Kayıp Adam

BÖLÜM 26 — Kayıp Adam

Kaan'ın söylediği cümle Yasemin'in zihninde dönüp duruyordu.

"Baban yıllar önce kaybolmadı."

Yasemin, elindeki kâğıdı sıkıca tutuyordu.

"Babam nerede?" diye tekrar sordu.

Kaan cevap vermeden önce odadaki perdeleri kapattı.

"Burada konuşamayız."

Selçuk hemen araya girdi.

"Neden?"

"Çünkü bu ev uzun zamandır izleniyor."

Selçuk çevreyi kontrol etti. Pencereler, kapılar, telefonlar...

Hiçbir şey olağan dışı görünmüyordu.

"Konuş."

Kaan derin bir nefes aldı.

"Yasemin'in babası Murat Aksoy, XIII Projesi'nde sadece müzisyen değildi. Projenin kayıtlarını tutan kişiydi. Her şeyi biliyordu."

Yasemin'in gözleri doldu.

"Onu kim susturdu?"

Kaan başını eğdi.

"Tek bir kişi değil."

Selçuk dikkat kesildi.

"Bir grup."

Kaan onları evin arka tarafındaki küçük depoya götürdü.
Eski bir dolabın arkasında gizli bir bölme vardı.
Bölmeden siyah bir çanta çıkardı.
Çantanın içinde onlarca belge ve küçük bir ses kayıt cihazı bulunuyordu.
Kaan cihazı masaya koydu.

"Bu kaydı yıllardır saklıyorum."

Selçuk cihazı çalıştırdı.
Cızırtılı bir ses duyuldu.
Ardından genç bir adam konuşmaya başladı.
Yasemin olduğu yerde dondu.

"Babam..."

Murat Aksoy'un sesi yıllar sonra ilk kez duyuluyordu.

"Eğer bu kaydı biri bulursa, XIII Projesi'nin gerçek amacını öğrenmiş demektir."

Kayıt birkaç saniye kesildi.
Sonra devam etti.

"Maskeli Piyano suçsuz. Ona yapılanların arkasında yalnızca öğrenciler yok. Projenin finansmanını sağlayan kişiler de işin içinde."

Selçuk not almaya başladı.
Murat'ın sesi daha da kısıldı.

"Beni ararlarsa..."

Cızırtı.

"...Kaan'a güvenin."

Kayıt aniden sona erdi.
Yasemin gözlerini kapattı.

"Babam Kaan'a güvenmemizi istemiş."

Kaan başını salladı.

"Çünkü o gece gerçeği söylemek isteyen tek kişilerden biri babandı."

Selçuk hemen sordu:

"Peki şimdi nerede?"

Kaan bir süre sustu.

"Son gördüğümde eski bir tren istasyonuna gidiyordu."

"Hangi istasyon?"

Kaan cevap vermek üzereyken dışarıdan bir cam kırılma sesi geldi.
Selçuk hemen kapıya yöneldi.
Kaan'ın elindeki dosya yere düştü.
Dışarı çıktıklarında sokak bomboştu.
Yerde küçük bir beyaz maske duruyordu.

Maskenin arkasında bir mesaj vardı:

"Geçmişi ararken bugünü unutma."

Selçuk maskeyi inceledi.

Yasemin ise yerdeki başka bir şeyi fark etti.
Küçük, metal bir kolye...
Sol anahtarı şeklindeydi.
Babası yıllar önce ona böyle bir kolyeden söz etmişti.

Yasemin kolyeyi eline aldığında arkasında kazınmış harfleri gördü:

M.A.
Murat Aksoy.

Yasemin'in nefesi kesildi.

"Bu babamın."

Selçuk ona baktı.

"Demek gerçekten hayatta olabilir."

O gece Selçuk, eski tren istasyonunun kayıtlarını araştırdı.
On sekiz yıl önceki yolcu listelerinde bir isim buldu.

Murat Aksoy.
15 Ağustos 2008.
Saat 23.40.
Tek yönlü bilet.

Fakat kayıtlarda trenin nereye gittiği yazmıyordu.
Selçuk ekranın karşısında sessizce oturdu.
Sonra fark ettiği küçük ayrıntıyla ayağa kalktı.
Biletin üzerinde istasyon adı vardı.

"Vermora."

Yasemin arkasından geldi.

"Vermora neresi?"

Selçuk cevap vermeden ekrandaki eski haritayı açtı.

Vermora, yıllar önce kapatılmış küçük bir sahil kasabasıydı.

Ve kasabanın merkezinde...

Lalezar Müzik Akademisi'nin eski yazlık binası bulunuyordu.

Maskeli Piyano'nun hikâyesi artık yalnızca bir tiyatroya değil, yıllardır terk edilmiş bir kasabaya uzanıyordu.
Ve 15 Ağustos'a yalnızca iki gün kalmıştı.