13

- ROMAN

Elisa’nın gözlerini üzerimde hissediyordum.

Bana güvenmiyordu.

Daha doğrusu, güvenmek istese bile bunu yapamıyordu.

Haklıydı.

Karşısında oturan adamın kim olduğunu bilmiyordu.

Ne iş yaptığımı, kimlerle görüştüğümü, geceleri neden ortadan kaybolduğumu bilmiyordu.

Ve şimdilik böyle kalması gerekiyordu.

“Roman?”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Efendim?”

“Bana bir açıklama borçlusun.”

Sofia ikimizin arasında gidip gelen bakışlarla sessizce kahvesinden bir yudum aldı.

“Ben birazdan derse geçeceğim,” dedi. “Siz konuşun.”

Elisa ona döndü.

“Beni burada bırakıyor musun?”

Sofia omuz silkti.

“Bence senin şu an onunla konuşmaya ihtiyacın var.”

Ardından bana dönüp gülümsedi.

“Onu üzme.”

“Çabam o yönde.”

Sofia çantasını alıp masadan kalktı. Gitmeden önce Elisa’nın omzuna dokundu ve kafeden çıktı.

Elisa arkasından birkaç saniye baktı.

Sonra yeniden bana döndü.

“Şimdi anlat.”

Sandalyemde biraz öne eğildim.

“Birisi seni rahatsız ediyor olabilir.”

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

“Peki neden bu kadar ciddisin?”

Cevap vermeden önce yüzünü inceledim.

“Çünkü hoşuma gitmiyor.”

Kaşlarını çattı.

“Bir yabancının bana mesaj atması senin neden umurunda?”

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Belki de hoşlanıyorumdur.”

Gözlerini devirdi.

“Her sorudan böyle kaçacak mısın?”

“İşe yarıyor gibi görünüyor.”

“Roman!”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Tam o sırada telefonum titredi.

Adrian.

Ekrana kısa bir bakış attım.

Adrian: Siyah araç kampüsün karşısında. Plakayı araştırıyoruz. James’in adamlarından biri olabilir.

Çenem kasıldı.

Telefonu ters çevirdim.

Elisa bunu fark etti.

“Senin de mi gizemli mesajların var?”

“Biraz.”

“Ne tesadüf.”

Garson siparişlerimizi getirdiğinde konuşma yarıda kaldı. Elisa önündeki tabağa yönelirken ben de kahvemi elime aldım.

Birkaç dakika boyunca sıradan şeylerden konuştuk.

En azından ben sıradanmış gibi davranıyordum.

Sonunda saatine baktı.

“Derse geç kalacağım.”

Ayağa kalktım.

“Ben bırakırım.”

“Gerek yok.”

“Lisa.”

“Roman, üniversitenin kapısına kadar yürüyebilirim.”

“Bundan şüphem yok.”

Çantasını omzuna taktı.

“Öyleyse?”

Ceketimi düzelttim.

“Benim de o tarafa gitmem gerekiyor.”

Bana şüpheyle baktı.

“Senin hiç işin gücün yok mu?”

Gülümsedim.

“Var. Şu an seninle uğraşıyorum.”

İstemeden güldü.

İşte bu.

Onu güldürmek, günün geri kalanındaki bütün sorunlardan daha kolaydı.

Ama kafeden çıktığımızda gözlerim istemsizce karşı kaldırıma kaydı.

Siyah araç hâlâ oradaydı.

İçerideki adam telefonuyla ilgileniyor gibi görünüyordu.

Elisa’ya belli etmeden telefonumu çıkardım.

Roman: Aracı takip edin. Kim olduğunu öğrenin.

Mesajı gönderdim.

Elisa yanımda yürürken birden durdu.

“Roman?”

Ona döndüm.

“Efendim?”

“Sen gerçekten kimsin?”

Bir an sessiz kaldım. İşte büyük soru gelmişti.

Sonra hafifçe eğilip gözlerinin içine baktım.

Korkmuyordu.

Korku hissi yoktu.

Aslında nereden bakarsam onun zihnini duyamıyordum.

Kıskançlığını sezinlemiştim. Kafasında ne geçtiğini duymuştum.

Ama konu bana gelince ne düşündüğünü bilmiyordum.

“Bunu öğrenmek istediğine emin misin, Lisa?”

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Bazen senden korkmam gerektiğini düşünüyorum.”

Bakışlarımı ondan ayırmadım.

“Benden korkmana gerek yok ki, korkmuyorsun.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.

“Çünkü sana zarar verecek son kişi ben olurum.”

Birkaç saniye gözlerimin içine baktı.

Sonra başını iki yana sallayıp yürümeye devam etti.

Ben de peşinden gittim.

Ama aklım çoktan başka bir yerdeydi.

James artık yalnızca beni hedef almıyordu.

Ve bunun bedelini ona ödetecektim.

- ELISA

Roman’la üniversitenin kapısına kadar yürüdükten sonra yollarımız ayrılmıştı.

Dersime girdiğimde Sofia çoktan yerini almıştı.

