8

Aradan birkaç gün geçmişti.

O gecenin üstünden topu topu üç gün geçmesine rağmen, kulüpte yaşananlar hâlâ üzerimizde ağır bir gölge gibi duruyordu.

Noah o günden sonra ortalıkta görünmemişti. Sofia’nın söylediğine göre telefonlarını bile açmıyor, evine kapanmış ya da kim bilir hangi delikte kafasını dinliyordu.

Öğleden sonra Sofia’nın evinde mutfakta kahve hazırlarken, Sofia salondan içeri, tezgâhın önüne kadar geldi.

Yüzündeki yorgunluk ve gerginlik her hâlinden belliydi. Kahve fincanını tezgâha bırakırken derin bir iç çekti.

“Hâlâ tık yok,” dedi Sofia, kollarını göğsünde kavuşturarak. “Arayıp sormuyor bile. Üç gündür adamdan haber alamıyorum.”

Elime aldığım kaşıkla kahveyi karıştırırken ona döndüm.

“Belki de kafasını toplamak istiyordur, Sofia. O gece yaşananlar… Kolay şeyler değildi.”

Sofia alayla güldü ama gözlerinde kırgın bir parıltı vardı.

“Kafasını toplamak mı? Lisa, farkında mısın bilmiyorum ama adam resmen çıldırdı. Sabahtan beri onu savunmaya çalışmıyorum ama… O gece bana vurmak istemesi, o elini bana doğru kaldırması normal değildi! Hiçbir şekilde normal değildi.”

Kelimeler boğazıma düğümlendi.

O an gözümün önüne Noah’ın o akıl almaz öfkesi ve Roman’ın araya girmesi geldi. Bardağı tezgâha bırakıp Sofia’nın yanına adımladım, ellerini ellerimin arasına aldım.

“Haklısın,” dedim fısıltıyla.

“Normal değildi. Zaten o yüzden buradasın, o yüzden bu kadar huzursuzsun. Noah’ın içinde koca bir öfke birikmişti ve bunu senden çıkarmaya çalıştı. Roman araya girmeseydi…”

Cümlemin sonunu getiremedim.

Sofia da ne demek istediğimi çok iyi biliyordu. Başını hafifçe salladı. Gözleri doldu ama ağlamamak için kendini tuttu.

“O gece… Roman olmasaydı durum çok daha kötü olabilirdi, değil mi?” diye sordu, sesi titriyordu.

“Her ne kadar karanlık ve tehlikeli bir adam olarak bilinse de… O an seni ve beni koruyan tek kişi o oldu.”

Başımı onaylar anlamda salladım. Ama aklım başka bir yerdeydi.

Roman…

O olay gecesinden beri sanki bu şehirde hiç var olmamış gibi sessizliğe bürünmüştü. Ne bir iz, ne bir haber, ne de karşılaştığımız o sokaklarda bir silüet…

Derin bir sessizliğe bürünmüştü. Tıpkı avını bekleyen bir yırtıcı gibi, karanlığın arkasına çekilmiş, izliyordu.

“Peki ya sen?” dedi Sofia birden, düşüncelerimi bölerken.

“O geceden beri Roman’ı düşündüğünü biliyorum. Hiç aradı mı ya da… bir yerden karşına çıktı mı?”

“Hayır,” dedim hızla, sesimdeki aceleciliği gizleyemeyerek.

“Çıktığı falan yok. Zaten çıkmasını da istemiyorum.”
Sofia tek kaşını kaldırıp bana kuşkuyla baktı.

“Tabii, kesin istemiyorsundur. Adam, parmaklarında senin o gün dokunduğun kanla çekip gitti, Lisa. Bütün gece o sahilde yaşananları düşündüğüne yemin edebilirim.”

Cevap vermedim.

Çünkü haklıydı.

Roman’ın o gece bana söylediği o son cümle, o yorgun ama keskin bakışı kulaklarımda çınlayıp duruyordu:
“Beni sadece rahat bırak, cici kız…”

Olayların üzerinden birkaç gün geçmişti ancak ne Noah’ın öfkesi ne de Roman’ın o sessizliği zihnimden siliniyordu.

Sanki büyük bir fırtınanın kopmasından önceki o aldatıcı ve boğucu sessizlikteydik. Ve asıl fırtınanın ne zaman, nereden kopacağını ikimiz de bilmiyorduk.

