Bölüm 20 - Kırılan Tetik

“Senin neden vurduğunu hatırlamanı istemiyorum.”
Saatli adamın dudaklarından dökülen bu sözler, deponun soğuk duvarlarında bir uğultu gibi yayıldı.
Saye olduğu yerde çakılı kaldı. Elindeki USB belleği sıkan parmakları bembeyaz kesilmişti. Bakışları adamın sol bileğindeki o çizikli saate kilitlendi. On iki yönündeki o derin çentik, yedi yıl önceki o kanlı gecenin meşum bir damgası gibi parıldıyordu.
Babasının arkadaşı olan adam, Saye’nin önünde tek bir adım öne çıktı. Sağ kolundan damlayan kan beton zemine tıp tıp vuruyordu. Silahını saatli adama doğrulttu.
“Ona dokunamazsın,” dedi sesi hırıltılı bir kararlılıkla.
Saatli adam hafifçe gülümsedi.
“Yedi yıldır aynı hatayı yapıyorsun. Onu koruduğunu sanırken aslında gerçeğin etrafına duvarlar ördün. Ama Saye artık o duvarların arkasında kalmak istemiyor.” Gözlerini Saye’ye çevirdi.
“Öyle değil mi Saye? Baban sana o gece silahı verirken ne söyledi? ‘Bana değil, arkamdaki adama bak’ dedi, değil mi?”
Saye’nin zihninde bir şimşek çaktı. Görüntü aniden berraklaştı.
17 Eylül 2019. Babasının makam odası.
Babası masanın arkasındaydı. Göğsünden yaralanmıştı, masaya tutunmaya çalışıyordu. Saatli adam ise babasının hemen arkasında duruyordu. Babası, Saye’ye bakarak fısıldıyordu: “Saye... Tetiğe bas.”
Saye’nin gözlerinden yaşlar boşaldı.
“Babam...” dedi sesi titreyerek. “Bana silahı veren babamdı...”
Saatli adamın yüzündeki gülümseme dondu.
“Çünkü baban o gece köşeye sıkışmıştı Saye. O silahı sana uzatırken neyi hedeflediğini yalnızca kendisi biliyordu. Belki seni kullanmak istedi, belki de son bir hamle yaptı. Ama o tetiği çeken el senindi.”
Nöbetçi hemşire dehşetle fısıldadı:
“Aman Allah’ım...”
Saatli adam silahının namlusunu doğrudan Saye’ye çevirdi. “Ve şimdi o USB’yi bana vereceksin. Çünkü babanın yedi yıl önce yarım bıraktığı hesabı bu gece ben kapatacağım.”
“YETER!”
Babasının arkadaşı bir anda kendini saatli adamın üzerine fırlattı!
Aynı anda iki silah birden patladı. Silah sesleri terk edilmiş hastanenin koridorlarında kulakları sağır eden bir gürültüyle yankılandı. Kurşunlar beton duvarları delip geçerken babasının arkadaşı göğsüne aldığı darbeyle saatli adamı duvara sıkıştırdı.
“KAÇ SAYE! KAÇ VE AÇ O DOSYAYI!” diye bağırdı adam, ağzından kan sızarak.
Saye bir saniye bile tereddüt etmedi. Nöbetçi hemşireyi kolundan tuttuğu gibi koridorun sonundaki kırık yangın kapısına doğru koştu. Arkalarından bir silah sesi daha yükseldi. Ardından ağır bir kütleme sesi.
Saye arkasına bakmadı. Göz yaşları yanaklarını yakarken yangın merdivenlerinden aşağı atıldı.
Dışarı çıktıklarında karanlık gece ve sağanak yağmur onları karşıladı. Şehir merkezine giden patika yola doğru koşarken Saye cebindeki USB belleği çıkartıp sıkıca tuttu.
Zihnindeki sis bulutu dağılmıştı ama yerini daha büyük, zifiri bir karanlık almıştı. Babası onu sadece korumaya mı çalışmıştı, yoksa kendi oyununun bir parçası mı yapmıştı? Bu sorunun cevabı yedi yıldır cebinde taşıdığı o belleğin içindeydi.
Saye caddenin kenarına geldiğinde durdu. Yağmur suyundan sırılsıklam olmuştu. Ceketinin cebinden çıkarıp taktığı bataryayla telefonunu açtı.
USB’yi telefonun adaptörüne bağladı. Ekranda tek bir şifre istemi yanıp sönüyordu.
Saye, babasının kayıtta söylediği son sözleri düşündü: “Bana ne olduğunu değil, neden tetiği çektiğini hatırla.”
Parman uçları titreyerek ekrana o geceye ait tek kelimeyi yazdı.
Erişim sağlandı.
Ekranda beliren ilk dosyanın adı Saye’nin soluğunu kesti:
BABAMIN_YALANLARI.pdf
Saye başını kaldırıp karanlık gökyüzüne baktı. Yüzünde dondurucu bir kararlılık vardı.
“Asıl oyun şimdi başlıyor,” diye fısıldadı.