Bölümler 18Şu an: İkinci Bölüm
- 1 Mathılda[1] — Bölüm I2.053 kelime
- 2 İkinci Bölüm1.102 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Üçüncü Bölüm1.588 kelime
- 4 Bölüm IV2.141 kelime
- 5 Bölüm V1.580 kelime
- 6 Bölüm VI1.099 kelime
- 7 Bölüm VII2.695 kelime
- 8 Bölüm VIII2.111 kelime
- 9 Bölüm IX1.635 kelime
- 10 Bölüm X2.114 kelime
- 11 Bölüm XI1.933 kelime
- 12 Bölüm XII2.108 kelime
- 13 Hayal Diyarları[88]3.383 kelime
- 14 Bölüm 264 kelime
- 15 Yazarın Dipnotları:29 kelime
- 16 Önsöze Dipnotlar:387 kelime
- 17 Mathılda’ya Notlar3.417 kelime
- 18 Hayal Diyarları’na Notlar733 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İKİNCİ BÖLÜM
Şimdi kendi hikâyeme geliyorum. Hayatımın ilk döneminde anlatılacak pek az şey var; kısa keseceğim. Yine de çocukluk yıllarım üzerinde biraz durmama izin verilmeli; böylece tek bir umut boşa çıktığında bütün hayatımın nasıl boşluğa dönüşeceği, beslememe izin verilen tek sevgi yok olduğunda varlığımın da onunla birlikte nasıl söneceği anlaşılabilir.
Halamın babamdan çok farklı olduğunu söylemiştim. İçinde en ufak bir kötülük kırıntısı bulunmadığına inanıyorum; ama insan yüreğine yerleşmiş en soğuk kalp onunkidir: sevgi duyması bütünüyle olanaksızdı. Beni sorumluluğu olduğunu düşündüğü için himayesine aldı; ama çocukların gürültü ve gevezeliğinden uzak, tek başına ve rahatsız edilmeden yaşamaya öyle alışmıştı ki huzurunun bozulmasına izin veremezdi. Hiç evlenmemişti; son beş yıldır İskoçya’da, Loch Lomond kıyısında, annesinden miras kalan bir mülkte bütünüyle yalnız yaşıyordu. Babam mektuplarında, halamın benimle birlikte Yorkshire’da Richmond yakınlarındaki güzel kırsal bölgede bulunan aile konağında oturmasını istemişti. Halam bunu kabul etmedi; ama kardeşinin ayrılışının yol açtığı işleri düzene koyar koymaz İngiltere’den ayrıldı ve beni de yanına alıp İskoçya’daki mülküne götürdü.
Bebekliğimde ve ardından sekiz yaşıma gelene kadar bakımımı, bu inzivada bize bu amaçla eşlik eden annemin bir hizmetçisi üstlendi. Evin uzak bir bölümüne yerleştirilmiştim; halamı yalnızca belirli saatlerde görüyordum. Günde iki kez karşılaşıyorduk: öğleye doğru odama gelir, akşam yemeğinden sonra da beni yanına götürürlerdi. Bana hiç sarılmaz, odada kaldığım süre boyunca çocukça bir yaramazlıkla onu rahatsız edeceğimden korkar gibi görünürdü. İyi dadım, salona girmeye cesaret etmeden önce beni her seferinde büyük bir özenle eğitirdi; halamın soğuk bakışlarının ve az sayıdaki ölçülü sözünün uyandırdığı korku o kadar büyüktü ki derslerini nadiren boşa çıkarır, bu kısa ziyaretlerde uymam öğretilen örnek sessizliği pek bozmazdım.[11]
İyi dadımın gözetiminde parkımızda ve çevredeki tarlalarda özgürce koştururdum. Derin bir sevginin çocuğu olarak, daha ilk yıllarımdan başlayarak son derece hassas bir yaradılış sergiledim. Çevremdeki her şeyi, cansız nesneleri bile, ne tutkuyla sevdiğimi anlatamam. Parkımızdaki her ağaca ayrı ayrı bağlı olduğuma inanıyorum; orada yaşayan her hayvan beni tanırdı, ben de onları severdim. Arada bir ölmeleri, küçücük yüreğimi kederle doldururdu. O iklimin uzun ve çetin kışlarında kurtardığım kuşların sayısını; köpeklerimizin saldırılarından koruduğum ya da kazara yaralandıklarında bakıp iyileştirdiğim tavşanlarla yaban tavşanlarının sayısını bilemem.
