Dördüncü Nota

Bölüm 9: Dördüncü Nota

Emniyet Müdürlüğü'nde sessizlik hâkimdi. Selçuk Demirhan, masanın üzerindeki beyaz maskeye dikkatle baktı. Maskenin iç kısmına kırmızı mürekkeple yazılmış altı isimden ikisinin üzeri çizilmişti.

Murat Yıldırım...

Emir Aksu...

İkisi de öldürülmüştü.

Geriye kalan dört isim ise şunlardı:

Levent Arman, Derya Aksoy, Kaan Erdem ve Kerem Vural.

Selçuk, isimleri tek tek araştırmaya başladı.

"Bu dört kişinin ortak noktası ne?" diye mırıldandı.

Yasemin bilgisayarın başında eski kayıtları inceliyordu. Birkaç dakika sonra heyecanla ayağa kalktı.

"Komiserim, buldum!"

Selçuk hemen yanına gitti.

"Bu dört kişinin tamamı, on sekiz yıl önce aynı müzik akademisinde eğitim görmüş. Ayrıca Maskeli Piyano'nun son konserini organize eden komitede de yer almışlar."

Selçuk derin bir nefes aldı.

"Yani katil, o gece orada bulunan herkesi tek tek buluyor."

Tam konuşmaları biterken telefon çaldı.

Arayan kişi telaş içindeydi.

"Ben Levent Arman! Lütfen yardım edin!"

Selçuk ayağa fırladı.

"Neler oluyor?"

"Beni takip ediyorlar! Siyah paltolu biri saatlerdir peşimde. Az önce kapımın önüne beyaz bir maske bıraktı!"

"Bulunduğunuz yerden ayrılmayın. Geliyoruz."

Selçuk ve ekibi sirenler eşliğinde Levent'in evine doğru yola çıktı.

Ancak apartmanın önüne vardıklarında her yer sessizdi.

Kapı aralıktı.

Selçuk silahını çekerek içeri girdi.

Ev darmadağındı.

Kırık camlar, devrilmiş sandalyeler ve yerde sürüklenme izleri vardı.

Levent ortada yoktu.

Salonun ortasında duran eski bir gramofondan yavaş bir piyano melodisi yükseliyordu.

Gramofonun yanında ise yeni bir nota kâğıdı duruyordu.

Selçuk notayı eline aldı.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

"Dördüncü nota sustu."

Tam o sırada arka odadan zayıf bir yardım çığlığı duyuldu.

Selçuk koşarak kapıyı açtı.

İçeride Levent sandalyeye bağlanmıştı.
Yaşıyordu...

Ama göğsüne siyah bir kurdeleyle tutturulmuş küçük bir anahtar vardı.

Anahtarın üzerinde tek bir kelime kazılıydı:

"Kulise."

Selçuk anahtarı eline alırken, bunun yeni bir oyunun başlangıcı olduğunu hissetti.
Maskeli Piyano yine bir adım öndeydi.
Ve bu kez onları doğrudan geçmişin en karanlık kapısını açmaya çağırıyordu.