Mathilda kitap kapağı

7. bölüm / 18

Bölüm VII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm VII

BÖLÜM VII
Yüreğim çarparak, nedenini bilmediğim bir korkuyla hizmetkârı gönderdim; kapıyı kilitleyip babamın mektubunu okumak üzere oturdum. Mektupta şöyle yazıyordu:

“Sevgili çocuğum,

“Güvenini boşa çıkardım; zihnini kirletmeye çalıştım ve masum yüreğini yasak, korkunç bir tutkunun bakışlarıyla ve diliyle tanıştırdım. Bu suçların kefaretini ödemeli, cezamı bir ölçüde suçuma denk düşürmeye çalışmalıyım. Sana şimdi bildireceklerime hazır olduğundan kuşkum yok: ayrılmalı ve sonsuza dek birbirimizden kopmalıyız.

“Seni ebeveyninden ve tek dostundan yoksun bırakıyorum. Dünyaya barınaksız atılıyorsun; umutların yıkıldı, saf zihninin huzuru ve güveni mahvoldu. Anılar, suçluluğun ve ihanete uğramış masum sevginin korkunç görüntülerini zihnine taşıyacak. Bütün bu sefaleti başına ben getirdim; seni dünyada barınaksız bırakıp kendi çocuğumun yüreğine ve yüzüne acımasızca güvensizlik ve ıstırap damgasını vuran benim. Şeytanca bir hafiflikle onun güzelliğini çalıp yerine günahın iğrenç çirkinliğini koymaya çalışan benim. Yüreğim taşan bir ıstırap içindeyken senden beni bağışlamanı diliyorum.

“Acımanı istemiyorum; benden nefret etmen gerekir ve ediyorsun. Ama beni bağışla Mathilda; sürgünümde düşüncelerin acımasız bir öfkeyle peşimden gelmesin. Seni bir daha asla göremeyecek, sesini bir daha asla duyamayacağım; ama bağışlayışının yumuşak fısıltıları bana ulaşacak, karmakarışık zihnimin ve yüreğimin ateşini söndürecek. Bunu mezarımda bile hissedeceğimden eminim. Bu dileğimi, bu yakıcı ıstırap ağına nasıl sefilce düştüğümü ve kurtulmak için verdiğim bütün mücadeleyi anlatarak desteklemeye cesaret ediyorum. Ruhun daha az saf ve aydınlık olsaydı, kendimi sana mazur göstermeye kalkışmazdım; senden daha az nefret etmeni sağlarsam kötülükten de daha az nefret edebilirsin diye korkardım. Ama sana seslenirken sanki meleksi bir yargıca başvuruyormuşum gibi hissediyorum. Bağışlanmadan gidemem; onu kazanmaya çalışmalıyım, yoksa umutsuzluğa kapılacağım.[35] Bu yüzden sözlerimi dinlemen için sana yalvarıyorum. İyiler arasında suçun, keskin bir ıstırapla ve belki de delilik diye düşüneceğin, zihni parçalayan pişmanlıkla bir ölçüde hafifletilebileceğini düşünüyorsan, söylemeye cesaret edemesem de merhametini hak ettiğimi düşünebilirsin.”

“Senden, Loch Lomond kıyılarındaki o ilk mutlu hayatımızı hatırlamanı diliyorum. On altı yıl süren yorgun bir yolculuktan dönmüştüm; bu süre boyunca nice tehlike ve felaket yaşamış olsam da yüreğimde hiçbir duygu yer etmemişti. Üzüntüm varsa annen içindi, sevgim varsa senin hayalindi; yüreğimi sessizlik içinde dolduran yalnızca bu iki duyguydu. Çevremdeki insanlar bende hiçbir yakınlık uyandırmıyordu. Annenin ölümüyle içimde meydana gelen büyük değişimin beni gelecekteki her türlü duyguya karşı duyarsızlaştırdığını sanıyordum. Güzelliği görüyordum ama sevmiyordum; bu yüzden, yüreğimde senin o zamanlar bebek olan hayaline duyduğum sevgi dışında bütün sıcaklığın söndüğünü düşünüyordum.

