4

Bir gün sonra

Sofia kahvesinden bir yudum alırken beni baştan aşağı süzdü.

“Bir şey soracağım.”

“Hayır.”

“Daha sormadım ki!”

“Cevabım yine hayır.”

Gözlerini devirdi.

“Roman yakışıklı mı?”

Elimdeki kahveyi neredeyse üzerime döküyordum.

“Sofia!”

“Ne var? Gayet normal bir soru.”

“Senin gerçekten başka derdin yok mu?”

Gülerek omuz silkti.

“Var. Ama şu an en büyük derdim arkadaşımın gizemli bir adamla mesajlaşması.”

“Mesajlaşmıyorum. Adam bana emir veriyor.”

“Arada küçük bir fark var.”

“BÜYÜK BİR FARK VAR!”

Sofia kahkahasını tutamadı.

Tam ona cevap verecektim ki yanımıza iki kişi yaklaştı.

Noah ve Adrian.

Noah elindeki kahveyi Sofia’nın önüne bıraktıktan sonra yanağına bir öpücük kondurdu.

“Günaydın, güzelim.”

Sofia gülümseyerek onun koluna girdi.

“Günaydın.”

Noah bakışlarını bana çevirdi.

“Günaydın, Lisa.”

“Günaydın.”

Adrian boş sandalyelerden birine oturdu.

“Ne konuşuyordunuz bakalım?”

Sofia hemen cevap verdi.

“Roman’ı.”

Noah’ın yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu.

“Roman mı?”

Sofia başını salladı.

“Evet. Lisa’yla görüşmek istiyormuş.”

Noah’ın bakışları bana döndü.

“Neden?”

Omuz silktim.

“Ben de bilmiyorum.”

Adrian kahvesinden bir yudum aldı.

“Roman’ın konuşması gereken birkaç konu var.”

Noah kaşlarını çattı.

“Ne konusu?”

“Bu seni ilgilendirmez.”

Adrian’ın rahat tavrı Noah’ın hoşuna gitmemişti.

“Bir dakika. Kızla teke tek, ne konuşacaksınız?”

Gözlerimi devirdim.

“Ben de tam olarak bunu öğrenmeye çalışıyorum.”

Adrian cevap vermek üzereyken arkamızdan bir ses yükseldi.

“Hanımlar ve diğerleri..”

Hepimiz başımızı çevirdik.

Roman.

Siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Bir eli cebindeydi. Her zamanki ifadesiz yüzüyle bize doğru yürüdü.

Noah’ın yüzü anında değişti.

Roman önümüzde durdu.

Bakışları önce Adrian’a, ardından bana çevrildi.

“Benimle gel.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Hayır.”

Kaşlarından biri hafifçe kalktı.

“İki dakika.”

“Hayır dedim.”

Noah sandalyesinde doğruldu.

“Hey! Bir dakika dostum."

Roman bakışlarını ona çevirdi.

“Bir sorun mu var?”

Noah ayağa kalktı.

“Var. Kızı neden sürekli rahatsız ediyorsun?”

Sofia şaşkınlıkla erkek arkadaşına baktı.

“Noah?”

Noah gözlerini Roman’dan ayırmadı.

“Dün geceden beri peşindeymişsin. Telefonuna mesajlar gönderiyorsun, adamlarını peşine takıyorsun. Ne yapmaya çalışıyorsun?”

Roman’ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.

“Sen kimsin peki?”

“Noah.”

“Güzel. Şimdi Noah, kendi işine bakarsan daha kolay olur.”

Noah kısa bir kahkaha attı.

“Yok artık! Kız konuşmak istemediğini söylediği hâlde peşini bırakmıyorsun. Tacizci misin sen?”

Sofia hemen Noah’ın koluna dokundu.

“Bebeğim, sakin ol.”

Noah elini onun elinin üzerine koydu ama bakışları hâlâ Roman’daydı.

“Ben sadece soruyorum.”

Roman bir adım yaklaştı.

“Cevabını duymak istediğinden emin misin?”

Adrian araya girdi.

“Roman.”

Noah geri adım atmadı.

“Bak dostum, burası üniversite! İnsanları korkutarak istediğini yaptıramazsın.”

Roman’ın dudaklarının kenarında soğuk bir gülümseme belirdi.

“İnsanları korkuttuğumu mu düşünüyorsun?”

Noah çenesini kaldırdı.

“Bence oldukça iyi biliyorsun.”

Araya girdim.

