XIII

Bölüm 17: XIII

Selçuk Demirhan, güvenlik kamerasından alınan görüntüyü defalarca izledi. Beyaz maskeli kişi yalnızca birkaç saniye görünüyordu. Yüzü yine seçilmiyordu, fakat sağ bileğindeki dövme bu kez çok daha netti.
Bir sol anahtarı...

Altında ise Roma rakamıyla XIII.

Selçuk ekranı durdurdu.

"Bu dövme bir sembol değil," dedi.

"Bir grubu ya da olayı temsil ediyor."

Yasemin bilgisayarın başına geçti.

"XIII... On üç. Belki bir tarih, belki de bir oda numarası."

Saatler süren araştırmanın ardından eski müzik akademisinin arşivlerinde dikkat çekici bir belge bulundu.

Belgenin başlığında şu yazıyordu:

"XIII Projesi."

Selçuk kaşlarını çattı.

"Bu da ne?"

Dosyayı açtıklarında içeride sadece tek bir sayfa vardı.

Geri kalan bütün belgeler yıllar önce imha edilmişti.

Sayfanın altındaki not ise herkesi şaşkına çevirdi.

"XIII Projesi kapsamında seçilen öğrencilerin kimlikleri gizli tutulacaktır."

Belgede hiçbir isim yazmıyordu.

Aynı gün Selçuk ve Yasemin, akademinin en yaşlı öğretmenlerinden biri olan Nihat Arıkan ile görüşmeye karar verdi.

Nihat Bey, şehrin dışında küçük bir evde yalnız yaşıyordu.

Kapıyı açtığında Selçuk'un gösterdiği dövmeyi görünce yüzünün rengi değişti.

"Bu sembolü nereden buldunuz?"

"Tanıyor musunuz?"

Yaşlı adam derin bir nefes aldı.

"Unutmaya çalıştığım bir geçmiş..."

"XIII Projesi neydi?"

Nihat Bey birkaç saniye sustu.

"Akademinin en yetenekli on üç öğrencisi seçilmişti. Amaç, dünyanın en büyük konserlerinden birini verecek özel bir ekip oluşturmaktı."

"Maskeli Piyano da o öğrencilerden biri miydi?"

Yaşlı adam başını yavaşça salladı.

"Evet... Hatta en yeteneklisiydi."

"Peki sonra ne oldu?"

"Proje dağıldı. Bir gece her şey bitti."

"Neden?"

Nihat Bey cevap vermek üzereyken dışarıdan bir piyano sesi duyuldu.
Üçü de aynı anda pencereye döndü.
Evin karşısındaki boş parkta, siyah paltolu bir adam eski bir bankın yanında durmuştu.
Yüzünde yine o beyaz maske vardı.
Selçuk hızla dışarı fırladı.
Maskeli adam arkasını dönüp yürümeye başladı.

"Dur!" diye bağırdı Selçuk.

Adam koşmaya başladı.
Dar sokaklarda başlayan kovalamaca sonunda eski bir tünele ulaştı.
Selçuk tünele girdiğinde içeride kimse yoktu.
Yerde yalnızca siyah bir kutu duruyordu.

Kutuyu açtı.

İçinden eski, altın renkli bir madalya çıktı.

Arkasına şu söz kazınmıştı:

"XIII'ün gerçek lideri asla kaybetmedi."

Selçuk madalyayı eline alırken bunun davadaki en önemli delillerden biri olabileceğini hissetti.
Fakat tünelin karanlığında onları izleyen bir çift göz vardı.
Ve o kişi, Selçuk'un gerçeğe her zamankinden daha fazla yaklaştığını biliyordu.