“Kaderimde tuhaf bir bağ var: Seni hiç görmeden sana tutkuyla bağlanmıştım. Yolculuklarım boyunca, önce başına güzel düşler dileyip sonra uyumadığım gece olmadı. Güzel bir kadın görsem, ‘Benim Mathilda’m ona benziyor mu?’ diye düşünürdüm. Bütün hoş şeyler, yüce manzaralar, tatlı esintiler, eşsiz müzik bana seni çağrıştırır, ancak senin aracılığınla hoş gelirdi. Sonunda seni gördüm. Güzel bir diyarın tanrıçası, bütün insanlardan yalnızca beni kabul ettiğin bir cennetin hizmetkâr meleği gibi göründün. Seni kızım olarak görmeye neredeyse cesaret edemiyordum; güzelliğin, saflığın ve kimseden öğrenmediğin bilgeliğin daha üstün bir varlıklar düzenine ait gibiydi. Sesinden yalnızca sevgi sözleri dökülüyordu. Sende dünyevi olan ne varsa, yalnızca dünyanın güzelliğinden aldıklarından ibaretti; dağ esintilerinden, şelalelerden ve gölden bir zarafet edinmiş gibiydin. Sevgilerin dışında sende dünyaya ait olan her şey bundan ibaretti; özünde tortu, kötü duygu yoktu. Sen de henüz dünyayı, her gün karşılaştığımız kadınlarla senin gibi bir orman perisi arasındaki o muazzam farkı anlayacak kadar tanımadın.[36] İnsanlık, yüzyıllar boyunca yalnızca senin gözlerinde inceleyerek daha bilge ve daha arınmış olabilir. Dante’ye Beatrice’in gözlerinde parlayan ışıklar gibi, senin gözlerindeki o ilahi ışıklar da üzerime doğuyordu. Onunla birlikte, yine de ne farklı duygularla, pekâlâ şöyle diyebilirdim:

Gözlerimi yere indirip neredeyse kendimi yitiriyordum.

Mathilda, bakışlarına, sözlerine, hareketlerine dalıp arı bir mutluluğu içime çekmeme şaşabilir misin?

[“]Ama amacımın dışına çıktığımdan korkuyorum. Gece hızla yaklaşıyor, bu evde geçireceğim saatler sayılı; daha kısa konuşmalıyım. Neyse, Londra’ya taşındık ve ben hâlâ yalnızca günahsız bir tutkunun huzurunu duyuyordum. Hep yanımdaydın; yüzüne bakmaktan ve senin için dünyadaki her şey olduğumu bilmekten başka bir şey istemiyordum. Haz ve güvenin budalaca bir cennetinde yaşıyordum. Sevgim suçlanabilir miydi? Öyleyse bile bunun farkında değildim. Sahip olduğumdan başkasını istemiyordum. Bakışlarından, sözlerinden ve en masum okşayışlarından, bir ebeveynin çocuğuna duyduğu hislerde genellikle yeri olmayan bir coşku duysam da hiçbir huzursuzluk, istek ya da gelip geçici düşünce beni suçluluk duygusuna uyandırmadı. Seni, göksel bir anneden doğmuş bir kızı insan bir babanın sevebileceği gibi seviyordum; cinsiyeti farklı olsaydı, Anchises’in Venüs’ün çocuğuna duyacağı sevgi gibi: saygı ve hayranlıkla iç içe bir sevgi. Belki de sana duyduğum tutku, senin bana beslediğin derin ve yalnızca bana yönelen sevgiyle yatışıp hoşnutluğa kavuşmuştu.

