Bölüm 13 - Siyah Klasörün İzinde

Telefon kapandığında internet kafenin uğultusu Saye’nin kulaklarına geri döndü. Ekrandaki son görüntü donmuş vaziyette duruyordu: Saat 02.15. Saye, elinde siyah bir klasörle babasının kanlı makam odasından tek başına çıkıyordu.
Beni eve götürmedin, diye geçirdi içinden. Seni oradan ben çıkardım diyen adam yalan söylüyordu. Ya da kendisi de Saye'nin o odadan ne zaman ve nasıl çıktığını bilmiyordu.
Saye farenin imlecini ekrandaki videoların üzerinde gezdirdi. Klasörde başka dosya yoktu. Ama o geceye ait en kritik parça eksikti: Saye’nin o binadan çıktıktan sonra nereye gittiği ve elindeki siyah klasörü ne yaptığı.
Masanın üzerindeki telefon titredi.
Arayan yine aynı numaraydı. Saye reddetti.
Hemen ardından bir mesaj düştü:
“Saye, dinlemek zorundasın. O gece elindeki klasörle binadan çıktığını ben de sonradan öğrendim. Seni aradım ama bulamadım. Sabaha karşı seni bulduğumda evinin yakınındaki parkta tek başına oturuyordun. Şoktaydın. Elinde hiçbir şey yoktu.”
Saye mesaja bakarken dudaklarını ısırdı. Parmağını ekranda kaydırdı. Yeni bir mesaj daha geldi:
“O klasörde ne olduğunu bilmiyorum Saye. Ama onu nerede sakladığını sadece sen biliyorsun. Ve eğer o klasör birilerinin eline geçerse, babanın ölümü senin üzerine kalır.”
Saye’nin gözleri karardı. Yedi yıl önce yirmi yaşında bir kızken, babasının kanlı odasından çıkıp o klasörü bir yere gizlemişti. Zihni o geceyi kilit altına almıştı ama bedeni o kararı vermiş ve uygulamıştı.
“Ben nereye giderim?” diye fısıldadı Saye kendi kendine. “O kafayla nereye giderim?”
Bilgisayardaki hard diski güvenli bir şekilde çıkardı. Ceketinin iç cebine yerleştirdi. Ucuz laptopun kapağını kapattı, masadaki eşyalarını topladı. İnternet kafeden dışarı çıktığında Ankara’nın soğuk ayazı yüzüne bir tokat gibi çarptı.
O gece babası onu eve bırakmamıştı. Binadan 02.15’te çıkmıştı. Sokağa çıktığında ilk yaptığı şey yürümek olmalıydı. Çünkü o saatte, üstü başı darmadağınık bir halde taksiye binemezdi. Şüphe çekerdi.
Saye adımlarını hızlandırdı. Zihninin derinliklerine gömdüğü yedi yıl öncesine ait o rotayı çizmeye çalıştı. Şirket binasından çıkıp yürüme mesafesinde olan tek yer... Babasının eski garaj olarak kullandığı, mahalle aralarındaki o küçük depoydu. Yedi yıldır kapısını bile açmadığı, anahtarını unuttuğu o depo.
Saye caddenin köşesine geldiğinde cebindeki anahtarlığı çıkardı. Yıllardır yanında taşıdığı ama neyin anahtarı olduğunu sorgulamadığı paslı, eski bir anahtara baktı.
Telefonu tekrar titredi:
“Yalnız değilsin Saye. Şirketin adamları da o geceki kamera kayıtlarının peşinde. Siyah klasörün varlığını öğrendiler.”
Saye mesaja cevap vermedi. Telefonu tamamen kapattı, bataryasını söküp cebine attı.
Artık kaçmıyordu. Yedi yıl önce kendi elleriyle sakladığı o kara kutuyu açmaya gidiyordu.