BÖLÜM 19 - TETİĞİN ARDINDA

“Ben babamı vurdum."
Saye bunu ikinci kez söylediğinde sesi daha farklıydı. Bu kez şaşkınlık yoktu. Korku vardı. Kapının diğer tarafından ayak sesleri yaklaşırken elindeki USB'yi sıkıca kavradı. Bilgisayar ekranı çoktan kararmıştı ama babasının son cümlesi hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.
“Bana ne olduğunu değil, neden tetiği çektiğini hatırla.” Neden? Saye gözlerini kapattı. Bir görüntü geldi. Babası, karşısında duran bir adam, metal bir saat ve sonra silah. Saye'nin parmağı tetiğin üzerindeydi. Ama bir şey yanlıştı. Babası ona bakmıyordu. Başka birine bakıyordu.
“Kimdin sen?” Saye gözlerini açtı. Kapının dışından sert bir darbe geldi. Kapı titredi.
“Saye!” Bu, babasının arkadaşının sesiydi.
“Kapıyı aç!” Saye hemen ayağa kalktı.
“Sen misin?”
“Evet!”
“Diğerleri?”
“Bilmiyorum. Aç kapıyı!” Saye kilidi çevirdi. Kapı açılır açılmaz adam içeri girdi. Sağ kolundan kan sızıyordu. Saye'nin gözleri büyüdü.
“Vuruldun.”
“Çizik.”
“Kanıyor.”
“Sonra bakarız. Çıkmamız lazım.”
“Babam…” Adam sustu. Saye'nin yüzüne baktı.
“Videoyu gördün.”
“Evet.”
“Ne söyledi?” Saye cevap vermedi. Adamın bakışları değişti.
“Hatırladın mı?”
“Bir kısmını.”
“Ne kadar?” Saye ona baktı.
“Babamı ben vurdum.” Adamın yüzü düştü.
“Evet.” Saye bir an dondu.
“Sen biliyordun.”
“Evet.”
“Yedi yıldır biliyordun.”
“Evet.”
“Bana neden söylemedin?” Adam yaklaşmadı.
“Çünkü o gece sana ne olduğunu hatırlamadan bunu bilmenin seni yok edeceğini düşündüm.” Saye'nin sesi sertleşti.
“Beni korumak adına hayatımın yedi yılını benden çaldın.”
“Belki.”
“Belki mi?”
“Başka seçeneğim yoktu.” Saye güldü. Ama o gülüşte hiçbir neşe yoktu.
“Herkes aynı şeyi söylüyor.” Adam sustu
.“Beni korumak için yalan söylediniz.” Koridorun ucundan silah sesi geldi. İkisi de irkildi. Adam Saye'nin kolunu tuttu.
“Şimdi konuşmanın sırası değil.” Saye kolunu çekti.
“Ben babamı neden vurdum?” Adam cevap vermedi.
“Bana bunu söyle.”
“Saye…”
“Neden?” Adam gözlerini kaçırdı.
“Çünkü baban sana ateş etmeni söyledi.” Saye dondu.
“Ne?”
“Baban sana silahı verdi.” Saye'nin yüzündeki bütün ifade kayboldu.
“Hayır.”
“Evet.”
“Ben hatırlamıyorum.”
“Çünkü o kısmı da hatırlamaman gerekiyordu.” Saye birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra başını iki yana salladı.
“Hayır. Babam bana silah vermezdi.”
“Verdi.”
“Benim babam…” Sesi kesildi. Zihninde bir görüntü belirdi. Bir el. Kendi eline uzanan silah. Babası fısıldıyordu:
“Bana değil, arkamdaki adama bak.” Saye'nin nefesi kesildi.
“Bekle.” Görüntü kayboldu. Tekrar geldi. Daha net. Babası masanın yanında duruyordu. Saye karşısındaydı. Aralarında birkaç metre vardı. Kapının yanında biri duruyordu. Saatli adam. Çizikli saat. Babası konuşuyordu.
“Saye, beni dinle.” Sonra Saye'nin kendi sesi:
“Seni öldürecekler.” Babası başını sallıyordu.
“Biliyorum.” Saye'nin gözleri açıldı.
“Babam öldürüleceğini biliyordu.” Adam sessiz kaldı.
“Ve o adam oradaydı.”
“Evet.”
“Peki neden onu vurmadım?” Adam cevap vermedi. Saye'nin sesi titredi.
“Ben neden babamı vurdum?” Adam sonunda konuştu.
“Çünkü baban sana başka bir seçenek bırakmadı.” Saye'nin kaşları çatıldı.
“Ne demek bu?”
“Babanın arkasındaki adam silahını çekmişti.” Saye'nin yüzü değişti.
“Sen nereden biliyorsun?”
“Çünkü ben de odadaydım.”
“Ve sen ne yaptın?” Adamın bakışları yere indi.
“Geç kaldım.” Saye bir adım yaklaştı.
“Babamı ben vurdum.”
“Evet.”
“Sonra?” Adam cevap vermedi.
“Sonra ne oldu?”
“Baban yere düştü.”
“Öldü mü?” Adam uzun süre sustu. Saye'nin gözleri büyüdü.
“Öldü mü?”
“Hayır.” Bu tek kelime Saye'nin dünyasını yeniden değiştirdi.
“Ne?”
“Senin kurşunun onu öldürmedi.” Saye'nin nefesi hızlandı.
“Bana yedi yıldır babamın öldüğünü söylediniz.”
“Çünkü gerçekten öldü.”