“Ama seni bir başkasının sevgisinin hedefi olarak gördüğümde; seni artık yalnızca güzelliğin ve erdemin kutsal bir örneği ve sureti olarak sevmeyebileceklerini düşündüğümde ya da senin bir başkasını bana duyduğundan daha ateşli bir sevgiyle sevebileceğini hayal ettiğimde, içimdeki iblis uyandı. Sevgilini kovdum ve o andan beri huzur nedir bilmedim. Uykuyu, dinlenmeyi boşuna aradım; göz kapaklarım kapanmayı reddetti, kanım durmadan çalkalandı. Umutla ölen biri cehennemde uyanır gibi yeni bir hayata uyandım. Mücadelelerimi, kendime duyduğum öfkeyi ve umutsuzluğumu anlatarak hayal gücünü kirletmeyeceğim. Suçlu bir babanın hayal edilemez duygularının üzerine bir perde çekilsin; böylesine ıstıraplı bir yüreğin sırları bayağılaştırılamaz. Her şey kargaşa, suç, pişmanlık ve nefretti; ama yine de en şefkatli sevgi sürüyordu. Tutkumu yenmeye ve babanı çocuğuma geri vermeye kesin olarak karar vermemi sağlayan ilk şey, senin acı ve benimle aynı acıyı paylaşan kederini görmek oldu. Beni buraya getiren buydu: Annene duyduğum, onu yitirince içimde beliren kederi ve on yedi yıldır uykuya dalmış anılarını yeniden uyandırabilirsem, çocuğuna duyduğum sevginin tümüyle söneceğini düşündüm. Bir kahramanlık hevesiyle tek başıma gitmeye, hayatımın hayatı olan senden ayrılmaya ve suç işlemeden yanına dönemeyeceğim sürece seni bir daha görmemeye karar verdim. Ama olmadı: Dayanma gücümü fazla, sevgimi az değerlendirmişim. Bana yetişmeseydin kesinlikle ölürdüm. Keşke gerçekten sönüp gitseydim!

“Ve şimdi, Mathilda, sana son itirafımı etmeliyim. Sana duyduğum sevgiyi yenebileceğimi sanarak korkunç bir yanılgıya düşmüşüm; bunu asla başaramayacağım. İlk aşkıma ev sahipliği yapan bu evi, tarlaları ve ormanları görmek sevgimi artırmış olmalı. Çılgınlığım içinde kendime, ‘Diana ona hayat vermek için öldü; annesinin ruhu bedenine geçti ve benim için Diana olmalı,’ demeye cüret ettim.[37] Bu sevgiyi içimden atmak için ne kadar uğraşsam da daha sıkı sarılıyor bana; umudunu solduran ve beni sonsuza dek mahveden bu suçlu sevgi, nefretten de daha doğaya aykırı.

Keşke umutsuzluğa sevdalansaydım; onu öpmek daha güvenliydi.

Hiçbir zaman ya da mesafe, ruhumun bir parçası olan şeyi ondan koparamaz. Buraya geldiğimden beri içime yerleşmiş bu tutkunun cehennemini, her şey soğuyup katılaşana, ölene dek yanacağım cehennemi bir an olsun hissetmeden durmadım. Yine de ölmeyeceğim. Ah! Diana’yla karşılaşabileceğim yere gitmeye nasıl cesaret edebilirim, son dileğine karşı gelmişken? Her şey ölüp giderken sevgiden başka bütün duyguların sönük bir sesle çoktan öldüğü son sözlerinde, çocuğunu mutlu etmemi istemişti. Ölüm düşüncesine tek başına bu düşünce bile iki kat acı katıyor. Senden, hayattan uzaklara gideceğim; arayacağım yalnızlıkta insanlığın içinde yalnızca ben nefes alacağım. Hayata katlanmalıyım; görevim olduğu için, korktuğum ama özlediğim mezar beni acıdan kurtulmuş olarak kabul edene dek dayanacağım. Çünkü hissettiğim sürece duyularımın toplamını oluşturan şey acı olacak. Bu, çektiğim korkunç bir lanet değil mi? Önümde sefil bir gelecek görmüyor muyum? Çocuğum, bu hayattan sonra seni yeniden görmeme izin verilirse, acı yüreği arındırabiliyorsa benimki arınmış olacak; pişmanlık suçu kefaret edebiliyorsa ben suçsuz olacağım.

