.

Üstelik tanımak gibi bir niyetim de yoktu.

Ama nedense, Sofia’nın biraz sonra söyleyeceği isim aklımda kalacaktı.

Roman Vance.

Sofia ise heyecanını çoktan bir kenara bırakmış, gözlerini yanındaki Noah’a dikmişti.

“Hadi,” dedi Sofia, sandalyesini biraz geriye iterek. “Bunca yol geldik, bari şu müziğin tadını çıkaralım.”

Noah hafifçe geriye çekildi.

“Sofia, biliyorsun ben pek dans etmeyi sevmem.”

“Bahane istemiyorum Noah, kalkıyoruz.” Sofia, sevgilisinin kolundan tutup neredeyse çekiştirerek ayağa kaldırdı ve pistin ortasındaki kalabalığa karıştırdılar.

Valeria ile Dante de kendi aralarında koyu bir sohbete dalmıştı.

Masada tek başına kalan Elisa, etraftaki yabancı yüzlerin arasında gitgide daraldığını hissetti. Gerginliğini gizlemek için hızla çantasından telefonunu çıkardı, ancak ekranına bakarken bile buradaki kalabalığın üzerine geldiğini fark ediyordu.

Biraz uzaklaşmam lazım.

Sandalyesini geriye itip ayağa kalktı.

“Ben hemen döneceğim, bir şeyler almak için barda olacağım,” dedi masadakilere belli belirsiz bir tebessümle. Cevap beklemeden kalabalığın arasından sıyrılıp loş ışıklı, mermer tezgahlı uzun bara doğru yürüdü.

Barda genç bir barmen siparişlerle ilgileniyordu. Elisa, tezgahın kenarına yaslanıp sade bir şeyler söylemek için hafifçe eğildi.

Tam o sırada, hemen arkasındaki adamın tanıdık, tok sesi kulaklarına çalındı.

“...risk alıyoruz, Adrian. Eğer o sevkiyat zamanında elimize ulaşmazsa, bütün plan suya düşer.”

Bu Roman’ın sesiydi. Elisa olduğu yerde donakaldı; içki istemeyi unuttu.

Adrian’ın hafifçe alçalan ama net gelen sesi cevap verdi:
“Her şeyi kontrol altında tutuyorum Roman. Sevkiyat güvenli rotada ilerliyor, endişelenmene gerek yok.”

“Ben endişelenmem Adrian,” dedi Roman, sesindeki tehlikeli sakinlikle.

“Ben sadece sonuçları garantiye alırım. Ve bu işin arkasında kimin olduğunu biliyoruz.”

Elisa’nın kalbi hızla çarpmaya başladı. Sıradan bir iş insanı ya da zengin bir adamdan çok daha fazlası olduklarını, o an sarf edilen kelimelerden ve havadaki keskin gerilimden net bir şekilde sezebiliyordu.

Arkasına dönüp bakmaya cesaret edemezken, duyduklarının ağırlığı altında ezildiğini hissetti.

Bir an için oradan hızla uzaklaşıp masaya dönmeyi, Sofia ile Noah’ın arasına sığınmayı düşündü ama ayakları ona itaat etmiyordu.

Merak korkuyu, korku ise tehlikeli bir çekimi tetiklemişti. Hafifçe başını çevirip loş köşeye doğru göz ucuyla bakmaya cesaret ettiğinde, Roman’ın sırtı hala kendisine dönüktü.

Adrian ise masadaki koyu renkli viski bardağını parmaklarının arasında çeviriyor, yüzündeki buz gibi gülümsemeyle Roman’ı dinliyordu.

Tam o sırada Adrian’ın bakışları kalabalığın arasından süzülüp birden bar tezgahının kenarında donakalmış olan Elisa’ya kilitlendi.

Elisa kalbinin göğüs kafesini parçalayacak gibi çarptığını hissederek yutkundu. Kendini toparlamaya, sıradan bir tesadüf gibi göstermeye çalıştı ama titreyen ellerini saklayamayacak kadar gerilmişti.

Adrian çok takılmadan tebessüm etti ve ardından masaya geri döndü.

Elisa içkileri sipariş verdi ve beklerken arkasından gelen sese odaklandı.

“İsteyerek ya da istemeyerek… bazı kapılar bir kez aralandığında, içeri girmekten başka şansın kalmaz,” dedi Roman, başını hafifçe yana eğerek.

“Şimdi o masaya döneceksin, arkadaşlarının yanına gideceksin ve bu köşede duyduğun her şeyi… unutacaksın. Anlaştık mı?”

Bu bir rica değil, açık bir tehditti.

Elisa, adamın gözlerindeki o karanlık tehdidi görünce daha fazla direnemedi. Başını korkuyla ama sertçe salladı.

“Anlaştık,” diyebildi sadece.

Roman hafifçe geri çekilip yolunu açtığında, Elisa arkasına bile bakmadan bar tezgahından uzaklaştı.

Kalbi hala göğsünü dövüyordu. Masaya döndüğünde Sofia ile Noah dans pistinden yeni dönmüş, neşeyle gülüşüyorlardı

Valeria ve Dante ise hala kendi sohbetlerindeydi.

Sofia, Elisa’nın solgun yüzünü fark edip kaşlarını çattı. “İyi misin Lisa? Rengin sararmış gibi.”

Elisa, boğazındaki o ağır düğümü yutkunarak çözmeye çalıştı ve yapmacık bir gülümsemeyle başını salladı.

“İyiyim,” dedi, gözü istemsizce arka taraftaki loş köşeye kayarken. “Sadece… başım biraz döndü. Sanırım eve gitme vakti.”

O gece o lüks mekândan ayrılırken, hayatının bir daha asla o sıradan üniversite sabahlarındaki gibi olamayacağını çok iyi biliyordu.