Yedi yaşımdayken dadım benden ayrıldı. Ayrılışının nedenini şimdi unuttum; gerçi bunu hiç öğrenmiş miydim, onu da bilmiyorum. İngiltere’ye döndü; ayrılırken döktüğü acı gözyaşları, uzun yıllar boyunca benim için dökülen son gözyaşları oldu. Kederim korkunçtu: bütün dünyada ondan başka dostum yoktu. Zamanla yalnızlığa alıştım ama gönlümde onun yerini kimse doldurmadı. Issız bir yerde yaşıyordum; orada
——— övecek kimse yoktu
Sevecek pek az kişi vardı.[A]
Doğru, artık halamı biraz daha sık görüyordum; ama her bakımdan insan içine karışmayan biriydi. Çekingen bir çocuk için, kalın bir buz örtüsünün altındaki bitki gibiydi; ona ulaşmaya çalışırken ellerimi keserdim. Böylece tümüyle kendi başıma kaldım. Yakındaki papaz bana okuma, yazma ve Fransızca dersleri vermekle görevlendirilmişti; ailesi yoktu ve bana karşı bile tavırları, en çok parladığı mesleğin—öğretmenliğin—işlevlerine bütünüyle özgüydü. Bazen yakındaki köyde yaşayan, en çekici bulduğum kızlarla arkadaşlık kurmaya çalışırdım; ama halam otoritesini kullanarak köylülerle aramdaki bütün ilişkiyi kesmeseydi bile başarılı olabileceğime inanmıyorum. İskoç aksanını ve ağız özelliklerini edinmemden korkuyordu. Birazını edinmiştim gerçi; ama İngiliz kökenime yakışmayacak biçimde konuşmamam için büyük özen gösterilmişti.
Büyüdükçe özgürlüğüm de arzularımla birlikte arttı; gezintilerim parkımızdan çevredeki kırsal bölgeye yayıldı. Evimiz göl kıyısındaydı; çimenlik suyun hemen kenarına kadar uzanıyordu. Bu güzel ülkenin vahşi doğasında dolaşıp tam bir dağ gezgini oldum: bir şelalenin üzerine sarktığı sarp dağ yamacında saatler geçirir ya da küçük bir kayıkla adalardan birine kürek çekerdim. Bu güzel, ıssız yerlerde durmadan dolaşır, çiçek çiçek toplardım
Yolum baştan sona çiçeklerle bezeliydi.[B]
ülkenin yabani ezgilerini dilim döndüğünce söyler, tatlı düşlere dalardım. En büyük zevkim, yemyeşil ormanların arasında dingin göğün tadını çıkarmaktı; yine de Doğa’nın bütün değişimlerini severdim: yağmur, fırtına ve göğün güzel bulutları da kendilerine özgü hazlar getirirdi. Gölün dalgalarıyla sallanırken, iyi beslenmiş atının hareketleriyle gururlanan bir binici gibi coşkuya kapılırdım.
Ama zevklerim yalnızca doğayı seyretmekten doğuyordu; hiç yoldaşım yoktu. Sıcak duygularım başka bir insan yüreğinde karşılık bulmadığından cansız nesneler üzerinde boşa akıp gidiyordu.[12] Halam okşayışlarıma itici bir soğuklukla karşılık verdiğinde ve etrafıma bakıp sevecek kimse bulamadığımda bazen ağlardım; ama gözyaşlarımı çabucak kuruturdum. Büyüdükçe kitaplar, insanlarla iletişimin yerini bir ölçüde tuttu. Halamın kütüphanesi çok küçüktü; Shakespeare, Milton, Pope ve Cowper, koleksiyonundaki tuhaf biçimde bir araya gelmiş şairlerdi. Düzyazı yazarları arasındaysa Livy’nin bir çevirisi ile Rollin’in antik tarih kitabı başlıca gözde eserlerimdi; çocukluktan çıkarken, daha önce sıkıcı bulup bir kenara bıraktığım başka kitapları da son derece ilgi çekici bulmaya başladım.