[“]Odanın kapısına kadar geldim; her yer sessiz. Uyuyorsun. Gerçekten uyuyor musun, Mathilda? İyilik ruhları, içten dualarımın gözyaşlarına bakın! Çocuğumu kutsayın! Onu hemcinslerinin bencil olanlarından koruyun; tutkunun ıstırabından ve hayal kırıklığının umutsuzluğundan koruyun! Huzur, Umut ve Sevgi sana bekçilik etsin, ey ruhumun ruhu, içimde nefes aldığım sen!

[“]Mektubumu baştan sona okumaya cesaret edemiyorum; yenisini yazmaya vaktim yok, üstelik bazı ifadelerin hoşuma gitmemiş olmasından korkuyorum. Seni son görüşümden beri durmadan mektup yazıyorum; yazmam gereken birkaç mektup daha var, çünkü ayrıldıktan sonra hiç kimsenin benden haber almasını istemiyorum. Aramızda bir zamanlar var olan bütün bağların kopmuş olduğu biri olarak görmen için sana yalvarmama gerek yok. Eminim inceliğin, nerede olduğumu araştırmana izin vermeyecektir. Gideceğim yeri bilmemek huzurun için çok daha iyi. Peşimden gelmeyeceksin; kendimi sürgüne gönderdiğimde, yanıma gelerek suçluluğunu artırır mıydın? Bunu yapmayacaksın, biliyorum. Beni ve sana öğrettiğim bütün kötülükleri unutmalısın. Sana verdiğim tek armağan olan kederini üzerinden at; üzerimdeki soldurucu etkinin altından, bunca kötülüğün altından şimdiye dek hiçbir çiçeğin yükselmediği denli güzel yüksel.

“Benden bir daha haber alamayacaksın. Öyleyse bunları sana ulaşacak son sözlerim olarak kabul et; evlat sevgini yitirmiş olsam da, yalvarırım, onları bir babanın buyruğu say. Hayatının başındaki bu ilk talihsizliğin yol açacağı sefaleti kararlılıkla üzerinden at. Fırtınaya cesaretle göğüs ger; akıllı ve yumuşak huylu olmayı sürdür, ama mutlu olmanın görevin olduğuna inan; gerçekten de öyle. Henüz çok gençsin; bu darbenin görkemli yolculuğunu bir an bile fazla geciktirmesine izin verme. Yoluna devam et, sevgilim. Gençliğinin güneşi henüz batmadı; sana güç ve hayat verecek. Onun iyilik getiren etkisine inatçı bir kederle direnme, çocuğum! Beni, seni bütünüyle mahvetmediğim umuduyla sevindir.

“Elveda, Mathilda. Beni bağışladığın inancıyla gidiyorum. Yumuşak huylu yaradılışın, en büyük düşmanından nefret etmene izin vermez; o düşman ben olsam da, mutluluğu elinden koparıp almış olsam da[38]; gençlik aşkının ve umutlarının üzerinden, güzellik ve sevinç bulup geride yıkım ve umutsuzluk bırakan bir yıkım meleği gibi geçmiş olsam da beni bağışlayacaksın. Gözlerim yaşlarla doluyken sana teşekkür ediyorum; sevgilim, bağışını asla ölmeyecek bir minnetle kabul ediyorum; bu minnet, gerçekten de suçluluk ve pişmanlıktan daha uzun yaşayacak.

“Sonsuza dek elveda!”