Aradan geçen üç günün ardından Noah’tan hâlâ tık çıkmamıştı.

Sofia evine kapanmış, ne telefonu açıyor ne de dışarı adım atıyordu.

Ben ise içimdeki o huzursuzluk hissiyle evde tek başıma kalmış, ders çalışmaya ya da kitap okumaya çalışarak kafamı dağıtmaya uğraşıyordum.

Hava kararmaya yüz tutmuştu ki kapının çalmasıyla irkildim.

Gelenin Sofia olabileceğini düşünerek kapıya yöneldim. Bakma gereği bile duymadan kilidi çevirdim. Ama kapı aralandığında karşımda duran silüet Sofia’ya ait değildi.

Noah’tı.

Yüzündeki morluklar hâlâ o gece Roman’ın indirdiği yumrukların izlerini taşıyordu.

Gözleri kan çanağı gibiydi ve üstündeki kıyafetler dağınıktı. Onu bu hâlde karşımda görmek beni bir an için dondurdu.

“Noah? Sen…”

Daha lafımı bitiremeden Noah hiçbir şey söylemeden içeri adım attı ve kapıyı arkasından sertçe kapatıp kilitledi. Kalbim göğsüme çarpmaya başladı.

“Noah, ne yapıyorsun? Git buradan!” diye seslendim, sesimdeki korkuyu gizlemeye çalışarak geri çekilirken.

Noah bana doğru bir adım attı. Yüzünde yabancı, tehlikeli ve bozuk bir ifade vardı.

“Gitmiyorum, Lisa,” dedi. Sesi boğuk ve titrek çıkıyordu. “Günlerdir kafayı yiyeceğim burada. Sadece… Beni dinlemek zorundasın.”

“Dinleyecek bir şey yok! Defol git evimden, yoksa polisi ararım!”

Noah acı bir şekilde güldü ve ellerini saçlarından geçirdi.

“Polismiş… Hiçbir şey umurumda değil, biliyor musun? Çünkü ben günlerdir ne çekiyorum, biliyor musun senin yüzünden?”

Üzerime doğru yürümeye başladı.

“O kulüpte, o masada… Gözlerinin sürekli o adamda olmasından, başkasının adıyla yanıp tutuşmandan bıktım! Sırf sana yakın olabilmek, senin o soğuk duvarlarının arkasını görebilmek için ne çektim, tahmin edebilir misin?”

Geri adım atarak tezgâha çarptım.

“Ne saçmalıyorsun sen? Çık dışarı!”

Noah durdu, gözlerini dikti ve asıl bombayı bıraktı:
“Sofia’yı kullandım, Lisa!” diye bağırdı. Sesi mutfakta yankılandı.

“En başından beri… Sofia’dan hoşlandığım falan yoktu! Sana ulaşmak, senin etrafında olabilmek için onu kullandım! Anlıyor musun? Sırf sana yakın olabilmek için o kızla çıkmaya başladım!”

Kulaklarımda bir çınlama başladı.

Dünya bir an için durdu gibi hissettim.

“Ne… Ne dedin sen?” Sesim fısıltı gibi çıkmıştı. İçimdeki öfke, şok dalgasını yarıp geçerek tepe taklak oldu.

“O… O benim arkadaşım! Sofia seni sevdi, sana güvendi! Nasıl… Nasıl böyle bir şey yapabilirsin?”

Öfkem, mantığımın önüne geçti.

Tezgâhın üzerinde duran seramik vazoyu kaptığım gibi ona fırlattım.

Noah geriye doğru yürüdü ve evin açık kapısına doğru çıktı.

Vazo ayaklarının dibinde binbir parçaya ayrılarak şangırtıyla döküldü.

“Defol git buradan! Hayvan herif, defol git evimden!” diye çığlık attım, hınçla üzerime gelen adama küfürler savururken. “Nasıl bunu yapabildin? Defol!”

Ama Noah geri adım atmadı.

Aksine, üzerime atılıp bileklerimden kavradığı gibi beni kendine çekti.

“Bırak beni!” diye çırpındım.
Noah beni evin duvarına doğru bastırırken yüzü yüzüme tehlikeli bir şekilde yaklaştı.

Gözlerinde saplantılı bir parlama vardı.

“Seni sevdim, Lisa! Anlamıyor musun? Her şeyi senin için yaptım! O adamı unutacaksın, o züppeyi kafandan söküp atacağım!” diye bağırmaya başladı, beni sarmaya ve zapt etmeye çalışırken nefesi yüzüme çarpıyordu.