On iki yaşımdayken halam müzik öğrenmem gerektiğini düşündü; kendisi arp çalardı. Bana ders vermeyi üstlenmekte çok tereddüt etti; ama bu beceriyi eğitimin gerekli bir parçası sayıyor, bu işe girişmenin sakıncalarıyla evde bana ders verecek birinin bulunmasının yaratacağı sıkıntıyı tartıyordu. Sonunda bu zahmete katlandı. Çalışım onun çalışını bölmesin diye bir arp getirttiler ve ben başladım. Uysal olduğumu, ilk temel alıştırmaları aştıktan sonra da çok yetenekli bir öğrenci olduğumu gördü. Arpım yağmurlu günlerde bana bir yoldaş olmuş, ters giden bir şey duygularımı altüst ettiğinde onları tatlı tatlı yatıştırmıştı. Ona sık sık tek dostum diye seslenirdim; umutlarımı ve sevgilerimi ona dökebilir, tatlı sesinin bana karşılık verdiğini hayal ederdim. Bütün öğrenimimden söz etmiş oldum.
Yalnız bir varlıktım; sevgili dadımın ayrılışından, daha bebekliğimden beri hep düşlere dalardım. Rosalind’i, Miranda’yı ve Comus’un hanımını yoldaşlarım olsunlar diye hayata döndürür, ya da kendi adasında onların rollerini oynayıp kendimi onların yerinde düşlerdim. Sonra başkalarının hayallerinden uzaklaşıp kendi zihnimin havada süzülen yaratıklarına sevgi ve yakınlık beslemeye başladım; ama gerçekliğe tutunmayı sürdürerek bu tasarımlara ad veriyor, bir gün gerçekleşecekleri umuduyla onları besliyordum. Anne babamın anısına sımsıkı sarıldım. Annemi bir daha göremeyecektim, ölmüştü; ama mutsuz, gezgin babamın düşüncesi hayal gücümün putuydu. Bütün sevgimi ona verdim; sürekli baktığım küçük bir portresi vardı. Son mektubunu kopyalayıp tekrar tekrar okudum. Bazen beni ağlatırdı; bazen de şu sözleri coşkuyla yinelerdim: “Bir gün onu sizden geri isteyebilirim.” Onun tesellicisi, ileriki yıllardaki yoldaşı olacaktım. En sevdiğim düş, büyüyünce vicdanımı yatıştıran soğukluğuyla halamdan ayrılıp erkek kılığına girerek dünyayı dolaşıp babamı aramaktı. Hayal gücüm kavuşma sahnesine takılıp kalmıştı; göğsümde açıkça taşıyacağım küçük portresi kavuşmamızı sağlayacaktı. O anı zihnimde binlerce kez canlandırıyor, koşulları durmadan değiştiriyordum. Bazen bir çölde, bazen kalabalık bir kentte, bazen bir baloda olacaktı; belki bir gemide karşılaşacaktık. İlk sözleri hep şu olurdu: “Kızım, seni seviyorum!” Bu düşlerde ne coşkulu anlar yaşadım! Ne çok gözyaşı döktüm; ne çok kez kahkahalarla güldüm.[13]
On altı yıl boyunca hayatım böyle geçti. On dört ve on beş yaşlarımda, zihnimi kandırıp kaçınılmaz görevim olduğuna inandırdığım yolculuğa çıkma vaktimin geldiğini sık sık düşündüm; ama halamdan ayrılma isteksizliği ve ona ömür boyu vereceğim kederi kendimden gizleyemediğim için duyduğum pişmanlık beni hep alıkoydu. Bazen ertesi sabah kaçmak üzere plan yapardım; halamın ağzından çıkan alışılmıştan biraz daha şefkatli bir söz kararımı ertelememe yetiyordu. Suç saydığım bu zayıflık için kendimi acımasızca kınardım; ama kritik an yaklaştığında zayıflık geri döner, ayrılacak cesareti bir türlü bulamazdım.[14]
Bölüm etkileşimi