Mektubu bitirir bitirmez arabayı hazırlamalarını söyledim ve babamın peşinden gitmeye koyuldum. Beni bu adımdan caydırmak için mektubunda yazdığı sözler, kararımı kesinleştirmişti. Neden yazmıştı bunları? Benden yalnızca uzaklaşmaya niyetli olduğuna inansaydım, ona engel olmak yerine bunu kendim istemem gerektiğini bilirdi. Yoksa ona götürebilecek gizli bir duyguya kapılabileceğimi mi düşünmüştü? Böyle düşünemezdi; böyle bir duygu, beni yeniden görebilmek için sahip olduğu tek umudu yıkmaya çalışmasına yol açamazdı. Bir âşıktı—bu düşünce delilikti—ama o benim âşığımdı; böyle davranmazdı. Hayır, ölmeye karar vermişti ve bunu bilmenin sefaletini bana yaşatmamak istiyordu. Görevinden söz ettiği birkaç etkisiz cümle de benim için başka bir kanıttı. Mektubu ne kadar incelersem, hayatının artık sona erdiğini bildiğini gösteren binlerce küçük ifadeyi o kadar çok fark ediyordum. Ölmek üzereydi! Bu düşünceyle kanım dondu; gözyaşı dökmeme izin vermeyen mide bulandırıcı bir dehşet sardı içimi. Araba gelene kadar hızlı adımlarla bir aşağı bir yukarı yürüdüm; sonra diz çöküp ellerimi tutkuyla kavuşturarak dua etmeye çalıştım ama sesim kasılmalı hıçkırıklarla tıkandı. Ah, güneş parlıyordu, hava ılıktı; hâlâ yaşıyor olmalıydı, çünkü ölmüş olsaydı benim için her şey gece gibi kapkara olurdu![39]

Arabanın hareketi, beni ona götürdüğünü ve belki de onu canlı bulabileceğimi bilmek cesaretimi biraz olsun geri getirdi; yine de yolculuğum korkunçtu. Beni ayakta tutan yalnızca umuttu: çok geç kalmayacağım umudu[.] Ağlamadım ama alnımdaki teri sildim, delirecekmiş gibi çarpan zihnimi ve yüreğimi yatıştırmaya çalıştım. Onu gördüğümde delirmemeliyim; belki de delirmem daha iyi olurdu, çılgınlığım onunkini dindirip onu hayata katlanmaya döndürebilirdi. Ama onu bulana dek aklımı yerinde tutmaya zorlamalıydım. Ellerimle alnıma sıkıca bastırdım. Ah, bırakmayın beni; yoksa ne yaptığımı unutacağım. Şimşek hızıyla ilerlememiz gerekirken benimle ilgilenecekler, çok geç kalacağız. Ah Tanrım, yardım et bana! Yaşıyor olsun! Her yer karanlık. Bu zavallı sefaletimin içinde başka bir şey istemiyorum: umut yok, iyilik yok; yalnızca tutku, suçluluk ve dehşet. Ama yaşasın! Yaşasın! Duygularım boğuyordu beni. Gözyaşı dökülmedi ama hıçkırıyor, kısa ve güçlükle nefes alıyordum. Aklımda yalnızca tek bir düşünce vardı ve ağzımdan yarı haykırış halinde durmadan tek bir kelime dökülüyordu: Yaşıyor! Yaşıyor!—

Yanıma kâhyayı[40] almıştım; gerekli soruşturmaları benden çok daha iyi yürütebilirdi. Zavallı yaşlı adam, derin kederimi görünce ve nedenini bilince gözyaşlarını tutamadı; arada teselli etmek için birkaç kırık dökük söz söyledi. Böyle anlarda hanımla hizmetkâr bir bakıma eşit olur; yaşlı adamın bulanık gözlerinin benimle birlikte ağlayan yaşlarla dolduğunu, yaşlılıktan kırış kırış olmuş alnına seyrekçe serpilmiş gri saçlarını görünce, “Ah, keşke babam da onun gibi yaşlı, çökmüş ve ak saçlı olsaydı,” diye düşündüm; o zaman bu acıdan kurtulurdum—

