Bölüm 1 — On Dört Gün

21.47 Saye Karahan, ekrandaki son satıra yeniden baktı. 12.840.000 TL. Tutarın kendisi dikkat çekici değildi. Dikkat çekici olan, paranın nereye gittiğiydi. Arven Lojistik A.Ş. → Mira Danışmanlık Ltd. Açıklama: stratejik danışmanlık hizmet bedeli. Saye fareyi birkaç kez hareket ettirdi. İşlem tarihini açtı. 14 gün önce. Aynı şirket. Aynı açıklama. 11.970.000 TL. Bir önceki kayıt: 14 gün önce. 10.840.000 TL. Bir önceki: 14 gün. Bir önceki: 14 gün. Saye sandalyesinde geriye yaslanmadı. Şaşırmadı da. Sadece Excel dosyasını kapatmak yerine yeni bir çalışma sayfası açtı. İlk sütuna şirket isimlerini yazdı. İkinciye vergi numaralarını. Üçüncüye işlem tarihlerini. Dördüncüye tutarları. Beşinci sütuna ise normalde kimsenin bakmadığı bir bilgiyi ekledi: Yetkili imza kayıtları. Şirketler farklıydı. Faaliyet alanları farklıydı. Adresler farklıydı. Hatta bazı şirketlerin birbirleriyle aynı sektörde bile olması gerekmiyordu. Ama vergi numaralarının bağlı olduğu kayıtları çaprazladığında tablo değişti. Saye ekrana biraz daha yaklaştı. İlk şirketin yetkilisi başka bir isimdi. İkinci şirketinki başka. Üçüncüde yine başka. Fakat üç ayrı şirketin kuruluş işlemlerinde kullanılan mali müşavir aynıydı. Dördüncü şirketin banka hesabındaki ilk yüksek tutarlı transfer, ikinci şirketin hesabından çıkmıştı. Beşinci şirketin faturaları üçüncü şirketin kullandığı aynı yazılım üzerinden kesilmişti. Altıncı şirket... Saye durdu. Yedinciyi açtı. Aynı kalıp. Bu kez ekrana değil, not defterine baktı. Kalemini eline aldı. Sayfanın ortasına tek bir şey yazdı: 14 Altına ikinci bir satır ekledi. 14 Sonra üçüncü. 14 Paranın miktarı değişiyordu. Şirketler değişiyordu. Açıklamalar değişiyordu. Ama süre değişmiyordu. On dört gün. Saye, finans departmanında geçirdiği yıllar boyunca bir şeyi öğrenmişti: İnsanlar hata yapardı. Sistemler ise alışkanlık geliştirirdi. Ve alışkanlıklar, paradan daha fazla şey anlatırdı. Bilgisayarın saatine baktı. 21.56. Ofiste ondan başka kimse kalmamıştı. Saye bunu fark etmiyordu bile. Ekrandaki kayıtların arasında ilerlemeye devam etti. İşlemlerin tamamı tek bir hesaba gitmiyordu. Para farklı şirketlerde dolaşıyor, birkaç gün bekliyor, başka bir açıklamayla yeniden hareket ediyor ve sonunda ilk bakışta birbirinden tamamen bağımsız görünen hesaplara dağılıyordu. Paranın kaynağı kaybolmuyordu. Sadece görünmez hâle geliyordu. Saye yeni bir pencere açtı. Şirketlerin ortak bağlantılarını çıkarmaya başladı. Adres. Mali müşavir. Banka şubesi. Kuruluş tarihi. Yetkili değişiklikleri. Fatura düzenleme sıklığı. Her yeni eşleşme, ekranda küçük bir çizgi oluşturuyordu. Bir süre sonra yedi şirket, tek bir ağın farklı noktaları gibi görünmeye başladı. Saye kalemini masaya bıraktı. İşte bu, artık tesadüf değildi. Dosyanın tamamını kaydetmek için klavyeye uzandı. Ekran dondu. Saye bekledi. Beş saniye. On saniye. Sonra ekranın ortasında küçük bir pencere belirdi. Erişim yetkiniz bu kayıt için bulunmamaktadır. Saye kaşlarını hafifçe çattı. Tekrar denedi. Aynı uyarı. Dosyadan çıktı. Ana sisteme döndü. Aynı kayıtları yeniden arattı. Sonuç vardı. Dosya oradaydı. Ama artık açılmıyordu. Saye kullanıcı bilgilerinin bulunduğu bölümü kontrol etti. Kendi hesabı. Kendi departmanı. Kendi yetki seviyesi. Her şey normal görünüyordu. Normal olan tek şey, dosyaya artık erişememesiydi. Telefonu masanın üzerinde titredi. Saye bakmadı. Bir kez daha işlem numarasını yazdı. Sistem bu kez hiçbir sonuç göstermedi. Saye birkaç saniye ekrana baktı. Sonra arama kriterlerini değiştirdi. Sonuç yok. İşlem numarasının yalnızca son sekiz hanesini yazdı. Sonuç yok. Şirket adına göre aradı. Arven Lojistik A.Ş. Sonuçlar geldi. Fakat o işlemler yoktu. Sanki birkaç dakika önce ekranda duran kayıtlar hiç var olmamıştı. Saye sandalyesinden kalktı. İlk kez saate baktı. 22.03. Masasının üzerindeki not defterini kapattı. Sayfayı koparmadı. Çantasına da koymadı. Sadece defteri kapatıp bilgisayarını kilitledi. Ekran karardı. Karanlık ekranda kendi yansımasını gördü. Yüzünde korku yoktu. Henüz. Kartını aldı. Çantasını omzuna geçirdi. Ofisin kapısından çıkmadan önce geri dönüp masasına baktı. Her şey yerli yerindeydi. Kahve fincanı. Kalem. Dosyalar. Bilgisayar. Normal bir iş gününün sonunda bırakılabilecek her şey. Saye ışığı kapattı. Koridora çıktı. Kartını okuttu. Kapı açıldı. İki adım attı. Sonra durdu. Telefonunun ekranı yandı. Bir sistem bildirimi. Saye başparmağıyla ekranı açtı. Yetki değişikliği Altında tek satır vardı: Erişim yetkiniz güncellenmiştir. Saye ekrana birkaç saniye daha baktı. Sonra telefonunu kilitledi. Ve hiçbir şey sormadan binadan çıktı.