Çırpınıyor, var gücümle onu itmeye çalışıyordum ama gücüm yetmiyordu.

Tam o an, mutfaktaki havanın bir anda değiştiğini hissettim.

Aniden, Noah'nın şakağının yanında duran o silahı ve Noah’ın büyüyen gözlerini fark ettim.

Karanlıktan sızan o ölümcül derecede sakin ve tehlikeli ses konuştu:
“Buradan sağ gitmen için saniyelerin var… Yoksa boom!”

Nefesim kesildi.

Gözleri dehşetle yana kaydı.

Karanlık koridordan uzanan elin tuttuğu susturuculu silah, doğrudan Noah’ın başının yanındaydı.

O silahı tutan elin sahibine baktığımda kalbim yerinden çıkacak gibi attı.

Koyu yeşil gözler…

Aynı o keskin, tavizsiz ve tehlikeli yeşil gözler.

Roman.

Noah, duyduğu sesle ve başının yanındaki o buz gibi metalin hissiyle adeta taşa döndü.

Yüzü sapsarı kesildi.

Ellerini kollarımdan çekti ve yutkunarak yavaşça başını yana çevirdi.

Karşısında Roman’ı gördü.

Roman’ın yüzü, öfkenin bile ötesinde, buz gibi bir infazcı dinginliğindeydi. Çatık kaşları, gerilen çene kasları ve gözlerindeki o karanlık parıltı odayı tamamen ele geçirmişti.

Noah tek kelime edemedi.

Dizlerinin bağı çözülür gibi hızla geriledi ve arkasına bile bakmadan, panik içinde kapıya doğru koşarak evden dışarı fırladı.

Kapının çarpma sesi binada yankılandı.

Ben ise mutfak dolaplarına yaslanmış, kalbim göğüs kafesimi kıracakmış gibi atarken şaşkınlık ve korku içinde öylece kalakalmıştım.

Gözlerim, elindeki silahı yavaşça indiren ve bakışlarını doğrudan bana çeviren Roman’daydı.

O ise hiçbir şey söylemeden sadece beni süzüyordu.

Roman birkaç saniye boyunca gözlerini üzerimden ayırmadı.

Elindeki silahı yavaşça indirdi, ardından belindeki kılıfa yerleştirdi.

Yüzünde en ufak bir telaş belirtisi yoktu.

“İyi misin?”

Sesi sakindi.

Birkaç kez yutkundum.

Hâlâ yaşadıklarımın etkisinden çıkamamıştım.

“İyiyim.”

Roman bakışlarını bileklerime indirdi.

“Emin misin?”

Başımı salladım.

“Evet. Bir şeyim yok.”

Bana birkaç saniye daha baktıktan sonra başını hafifçe salladı.

Deri Ceketinin önünü düzeltti ve kapıya doğru yöneldi.

“Tamam.”

Hepsi bu kadardı.

Ne uzun bir açıklama ne de başka bir soru…

Sanki biraz önce evimde yaşananlar onun için sıradan bir akşamın parçasıydı.

Arkasından birkaç adım attım.

“Bir dakika.”

Roman kapının önünde durup başını çevirdi.

“Ne oldu?”

“Sen burada ne arıyorsun?”

Kaşlarından biri hafifçe kalktı.

“Ne demek ne arıyorum?”

“Yani… Üç gündür ortalıkta yoksun. Sonra bir anda evimde beliriyorsun. Hem de tam Noah buradayken.”

Roman omuz silkti.

“Yakınlarda bir işim vardı. Sesleri duydum.”

“Sesleri mi?”

“Evet.”

“Ve silahla mı geldin?”

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı.

“Yanımda taşıyordum.”

Gözlerimi devirdim.

“Gerçekten çok açıklayıcı oldu, teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Kapıyı açmak için kolu tuttu.

Tam o sırada gözüm yere takıldı.

Önce ne olduğunu anlayamadım.

Ayaklarının biraz gerisinde, açık renkli zeminin üzerinde birkaç küçük kırmızı damla vardı.

Kaşlarımı çattım.

Bir adım yaklaştım.

Sonra bir damla daha gördüm.

Ardından bir tane daha…

Gözlerim yavaşça yerden

Roman’a yükseldi ve parmaklarından damladığını gördim.

“Roman…”

“Efendim?”

“Bu ne?”