En yakın kasabaya varınca posta menzilinden atlar kiraladım ve babamın tuttuğu yoldan ilerledim. At değiştirdiğimiz her handa ondan haber aldık; bir umutla bir korku arasında gidip geliyordum. Sonunda rotasını değiştirdiğini öğrendim. Önce Londra yolundan gitmişti, ama sonra yönünü değiştirmişti; soruşturunca şimdi izlediği yolun denize çıktığını öğrendim. Rüyam yeniden aklıma geldi. Normalde batıl inançlı değildim ama insan sefil bir haldeyken herkes batıl inançlı olur. Deniz elli mil uzaktaydı, ama o oraya doğru kaçıyordu. Bu düşünce yarı çılgına dönmüş hayal gücüm için korkunçtu ve bende kalan azıcık soğukkanlılığı da neredeyse yok etti. Bütün gün yol aldım; her an kederim artıyor, kanımın ateşi dayanılmaz hale geliyordu. Yaz güneşi bulutsuz gökte parlıyordu; hava ağırdı ama kavurucu tenim dışında her şey serin geliyordu. Akşama doğru ufkun üzerinde kara fırtına bulutları belirdi, uzaktan gök gürültüsü duydum. Gün batımından sonra göğün tamamı karardı, yağmur başladı[,] şimşekler bütün kırları aydınlatıyor, gök gürültüsü arabamızın sesini bastırıyordu. Bir sonraki handa babam at değiştirmemişti; bir sandık bırakıp geri döneceğini söylemiş ve sekiz mil uzaktaki —— adlı sahil kasabasına doğru tarlalardan yürümüştü.

Bir an korkudan neredeyse felç oldum; sonra gücüm geri geldi ve izini sürerken bana eşlik etmesi için bir kılavuz istedim. Gece fırtınalıydı ama verdiğim bahşiş yüksekti, bu yüzden kolayca bir köylü buldum. Nice dar yoldan geçtik, tarlaları ve ıssız tepeleri aştık; yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyor, gök gürültüsü başımızın üzerinde korkunç patlamalarla yankılanıyordu. Ah, ne geceydi! Yağmurun ve fırtınanın içinde, uzun ve ıslak çimenlerin arasından hızla ilerliyordum. Rüyam durmadan aklımdaydı. Umutsuzluk içinde insanın zihnini sık sık ele geçiren yarı çılgınlıkla yüksek sesle, “Yüreklen! Denize yakın değiliz; okyanusa hâlâ birkaç mil uzaktayız,” dedim. Oysa yönümüz denize doğruydu; bu da düşüncelerimin karmakarışıklığını artırıyordu. Bir ara yorgunluğa yenilip ıslak toprağa çöktüm. Yaklaşık iki yüz yarda ötede, büyük bir çayırda tek başına görkemli bir meşe duruyordu; şimşekler fırtınanın parçaladığı sayısız dalını gösteriyordu. Tuhaf bir düşünce kapladı içimi: benim hissettiklerimi anlayabilmek için, insanın bütün dünyası olan birinin yaşayıp yaşamadığına ilişkin kuşkunun bütün ıstırabını çekmiş olması gerekirdi. Çünkü o halde iradenin dizginlemediği zihin, dış dünyanın koşullarıyla tuhaf, hayali bağlar kurar; doğanın rastlantılarını ve değişimlerini, korktuğu olayla doğrudan bağlantılıymış gibi örer. Bu duyguyla yanımda solgun ve titreyerek duran yaşlı kâhyaya döndüm: “Bak Gaspar, bir sonraki şimşek o meşeyi parçalamazsa babam yaşıyor olacak.”

Bu sözleri daha yeni söylemiştim ki hemen ardından bir şimşek çaktı; korkunç bir gök gürültüsüyle meşeye indi. Gözlerim kamaşan ışığın ardından yeniden görmeye başladığında meşe çayırda artık yoktu. Yaşlı adam, kehanetimin böylesine ani biçimde gerçekleştiğini görünce korkuyla haykırdı. Ayağa fırladım; gücüm, dehşetimle birlikte geri geldi. [sic] “Ah Tanrım! Buyruğun bu mu? Yine de belki çok geç kalmamışımdır,” diye haykırdım.

