Kulisin Kapısı

Bölüm 10: Kulisin Kapısı

Levent Arman hemen hastaneye kaldırıldı. Hayati tehlikesi yoktu, ancak yaşadığı korku nedeniyle konuşamayacak durumdaydı. Doktorlar, ifadesinin alınması için biraz zaman gerektiğini söyledi.
Selçuk ise Levent'in göğsünden aldığı anahtarı avucunda çeviriyordu.

Üzerinde tek bir kelime yazıyordu:

"Kulise."

"Bu anahtar bir kapıyı açıyor." dedi Yasemin.

"Ve o kapının bizi nereye götüreceğini katil çok iyi biliyor."

Aynı akşam Selçuk ve Yasemin, Lalezar Konser Salonu'na geri döndü. Bu kez doğrudan sahnenin arkasındaki kulise yöneldiler.

Koridor karanlıktı. Duvarlardaki eski afişler yırtılmış, aynalar çatlamıştı.

Koridorun sonunda paslanmış demir bir kapı vardı.

Kapının kilidi, Levent'in göğsünden çıkan anahtarla birebir aynıydı.

Selçuk anahtarı yavaşça çevirdi.

Tak...

Kapı yıllardır açılmamış gibi gıcırdayarak aralandı.

İçeride küçük, penceresiz bir oda vardı.
Odanın ortasında eski bir piyano taburesi duruyordu. Taburenin üzerinde siyah deri kaplı kalın bir dosya vardı.

Dosyanın kapağında tek bir isim yazıyordu:

MASKELİ PİYANO

Selçuk dosyayı açtı.

İlk sayfalarda konser programları ve gazete kupürleri vardı.

Sonraki sayfada ise el yazısıyla yazılmış bir cümle dikkatini çekti:

"Bana yaptıklarını asla unutmayacağım."

Sayfanın devamında altı kişinin adı sıralanmıştı.

Murat Yıldırım.

Emir Aksu.

Levent Arman.

Derya Aksoy.

Kaan Erdem.

Ve Kerem Vural.

Fakat bu kez listenin en altına farklı bir cümle eklenmişti.

"İçlerinden biri bana ihanet etmedi."

Selçuk'un aklı karıştı.

"O hâlde listedeki herkes suçlu değil..."

Tam dosyayı kapatacakken içinden eski bir konser bileti düştü.

Biletin arkasında yalnızca bir adres yazıyordu.
Gül Sokak No: 17

Yasemin adrese baktı.

"Bu bina yıllardır boş."

Selçuk dosyayı çantasına koydu.

"Yarın sabah ilk iş oraya gideceğiz."

İkili konser salonundan ayrıldıktan birkaç dakika sonra, sahnenin üzerindeki karanlık locada siyah paltolu biri sessizce ayağa kalktı.
Yüzündeki beyaz maskeyi çıkarmadı.

Selçuk'un bulduğu dosyanın aynısından bir tane daha elindeydi.
Maskenin arkasından boğuk bir ses yükseldi.

"Doğru yoldasın, Selçuk Demirhan..."

"...Ama hâlâ yanlış kişiyi arıyorsun."

Ardından karanlığın içinde kayboldu.
O gece Selçuk, farkında olmadan davanın en önemli ipucunu yanında götürmüştü.
Ancak asıl gerçek, henüz açmadığı son sayfanın içinde saklıydı.