“Ne zaman?” Adam gözlerini kaldırdı.
“Sen onu vurduktan sonra.”
“Nasıl?”
“Bilmiyorum.” Saye bir anda adamın yakasına yapıştı.
“Bilmiyor musun?”Adam karşı koymadı.
“Bilmiyorum.”
“Sen oradaydın!”
“Evet.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Çünkü seni dışarı çıkarmaya çalışıyordum!”
“Babamı kim öldürdü?” Adam cevap vermedi. Saye onu bıraktı. İki adım geri çekildi. Sonra bir şey fark etti.
“Sen neden yaralandın?” Adam koluna baktı.
“Kurşun sıyırdı.”
“Kim ateş etti?”
“Onlar.” Saye başını kaldırdı.
“Hayır.” Adam sustu.
“Beni kandırıyorsun.”
“Saye…”
“Bana kurşun sıyırdı diyorsun ama yedi yıl önce de aynı şeyi yaptın. Bana sadece işine gelen kısmı anlatıyorsun.” Adamın yüzü sertleşti.
“Çünkü bazı şeyleri anlatmak seni öldürür.” Saye bir anda bağırdı:
“BENİ ZATEN YEDİ YIL ÖNCE ÖLDÜRDÜNÜZ!” Sesi boş hastanenin koridorlarında yankılandı. Bir anlık sessizlik oldu. Sonra yukarıdan ayak sesleri duyuldu. Adam hemen sustu.
“Sessiz.” Saye de dinledi. Birileri binanın içinde ilerliyordu. Bir kapı açıldı. Sonra başka biri kapattı. Adam silahını kaldırdı.
“Arka çıkışa gidiyoruz.”
“Hayır.”
“Saye.”
“Babamın öldüğü geceye dair bir şey daha var.” Adam ona baktı.
“Ne?”
“Ben hastanedeyken bir kadın bana bir şey söylemiş.”
“Son tanık.”
“Evet.”
“Ne söyledi?” Saye'nin yüzü gerildi.
“Babamı öldüren kişiyi gördüğümü söyledim.” Adamın bakışları sertleşti.
“Bunu sana kim söyledi?”
“Ben.” Adam bir an cevap veremedi. Saye fısıldadı:
“Ben o kadına bunu kendim söyledim.”
“Evet.”
“Peki kimi gördüğümü neden hatırlamıyorum?” Adam cevap vermedi. Saye'nin gözleri yavaşça açıldı.
“Çünkü o kişiyi gördüm.”
“Evet.”
“Ve sen de kim olduğunu biliyorsun.” Adam sustu.
“Değil mi?” Tam o anda koridorun ucundan bir kadın sesi geldi.
“Biliyor.” İkisi de döndü. Hemşire kapının yanında duruyordu. Yüzü bembeyazdı.
“Biliyor.” Saye ona doğru döndü.
“Kim?” Kadın gözlerini babasının arkadaşına çevirdi.
“Çünkü o gece sana gerçeği söyleyen kişi bendim.” Saye'nin kalbi hızlandı. Hemşire elindeki eski dosyayı açtı.
“Sen hastaneye geldiğinde bilincin tamamen kapalı değildi. Bize sürekli aynı şeyi söylüyordun.”
“Neyi?” Kadın bir sayfayı çevirdi.
"Saatine bakın." Saye dondu.
“Saatine bakın mı?”
“Evet.” Kadın dosyayı uzattı.
“Bunu üç kez söyledin.” Saye sayfaya baktı. Hemşirenin el yazısıyla alınmış kısa notun altında tek bir cümle vardı: HASTA SÜREKLİ OLARAK ŞÜPHELİNİN SAATİNİ TARİF EDİYOR. Saye'nin bakışları yavaşça babasının arkadaşına döndü. Sonra kapının dışındaki karanlığa. Sonra kendi bileğine. Bir görüntü daha geldi. Babası yerdeydi. Saye'nin elinde silah vardı. Saatli adam karşısındaydı. Ve Saye ona bakıyordu. Ama bu kez görüntünün sonunda bir ayrıntı vardı.Saatli adamın eli silahında değildi. Babası'nın üzerindeydi. Saye'nin gözleri büyüdü.
“Ben babamı vurduktan sonra…” Cümleyi tamamlayamadı. Hemşire fısıldadı:
“Sonra ne oldu?” Saye'nin gözleri doldu.
“Sonra…” Başını kaldırdı.
“Babam hâlâ hayattaydı.” Adamın yüzü değişti.Saye ona baktı.
“Değil mi?” Sessizlik.
“Babam benim kurşunumla ölmedi.” Adam cevap vermedi. Saye'nin sesi bu kez çok sakindi.
“Babamı ben vurmadım diye yalan söylemeyeceğim." Bir adım attı.
“Ama babamı ben öldürmedim.” Koridorun karanlığında bir silah mekanizmasının kurulduğu duyuldu. Üçü de aynı anda o tarafa döndü. Ve karanlıktan gelen ses, Saye'nin yedi yıldır hatırlayamadığı o geceye ait son cümleyi söyledi:
“Doğru.” Bir adam gölgelerin arasından çıktı. Sol bileğindeki metal saat, fener ışığında parladı. Çizik tam on iki yönündeydi. Adam Saye'ye baktı.
“Babanı sen vurmadın demiyorum.” Kısa bir sessizlik.
“ Ben sadece…” Silahını kaldırdı.
“…senin neden vurduğunu hatırlamanı istemiyorum.”