Bakışlarımı yeniden yere indirdim ve parmağımla kan damlalarını gösterdim.

Roman’ın yüzündeki ifade değişmedi.

“Ne?”

“Yerdeki şey.”

Bir an sessiz kaldı.

Ardından oldukça rahat bir sesle cevap verdi.

“Bir şey değil.”

Kaşlarımı çattım.

“Bu kan.”

“Aa.. Gözlerin iyi çalışıyor prenses.”

“Roman, dalga mı geçiyorsun benimle?”

Cevap vermedi.

Gözlerim bu kez üzerindeki siyah cekete kaydı, içeriden geliyordu.

Kan.

Yüzümdeki ifade bir anda değişti.

“Sen…”

Roman kapıyı açmaya çalıştı.

“Lisa, sorun yok.”

“Bir dakika!”

Elimi uzatıp koluna dokundum.

“Omzun…”

Bakışları elime, ardından yüzüme çıktı.

“Ne olmuş omzuma?”

“Kanıyor!”

Roman kısa bir nefes verdi.

“Önemli değil.”

“Nasıl önemli değil? Üzerinden kan akıyor!”

“Bir sıyrık.”

Gözlerimi ona diktim.

“Bana aptalmışım gibi davranma. Bu kadar kan sıyrıktan akmaz!”

Roman birkaç saniye sustu.

"Ah.. benim için endişeleniyor musun?"

Roman'ın algısı yanılmazdı.

Lisa gözlerini devirdi.

Sonra ceketini çıkarmaya yeltendi ama hareketi yarıda kaldı.

Omzunu belli belirsiz geriye çektiğinde yüzündeki kasların gerildiğini fark ettim.

Canı yanmıştı.

Hem de fazlasıyla.

“Ceketini çıkar,” dedim.

“Gerek yok.”

“Roman, çıkar şunu.”

Bu kez gözlerime baktı.

“Emir vermeyi seviyorsun galiba ama bence erken..”

“Terbiyesiz! Sen de yaralı hâlde dolaşmayı seviyorsun sanırım!”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

Ancak bu kez gülümsemesi çabucak kayboldu.

Sonunda ceketini çıkardı.

Gömleğinin omuz kısmı kana bulanmıştı. Kumaşın üzerinde küçük ama belirgin bir yırtık vardı.

Nefesim boğazımda düğümlendi.

“Sen vurulmuşsun…”

Roman bakışlarını başka tarafa çevirdi.

“Birkaç gün önce.”

“Birkaç gün önce mi?”

Sesim istemsizce yükseldi.

“Üç gündür bununla mı dolaşıyorsun?”

“İdare ediyorum.”

Ona inanamayarak baktım.

“Sen gerçekten normal değilsin.”

“Bunu daha önce de söylemiştin.”

“Roman!”

“Lisa.”

Bir an sustuk.

Sonra gözlerimi yarasına çevirdim.

“Bunu temizlememiz gerekiyor. Hastaneye gitmelisin.”

“Gerek yok gitmiştim sadece pansuman yapmam gerek.”

“Kurşun yarası bu!”

Roman derin bir nefes aldı.

İlk kez yüzündeki o umursamaz ifade biraz olsun dağıldı.

“Merak etme, kurşun içeride değil.”

“Bu, hastaneye gitmene gerek olmadığı anlamına gelmiyor!”

Cevap vermedi.

Ben çoktan banyoya doğru ilerlemeye başlamıştım.

“Gel.”

“Lisa…”

“Ne var?”

Arkamdan kısa bir sessizlik geldi.

Sonra her zamanki sakin sesiyle konuştu.

“Bana bakıcı mı oldun şimdi?”

Arkamı dönüp ona baktım.

“Hayır. Ama evimin ortasına kan damlatmanı da istemiyorum.”

Roman birkaç saniye yüzümü inceledi.

Ardından başını hafifçe iki yana salladı.

“Baş belası…”

Ne söylediğini duymamış gibi yaptım.

Ama dudaklarının kenarındaki o küçük gülümsemeyi fark etmiştim.

Ve nedense, o an tek düşünebildiğim şey şuydu:

Bu adam, üç gündür vurulmuş hâlde dolaşmış ve bu yarayla kavga etmişti.

Bu acıya ne kadar alışıktı? Nerede çalışıyordu?

Üstelik şimdi bile canının yandığını belli etmemek için elinden geleni yapıyordu.