“Tamam! İkiniz de susabilir misiniz?”

İkisi de bana baktı.

Önce Noah’a döndüm.

“Ben kendi adıma konuşabilirim.”

Ardından Roman’a baktım.

“Sen de benimle konuşmak istiyorsan önce düzgünce isteyebilirsin.”

Roman birkaç saniye yüzüme baktı sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Benimle gelir misin, Elisa?”

Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım.

Bu adam az önce rica mı etmişti?

“Hayır.”

Adrian gülmesini bastırmak için başını eğdi.

Roman derin bir nefes aldı.

“Pekâlâ.”

Tam arkasını dönecekti ki Noah yeniden konuştu.

“Bir daha da rahatsız etme bu kızı.”

Roman durdu.

Yavaşça başını çevirip Noah’a baktı.

“Seninle bir sorunum yok. Olmasını da istemem.”

Noah alaycı bir gülümsemeyle karşılık verdi.

“Benim de seninle bir sorunum yok. Yeter ki Elisa’dan uzak dur.”

Roman’ın bakışları kısa bir anlığına bana kaydı.

Ardından Noah’a döndü.

“İyi günler.”

Ve arkasını dönüp uzaklaştı.

Noah yerine oturdu.

Sofia ona şaşkınlıkla baktı.

“Sen ne zamandan beri bu kadar korumacısın?”

Noah gülümseyerek kızın elini tuttu.

“Arkadaşını rahatsız ediyorlar. Ne yapmamı bekliyorsun?”

Sofia yanağına bir öpücük kondurdu.

“Benim kahramanım.”

Noah gülümsedi.

Ama gözleri, Roman’ın uzaklaşmasını izliyordu.

Ben ise bütün bunları sessizce seyrediyordum.

İçimde tuhaf bir his vardı.

Noah’ın tepkisi beni şaşırtmıştı.

Ama asıl tuhaf olan…

Roman’ın Noah’a karşı neredeyse hiç tepki vermemesiydi.

Sanki onun söyleyeceği her şeyi zaten biliyormuş gibiydi.

- ROMAN

“Çocuk senden pek hoşlanmadı.”

Adrian yanımda yürürken gülüyordu.

“Fark ettim.”

“Biraz daha konuşsaydınız birbirinizi yiyecektiniz.”

Ona bakmadan yürümeye devam ettim.

“Adrian.”

“Efendim?”

“Sus.”

Güldü.

“Peki, Roma.”

Birkaç adım sonra yeniden konuştu.

"Garip.."

Noah, sesi kısık çıkan Roman'a baktı.

"Garip olan ne Roma?"

“İnsanlar yalan söylerken ne söylediklerine dikkat ederler. Ben gözlerine bakarım. Çünkü ağızları ne söylerse söylesin, gözleri çoğu zaman gerçeği ele verir.”

Noah aniden garipçe kaşlarını çattı.

“Çocuk fena patladı ama,” dedi Adrian, ellerini montunun ceplerine sokarak.

Cevap vermedim.

Zihnimin içinde az önce kafe önünde yaşananlar ve Noah denen o çocuk…

Kendi küçük dünyasında, korumak zorunda olduğunu sandığı prensesini kurtaran bir kahramancılık oynamaya çalışıyordu.

Ne acıklı.

Hayatın gerçekte ne kadar karanlık ve acımasız olduğundan bihaber, kafedeki masalarda kahve yudumlayan sıradan bir figürden ibaretti.

Onu umursamamın imkânı yoktu, çünkü satranç tahtasında piyon bile olamayacak kadar dışarıdaydı o.

Elisa… Adı zihnimde döküldüğünde bile içimde bir yerlerde tuhaf, kontrolü zor bir çark dönmeye başlıyordu.

O, kafedeki diğer kızlar gibi değildi. Zihnini göremediğim tek kişi Elisa'ydı.

"Kız her defasında duvar örüyor. İki dakikalık bir konuşmayı bile rüşvet gibi istiyor. Şimdi ne yapacaksın?”

Gözlerimi tekrar kampüsün kalabalığına doğru çevirdim.

Rüzgâr siyah gömleğimin kollarını havalandırırken, dudaklarımın arasında silik ama tehlikeli bir tebessüm belirdi.

“Duvarlar yıkılmak içindir, Adrian,” dedim, yeniden yürümeye başlarken.

“Ve Elisa o duvarın arkasında ne kadar uzun süre saklanırsa, yıkıldığında altında kalma riski o kadar büyük olur. Bekleyeceğiz… ama çok değil.”

