Bölüm 14 - Kilitli Depo

Ankara’nın gri gökyüzü öğleden sonraya doğru iyice ağırlaşmıştı. Saye, çocukluğunun ve ilk gençliğinin geçtiği eski mahallenin dar sokaklarına girdiğinde adımları kendiliğinden yavaşladı. Sokak lambaları henüz yanmamıştı. Nemli asfalt kokusu, binaların arasındaki paslı demir ve kömür kokusuyla karışıyordu. Cebindeki paslı anahtarı sıktı. Parmaklarının ucu soğuktan uyuşmuştu. Babasının yıllar önce ıvır zıvır eşyaları ve eski araba parçalarını koymak için kiraladığı küçük depo, iki binanın arasında kalan kör bir çıkmazdaydı. Yedi yıldır buraya tek bir adım bile atmamıştı. Hatta zihni, buranın varlığını bile silip atmıştı.Saye çıkmaza girdi. Yeşil, boyası dökülmüş, paslı sac kapının önünde durdu. Kalbi göğüs kafesini zorluyordu. Asma kilit yılların pasıyla kaplanmıştı. Cebinden çıkardığı anahtarı kilit deliğine soktu. Anahtar önce dönmedi. Saye dişlerini sıkıp biraz daha yüklenince metal gıcırtısıyla birlikte kilit tok bir sesle açıldı. Kapıyı yavaşça iterken çıkan gıcırtı dar sokakta yankılandı.İçerisi zifiri karanlık ve küf kokuluydu. Saye telefonunun fenerini açtı. Işık hüzmesi toza bulanmış kutuları, eski lastikleri ve bir köşeye üst üste yığılmış ahşap kasaları aydınlattı. İçeri bir adım attı ve kapıyı arkasından hafifçe örttü. Feneri deponun dip tarafına doğru tuttu. Orada, duvarın dibinde duran eski bir çelik kasa gördü. Üzeri kalın bir toz tabakasıyla kaplıydı. Saye kasanın yanına diz çöktü ve tozu eliyle sildi. Kasanın üzerinde dijital bir şifre paneli yoktu; yalnızca eski tip mekanik bir kadran vardı.“Şifre…” diye fısıldadı. “Şifre neydi?”Gözlerini kapattı. Yedi yıl önceki o kanlı geceyi düşünmeye çalıştı. 02.15’te şirketten çıkıp buraya gelişini... Zihni o anıyı vermemek için direniyordu. Tam o sırada izlediği videodaki kendi sesi zihninde yankılandı: “Eğer bunu izliyorsam, demek ki yine unuttum.”Saye gözlerini açtı. Önce babasının ölüm tarihini denedi. 17... 09...Kadranı çevirdi.Klik.Hiçbir şey olmadı.Saye kaşlarını çattı. Bir an sonra zihninde başka bir görüntü belirdi. Gece. Arabanın içi. Ekranın köşesindeki saat.02.31.Saye'nin bakışları kadrana döndü. 17... 09... 02... 31.Son rakamı çevirdiğinde içeriden küçük bir mekanizma sesi geldi. Ardından tok bir klik duyuldu.Kasanın ağır kapağı birkaç santimetre aralandı.Saye'nin nefesi kesildi. Kapağı yavaşça çekti. Kasanın içinde, tozdan tamamen arınmış siyah renkli, kalın bir deri klasör duruyordu. Yedi yıl önce elinde taşıdığı o klasör.Parmak uçları titreyerek klasöre uzandı. Kucağına aldı. Kapağını açtığında karşısına taranmış orijinal senetler, Karahan Finans’ın gerçek kurucularına ait ıslak imzalı sözleşmeler ve farklı tarihlerde düzenlenmiş hesap dökümleri çıktı. Ancak bütün belgelerin altında tek bir şey diğerlerinden ayrılıyordu.Babası tarafından yazılmış, el yazısı bir mektup.Mektubun en üstünde yalnızca şu satır vardı:“Saye... Eğer bu klasörü açtıysan, ben artık hayatta değilim demektir.”Saye'nin gözleri satırın altında devam eden yazıya kaydı.“Ve beni öldüren kişi, bu mektubu okuduğun an arkanda duran kişidir.”Saye'nin ensesindeki tüyler bir anda diken diken oldu.Deponun paslı kapısı dışarıdan ağır bir gıcırtıyla açıldı.Saye başını kaldırdı.Karanlığın içinden bir gölge süzüldü. Ayak sesleri beton zeminde yavaşça ilerliyordu. Saye elindeki klasörü kapatmadan ayağa kalktı. Telefonunun fenerini gölgeye çevirdi.Işık hüzmesi adamın yüzüne vurdu.Saye'nin nefesi kesildi.Karşısındaki kişi ne siyah araçtaki adamlardan biriydi ne de şirketteki İK baş yöneticisi.Bu yüzü çocukluğundan beri tanıyordu.Babası öldükten sonra yanında kalan, yıllarca ailesinin bir parçası gibi gördüğü, kendisine amcası kadar yakın olan adamdı.Adamın elinde bir silah vardı. Namlu doğrudan Saye'ye çevrilmişti.Saye birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Adam ise yalnızca hafifçe gülümsedi.“Sonunda hatırladın,” dedi.Saye'nin gözleri adamın yüzünden ayrılmadı.“Sen...”Adam bir adım daha attı.“Yedi yıl önce bu kapının arkasına ne sakladığını hatırlamanı bekledim.”Saye'nin bakışları elindeki siyah klasöre indi.Sonra mektuba.“...arkanda duran kişidir.”Saye yavaşça başını kaldırdı.Adamın yüzündeki gülümseme kaybolmuştu.“Baban sana benden bahsetti mi?”Saye cevap vermedi.Çünkü o anda zihninin derinliklerinden, yedi yıl önceye ait küçücük bir görüntü yeniden yüzeye çıkmıştı.Babası masasının arkasında duruyordu.Karşısında bu adam vardı.Ve babası, Saye'ye bakmadan tek bir cümle söylüyordu:“Onu sakın dinleme.”Görüntü bir anda kayboldu.Saye'nin gözleri büyüdü.Adamın silahı hâlâ ona doğrultuluydu.Ve Saye, yedi yıl sonra ilk kez o geceden bir şeyi gerçekten hatırlıyordu.