Yasemin'in Sırrı

Bölüm 23: Yasemin'in Sırrı

Selçuk Demirhan, tiyatronun güvenlik odasında donmuş görüntüye bakıyordu.
Ekrandaki kişi Yasemin'e fazlasıyla benziyordu.
Ama Selçuk hemen bir sonuca varmadı.

"Bu görüntü gerçek olmayabilir." dedi.

Yasemin sessizce başını salladı.

"Ben de öyle düşünüyorum."

Selçuk ona baktı.

"Yalnız bir şeyi anlamam gerekiyor. Daha önce bu tiyatroya hiç geldin mi?"

Yasemin birkaç saniye sustu.

"Hayır."

Cevap fazla hızlı gelmişti.
Selçuk bunu fark etti.

"Yasemin."

Genç kadın gözlerini ekrandan ayırdı.

"Tamam..." dedi. "Buraya daha önce geldim."

Selçuk'un bakışları sertleşti.

"Ne zaman?"

"Yıllar önce."

"Ne için?"

Yasemin derin bir nefes aldı.

"Babam müzisyenmiş. Ben çocukken XIII Projesi hakkında bazı şeyler anlatırdı. Sonra bir gün bütün notlarını ve belgelerini sakladı. Ben de yıllar sonra bu tiyatroya gelip onları aradım."

"Babana ne oldu?"

"Kayboldu."

Odanın içindeki sessizlik ağırlaştı.

"Ne zaman?"

"On dört yıl önce."

Selçuk hemen hesapladı.

Maskeli Piyano'nun kayboluşundan dört yıl sonra...

Yasemin devam etti:

"Babamın son bıraktığı şey bir notaydı. Üzerinde yalnızca XIII yazıyordu."

Selçuk'un gözleri büyüdü.

"Bu bilgiyi neden dosyaya koymadın?"

"Çünkü bunun davayla bağlantılı olduğunu düşünmedim."

Selçuk cevap vermedi.

Tam o anda Yasemin'in telefonu titredi.
Ekranda bilinmeyen bir numaradan mesaj vardı.

"Artık söylemenin zamanı geldi."

Mesajın altında eski bir fotoğraf bulunuyordu.
Fotoğrafta genç bir adam, XIII Projesi'nin diğer üyeleriyle birlikte duruyordu.
Yasemin fotoğrafı görünce dondu.

"Bu..."

Selçuk ona baktı.

"Kim?"

Yasemin'in sesi titredi.

"Babam."

Selçuk fotoğrafı eline aldı.
Genç adamın yanında ise Maskeli Piyano duruyordu.
Fakat fotoğrafın arkasında daha önemli bir ayrıntı vardı.

15 Ağustos 2008 — Son Prova

Selçuk tarih ile davadaki yaklaşan "Son Perde" tarihini karşılaştırdı.
Aynı gün.
Tam on sekiz yıl sonra.
Selçuk yavaşça ayağa kalktı.

"Yasemin, baban Maskeli Piyano'yu tanıyordu."

"Hayır..." dedi Yasemin.

Sonra fotoğrafa yeniden baktı.

"Sanırım bundan daha fazlası var."

O sırada tiyatronun sahnesinden bir piyano sesi yükseldi.
İkisi de aynı anda salona çıktı.
Sahnenin ortasındaki piyanonun üzerinde yeni bir zarf duruyordu.
Selçuk zarfı açtı.
İçinden eski bir mektup çıktı.
Mektubun ilk satırında Yasemin'in babasının adı yazıyordu.

Son satırda ise şu cümle vardı:

"Yasemin'e gerçeği anlatma. Henüz zamanı değil."

Selçuk mektubu yavaşça kapattı.
Çünkü artık Maskeli Piyano'nun neden Yasemin'i bu davanın içine çektiğini anlamaya başlamıştı.
Yasemin yalnızca bir ekip üyesi değildi.
Geçmişteki olayın doğrudan bir parçasıydı.
Ve 15 Ağustos yaklaşırken, yıllardır saklanan sırların tamamı ortaya çıkmak üzereydi.