Yanına oturup çantamı bıraktım.

“Sonunda.”

“Ne oldu?”

“Biraz daha beklesem senin yerine derse ben girecektim.”

Gülerek defterimi çıkardım.

“Abartma.”

Sofia bana yan gözle baktı.

“Roman mı bıraktı seni?”

“Evet.”

“Çok tatlı.”

“Senin tatlı anlayışını gerçekten sorguluyorum.”

Kıkırdadı.

“Bence senden hoşlanıyor.”

Kalemimi elime aldım.

“Bence sen dersini dinlemelisin.”

Konuyu kapatmıştım.

En azından şimdilik.

Aradan iki gün geçmişti.

Roman’dan tek bir mesaj bile gelmemişti.

İlk gün pek önemsememiştim. İkinci gün ise kendimi birkaç kez telefonumu kontrol ederken bulmuştum.

Garipti.

Bir insanın hayatına 2 gün girip sonra üç gün ortadan kaybolması sinir bozucuydu.

Ama ben de ona yazacak değildim.

Kesinlikle.

- ROMAN

James’in karşısına oturduğumda masanın üzerindeki kahveme dokunmamıştım.

Karşımda rahatça oturuyordu. Yüzünde, buraya gelmemi beklediğini belli eden kendinden emin bir ifade vardı.

“Beni özlemişsin, Vance.”

“Lafı uzatma.”

Güldü.

“Her zamanki gibi sabırsızsın.”

Sandalyemde geriye yaslandım.

“Üniversitenin çevresine adam gönderiyorsun. Bir kızın telefonuna mesaj atıyorsun. Bütün bunların benimle ne ilgisi var?”

James başını hafifçe yana eğdi.

“Demek gerçekten önemli biri.”

“Onun adını bir daha ağzına alma.”

“Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?”

“Hayır. Seni uyarıyorum.”

James’in gülümsemesi biraz daha genişledi.

“Bu işin peşini bırakmayacağım, Roman. Bunu ikimiz de biliyoruz.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Bırakmak zorundasın.”

“Bana ne yapacağımı söyleyemezsin.”

Masaya doğru eğildim.

“Seninle eski hesaplarımız var, James. Onları benimle görürsün. Başka hiç kimseyi bu işe karıştırmayacaksın.”

Bir süre yüzüme baktı.

Ardından kahvesinden bir yudum aldı.

“Bakalım ne kadar koruyabileceksin.”

Ayağa kalktım.

“Bunu öğrenmek istemezsin.”

Oradan ayrıldığımda telefonum çaldı.

Adrian’dı.

“Araç hazır. Üniversitenin çevresindeki adamları da değiştirdik.”

“Güzel.”

“Peki kız?”

Arabama bindim.

“Ben ilgileneceğim.”

“Roman, sen zaten iki gündür doğru düzgün uyumuyorsun.”

Motoru çalıştırdım.

“Bunun konuyla ilgisi yok.”

“Bir gün kendini öldürteceksin.”

Telefonu kapattım.

Elisa’nın evinin önündeki sokağa girdiğimde arabayı biraz ileride durdurdum.

Perdeleri kapalıydı.

Bir süre eve baktım.

Sonra koltuğa yaslandım.

Bu gece de buradaydım.

- ELISA

Annem valizini salonun ortasına bıraktığında mutfakta kahvemi içiyordum.

“Lisa, sana bir şey söyleyeceğim.”

Başımı kaldırdım.

“Dinliyorum.”

“Yarın sabah erkenden yola çıkıyorum. İş seyahatim yedi gün sürecek.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Yedi gün mü?”

“Evet, canım. Birkaç toplantı var. Sonrasında da şehir dışındaki şubeye geçeceğim.”

“Tamam. Ben idare ederim.”

Annem yanıma gelip saçlarımı düzeltti.

“Yalnız kalacağın için biraz endişeliyim.”

Gülümsedim.

“Anne, çocuk değilim.”

“Biliyorum ama yine de…”

“Merak etme. Sofia da gelir, belki bende kalır.”

Annem rahatlamış gibi gülümsedi.

Ertesi sabah onu uğurladıktan sonra ev bana biraz fazla sessiz gelmişti.

Ama birkaç gün içinde alışacağımı düşünüyordum.
Yanılmışım.

İlk iki gün oldukça sıradan geçmişti.

Üniversiteye gidiyor, Sofia’yla vakit geçiriyor, akşamları eve dönüyordum.

Roman’dan hâlâ haber yoktu.

Ben de gururumu bir kenara bırakıp ona yazmayı düşünmüyordum.

Üçüncü gün Sofia’yı aradım.

“Bu gece bende kalır mısın?”

“Yine mi yalnızlık krizine girdin?”

“Evet. Geliyor musun, gelmiyor musun?”

“Geliyorum. Pizza da söylüyorum.”

Gülümsedim.

“Tamam, bekliyorum.”

Telefonu kapattıktan sonra mutfağa geçtim.

Sofia geldiğinde saat dokuzu geçmişti.