Hâlâ birkaç mil uzakta olmamıza rağmen denize doğru ilerlemeyi sürdürdük. Sonunda —— kasabasına giden yola vardık. Oradaki bir handa, babamın gün batımından biraz önce geçtiğini öğrendik. Yaklaşan fırtınayı fark etmiş, fırtına başlamadan önce varabilmek için denize bir mil uzaklıktaki bir sonraki kasabaya gitmek üzere at kiralamıştı; o kasaba beş mil uzaktaydı. Orada bir fayton kiraladık ve dört atla fırtınanın içinden hızla geçtik. Giysilerim sırılsıklamdı, üzerime yapışmıştı; rüzgâr yana savurmadıkça saçlarım boynuma düz tutamlar hâlinde dökülüyordu. Titriyordum ama ateşten nabzım hızlı atıyordu. Yüce Tanrım! Ne büyük bir ıstırap çekiyordum. Gözyaşı dökmedim; ama çılgınca parlayan, kan çanağına dönmüş gözlerim yuvalarından fırlayacak gibiydi; beynime çöken ağırlığı taşımakta güçlük çekiyordum. Yarım saatten biraz uzun bir sürede —— kasabasına vardık. Babam oraya ulaştığında fırtına çoktan başlamıştı; yine de durmayı reddetmiş, atını orada bırakıp denize doğru yürüyerek yola devam etmişti. Ah! Ölümcül kararını vermek için denizi seçmesi, bana karşı iki kat zalimlikti; çaresizliğime bir de delilik katıyordu.[41]

Yanımdaki zavallı yaşlı hizmetkâr, burada kalıp kendisinin tek başına gitmesine izin vermem için beni ikna etmeye çalıştı. Başımı sessizce, kederle salladım; ölümün eşiğinde denecek kadar hastaydım, koluna yaslandım. Faytonun ilerleyebileceği bir yol olmadığından, şimdiden kuşkunun ıstırabına yer bırakmayacak kadar kesinleşen kaderimle buluşmak için ıssız fundalıklarda yorgun adımlarla yürüdüm. Neredeyse bayılacak hâlde, yavaş yavaş o ölümcül sulara yaklaştım. Kasabadan ayrıldığımızda onların uğultusunu duymuştuk[.] Kendi kendime mırıldanarak fısıldadım: “Bu ses, rüyamda duyduğum sesle aynı. Duyduğum, babamın ölüm çanı.”[42]

Yağmur dinmişti; artık gök gürültüsü de şimşek de yoktu; rüzgâr durmuştu. Kalbim artık çılgınca çarpmıyordu; ateşim olduğunu hissetmiyordum; ama içim ürperiyordu, dizlerimin bağı çözülüyordu. Aşırı yorgunluktan yürürken neredeyse uyuyakalıyordum; her uzvum titriyordu. Sessizdim; denizin giderek yükselen, daha da korkunçlaşan uğultusu dışında her yer sessizdi. Yine de ağır ağır ilerledik. Bazen hiç varamayacağımızı, dalgaların sesinin bizi hep kendine çekeceğini ve sonsuza dek yürüyeceğimizi düşünüyordum: tarlalar birbirini izleyecek, yorgun yolculuğumuz hiç bitmeyecek, ne gece ne gündüz sona erecekti; denizin çalkantısını duymaya devam edecek, bunların hiçbiri son bulmayacaktı. Mutlu insanların hayal bile edemeyeceği kadar çılgın düşünceler doğurur keder ve umutsuzluk.

Sonunda denize doğru sarkan kıyıya vardık; patikanın yanında bir kulübe vardı. Kapıyı çaldık, açıldı. İçerideki yatak hemen gözüme çarptı; üzerinde çarşafla örtülü, sert ve dümdüz bir şey yatıyordu. Kulübedekiler dehşete kapılmış görünüyordu. Ağızlarından çıkan ilk sözler, önceden bildiğim şeyi doğruladı. Şaşırmadım, yıkılmadım; sanırım bir iki soru sordum ve yanıtları dinledim. Güçlükle hatırlıyorum ama birkaç dakika içinde cansız bir hâlde yere yığıldım; keşke o an her şey sona erseydi!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…