-

Deponun beton zeminine damlayan kanın sesi, kafamın içinde yankılanan çarkların gıcırtısına karışıyordu.

Gabrieli, omzundaki derin kurşun yarasını bastırarak demir masaya yaslandı. Yüzü acıdan kireç gibi olmuştu ama gözlerindeki o vahşi öfke hâlâ yerli yerindeydi. Karşısında durmuş, elindeki metal kutudan çıkardığım sargı bezini hazırlıyordum.

“İçerideki sızıntıyı temizledim,” dedi Gabrieli, soluk soluğa nefes alırken.

“Adamların bizi o köşede beklemesi imkansızdı, Roma. Planı sadece ikimiz biliyorduk. Kapanın ortasına yürürken birinin bizi satmış olması gerekiyordu.”

Cevap vermedim.

Elime aldığım iğne ipliği ışığa doğru tutup hafifçe kontrol ettim. Zihnimin en sakin, en kusursuz işlemcisi çalışmaya devam ediyordu. Hatasız bir makine gibi her ihtimali hesaplamıştım; çünkü bu hayatta sürprizlere yer yoktu.

İnsanlar zayıftı, korkaktı, yalan söylerdi. Ama ben… ben kimin ne zaman ihanet edeceğini, kimin hangi hamleyi yapacağını daha onlar düşünmeden önce bilirdim.

Çetenin kası Gabrieli’ydi, demir yumruğuydu; ama bu organizasyonun beyni, kurucusu ve mimarı bendim. Bugüne kadar planlarımın hiç şaşmamasının tek sebebi buydu.

İğneyi omzundaki derin yaraya batırdığımda Gabrieli dişlerini sıktı, tek bir ses bile çıkarmadı.

“Bizi satan içerideki köstebek değilti, Gabriel,” dedim, sesim odadaki sessizliği keskin bir bıçak gibi yarıp geçerken.

Gabrieli kaşlarını çattı. Kan bürümüş gözlerini dikti bana.

“Ne demek değil? O köşede bizi başka nasıl bekleyebilirlerdi?”

“Beklemediler,” dedim, iğneyi ustalıkla deriden geçirip düğüm atarken.

“Çünkü o anı biz yaratmadık. Birisi bizim adımıza o hamleyi yaptı.”

Odadaki gerilim bir anlığına duruldu.

Gabrieli’nin zihni bu denklemi çözmeye çalışırken, benim zihnim çoktan başka bir frekansa kilitlenmişti.

Gabriel’in tuzağa düşmesi tesadüf olamayacak kadar kusursuzdu.

O köşede onları bekleyen adamların orada olabilmesi için, ya içeriden biri bilgi sızdırmalıydı ya da… o anın ihtimallerini dışarıdan biri kurgulamalıydı.

“Ne demek biri bizim adımıza o hamleyi yaptı, Roma?” dedi Gabriel, dişlerinin arasından tıslayarak. “Bizim rotamızı kim bilebilirdi ki?”

Gözlerimi iğne iplikten çekip Gabriel’in yüzüne diktim.

Zihnimdeki tüm parçalar hızla yerine oturuyordu.

Sokaktaki sıradan detaylar, kafedeki o anlık duruşlar, Elisa’nın gözlerindeki o korku maskesinin arkasına sakladığı zihinsel direnç…

“Rota biliniyordu çünkü o an, o deponun içindeki hamleler kâğıt üstünde değil, zihinlerde planlanmıştı,” dedim, sesimdeki buz gibi netlikle.

“Birisi o köşede ne olacağını önceden gördü, Gabriel. Daha sen o kurşunu yemeden önce, o hamlenin yapılacağı zihne fısıldandı.”

Gabriel şaşkınlıkla kaşlarını çattı.

“Kimden bahsediyorsun? Bu bölgede bizim planlarımızı önceden okuyabilecek kim var?”

Cevap vermedim.

Ceketimin cebinden çıkardığım küçük metal çakmağı yavaşça parmaklarımın arasında çevirmeye başladım.

insanların anlık bakışlarından, ses tonlarındaki o minik titremelerden ve göz bebeklerindeki değişimlerden gerçeği söküp alıyordum.

Zihnimdeki çarklar bu yeni gerçeklikle birlikte anında yön değiştirdi.

Yanlış bir varsayımı denklemden çıkardığım anda geride kalan ihtimaller berraklaşmaya başladı.