Bölüm 4 — Başlangıç

00.12 Saye bilgisayarın başında otururken evin sessizliği daha da ağırlaşmıştı.
Ekranda hâlâ aynı adres duruyordu.
Ne isim vardı.
Ne telefon numarası.
Ne de şirketi tanımlayacak başka bir bilgi.
Sadece bir adres.
Saye adresi bir kez daha açtı.
Harita üzerinde işaretlenen yer şehir merkezinden uzakta, sanayi bölgesinin kenarında kalıyordu.
Bina kayıtlarına ulaşmak için adresi arattı.
Karşısına tek bir sonuç çıktı.
Kayıtlarda bina, farklı bir şirket adına görünüyordu.
Saye kaşlarını çattı.
Şirketin faaliyet alanını açtı.
Depolama ve lojistik.
Normal görünüyordu.
Fazlasıyla normal.
Saye sayfayı aşağı indirdi.
Şirketin ortaklık bilgileri gizli değildi.
İki ortak vardı.
Birinin adı tanıdık değildi.
Diğerinin adı ise ekranda birkaç saniye önce gördüğü isimle aynıydı.
Kerem Arslan.
Saye arkasına yaslandı.
Bu kez şaşırmadı.
Sadece not defterini açtı.
Kerem Arslan.
Mira Danışmanlık.
Lojistik şirketi.
Yedi şirket.
Sekizinci şirket.
Ve kendi hesabına gönderilen yirmi milyon.
Bunların hiçbirini yan yana getirdiğinde hâlâ kesin bir suç kanıtı oluşturmuyordu.
Ama artık bunun tesadüf olduğunu söylemek de kolay değildi.
Saye bilgisayarını kapattı.
Saat 00.41 olmuştu.
Yatağa gitmek yerine mutfağa geçti.
Bir bardak su doldurdu.
Telefonunu masaya bıraktı.
Ekranda hâlâ bilinmeyen numaradan gelen mesaj duruyordu.
Artık neyi araştırdığını değil, kimin adına araştırdığını düşün.
Saye mesajı bir kez daha okudu.
Sonra cevap yazdı.
Kimsin?
Gönder tuşuna basmadı.
Bir süre ekrana baktı.
Mesajı sildi.
Telefonu ters çevirdi.
Karşı tarafın cevap vermesini istemiyordu.
Henüz değil.
Çünkü cevap gelirse, soru sormak zorunda kalacaktı.
Oysa Saye'nin şu anda ihtiyacı olan şey cevap değil, kanıttı.
Sabahı beklemeye karar verdi.
Ama bir şeyi de çoktan kararlaştırmıştı.
O adrese gidecekti.
Ertesi sabah değil.
Önce adresi uzaktan kontrol edecekti.
Kimlerin girip çıktığını görecek, binanın gerçekten ne için kullanıldığını anlamaya çalışacaktı.
Sonra gerekiyorsa içeri girecekti.
Saye not defterinin son sayfasını açtı.
Başlığın altına üç kelime yazdı:
Kerem Arslan.
Sekizinci şirket.
Adres.
Kalemi bıraktı.
Sonra ilk kez yirmi milyonun bulunduğu banka hesabını düşündü.
Parayı hâlâ harcamamıştı.
Ama artık başka bir şeyi biliyordu.
Bu para yalnızca hesabına gönderilmemişti.
Onu bir seçimin önüne bırakmıştı.
Saye ışığı kapattı.
Karanlıkta telefon ekranı bir kez daha yandı.
Yeni mesaj yoktu.
Sadece bankanın bildirim ekranı.
Bakiye: 20.000.000 TL.
Saye ekrana birkaç saniye baktı.
Sonra telefonu kapattı.
Sabah olduğunda o adrese gidecekti.
Bu kez bilgisayarın arkasından değil.
Kendi gözleriyle bakacaktı.