Elinde pizza kutuları ve kocaman bir çanta vardı.

Kapıyı açıp onu içeri aldım.

“Bütün evi taşımaya mı geldin?”

“Bir insanın ihtiyaçları vardır, Elisa.”

Gülerek yol verdim.

- SOFIA

Arabadan indiğimde ilk dikkatimi çeken şey evin önünde duran siyah Range Rover oldu.

Kaşlarımı çattım.

Bu araç daha önce de burada mıydı?

Anahtarlarımı çantama koyup birkaç adım ilerledim.

Arabanın ön camından içeriyi görebiliyordum.

Bir adam vardı.

Sürücü koltuğunda değil, aracın yan tarafında oturmuş gibiydi. Kollarını göğsünde birleştirmiş, başını cama yaslamıştı.

Uyuyordu.

Biraz daha yaklaştım.

Sonra yüzünü gördüm.

Bir saniye.

Bu…

Gözlerim büyüdü.

“Yok artık.”

Bir adım daha attım.

Roman Vance.

Elisa’nın gizemli, yakışıklı ve son günlerde ortadan kaybolan Roman’ı.

Arabada ne işi vardı?

Bir süre öylece baktım.

Sonra elimdeki pizza kutularını düzelterek kapıya yöneldim.
Elisa kapıyı açtığında yüzüne baktım.

“Lisa.”

“Ne oldu?”

“Dışarıda biri var.”

“Kim?”

Bir an duraksadım.

“Senin Roman.”

Elisa’nın yüzündeki ifade anında değişti.

“Ne?”

“Range Rover’ın içinde. Kapının önünde.”

Elindeki bardağı tezgâha bıraktı.

“Şaka yapıyorsun.”

“Keşke.”

Elisa hiçbir şey söylemeden kapıya yöneldi.

Ben de peşinden gittim.

- ELISA

Kapıyı açıp dışarı çıktığımda bir kaç arabanın arkasında gördüğüm şey siyah Range Rover oldu.

Sofia arkamdan geldi.

“İşte orada.”

Arabaya doğru birkaç adım attım.

Gerçekten oydu.

Roman, aracın içinde başını cama yaslamış, kollarını göğsünde birleştirmişti.

Gözleri kapalıydı.

Bir an ne yapacağımı bilemedim.

Sonra araca yaklaştım.

Camına hafifçe vurdum.

Tık.

Tık.

Her şey bir anda oldu.

Roman aniden doğruldu.

Sağ eli koltuğun yanına gitti. Bir saniye sonra elindeki silahı bana doğru kaldırmıştı.

Olduğum yerde donakaldım.

Silahın namlusu camın arkasından bana dönüktü.

Roman’ın gözleri birkaç saniye boyunca yüzümü taradı.

Sonra beni tanıdı.

Elindeki silah yavaşça aşağı indi.

İkimiz de konuşmadık.

Ben gözlerimi elindeki silahtan ayıramıyordum.

O ise şaşkınlıkla bana bakıyordu.

Sonunda camı indirdi.

“Lisa…”

Kaşlarımı çattım.

“Sen ne yapıyorsun?”

Roman elindeki silahı koltuğun yanına bıraktı. Bir eliyle yüzünü sıvazladı.

“Lanet olsun.”

Bir adım daha yaklaştım.

“Bana silah mı doğrulttun sen?”

“Uyuyordum.”

“Fark ettim!”

Arkamdan Sofia’nın sesi geldi.

“Ben de fark ettim. Hatta gayet güzel uyuyordun.”

Roman başını kaldırıp Sofia’ya baktı.

Sonra yeniden bana döndü.

“Burada ne yapıyorsun?”

Gözlerimi kocaman açtım.

“Burası benim evim, Roman!”

Birkaç saniye sustu.

Sonra dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Doğru.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Senin burada ne işin var?”

Bu kez gülümsemedi.

Sadece bana baktı.

“Bir süredir buradayım.”

“Ne demek bir süredir?”

“Lisa…”

“Kaç gündür?”

Bakışlarını kısa bir an benden kaçırdı.

“Üç.”

Ağzım açık kaldı.

“ÜÇ GÜNDÜR MÜ?”

Roman derin bir nefes aldı.

“Biraz sesini alçalt.”

“Sen benim evimin önünde üç gündür arabada mı yatıyorsun?”

Arkamızdan Sofia’nın kısık sesi duyuldu.

“Ben de tam olarak bunu merak ediyorum.”

Roman gözlerini bir an kapattı.

Belli ki bu konuşmanın hiç planında olmadığını anlamıştı.

Ben ise hâlâ ona bakıyordum.

“Roman Vance, bana şimdi her şeyi anlatacaksın.”

Başını hafifçe kaldırdı.

“Üşümüşsün evine git.”

“Konuyu değiştirme!”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Değiştirmiyorum, Lisa..”

Ona inanıp inanmamak arasında kaldım.

Ama bir şey kesindi.

Roman Vance’in hayatımda sakladığı sırlar, tahmin ettiğimden çok daha büyüktü.